Doctor Visor

Dola

Perfect Son

Zosia Hołubowska

Kathia

Shagreen

Shyness!

JAD

Martwa Aura

Gruzja

Lowpass

Fertile Hump

Artykuł Soundrive Festival – Dzień 2 (11.08.2021) pochodzi z serwisu KVLT.

O tym, że Seth Ickerman (w rzeczywistości dwóch francuskich twórców filmowych Raphaël Hernandez i Savitri Joly-Gonfard) pracuje nad czymś większym wiedzieliśmy już od lat. W 2015 roku duet ten zasłynął obrazkiem do utworu Turbo Killer, który z miejsca stał się kamieniem milowym synthwave (zarówno w sferze muzycznej jak i właśnie wizualnej). Było raczej oczywiste, że twórcy spotkają się jeszcze na niwie artystycznej nie raz nie dwa. Na kanwie fabuły (sic!) Turbo Killer powstał koncept Blood Machines, filmu pełnego gatunkowych klisz i odwołań do klasycznych filmów sci-fi z lat 70-tych i 80-tych. Sam film rodził się w bólach przez cztery lata i swojej premiery doczekał w ubiegłym roku na Estrange Films Festival w Paryżu. Niespełna dziewięć miesięcy później stał się dostępny na platformie Shudder (niestety dostępnej tylko dla widzów w Ameryce Północnej). Sam w sobie film jest prawdziwą wizualną ucztą dla fanów retro sci-fi. Nie mniej jednak wydaje mi się, że twórcy skoncentrowali się przede wszystkim na aspekcie wizualnym do którego pretekstowa fabuła jest tylko dodatkiem. Nie zrozumcie mnie źle, w pełni rozumiem konwencję i nie mam nic przeciwko oglądaniu na ekranie Joëlle Berckmans (którą podziwiać możecie też na okładce tej ścieżki dźwiękowej) czy Noémie Stevens (którą widzieliście już też w teledysku do Turbo Killer). Ale mimo wszystko nawet najbardziej fantastyczne obrazy i wizualne orgazmy nie zastąpią dobrego scenariusza. Nie mniej jednak warto zapoznać się z dziełem Francuzów. Między innymi również ze względu na niesamowitą muzykę Carpenter Brut.

U podstaw kompozycji w ścieżce dźwiękowej Blood Machines pozostaje synthwave. Estetyka retro ma tu jednak zdecydowanie bardziej hollywoodzkie oblicze a rozmach kompozycyjny onieśmielił by niejednego twórcę muzyki filmowej czy do gier AAA. Na ścieżce dźwiękowej do Blood Machines odnajdziemy wiele odwołań m.in. do Vangelisa, Jarre’a czy Zimmera. Synthwave’owe patenty znane z Trilogy zostały tu uzupełnione przez bogate orkiestrację (oczywiście elektroniczne), która nadaje nowy wymiar muzyce Hueso. Epickość, ale nie przesadnie kiczowata (biorąc pod uwagę konwencję) tylko całkiem przemyślana zdaje się ścigać z fantastyczną stroną wizualną filmu. Kompozycje są napisane z rozmachem, ale próżno w nich szukać barokowej ornamentyki. Kiedy akcja na ekranie przyspiesza a emocje sięgają zenitu wkraczamy na ścieżkę darksynthowych ostrych beatów (świetne Grand Finale). Kiedy potrzeba więcej powietrza Brut, niczym wspomniany już Vangelis rozmalowuje spokojne i pełne wdzięku futurystyczne pejzaże (The Ceremony). Na uwagę zasługuje fakt użycia, nazwijmy to kolokwialnie „zimmerowskich patentów organowych” np. w The Last Ceremony (chodzi mi tu głównie o progresję akordów, przejścia tonalne i oględnie mówiąc budowanie atmosfery). Uważam, że filmowość nowej muzyki Hueso w dużej mierze właśnie z tego typu rozwiązań czerpała. Na uwagę zasługuje również zamykający całość utwór Gone Now z wokalami Pencey Sloe, który idealnie spina całość i zostawia nas pogrążonych w czerni kosmosu.

Ścieżka do Blood Machines jest dla mnie tworem kompletnym. Świetnie funkcjonuje bez obrazu. Narracyjność muzyki Hueso pozwala nam samodzielnie tworzyć w głowie obrazy przyszłości. I to jest jej największa siła. To przemyślany album, który moim zdaniem udowodnia, że Carpenter Brut nie bez przyczyny jest jednym z najważniejszych twórców synthwave. Interesujące dla mnie jest czy ta nowa epickość i filmowość w jego muzyce zostanie z nim na dłużej. Szczerze, to nie miałbym nic przeciwko. Póki co, w tym roku, w kategorii „retro electro”, płyta Blood Machines to dla mnie zdecydowanie numer jeden. Czekam z niecierpliwością na odpowiedź Jamesa…

Artykuł CARPENTER BRUT – „Blood Machines OST” (2020) pochodzi z serwisu KVLT.

