Jednocześnie norweska formacja kierowana przez Bjørna Alexandra Brema zaprezentowała nowy singiel oraz teledysk do utworu „The Dark”, będącego już piątą odsłoną nadchodzącego wydawnictwa.

„The Dark” zapowiada nowy rozdział GOTHMINISTER

„The Dark” to mroczna i filmowa kompozycja opowiadająca historię pary, której losy prowadzą do dramatycznego finału w lesie skrywającym mroczne tajemnice. Utwór łączy ciężkie gitarowe riffy, potężną sekcję rytmiczną oraz elementy EDM i dubstepu z charakterystycznym dla GOTHMINISTER hipnotycznym, gotyckim klimatem.

Nowy singiel dołącza do wcześniej opublikowanych utworów „The Spell”, „Welcome To Hell”, „Darkest Side Of Earth” oraz „Darkness Is My Throne”, które stopniowo odsłaniają muzyczne oblicze nadchodzącego albumu.

Najbardziej osobisty album w karierze?

Według zapowiedzi „We Are All Demons” będzie wyjątkowym wydawnictwem w dyskografii zespołu. Po raz pierwszy Bjørn Alexander Brem samodzielnie odpowiadał za cały proces produkcyjny – od nagrań, przez produkcję i miks, aż po mastering.

Album ma eksplorować temat mroku obecnego w każdym człowieku. Jak sugeruje sam tytuł, GOTHMINISTER zachęca słuchaczy do zmierzenia się z własnymi demonami, odnalezienia w nich siły i wyjścia z tej konfrontacji bez strachu.

Gothic industrial metal spotyka EDM

Muzycznie „We Are All Demons” ma stanowić połączenie industrialnego metalu, gotyckiej atmosfery oraz nowoczesnej elektroniki. Zespół zapowiada agresywne syntezatory, monumentalne partie perkusji i ciężkie gitary uzupełnione krzyczanymi wokalami, żeńskimi partiami śpiewanymi, operowymi akcentami oraz chóralnymi aranżacjami.

Całość ma stworzyć spójną, mroczną, ale jednocześnie niezwykle melodyjną podróż, która umocni pozycję GOTHMINISTER jako jednej z najważniejszych nazw na europejskiej scenie gothic/industrial metalowej.

Obejrzyj teledysk „The Dark”

Tracklista „We Are All Demons”

1. Darkest Side Of Earth
2. We Are All Demons
3. Nightmare King
4. The Dark
5. The Spell
6. Welcome To Hell
7. Salsa
8. My Revenge
9. Darkness Is My Throne
10. Fearless
11. There’s A Crown For All

Artykuł GOTHMINISTER zapowiada album „We Are All Demons” i prezentuje klip do utworu „The Dark” pochodzi z serwisu KVLT.

Po niedawnym ujawnieniu utworu tytułowego z nowego albumu „Far From God”, który spotkał się z niezwykle pozytywnym odbiorem fanów na całym świecie, a zarówno singiel, jak i oficjalny teledysk szybko zdobyły imponujące wyniki odtworzeń na platformach streamingowych, portugalscy pionierzy dark metalu Moonspell powracają z kolejnym mrocznym rozdziałem swojej nadchodzącej płyty studyjnej. Zaledwie kilka dni po entuzjastycznie przyjętym występie na festiwalu Wave-Gotik-Treffen zespół prezentuje dziś oficjalny teledysk do swojego najnowszego singla — otwierającego album utworu „Cross Your Heart”.

Podczas gdy „Far From God” zgłębiał temat tragicznego wampirycznego romansu oraz duchowego upadku współczesnego gotyckiego metalu, „Cross Your Heart” kieruje uwagę ku niekończącym się drogom, które nas łączą i jednocześnie dzielą. Łącząc klasyczny klimat legendarnej ery „Irreligious” zespołu z nowoczesnym i ostrzejszym brzmieniem, utwór rozwija się jako mroczny, melancholijny i emocjonalnie poruszający hymn. Napędzany posępnymi melodiami, ciężkimi riffami i emocjonalną głębią, „Cross Your Heart” zestawia charakterystyczny wokal Fernando Ribeiro z refleksją nad śmiertelnością, pamięcią oraz kruchością życia spędzonego w ciągłym ruchu.

Teledysk „Cross Your Heart” – zobacz klip

Teledysk do “Cross Your Heart” można obejrzeć poniżej, a sam singiel jest dostępny do odsłuchu na platformach streamingowych.

