Utwór ‘Of the Longest Night’ to drugi singiel projektu Atavia. Mroczny, niepokojący post punkowy hymn, poruszający temat rozłąki. Oniryczny, pełny smutku i tajemniczości utwór jest kolejną odsłoną pierwszego albumu grupy. Zupełnie inny od swojego poprzednika – utworu ‘To the Old Ones’, zapowiada jak różnorodna i nieoczywista będzie to płyta.

Słowo Atavia zostało zaczerpnięte z terminu „atawistyczna nostalgia” Phila Hine’a, autora książek na temat magii chaosu. W skrócie, ów termin oznacza tęsknotę za pierwotnymi siłami drzemiącymi w człowieku, które utracił w procesie ewolucji. Według Hine’a, człowiek jest w stanie przywołać owe siły obcując ze zwierzętami, czyli swymi odległymi przodkami. W nazwie projektu wybrzmiewa hołd dla świata niezwerbalizowanego, podświadomego, prymitywnego. Jest to świat, z którego wypłynęły pomysły na album “To the Old Ones”.

Album “To the Old Ones” ujrzy światło dzienne 11 czerwca 2026 roku.

Artykuł ATAVIA prezentuje drugi singiel z debiutanckiego albumu pochodzi z serwisu KVLT.

Polski odcinek trasy Lili Refrain (dwa dni wcześniej grała w Aleksandrowie Łódzkim, a poprzedniego dnia w Krakowie) rozpoczynały występy Moriah Woods.
Artystka z Colorado dysponuje mocnym wokalem, w Piątym Domu jej repertuar wypadł ponadto jeszcze ciekawiej, niż miałam okazję usłyszeć wcześniej.

Chociaż kompozycje pozostały w dużej mierze minimalistyczne, z zapętlonymi motywami przewodnimi i trzonem w postaci głosu Amerykanki, to każdy z utworów miał w sobie transowy, mistyczny klimat. Było w tym trochę folku, nieco Americany, coś z ambientu… pojawił się nawet cover utworu Chrisa Isaaka. Mowa tu oczywiście o Wicked Game, zresztą bardzo przejmująco zinterpretowanym. Moriah zadedykowała go organizatorowi wydarzenia, co sprawiło, że utwór zabrzmiał jeszcze lepiej.

Nie obyło się bez podziękowań dla dźwiękowca, głównej wykonawczyni wieczoru, jak i dla widowni – nie było wątpliwości, że set Moriah Woods został ciepło przyjęty. Trwające dość długo oklaski, w pełni skupiona publika z zaciekawieniem słuchająca występu artystki – naprawdę świetne show na rozpoczęcie wieczoru.

Lili Refrain, inaczej niż to mają w zwyczaju np. Eivør czy Myrkur dobierające muzyków sesyjnych na swoje koncerty, występuje na żywo sama. Z jednej strony mamy tu zróżnicowane instrumentarium, z drugiej zapętlone po nagraniu na żywo wokale – rozwiązania, po które sięga, zawsze się sprawdzają.

Przed występem Lili Refrain przechadzała się pośród widowni, potrząsając trzymanymi w dłońmi dzwonkami. Dźwięk został następnie nagrany i zapętlony, a sama występująca dała się poznać od niesamowicie otwartej, zwyczajnie ludzkiej strony. Zero napinki, dystansu czy sztuczności – po prostu artystka ciesząca się z tego, że jest wśród ludzi.
Świetny pomysł na siebie, a przy okazji chyba najlepsza rzecz, jaką można zrobić na niewyprzedanym koncercie, przy czym „niewyprzedany” nie oznacza „słabo się sprzedający”. Tutaj muszę przyznać, że chociaż gig odbył się w środę, to frekwencja była wyższa, niż w Piątym Domu bywa w weekendy!

Po krótkim wstępie w klubie rozległy się dźwięki utworu Ichor. Dzięki tak dobremu trackowi otwierającemu można było od razu poznać się na muzycznym kunszcie głównej gwiazdy wieczoru – pierwsze dźwięki dzwonków oraz bębna stanowiły tło dla imponującego wokalu, tak donośnego, że momentami można było się zdziwić, jak drobna osoba nim dysponuje.
Kolejny plus stosunkowo małego koncertu – dźwiękowy rytuał Lili Refrain można było wręcz poczuć na własnej skórze.