Król dark wave’u wraca na kolejny klubowy koncert do Polski! Perturbator jesienią 2019 wyruszy w europejską trasę koncertową, na której promować będzie nowy nadchodzący album. Jednym z przystanków na trasie będzie Warszawa. Żywiołowe show Jamesa Kenta z wyjątkową oprawą wizualną uraczy fanów mrocznych brzmień elektronicznych na jedynym klubowym koncercie w Polsce. W ramach supportu wystąpi The Algorithm.

24.10.2019 – Warszawa, Progresja (wydarzenie)

Zapraszamy do wzięcia udziału w konkursie, w którym można wygrać dwa pojedyncze bilety na koncert. Aby wziąć udział w konkursie należy:

1) Być fanem KVLT Magazine.
2) Polubienie i publiczne udostępnienie konkursowego postu nie jest niezbędne, ale mile widziane i wykonanie tych czynności może zwiększyć szanse na wygraną.
3) Na konkursy@kvlt.pl wysłać mail o tytule Perturbator_Wawa_2019 dołączając link do profilu FB wraz z imieniem i nazwiskiem celem weryfikacji wymogów konkursu oraz odpowiedzieć na pytanie: Za co cenisz w muzykę Perturbatora?

Na zgłoszenia czekamy do soboty (20.10.2019) do godziny 12:00.
Zwycięzca otrzyma wiadomość mailową ze strony redakcji, a informacja o tym fakcie zostanie opublikowana pod postem konkursowym.
Biorąc udział w konkursie akceptujesz regulamin strony internetowej www.KVLT.pl.

źródło: WiniaryBookings

Artykuł Wygraj bilet na Perturbator pochodzi z serwisu KVLT.

Największą zmianą jest bez wątpienia fakt, że GosT już w pełni realizuje się jako wokalista, czego początki słyszeliśmy na albumie Possessor. Na Valediction jest tylko jeden utwór pozbawiony wokalu – The Call of the Faithfull, który choć niezły, to klimatycznie mocno odstaje od reszty materiału, brzmiąc jak wyciągniety z Non Paradisi czy Behemotha. W trzech utworach pojawia się wyłącznie czysty wokal, a dwa z nich to chyba najdziwniejsze rzeczy jakie, muzyk do tej pory nagrał.

Dreadfully Pious i Bloody Roses to najbardziej przebojowe utwory w karierze GosTa i o ile ten pierwszy dość szybko mnie przekonał swoim, w prawdzie dość kiczowatym, ale obłędnie nośnym refrenem, o tyle Bloody Roses to już jednak przekroczenie pewnej granicy. To również utwór którego strasznie mi szkoda, bo aranżacyjnie jest ciekawszy od prostego Dreadfully Pious, jednak boleśnie pretensjonalny refren kompletnie morduje ten kawałek. Szkoda tym większa, bo GosT udowadnia w stonowanym, nieco gotyckim She Lives In A Red Light, że jest w stanie przyciągnąć uwagę słuchacza spokojnym i chwytliwym wokalem bez popadania w kiczowatość, która razi nawet w synthwave’owej estetyce, tym bardziej że podobnie jak na Possessor przez większą część materiału GosT próbuje się od tej estetyki odciąć. Bywa, że wychodzi mu to świetnie jak w Relentless Passing i Wrapped in Wax, hybrydach powstałych na skutek połączenia darksynthu z black metalem, gdzie czyste wokalem mieszają się wrzaskiem, zaś GosT lawiruje między melodią a całkowitym szaleństwem.

Niestety czasem też pojawia się wrażenie, że to mieszanie dwóch muzycznych światów jest nieco na siłę, jak w przeciętnym Severance, czy nierównym Push. Tutaj GosT cofa się aż do klimatów ze Skull, dopełnia to całkiem niezłym wokalem spod znaku Dave’a Gahana, ale ostre, blackowe zakończenie zamiast stać się ciekawym kontrastem – wypada dość kulawo. Najbrutalniejszy Timeless Turmoil dużo lepiej buduje klimat, a jego największą wadą jest tylko to, że brzmi jak mniej przekonująca wersja doskonałego Commandment z Possessora. Bardzo spodobało mi się natomiast to, co GosT prezentuje w Ligature Marks, ponurej, ale chwytliwej kompozycji gdzie ponownie wyraźnie ukazują się inspiracje muzyka sceną gotycką.