Moonspell o „Cross Your Heart” – komentarz Fernando Ribeiro

Fernando Ribeiro tak mówi o tej kompozycji:

„Przywołujący skojarzenia z albumem „Irreligious”, ale z nowoczesnym i mrocznym akcentem, ten gotycko-metalowy utwór opowiada o kapliczkach, które często można spotkać przy drogach na całym świecie — wznoszonych jako bolesna pamiątka po tych, którzy zginęli w wypadkach samochodowych i motocyklowych, często zbyt wcześnie i zawsze w tragicznych okolicznościach. Jako zespół, który przemierzył tysiące kilometrów i sam doświadczył kilku wypadków, jesteśmy uprzywilejowanymi obserwatorami codziennego i nocnego życia na drogach, obiecanych miast, gorzkich rozczarowań oraz udręki życia w ciągłej podróży. Wobec takich sił pozostaje nam jedynie przeżegnać się i mieć nadzieję, że zdążymy naprawdę żyć, zanim nadejdzie nasz czas.”

„Far From God” – szczegóły nowego albumu Moonspell

Zrodzony z pięciu lat twórczych poszukiwań, zwątpienia i ostatecznego ponownego odkrycia własnej tożsamości, nadchodzący album stanowi dla Moonspell potężny powrót. Zamiast grać bezpiecznie, zespół prezentuje dzieło przypominające odrodzenie — mroczniejsze, ostrzejsze i emocjonalnie całkowicie bezkompromisowe. Zamiast podążać za współczesnymi trendami, grupa stawia na własną tożsamość i autentyczność, przedstawiając odważną i piękną wizję gothic metalu w jego najczystszej postaci: mrocznej, romantycznej, dramatycznej i bezwstydnie ciężkiej.

Pod względem tematycznym „Far From God” przemierza obszary baudelaire’owskiej miłości, egzystencjalnego poczucia winy i odkupienia, Chrystusowych zmartwychwstań oraz cichej szlachetności istot nocy. Wampiry, wilkołaki i sakralna symbolika nie służą tu ucieczce od rzeczywistości, lecz stają się nośnikami autentycznych mrocznych emocji — podniosłych, romantycznych i pozbawionych filtrów. Album odrzuca sztuczny blichtr na rzecz fantazji zakorzenionej w szczerości, na nowo odkrywając serce gothic metalu w jego najbardziej autentycznej formie.

„Far From God” — wyprodukowany przez Jaime Gomez Arellano (współpracującego m.in. z Paradise Lost, Sólstafir i Ghost) — lśni niczym czarny diament: pełen blasku, lecz jednocześnie spowity cieniem pod względem brzmienia, tekstury i kolorystyki dźwięku. Album ponownie łączy się z mrocznym duchem klasycznej ery Moonspell, zachowując przy tym nowoczesne i potężne brzmienie. „Far From God” nie jest nostalgicznym powrotem — to manifest. Gothic-metalowe „hallelujah”. XXI-wieczne „Irreligious” zespołu Moonspell. To nie tylko mocne przypomnienie, że grupa wciąż pozostaje jedną z najważniejszych sił gatunku, który współtworzyła, ale również album, który naprawdę może uratować gothic metal przed nudą i przewidywalnością!

Premiera płyty zaplanowana jest na 3 lipca 2026 roku, a wydawcą jest Napalm Records (pre-order).

Formaty wydania „Far From God”

Płyta dostępna będzie w następujących formatach:

• 2CD Mediabook 24-stronicowy booklet,
• 1CD Jewelcase,
• 1LP czarny winyl gatefold,
• 1LP fioletowy winyl,
• 1LP kremowo-czarny splatter winyl gatefold,
• 1LP Gatefold WHITE LABEL (z 12-calową 24-stronicową książeczką, certyfikatem [datowanym i ręcznie numerowanym] oraz kartą okładkową),
• wooden boxset (mediabook 2CD, zdjęcie zespołu w formacie A5, flaga, wisiorek z krzyżem oraz ręcznie numerowanym certyfikatem autentyczności),
• wersja cyfrowa.

Tracklista:
01. Cross Your Heart
02. Far From God
03. Biblical
04. The Great Wolf in the Sky feat. Alicia Nuhro
05. Your Promise of Light
06. For the Love of Mortals
07. Our Freedom to Fall
08. Reconquista

Artykuł MOONSPELL ujawnia teledysk do nowego hymnu „Cross Your Heart” pochodzi z serwisu KVLT.

Artykuł Niemiecki AUTUMNBLAZE z singlami zapowiadającymi nową płytę pochodzi z serwisu KVLT.