Na scenie znajdowało się między innymi pięć mikrofonów do loopów, które artystka zaprezentowała w przerwie przed utworem Nagal. Zapętlone dźwięki, które nadawały przestrzeni jej muzyce, zostały dodatkowo pokazane na przykładzie tego, co mówiła do publiczności – kwestie, które skierowała do widowni, zostały nagrane i nałożone na siebie, stanowiąc nieoczywisty wstęp do utworu z najnowszego albumu.

Różnorodne, ale stosunkowo proste instrumentarium – wokal, gitara, dwa syntezatory oraz ustawiony po boku sceny bęben – wystarczyły, żeby występ artystki nabrał cech pogańskiego obrzędu. Nie obyło się bez wzniosłego, bardzo „wiedźmowego” Mami Wata czy mocnego Ahi Tapu z wybijanym na bębnie rytmem.
Na setliście znalazło się również miejsce dla Travellers, aranżacji nabierającej ciężaru i klimatu dzięki gitarze i niezmiennie hipnotyzującemu wokalowi. Czysty śpiew, szepty przypominające rzucane zaklęcia, a nawet okazjonalny, niski wokal brzmiący niczym skrzyżowanie growlu ze śpiewem gardłowym – Lili Refrain ma świetne możliwości wokalne, a wszyscy zebrani w Piątym Domu otrzymali doskonałą okazję się o tym przekonać.

Lili Refrain wielokrotnie dziękowała zebranej w klubie widowni, wyraźnie zadowolona z tego, że po raz pierwszy może zagrać w Katowicach. Pozostaje liczyć na to, że nie będzie to jej ostatni śląski koncert i czekać na kolejny występ. Tak udany wieczór zasługuje na powtórkę!

Artykuł Lili Refrain, Moriah Woods – Katowice (15.04.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Spośród trzech zespołów zapowiedzianych na to środowe wydarzenie wcześniej na żywo nie miałam okazji sprawdzić tylko tego, co w blackmetalowej sztuce ma do powiedzenia BaarRa.
Przesłuchanie ich albumu przed koncertem pozwoliło mi stwierdzić, że krakowski band wpasuje się świetnie na support przed Aluk Todolo – i tak było w istocie. Niestety dotarłam do klubu na ostatnie utwory w ich secie, jednak zaliczam go do udanych.

Najdziwniejszym i chyba najbardziej pokręconym składem wieczoru okazali się Aluk Todolo.
Złożony z gitary oraz sekcji rytmicznej, dźwiękowy rytuał zespołu wciągał i intrygował.
Publika włączyła się do koncertu od razu, dość szybko podchwytując często połamany rytm utworów. W odpowiednich momentach pojawiały się oklaski i okrzyki uznania spod sceny, jednak zebrani słuchacze zdawali się przede wszystkim pozostawać w kontemplacyjnym nastroju.

Francuzi zaprezentowali set przepełniony nieoczywistymi, czasem wręcz niepokojącymi dźwiękami, a ich pozbawiony wokalu repertuar pozwalał w pełni skupić się na muzyce osadzonej w stylu noise/ambient.
Miało to w sobie pewną blackmetalową wrażliwość i klimat właściwy najbardziej ekstremalnym gatunkom muzycznym, nie dziwił więc fakt, że typowo metalowej publice koncert wyraźnie przypadł do gustu.

Obiecywał on przy okazji bardzo ciekawe połączenie z headlinerem wieczoru, którego członkowie przepadają zresztą za towarzyszącym im w trasie zespołem. Frontman Hexvessel określa ich w końcu mianem swojego „najulubieńszego” bandu, a uważniejsi obserwatorzy z pewnością dostrzegli wytatuowane na jego ramieniu logo Aluk Todolo.