Valediction brzmi dla mnie trochę jak płyta okresu przejściowego, kiedy artysta jeszcze nie do końca wie, w którym kierunku chce pójść, więc próbuje iść w każdym jednocześnie. To odważny album, pełny niesztampowych pomysłów i choć nie wszystko na nim do końca wypaliło, to nie zmienia to faktu, że w swojej niszy gatunkowej Valediction jest wyjątkowe. Nie aż tak spójne i świeże jak Possessor i coś mi mówi, że bardziej chaotyczne, niż jego następny album, ale nadal godne uwagi.

Artykuł GOST – „Valediction” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Utwór tytułowy to w tym momencie najmocniejsza broń w molochowym arsenale. Pomimo tego, że jest dużo gęściej aranżacyjnie niż w chociażby przebojowym F.E.A.R. i co chwila pojawia się jakiś ciekawy muzyczny patent, to kompozycja nie traci ani na dynamice, ani przystępności. Powiedziałbym wręcz, że brzmi jak synteza tego, co na The Other Side najbardziej mi się podobało. Wszystko to oczywiście dalej pływa w sosie klimatów rodem z kina sci-fi klasy B, i zdradziecko szybko powoduje tendencje do nucenia.

She Has Returned! to nieco inna bajka. Utwór bardziej jednostajny i zbudowany tak, by stopniowo narastać i nabierać rozpędu, co chwila dodając jakiś smaczek, aż do mocnego finału, gdzie znalazło się i miejsce dla klawiszy przypominających kościelne organy. Konstrukcja i pomysł nieco odmienne od The Experiment, ale efekt równie intrygujący.

Dwie pozostałe pozycje to ciekawostka i bonus. To pierwsze, czyli króciutkie Catch-22, to faktycznie luźne pomysły, które zostały po The Other Side. Przyjemne, chociaż niewiele wnoszące i raczej nie pretendujące do miana samodzielnej kompozycji. Z kolei w ramach bonusa dostajemy F.E.A.R. znany z poprzedniej epki. Niestety jest to dokładnie ta sama wersja, a szkoda bo wolałbym chociażby jakąś wersję demo utworu niż dubla z The Other Side.

The Experiment daje spore nadzieje na to, że poprzednia darksynthowa epka Molocha była jedynie początkiem czegoś większego. A jeśli Molochowi uda się w przyszłości nagrać długograja, trzymającego poziom tytułowej kompozycji, to na synthowej scenie może zrobić się naprawdę ciekawie.

Artykuł MOLOCH – „The Experiment” (2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Artykuł Perturbator – Warszawa (13.08.2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Artykuł Moloch – Warszawa (13.08.2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Wydana w kwietniu tego roku epka The Other Side odchodzi stylistycznie od tego, co nagrywałeś wcześniej. Chociaż charakterystyczny klimat został utrzymany, to dużo więcej tu synthwave’owej dynamiki, niż ambientu. Poczułeś, że dotychczasowa formuła się wyczerpała? Zbiorcze wydawnictwo, jakim było wydane w zeszłym roku The Vatican Cellars wygląda trochę jak swego rodzaju pożegnanie z poprzednią estetyką muzyczną.

Moloch: Kompilacja The Vatican Cellars to swoiste podsumowanie mojego pierwszego etapu twórczości. Od dłuższego czasu przymierzałem się do wydania w końcu tej muzyki na CD. Okazją była dekada po moim debiucie z płytą Withering Hopes, ale sprawy się nieco przeciągnęły i TVC wyszło w 2017. Nie myślę o tym materiale jako o pożegnaniu, bo u mnie nigdy nie ma rewolucji stylistycznej. To nie jest tak, że nagle przeskakuję z jednego gatunku do drugiego. Tak było z Kval, najbardziej ambientowym z krążków, jakie nagrałem pod black metalowym szyldem Zørormr i tak jest z The Other Side. To krok do przodu w stosunku do przeszłości, ale z zachowaniem esencji mojej muzyki. Dusznej atmosfery, hipnotyzujących dźwięków i melodyjności. Do tego dodałem więcej beatów, ale one przecież były już obecne np. w numerze The Violator, który nagrałem lata temu. Więc dla mnie to naturalny kierunek zapoczątkowany przed kilkoma laty.