Nie powiem, że czekałem na ten powrót. Minęło tyle czasu, że najnormalniej o tym nie myślałem, zakładając, że Cezar postanowił sobie muzykę odpuścić. Jednak gdy dotarła do mnie wieść o nowej płycie, momentalnie – jak to było w Świętym Graalu Monthy Pythona – „obsrałem zbroję”. Christ Agony ukształtował mnie i mój gust w połowie lat 90., album Moonlight Act III skierował mnie w stronę black metalu, na jakiś czas wyciął mnie dla innych gatunków i po dziś dzień stawiam go na podium polskiej muzyki ekstremalnej. Autora takiej sztuki się nie ignoruje, zatem emocje w związku z Anthems były silne, a przedpremierowe otrzymanie promopaczki od Deformeathing było złotem.

Myśląc o tym tekście postanowiłem, że nie pozwolę by stał się jednym wielkim porównaniem do wczesnych trzech aktów w dyskografii Christ Agony. Oczywiście nie da się od tego uciec, ale minęło od tego czasu ze sto lat, a Cezar jako artysta nigdy nie patrzył za siebie. Nie zmienia to faktu, że Anthems reklamowane jest jako powrót do korzeni i najmocniejszego okresu w jego karierze.
Do promocji płyty wybrany został utwór Empire of Twilight, który wszyscy już znacie i jak zaobserwowałem po reakcjach – lubicie. Jestem mądrzejszy o poznanie reszty albumu, ale i tak stawiam ten song na szczycie i świetny wybór do promocji. Jest jednym z wyraźniejszych i zapamiętywalnych punktów płyty. Pomimo swej długości nie nudzi i prowadzi słuchacza przez swego rodzaju „the best off…” wycięte z historii zespołu. Swoich zwolenników zjedna sobie też na pewno rykami na początku – powtarzanym słowem „Bellial” – no nie ma opcji, by jakaś czarna dusza przeszła obok tego obojętnie.
Po niemal ośmiu minutach otwieracza wraz z Throne of Eternal Silence kierujemy się w klimaty nieco mniej związane z początkami zespołu. Do kompozycji tej Cezar wpuścił nieco ze swojej bardziej atmosferycznej strony, pozostając oczywiście ściśle w stylistyce Agonii. Jest wolniej, ale nadal diabolicznie i jadowicie, pojawiają się klawiszowe tła. Jest to bez wątpienia utwór, który idealnie wpasowuje się w klimat ostatnich płyt i nowszej twarzy projektu.
Z trójeczką wjeżdża Sanctuary of Death i wnosi na start trochę szybsze tempo, by z czasem przekształcić się w klasyczny, nie za szybki utwór w klimacie sztandarowym dla Christ, ubrany w bardzo charakterystyczne riffowanie Cezara. W kawałku tym można wyłapać bezpośrednie nawiązanie do jednej z partii z Moonlight, pewnie maniacy tego albumu z łatwością wyłapią temat. Bardzo atmosferyczny, ale nadal piekielnie zły hymn. Obok otwierającego płytę jest to moja ulubiona pieśń i dobry materiał na wideoklip.
Rites of the Black Sun to kompozycja z numerem cztery, która po raz kolejny niesie nas w klimatyczne, średnie tempa. Na tym etapie możecie się już domyślić, iż album rzadko będzie przyspieszał, a blasty Cezar zostawia dla innych. Muzyk zdecydowanie stawia na pompatyczne, marszowe bębnienie i rozmyte riffy, co w tej kompozycji zdecydowanie wiedzie prym. Pojawiają się tu także partie gitar pozbawionych przesteru, jest mistycznie i staroszkolnie. Nie wybrałbym tego utworu na faworyta, ale trzyma poziom.
Z numerem pięć zbliżamy się do końcówki peletonu. Dark Waters to najdłuższy utwór na płycie i zarazem chyba najbardziej urozmaicony. Słychać tu echa debiutu, słychać także parę jakby nowych dla projektu rozwiązań. Jest to bardzo atmosferyczny kawałek muzyki, zbudowany na przeciwnościach agresji podwójnej stopy z melodyjnymi harmoniami gitar.
Jako ostatni pojawia się drugi utwór promujący album – Nocturnal Dominion. Akustyczny początek wprowadza tu odpowiedni klimat, mroczny i bardzo korzenny dla stylu Christ Agony. Taki też jest rozpoczynający go riff, który bez wątpienia mógłby pojawić się na Act II i III. W swej jednostajnej budowie utwór można odebrać jako wręcz hipnotyzujący, motywy w nim płyną mieszając się ze sobą, ale utrzymując cały czas ten sam feeling i tempo. Jest to bardzo ciekawa kompozycja i na pewno świetny zamykacz całości.