To, co w najnowszym materiale Hexvessel najlepsze – surowość brzmienia połączona z mistycznym, podniosłym klimatem – wybrzmiało z mocą w Zaścianku. Od mocnego otwieracza w postaci Mother Destroyer robiło się już jedynie lepiej. Klub zalało czerwone światło i wypełniło iście blackmetalowe tremolo, wkrótce zestawione z pełnym emocji wokalem.

Drobne problemy techniczne na początku nie przeszkodziły zespołowi. Artyści byli wyraźnie w dobrych humorach, a Mat McNerney wielokrotnie dziękował (również po polsku!) zebranej publice. Wszelkie wtrącenia, komentarze i zwracanie się do publiczności były naturalne i niewymuszone, sprawiały wrażenie nie tylko pełnej profeski, ale też dużego dystansu artystów do samych siebie.
Black metal black metalem, ale same uśmiechy, jakie wymieniali między sobą członkowie grupy, jak i widoczna frajda, jaką sprawiało im granie na żywo, najzwyczajniej w świecie cieszyły.

W równym stopniu cieszył fakt, że muzycy Aluk Todolo byli obecni wśród widowni podczas koncertu Hexvessel, a headliner wieczoru przekazywał im podziękowania ze sceny. Prosty gest, który jednocześnie niezbicie świadczył o wdzięczności i po prostu ludzkim podejściu do towarzyszy trasy.

Zarówno pełen profesjonalizm, jak i nieskrywana przyjemność z grania na żywo wpłynęły na moje pozytywne odczucia. Tym sposobem ani się obejrzałam, a zespół płynnie przeszedł do numeru Eternal Meadow (dawniej granego raczej w połowie setu) oraz piekielnie wprost mocnego A Dark & Graceful Wilderness z najnowszego albumu.

Numery z dwóch ostatnich wydawnictw, Nocturne oraz Polar Veil, przeważały w setliście. Można więc było liczyć na agresywne, rozpędzone riffy, growl i niezwykle dynamiczną pracę perkusji, jednak repertuar fińsko-brytyjskiego bandu nie stracił przy tym nic ze swojego szamańskiego klimatu.

Rytualny charakter ich występów wciąż był obecny, ponadto artyści pozwolili sobie również na zwolnienie tempa. Zapowiedziane jako odstępstwo od ich typowego ostatnimi czasy, blackowego repertuaru, wkrótce rozległo się Cosmic Truth. Pochodzący z When We Are Death obecnie utwór ten rzadko gości na setlistach, dzięki czemu urzeka ze zdwojoną siłą.
Intro na klawiszach, poruszający wokal i tekst – mistrzostwo. No i jak tu nie lubić Hexvessel…

Od rozpoczętego wzniosłymi chórami, monumentalnego i poruszającego Older Than the Gods poprzez dynamiczne Spirit Masked Wolf aż po hipnotyczne i posępne A Cabin in Montana, Hexvessel zapewnili słuchaczom fantastyczny set.
Ten gig bez wątpienia należał do tych, podczas których można całkowicie zatracić się w muzyce, niemalże wpaść w trans. W pewnym momencie wokalista grupy zasugerował nawet, żeby zamknąć oczy i wspólnie z muzykami przenieść się do lasu – sądząc po zachwycie wśród publiki, wielu słuchaczom się to udało.

Hexvessel to zespół, który potrafi wynieść metal do rangi sztuki, co ponownie udowodnił swoim koncertem w Krakowie. Taki występ trzeba już w zasadzie nazwać rytuałem, a za ten fantastyczny, szamański wieczór można jedynie podziękować Iron Realm Productions.

Setlista:
Mother Destroyer
Eternal Meadow
Inward Landscapes
A Dark & Graceful Wilderness
Crepuscular Creatures
Older than the gods
Spirit Masked Wolf
Ring
A Cabin in Montana
Cosmic Truth
Phoebus

Artykuł Hexvessel, Aluk Todolo – Kraków (08.04.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Singiel “To the Old Ones”, którym debiutuje Atavia to symboliczny hymn dedykowany rodzinie autorki. Opowiada o porzuceniu starego “ja”, odcięciu pępowiny i wejściu w nowy wymiar dorosłości.