Wielu muzyków reprezentujących scenę retro elektroniczną tworzy swoje albumy w oparciu o jakiś wątek przewodni i zazwyczaj są w tym dość przewidywalni, wałkując tematy buntu maszyn i tym podobne motywy sci-fi. Na The Other Side czułem coś na kształt szaleńczego mixu Lovecrafta z horrorami z lat osiemdziesiątych, ale ciekawi mnie, czy tworząc ten materiał miałeś jakiś motyw przewodni, który pomagał Ci w pisaniu?

M: Wydaję mi się, że ta inspiracja Lovecraftem ale też i horrorami czy filmami klasy B z lat 80-tych i 90-tych stanowi wyróżnik muzyki Moloch. Faktycznie jest tak, że większość projektów tego typu koncentruje się na retrofuturystycznej tematyce i czerpie inspiracje z Blade Runnera, Akiry, Ghost In The Shell i czego tam jeszcze. Ja zawsze tworzyłem muzykę inspirowaną horrorem, inspirowaną literaturą jak i ścieżkami dźwiękowymi z filmów. Na The Other Side te inspiracje Johnem Carpenterem czy Chrisem Youngiem są dość czytelne. Za tą EP-ką stoi próba opowiedzenia krótkiej historii człowieka, który poprzez wyrwę w czasoprzestrzeni na jaką trafia w watykańskich lochach przenosi się „na drugą stronę”. Do świata równoległego, w którym doświadcza prawdziwego piekła. Wokół tego pomysłu krąży oprawa, ilustracje użyte we wkładce i sekwencja utworów. I choć nie ma na płycie tekstów ani wokali można przypuszczać, że cała ta podróż rozgrywa się w głowie głównego bohatera. Choć może być też tak, że dzieje się naprawdę…

Podobnie jak Perturbator czy GosT, jesteś muzykiem mocno powiązanym z black metalem i tworzącym w tym gatunku. O ile mocno ambientowy materiał zebrany na The Vatican Cellars może przywodzić na myśl chociażby Burzum, to jednak na The Other Side poszedłeś w innym kierunku. Jak myślisz, co tak właściwie ciągnie zarówno wielu black metalowych muzyków, jak i słuchaczy, do szeroko pojętego synthwave’u?

M: Wiesz, ja z swoją „karierę muzyczną” zaczynałem od muzyki elektronicznej. Black metal przyszedł później. Na ten moment można powiedzieć, że wróciłem do korzeni niż odkryłem lata 80-te i próbuję robić coś w tej konwencji. Muzyka ekstremalna wciąż jest mi bliska, ale też potrzebowałem pewnej odskoczni. Nie chcę być zakładnikiem konwencji, gatunków czy klisz. Myślę, że fani chcą też być zaskakiwani. Chcą czegoś nowego. Chcą poczuć energię, dynamikę i moc. A tego nie brakuje w muzyce elektronicznej. Można ją grać tak, jak robi to FM-84 ale można też grać ją tak, jak robią wspomniani przez ciebie muzycy. Agresywne beaty The Prodigy od zawsze kręciły metali i nikt się specjalnie nie wstydził, że słucha Music For The Gilted Generation mimo, że na kostce miał naszywki Marduk czy Emperor. Teraz projektów grających mroczne, ciężkie beaty jest więcej. Można wybierać do woli. Poza tym ta muzyka świetnie sprawdza się na koncertach. No i na koniec chyba jest tak, że metalowcy rozgrzeszyli się sami i pozwalają sobie pląsać do szatańskiego EDM tak samo, jak np. do dźwięków Destroyer666.

Wiele razy spotkałem się już ze stwierdzeniami, że ani w black metalu, ani w we wszelkiego pokroju synthach, nie można stworzyć już nic oryginalnego i naprawdę ciekawego. Na ile się z tym zgadzasz i co, Twoim zdaniem, w ostatnim czasie się wyróżnia?

M: Gdyby tak miało być, to po co w ogóle coś robić? Po jaką cholerę brać się za pisanie fantasy po Tolkienie, kręcenie filmów po Kubricku czy komponowanie muzyki po Beethovenie? Myślę, że tego typu pieprzenie wynika z przesytu. Dzisiaj mamy wszystkiego pod dostatkiem, możemy konsumować (wręcz wpierdalać) kulturę bez ograniczeń, często nawet nie płacąc za nią i stąd nie szanujemy już ciężkiej pracy, jaką jest robienie muzyki czy w ogóle działalności kulturowej. Instrumentarium ma swoje ograniczenia, możliwości muzyków również, ale to nie znaczy, że nie można pokazać czegoś świeżego! Retrowave jest tego dobrym przykładem. To muzyka przeszłości podana w nowoczesnej formule. I to świetnie działa. W metalu też wraca się do korzeni tej muzyki i nagle to, co w latach 70-tych czy 80-tych byłoby standardowe, jest wyjątkowe. Bo jest zagrane w świeży sposób. Dlatego myślę, że można zawsze zrobić coś nowego, zaskoczyć słuchacza i pokazać światu muzykę w świeży sposób.