Jestem fanem Christ Agony niemal od trzydziestu lat, nie zawsze było łatwo, bo Cezar lubił eksperymentować, ale nigdy nie zdarzyło się tak, bym jakiś album musiał potępić czy jednoznacznie nazwać słabym. Są lepsze i gorsze, ale żaden nie jest przeze mnie nielubiany. Anthems w moim uznaniu jest najlepszym w okresie nowożytnym zespołu, do którego zaliczę płyty nagrane po Demonology (2004). Wnosząc pewien pierwiastek nowej jakości, bardzo silnie nawiązał do początków zespołu. Nie ma opcji, by jego fani nie przyjęli go ciepło, tego jestem pewien. Długa przerwa i wysoka jakość są gwarantem sukcesu tego krążka. Ja od siebie mógłbym ewentualnie wyrazić tylko małe żale o brak przyspieszeń, które nawet w małych ilościach dałyby dobry kontrast dla dużej dawki atmosfery. Jest to dla mnie delikatny minus, który nie pozwala mi dać maksymalnej oceny, ale jeżeli dałbym maksa Moonlight czy Unholyunion, to w taki zestawieniu 8.5 jest nadal całkiem zajebistą notą.

Artykuł CHRIST AGONY – „Anthems” (2025) pochodzi z serwisu KVLT.

Nie owijając w bawełnę napiszę, że nie jest to jakaś wyjątkowo zła płyta. Jest w niej zamysł, jest całkiem ciekawy black/gotycko/industrialny klimat, są pociągające momentami riffy i chwytliwe melodie (np. te pojawiające się w połowie Przywołania Wiedżm, czy pod koniec Adoracji Magów), za plus można poczytać też dynamiczną i klarowną produkcję.

Wszystkie te elementy są jednak tylko rodzynkami w cieście zdominowanym przez raczej generyczny (matko, ten automat perkusyjny), niewybijający się ponad przeciętność i zdecydowanie zbyt mocno rozwleczony materiał, przy komponowaniu którego po prostu zabrakło wystarczającej ilości dobrych pomysłów. Dodając do tego nadęty miejscami do karykaturalnych granic przekaz (już sam opis płyty woła o kąpiel oczu, a co dopiero niektóre fragmenty tekstów) dostajemy pozycję, którą warto potraktować raczej w roli ciekawostki, niż lektury obowiązkowej.

Pocieszenia doszukuję się w fakcie, że FaustuS (mimo wyraźnej zapowiedzi kontynuacji Act I) ma działać obok, a nie zamiast Christ Agony. Pozostaje mieć nadzieję, że na szykowanej na wrzesień Anthems, Cezar zdoła wykrzesać z siebie nieco więcej jakościowego materiału. Bo w to, że muzyk ma na to papiery, chyba nikt nie wątpi.

Artykuł FAUSTUS – „Act I” (2025) pochodzi z serwisu KVLT.

Za warstwę muzyczną w całości odpowiada Cezar, natomiast za tekstową Ferosap.
Nagrania zrealizowano w XUL Sound Studio na przełomie kwietnia i września bieżącego roku. Realizacja, miks i produkcja: Cezary „Cezar” Augustynowicz.
Za koncepcję graficzną odpowiada Piotr „Kaos” Jeziorski, który w przeszłości współpracował z Christ Agony przy płytach „Demonology„, „Condemnation” i „Black Blood„.
Debiutancki album zatytułowany „ACT I” zostanie wydany nakładem Putrid Cult.

Poniżej prezentujemy odsłuch singla „Pi​ą​ta Piecz​ę​ć„.

Artykuł FAUSTUS to najnowsze wcielenie Cezara z CHRIST AGONY pochodzi z serwisu KVLT.