Słowo Atavia zostało zaczerpnięte z terminu „atawistyczna nostalgia” Phila Hine’a, autora książek na temat magii chaosu. W skrócie, ów termin oznacza tęsknotę za pierwotnymi siłami drzemiącymi w człowieku, które utracił w procesie ewolucji. Według Hine’a, człowiek jest w stanie przywołać owe siły obcując ze zwierzętami, czyli swymi odległymi przodkami. W nazwie projektu wybrzmiewa hołd dla świata niezwerbalizowanego, podświadomego, prymitywnego. Jest to świat, z którego wypłynęły pomysły na album “To the Old Ones”.

Artykuł ATAVIA, czyli nowy projekt wokalistki zespołu DATûRA pochodzi z serwisu KVLT.

Występy na żywo są pełne tańców, rytuałów, kostiumów, etnicznych i egzotycznych instrumentów oraz mocnych wokali — koncert Deloraine to nie tylko muzyka, ale także widowisko.

Zespół wydał co najmniej dwa albumy: „Vlaštovka” (Jaskółka) oraz „Srdce z kamene” (Serce z kamienia). Oba zostały wyróżnione mianem Albumu Tygodnia na czeskim portalu musicserver.cz.

Kilka miesięcy temu folkowa formacja wypuściła nowy singiel zatytułowany „Arkona„, do którego nakręcono klip.

Grupa poinformowała, że w najbliższym czasie zagra kilka koncertów, a siedem z nich odbędzie się w Polsce. Supportem na polskich koncertach będzie zespół Żniwa. Plan trasy przedstawia się następująco:

28.10.2025 – CZ, Praga, Lucerna
30.10.2025 – CZ, Pilzno
01.11.2025 – FR, Samhain Festival
14.11.2025 – CZ, Ostrawa
21.11.2025 – PL, Wrocław, Zaklęte Rewiry (wydarzenie) +Szlakiem Starych Drzew
22.11.2025 – PL, Warszawa, Proxima (wydarzenie) +Weljar
23.11.2025 – PL, Poznań, 2progi (wydarzenie)
26.11.2025 – PL, Kraków, Kwadrat (wydarzenie)
27.11.2025 – PL, Gdynia, Podwórko.art (wydarzenie)
28.11.2025 – PL, Lublin, Fabryka Kultura Zgrzyt (wydarzenie)
29.11.2025 – PL, Łódź, Klub Scenografia (wydarzenie)
13.12.2025 – SK, Bratysława

Bilety można zakupić na TicketMaster.pl.

Artykuł DELORAINE (folk): nowy singiel „Arkona” i siedem koncertów w Polsce pochodzi z serwisu KVLT.

Jesianią muzyczny kwintet wystąpi na koncertach:

07.11.2025 – Chorzów, Leśniczówka Rock’n’roll Cafe (wydarzenie | bilety)
08.11.2025 – Łódź, Wooltura (wydarzenie | bilety)

W Łodzi w roli supportu wystąpią: Jerna i Zdrawica.

Artykuł Dark folkowe DAJ OGNIA na ostatnich koncertach w 2025 roku pochodzi z serwisu KVLT.

Zacznę od łyżki dziegciu, gdyż frekwencja dopisała niestety jedynie połowicznie. Mimo że prawie wszystkie miejsca siedzące były zajęte (porozstawiano wygodne krzesełka), tuż za nimi pozostało sporo wolnej przestrzeni, gdzie komfortowo mogłoby stanąć jeszcze wielu fanów Amerykanina. Niemniej chyba wszyscy, którzy tego wieczoru, ekhem, trafili do Nieba, nie znaleźli się na sali koncertowej przypadkowo. Wnioskuję tak po pełnej kulturze obecnej na wydarzeniu publiczności. Wszyscy odbiorcy zapewnili sobie nawzajem wysoko pożądaną ciszę, trwającą nieprzerwanie od pierwszych do ostatnich nut. Ze świecą szukać było osób wyraźnie pijanych czy przeszkadzających sąsiadom, zaś głośne oklaski następowały wyłącznie wtedy, gdy powinny, czyli między kolejnymi kompozycjami. I wspaniale! Swoją drogą, prywatnie pozostaję fanem Nieba, ponieważ dysponuje ono iście rewelacyjnym nagłośnieniem. Jestem zresztą przekonany, iż każdy, kto wpadł do lokalu tego samego wieczoru, z całą pewnością ma o nim równie dobre zdanie, bowiem wszystkie instrumenty były doskonale odseparowane, lepiąc się jednak w świetny miks.

