Jest klimatycznie, ponuro i refleksyjnie. „Can’t You Wait” jest jak labirynt, do którego jeśli raz wejdziesz, nie wiesz jak się wydostać. Tam delikatne melodie pobudzają wyobraźnie, by za chwilę w mniej spodziewanym momencie zaskoczyć ciszą. Potem dźwięki wibrują jednostajnym rytmem, nie spieszą się, tkają sieć skrajnych emocji. Do jednego fragmentu GlerAkur wciska dwie przeciwstawne barwy, delikatną i brudną – ta esencjonalność sprawia, że człowiek zamienia się w słuch. Duchota jest kluczem tego albumu. Muzyka wybucha ekstremą od nagromadzonych emocji, a właściwie tylko w pierwszym „Can’t You Wait”, bo już w kolejnych „Polycide” i „Willocide” Islandczycy stawiają na elementy zaczerpnięte z muzyki filmowej, ambientu czy industrialu. I udaje im się wytworzyć klimat, który pobudza wyobraźnię, niepokoi i uzależnia. Ciężko, więc zdefiniować twórczość GlerAkur, bo oni bawią się kompozycją, przekształcają black metal w progresję, a rock w improwizację. Opowiadają jedną historię o dwóch przeciwległych siłach, gdzie część jest zadziorna, a druga zimna. Mieszają na „Can’t You Wait” drone z black metalem i psychodeliczny rock z ambientem. I są na tyle bezczelni, że mają czelność prezentować światu zaledwie trzy utwory – nawet pozer stwierdziłby, że to za mało. Ale już wiadomo, że na kolejnym krążku GlerAkur może nieźle namieszać.

Zawsze z Epkami mam problem, bo te wydawnictwa nigdy nie są kompletne. Trzy utwory w wykonaniu GlerAkur to zbyt mało, by w pełni ocenić ich muzykę. To tak jakby zobaczyć na ulicy Sharon Stone i nie móc do niej zagadać. Chciałbym usłyszeć więcej muzyki GlerAkur.

Artykuł GLERAKUR – „Can’t You Wait” (2016) pochodzi z serwisu KVLT.