The Foam of Despair uderza smutkiem. Uczucie to przenika na wskroś przez kompozycje zawarte na srebrnym krążku. Jest gęsto, przygnębiająco, mrocznie, melancholijnie. Moc negatywnych uczuć spotęgowana jest do granic możliwości, a ja słuchając tej muzyki zadaję sobie pytanie dlaczego skrajnie dołująca sztuka jest zarazem tak cholernie atrakcyjna. Muzycy Mourning Down w mocno wyeksploatowanej formie atmosferycznej nuty wyhodowali coś swojego, coś pięknego i atrakcyjnego. Na płycie tej spotykają się wpływy klimatycznego doom metalu z lat 90. z post metalem i małą dawką siarki depresyjnego black metalu. Wielki gar atmosferycznych wpływów przyprawiony jest przez Francuzów ich własnym stylem, co sprawia, iż przygotowane danie to uczta dla ucha i duszy. Nawet dosyć wyraźne wpływy starej Katatonii, In the Woods czy Cemetary nie zakłócają harmonii odbioru całości, a wręcz zachęcają i budują odczucie przebywania z czymś dobrze znanym i bliskim sercu. Kompozycje są wielowarstwowe, zbudowane na „bujanych” rytmach i wzbogacone o całą masę warstw keyboardów, przestrzennych pasaży i świetnie skomponowanych i zagranych partii saksofonu (Tomber du temps).

Płyta zdecydowanie jest spójna, ale gdyby się uprzeć, można tu znaleźć utwory nieco bardziej chwytliwe. Do nośnych zaliczyć można kawałek promujący płytę klipem, czyli Blue Pain, który chyba najsilniej kieruje zespół w stronę Katatonii z okresu Brave Murder Day i chyba od tego „hitu” polecałbym rozpoczęcie przygody z The Foam of Despair, by dobrze się nastawić przed zderzeniem z raczej ambitną całością.

Nigdy nie ukrywałem, że w latach 90. załapałem się na falę metalu klimatycznego. Powstało wtedy naprawdę kilka potężnych albumów, które kocham po dziś dzień, choć sam gatunek wypalił się dosyć szybko, a najwięksi odeszli w stronę poszukiwań. Jednakże są ludzie, którzy ciągle tę sztukę czują, a nawet starają się tworzyć podobne dźwięki. Muzykę Mourning Dawn uważam za maksymalnie szczerą i niekoniunkturalną (mimo bazowania na teoretycznie komercyjnej odmianie metalu). Spotykamy się tu z prawdziwym smutkiem, nieprzekłamanymi emocjami i zajebiście dobrze zrobioną muzyką.

Artykuł MOURNING DAWN – „The Foam of Despair” (2024) pochodzi z serwisu KVLT.

Gdy zerknąłem do archiwum tekstów, ze zdumieniem zobaczyłem, że mój wywiad z Pandemonium miał miejsce ponad osiem lat temu. W międzyczasie zespół koncertował i wydał (moim zdaniem) udanego pełniaka Nihilist (recenzja). Można by rzec, że wszystko toczyło się własnym życiem. Do czasu, aż Paul ogłosił oficjalny powrót do występów i pracy nad nowym wydawnictwem. To idealna okazja, aby dowiedzieć się o tym co było, co jest i co dopiero będzie.

Przekazanie obowiązków

Minęło ponad osiem lat od pojawienia się Twojego oświadczenia dotyczącego przekazania obowiązków w ręce pozostałych członków zespołu. Długo zbierałeś się do podjęcia tej decyzji? Podejrzewam, że jako ojcu Pandemonium musiało Ci być ciężko zejść ze sceny i usunąć się w cień.

Paul: Po ponad dwudziestu latach prowadzenia czy współprowadzenia kapeli zacząłem odczuwać „delikatne” zmęczenie. Sporo potu, siły i zdrowia zostawiłem na dechach. Gdzieś w okolicach Misanthropy zacząłem rozważać pójście na „urlop” albo nawet odejście z kapeli. Miałem bajzel w głowie, który musiałem uporządkować. Jednocześnie wiedziałem, że zostawiam orkiestrę w dobrych rękach, więc nie miałem kaca moralnego, że kapela beze mnie polegnie. Jak się okazało chłopaki świetnie sobie poradzili, robiąc Nihilist już bez mojego udziału. Skład Pandemonium zaczął czuć, o co chodzi nam w muzyce więc moje zniknięcie nie odjęło jej ducha. Duch został.

Domyślam się, że to posunięcie było podyktowane głównie dobrem zespołu i utrzymaniem go dalej przy życiu. Musiałeś też mieć duże zaufanie do reszty chłopaków. Niemniej jednak, czy gdzieś nie rodziła się obawa, że może dojść do czegoś, co byłoby niezgodne z Twoimi oczekiwaniami?

Zgadza się. Zawsze kierowałem się dobrem kapeli. Nie wyobrażałem sobie, że nawet jeśli odejdę na stałe, to pociągnę za sobą band na dno, bo takie miałbym mieć widzimisię. Jak już wspomniałem, od dawna wiedziałem, że ekipa, która się z biegiem czasu ukształtowała, jest już tym tworem, który doskonale sobie poradzi na wypadek sytuacji wszelakiej. Dostali wolną rękę i świetnie im to wyszło. Gdyby zdecydowali, że kończą imprezę, to by skończyli. Nie miałbym żalu. Czas pokazał, że po prostu potrzeba resetu, żeby wrócić.