Zanim jeszcze rozpoczął się koncert jednej z czołowych postaci Neurosis, szczerze ucieszył mnie widok słynnego brodacza energicznie krzątającego się po scenie. Multiinstrumentalista osobiście czynił ostatnie poprawki na stanowiskach swojego zespołu. Krótko mówiąc, tak zwanego „gwiazdorzenia” nie stwierdzono. Zawsze miło mi widzieć znanych, doświadczonych artystów o wieloletnim doświadczeniu w branży muzycznej, niemających większego problemu z tym, by osobiście dopasować zastane warunki do potrzeb.

Setlista skupiała się na najnowszym krążku Alone in the World of Wounds (pominięto tylko jeden pochodzący z niego utwór), ale nie zabrakło też solidnej reprezentacji No Wilderness Deep Enough i kilku pozostałych dokonań z katalogu solowego. Amerykanin z pewnością siebie chwytał za umiejscowiony na statywie mikrofon, po czym ostrożnie siadał przy pianinie, bądź z uwagą odgrywał na gitarze proste, acz wybitnie osobiste nagrania. Zaznaczę, iż głos nie zadrżał mu ani na moment, co świadczy o wielkim kunszcie wokalnym Steve’a. Z pewnym trudem, ale też nieskrywaną ciekawością przeżywałem bóle oraz niepewności, którymi mężczyzna dzieli się ze światem na płytach. W efekcie wzruszenie, zdaje się, przyszło do mnie w końcu samo. Co jednak najważniejsze, nie wyczułem w usłyszanych piosenkach ani grama fałszywości. Ten gość naprawdę daje z siebie wszystko i dziś nie mam wątpliwości, że, cytując klasyka, von Till mówi, jak jest.

Na koniec dorzucę jeszcze, iż pod względem wykonawczym wszystko wypadło bezbłędnie i niemała w tym zasługa Dave’a Frencha, perkusisty występującego na co dzień w formacji Yob. Dave zadbał o skuteczne „odbębnienie” zaaranżowanych partii instrumentów perkusyjnych, ale równie często zasiadał za syntezatorem. Ostatecznie cały live band Steve’a opuścił podest po niespełna półtorej godziny, zaś ludzie masowo ruszyli w stronę stoiska z merchem, gdzie sam również poczyniłem stosowne zakupy. Niestety później musiałem się szybko zwijać, co niebawem okazało się nad wyraz smutne, ponieważ mistrz wyszedł do fanów rozmawiać, podpisywać autografy i pozować do zdjęć. Cóż, w takim razie spokojnie poczekam na kolejną nadarzającą się okazję.

Setlista:
The Corpse Road
Dreams of Trees
Watch Them Fade
Horizons Undone
Distance
Known but Not Named
The Old Straight Track
I-V (wykonano tylko I)
XIX-XXIII (usłyszeliśmy jedynie XX)
The Dawning of the Day (Insomnia) (melodeklamacja acapella, wersja niealbumowa)
Calling Down the Darkness
Indifferent Eyes
River of No Return

___

Zdjęcia autorstwa Wiktorii Wójcik i zostały wykonane podczas krakowskiego koncertu live bandu Steve’a von Tilla. Pełną galerię foto zrealizowaną przez Wiktorię znajdziecie TUTAJ.

Artykuł Steve von Till – Warszawa (29.06.2025) pochodzi z serwisu KVLT.