Inna perspektywa

Możliwość przyjrzenia się zespołowi, jak i całej scenie z zewnątrz, to pewnie ciekawe doświadczenie. Czy coś w tym czasie uległo u Ciebie drastycznej zmianie np. wizja kolejnych wydawnictw lub kierunek, w którym ma podążać zespół? Muzycy często wspominają, że taka przerwa rozbudza głód grania i niekiedy działa inspirująco na eksplorowanie zupełnie nowych rejonów.

Znów trafiłeś w sedno. Zakładałem, że wrócę lub nie wrócę… takie fifty-fifty. Czas leciał. Odpoczywałem od grania. Przestałem o tym myśleć. Jednak stopniowo na przestrzeni lat coraz częściej myślałem o muzyce. Może nie od razu o trasach i wejściu w to znów na całego, ale o samym procesie tworzenia. Pojawiła się koncepcja, która dojrzewała długimi miesiącami. W końcu, czyli w 2023 r., podjąłem decyzję o powrocie do czynnego grania na żywo oraz zadeklarowałem zrobienie nowej płyty.

Powrót do Pandemonium

Choć w 2019 zespół poinformował o Twojej koncertowej reaktywacji, to jednak dopiero w tym roku oficjalnie wróciłeś do Pandemonium. Potrzebowałeś czasu, aby ocenić, czy w praktyce jesteś w stanie zaangażować się w pełnym wymiarze?

Wtedy to była taka, powiedzmy, lokalna spontaniczna zajawka z mojej strony. Chłopaki grali w Łodzi, więc wpadałem na pięć minut. Zrobiliśmy taki koncert z niespodzianką. Wtedy raczej nie sądziłem, że wrócę. Potrzebowałem jeszcze trochę czasu, jak się okazało.

Twój powrót zbiegł się z innym ciekawym wydarzeniem, a mianowicie jubileuszem 600-lecia miasta Łódź. Wraz z Barielem (Imperator) i MacKozerem (Sacriversum) zostaliście wyróżnieni przez władze miasta za krzewienie kultury i całokształt działalności artystycznej. Duże zaskoczenie? Chyba niewiele zespołów mocno osadzonych w undergroundzie mogło liczyć na tego typu symboliczne odznaczenie.

Powiem szczerze, że nie spodziewałem się takiego wyróżnienia. Wśród tej całej palestry znaleźli się sportowcy, lekarze, naukowcy i wszelkiej innej maści wybitne postaci. Trafiło się też kilku ludzi z branży muzycznej – nieekstremalnej czy undergroundowej. Czyli ludzie ewidentnie zasłużeni dla Łodzi. No cóż. Jak padło na przemówieniu Pani Prezydent jednak szanowna komisja, biorąc wszystkie za i przeciw dotyczące dokonań, doceniła Pandemonium, Imperatora i Sacriversum. Dało mi to też sporego kopa do dalszej działalności.

Skoro wasze trio – Imperator, Sacriversum i Pandemonium – miało okazję się wtedy spotkać, to może jest to dobry pretekst do wspólnych koncertów? Myślę, że wielu maniaków z poprzedniej generacji byłoby wpiekłowziętych takim line-upem.

Z Sacriversum jedziemy razem do Kutna (koncert) i Poznania. Pewnie będziemy myśleć o kolejnych wspólnych meetingach. Nie wykluczam żadnych konfiguracji, tylko różnie to bywa z dyspozycyjnością poszczególnych kapel, więc niczego nie mogę obiecać.

Niewola debiutu?

Pozostając w wątku koncertów i jubileuszy — ciekawią mnie dwie rocznice przypadające na rok 2024. A mianowicie trzydziestka The Ancient Catatonia i dwudziestka The Zonei. Czy planujecie jakoś celebrować te rocznice, np. kolekcjonerskimi wydaniami? A może specjalne koncerty podobnie, jak Vader, który z okazji ćwierćwiecza The Profundis odegrał na żywo cały album?

Doskonały pomysł. Jeśli nic nie stanie na przeszkodzie, to warto będzie taką opcję przemyśleć. Przepraszam, że tak krótko na ten temat, ale w tej chwili nie chcę wróżyć z fusów.

Przeglądając różnorodne recenzje nowych materiałów oraz fora dyskusyjne poruszające kwestię twórczości Pandemonium ciężko nie odnieść wrażenia, że fani nieustannie próbują znaleźć w ostatnich albumach znamiona The Devilri i wcześniej wspomnianego debiutu. Na pewno nie jesteście jedynymi niewolnikami pomnikowych wydawnictw, ale czy takie podejście słuchaczy nie działa demotywująco? Idąc tym tropem, słuchacze chyba oczekują powtórki z dawnych czasów.

Nie czuję żadnego ciśnienia ani nie jestem niewolnikiem samego siebie i swojego debiutu. To super, że jakieś wydawnictwo stało się kvltowe i nadal jest tak postrzegane. Na koncertach odgrywamy te numery, więc po części ludzie, mam nadzieje, są zadowoleni. Nie da się robić cały czas kvltowych rzeczy płyta po płycie. A może da się, ale ja tak nie potrafię. Myślę, że fenomen kvltowej płyty polega na tym, że jest to coś pierwszego i wcześniej niezaistniałego na pewnym poziomie emocjonalnym. Za każdym razem, kiedy wypuszczaliśmy kolejną nową płytę uważałem, że oddawała ona wówczas tę energię, jaka w nas siedziała i bronię każdego albumu, bo każdy jest wart siebie.

Domain, nowa płyta i niedaleka przyszłość

Zostawmy jednak przeszłość i pomówmy o planach na przyszłość. Możesz zdradzić czytelnikom KVLT szczegóły dotyczące nowego wydawnictwa?

Powiem Ci szczerze, że chcę zrobić przestrzeń, klimat i coś, czego nie jestem w stanie opisać. Prostota przekazu, odpowiednio dobrane riffy. Niby wiem, co chcę zrobić, a jednocześnie do końca nie wiem. Ta aura tajemniczości bardzo mnie kręci i napędza. Bo wiem, że ONA już wie, jaka będzie, a ja jeszcze nie wiem. Muszę się dać ponieść muzycznemu przeznaczeniu i to powinno być receptą na nową mam nadzieję dobrą płytę.

Czy ostatnie wydarzenia na świecie, np. COVID, czy konflikty zbrojne na Ukrainie i Bliskim Wschodzie, miały duży wpływ na kompozycje lub teksty, które znajdą się na nadchodzącym albumie? Zwłaszcza, że jeden z Twoich poprzednich utworów, Misantrophy, świetnie wpasowuje się w aktualną rzeczywistość.

Tak, ostatni kawałek z tego albumu chyba będzie po wsze czasy aktualny. Uważam, że co jak co, ale ten numer lirycznie i muzycznie nam po prostu wyszedł, i to nieźle. Z czasem coraz bardziej się uwrażliwiam na pewne sprawy. Widzę i czuję więcej. Jest we mnie zbyt dużo złych i pozytywnych energii, bo właśnie czuję to wszystko, co dzieje się dookoła. Zawsze to, co mnie otaczało przekładało się na słowa. Przefiltrowane przez myśli, jakoś zinterpretowane i czasami nazwane wprost. Tak będzie pewnie i tym razem, ale na pewno nie będzie to kopia czegokolwiek, co do tej pory zrobiłem.

Domain to zamknięty rozdział, czy może jednak kiedyś zdecydujesz się na jakąś tymczasową reaktywację i odegranie tych numerów na żywo?

Gdyby był na to wszystko czas, to pewnie bym tak zrobił. Z drugiej strony nie wiem, czy nie byłoby przegięciem grać numery Domain, zwłaszcza że niektóre kawałki trafiają do setlisty Pandemonium. Ale główną przeszkodą jest tu raczej brak czasu. Ponadto w Domain musiałby zagrać Mitlof, a wiadomo, że raczej jest zajęty Riverside i innymi tematami.

Polska scena tu i teraz

Czy jakieś młode zespoły z naszej rodzimej i zagranicznej sceny szczególnie wzbudziły Twoje zainteresowanie? Kogoś konkretnego widzisz jako towarzysza broni podczas trasy promocyjnej nowego materiału Pandemonium?

Wpadło mi w ucho Odium Humani Generis notabene z Łodzi, w którym gra nasz basista Michał. Oczywiście pojawia się tu od razu przypuszczenie, że to dlatego ich wymieniłem. Nic bardziej mylnego. Po prostu ich muza trafia w moje gusta bez cienia wątpliwości. Jestem przekonany, że są inne zajebiste polskie bandy, o których nawet nie mam pojęcia.