Motyw przewodni? „Ro(c)k Żmija” – odwołanie do mitycznego, słowiańskiego Żmija, który pożera gwiazdy i porywa dusze… do tańca!
W ciągu trzech dni przeniesiemy się w przestrzeń, gdzie przeszłość i teraźniejszość przenikają się w dźwiękach folk metalu, tradycyjnych pieśni i rytuałów inspirowanych pradawną kulturą. Czekają na Was koncerty, pokazy historyczne, warsztaty, prelekcje i turnieje, które ożywią duchy przodków!

Reakcja Słowiańska 2025 to coś więcej niż festiwal – to powrót do korzeni. To opowieść zaklęta w dźwiękach, ruchu i ogniu, która przywołuje pytanie: czy pradawna słowiańska magia naprawdę przeminęła? A może – jak Żmij – nadal żyje wśród nas, krążąc pomiędzy dźwiękami bębnów i westchnieniami dawnych tradycji?

Wydarzenie odbędzie się pod honorowym patronatem Prezydenta Miasta Sosnowca – Arkadiusza Chęcińskiego i jest realizowany dzięki wsparciu Przystanku Otwartej Kultury w Sosnowcu.

Festiwal odbędzie się:
22–24.08.2025 – Sosnowiec, Park im. Jacka Kuronia (wydarzenie)

Plan festiwalu:

Piątek, 22 sierpnia:
Svita – fantasy folk z lirą korbową, cymbałami i opowieściami zaklętymi w dawnych melodiach
Derwana – folk metalowe brzmienie z mitologiczną duszą i magią pradawnych wierzeń
Daj Ognia – melancholia, taniec i archaiczny rytm, wprost z imaginowanej wioski między Polską a Skandynawią

Sobota, 23 sierpnia:
Dunajowi – śpiewy obrzędowe i potańcówki w rytmie słowiańskiej tradycji
WANDAL – Polsko-norweski folk metal w symbiozie z dziką przyrodą
Cronica – heavy folkowe brzmienia, trzy wokale i inspiracje mitologią świata
Runika – folk metal, cztery żywioły i epickie opowieści ze świata Słowian

Niedziela, 24 sierpnia:

• rekonstrukcje historyczne
• warsztaty słowiańskiego rękodzieła i tańca
• turnieje
• prelekcje i spotkania z pasjonatami kultury Słowian

Artykuł Reakcja Słowiańska 2025 – festiwal muzycznej kultury Słowian pochodzi z serwisu KVLT.

Daj Ognia w wiosennej odsłonie koncertowej!
Muzyka urojonej wioski zagości na Przedwiośniu. Szklanych domów nie będzie, ale główny bohater jeszcze tego nie wie.
Na scenie archaiczne instrumenty, stare pieśni i już-nie-takie tradycyjne rytmy. Dark folkowa nostalgia zawiruje z pierwotną transowością we wściekłym tańcu. Zabraknie tylko dziada z babą.

Koncerty odbędą się:
11.04.2025 – Szczecin, Hala Odra (wydarzenie)
12.04.2025 – Poznań, Dom Tramwajarza (wydarzenie)
13.04.2025 – Wrocław, Stary Klasztor (wydarzenie)

Artykuł Koncerty folkowego zespołu DAJ OGNIA pochodzi z serwisu KVLT.

07.03.2025 – Wrocław, Klub Liverpool (wydarzenie)

Obok Datûry wystąpią również Worms of Senses (math rock/noise rock) oraz Mamidło (instrumental post-rock).

Bilety w cenie 50zł dostępne na bramce w dniu koncertu.

Nadchodzące koncerty wraz z Dom Zły:

06.03.2025 – Poznań, 2Progi (wydarzenie)
08.03.2025 – Katowice, Piąty Dom (wydarzenie)
09.03.2025 – Kraków, Gwarek (wydarzenie)

Bilety na koncerty Dom Zły + supporty do nabycia:

Przedsprzedaż na kicket.com w cenie 59zł, w dniu koncertu 70zł, wejściówka dla osób poniżej 18 roku życia w cenie 40zł.

Artykuł DATÛRA zapowiada dodatkowy koncert na trasie pochodzi z serwisu KVLT.