Limitowane i różnokolorowe winyle, numerowane wooden boxy, okazjonalne wydawnictwa – prawdziwa gratka dla fanów, czy raczej prosty sposób na monetyzowanie muzyki? W ostatnim czasie jest tego naprawdę pełno, a zdania wydają się nieco podzielone.

Nie wiem jak jest z tym monetyzowaniem, gdyż my ze swoich winyli mamy „jedynie” ogromną satysfakcję, mam nadzieję, że kolekcjonerzy również i to chyba na tyle. Widzę, że w kwestii innych zespołów jest kolorowo i różnorodnie wydawniczo. Skoro jest taka wola, to niech się prezentują jak mogą i potrafią. Osobiście uważam, że winyle to fajne dodatki. Chociaż ciężko jest mi dokładnie stwierdzić, czy przypadkiem nie jest odwrotnie i to muzyka staje się dodatkiem do ładnego wydawnictwa.

Dziękuję za wywiad, mam nadzieję, że niedługo będziemy mieli okazję spotkać się na koncercie w południowej części Polski – ostatnie słowa należą do Ciebie.

Ja również dziękuję Ci za poświęcony i zapewne bezcenny czas. Dziękuję wszystkim fanom Pandemonium, że jesteście z nami i wyczekujecie nowego materiału. Do zobaczenia na koncertach!

Artykuł PANDEMONIUM: „Widzę i czuję więcej” pochodzi z serwisu KVLT.

Aeternus został założony przez Aresa w 1993 w Bergen w Norwegii. Zespół uznaje się za twórcę dark metalu; gatunku łączącego black metal i death metal z elementami muzyki klasycznej i folkowej. Charakterystyczne brzmienie Aeternus opiera się na wyrazistych gitarach i zapadających w pamięć, melodyjnych przerywnikach. Oprócz gitarzysty i wokalisty Ares’a, skład tworzą gitarzysta Gorm, basista Eld oraz perkusista Phobos (byli i obecni członkowie Gorgoroth, Immortal (na żywo) i Gaahls Wyrd).

Philosopher nagrał, wyprodukował i zmiksował Aeternus oraz Herbrand Larsen w Conclave & Earshot Studios (Immortal, Enslaved). Za mastering odpowiada Lawrence Mackrory z Rorysound Studio (Bloodbath, Vomitory). Okładkę, ilustracje i layout namalowała Mar.A. (Cultes Des Ghoules, Deus Mortem).

Formaty:
– CD
– MC
– Czarny LP
– Czerwony LP
– Złoty LP
– Krwawy splatter LP
– Złoty splatter LP
– Pliki cyfrowe

Ubrania:
– Biały T-shirt
– Czarny T-shirt

Wcześniej kapela zaprezentowała video do utworu Existentialist Hunter.

Tracklista:
1. Existentialist Hunter
2. World Bleak Nepotism
3. The Intentionality of Unmitigated Evil
4. Void of Venom
5. Wresting Worm
6. The Luciferian Architect
7. Carving the Pristine Anomie

Artykuł Nowy utwór AETERNUS pochodzi z serwisu KVLT.

Aeternus został założony przez Aresa w 1993 w Bergen w Norwegii. Zespół uznaje się za twórcę dark metalu; gatunku łączącego black metal i death metal z elementami muzyki klasycznej i folkowej. Charakterystyczne brzmienie Aeternus opiera się na wyrazistych gitarach i zapadających w pamięć, melodyjnych przerywnikach. Oprócz gitarzysty i wokalisty Ares’a, skład tworzą gitarzysta Gorm, basista Eld oraz perkusista Phobos (byli i obecni członkowie Gorgoroth, Immortal (na żywo) i Gaahls Wyrd).

Philosopher nagrał, wyprodukował i zmiksował Aeternus oraz Herbrand Larsen w Conclave & Earshot Studios (Immortal, Enslaved). Za mastering odpowiada Lawrence Mackrory z Rorysound Studio (Bloodbath, Vomitory). Okładkę, ilustracje i layout namalowała Mar.A. (Cultes Des Ghoules, Deus Mortem).

Formaty:
– CD
– MC
– Czarny LP
– Czerwony LP
– Złoty LP
– Krwawy splatter LP
– Złoty splatter LP
– Pliki cyfrowe

Ubrania:
– Biały T-shirt
– Czarny T-shirt

Tracklista:
1. Existentialist Hunter
2. World Bleak Nepotism
3. The Intentionality of Unmitigated Evil
4. Void of Venom
5. Wresting Worm
6. The Luciferian Architect
7. Carving the Pristine Anomie

Artykuł Nowe video grupy AETERNUS pochodzi z serwisu KVLT.