Pamiętam, że kiedy pierwszy raz usłyszałem Perturbatora był to niemal sam początek jego działalności, tuż po wydaniu Terror 404. Chociaż byłem pod ogromnym wrażeniem, to sądziłem że nie ma większych szans, żeby ten projekt osiągnął większą popularność. Tymczasem obecnie Perturbator gra na największych festiwalach jak Graspop czy Brutal, a scena synthwave’owa zaczyna się rozrastać i nabierać na znaczeniu. Myślisz, że ta utrata niszowości wyjdzie na dobre, czy też scena zacznie zjadać trochę własny ogon?

M: Myślę, że ta scena nigdy tak naprawdę nie była niszowa. Może na początku, gdy byli tylko Grellier i Kavinsky. Sukces Hotline Miami dał wielu artystom podążającym ścieżkami wytyczonymi przez Francuzów uznanie i uwagę, której pokłosiem jest duża popularność tych dźwięków teraz. Myślę, że na scenie są setki podobnych do siebie tworów, których muzyka jest nierozróżnialna od reszty. Kiedyś w czasach Amigi i ProTrackera większość tych projektów żyłaby w ramach demosceny. Dzisiaj jest o wiele łatwiej nagrać i wydać płytę stąd prawdziwe bogactwo muzyki elektronicznej w ostatnich latach. Ale na dłuższą metę projekty, które nie mają własnej tożsamości i opierają się na naśladownictwie będą skazane na niebyt. Zgodnie z tezą Troute’a „wyróżniaj się albo zgiń”.

W sierpniu szykuje Ci się mini trasa koncertowa, na której będziesz między innymi supportował właśnie Perturbatora. Usłyszymy na niej wyłącznie materiał z The Other Side czy planujesz jeszcze jakieś niespodzianki?

M: Tak, na pewno w moim secie pojawią się nowe, niepublikowane wcześniej numery. Ponadto można liczyć na jakiś powrót do przeszłości, ale trzon mojego występu będą stanowiły utwory z The Other Side.

Widziałem też na Twoim facebookowym profilu, że zastanawiasz się nad scenicznym image’em. Kierujesz się tu jakąś konkretną estetyką czy motywem przewodnim?

M: Chcę, żeby to w jaki sposób Moloch prezentuje się na scenie nie powodowało dysonansu względem tego, co słychać z głośników. Żeby wizerunek był spójny z muzyką i tym co ona sobą reprezentuje. Jak to będzie wyglądało w praktyce będziecie musieli się przekonać sami na moich koncertach.

Jak rozumiem, sierpniowa trasa koncertowa będzie pierwszym występem Molocha na żywo. Czujesz presję?

M: Niespecjalnie. Tremę tak, ale nie presję. To pierwsze koncerty Moloch więc to nie jest tak, że wiążą się z nimi jakieś duże oczekiwania publiczności. Myślę, że tych oczekiwań w ogóle nie ma… Ale na pewno każdy, kto przyjdzie na koncert Molocha, będzie mógł posłuchać i doświadczyć mojej muzyki na swój sposób. Chcę, żeby mój „show” był ciekawy i wciągający, żeby słuchacz na te kilkadziesiąt minut przeniósł się w inny wymiar. Mam to szczęście, że scenę będę dzielił z naprawdę świetnymi muzykami, więc spodziewajcie się tylko najlepszej zabawy!

Na koniec: kwestia najważniejsza. The Other Side była epką, która mogła narobić apetytu na więcej. Masz w planach pełne wydawnictwo?

M: Planów mam całkiem sporo. Na koniec tego roku ukaże się jeszcze jedna EP-ka w klimatach zbliżonych do The Other Side. Podobna konstrukcja, też 6-7 utworów i około pół godziny muzyki. W 2019 roku planuję wydać pełnowymiarową płytę i grać jeszcze więcej koncertów. Mam w zanadrzu jeszcze kilka niespodzianek i sporo newsów, o których będę na bieżąco informował. Zapraszam na http://facebook.com/molochofficiali http://www.molochofficial.com gdzie znajdziecie najnowsze info na temat wszystkiego, co związane jest z Moloch. Dzięki za rozmowę!

Dzięki również i powodzenia!

Artykuł MOLOCH: „nie chcę być zakładnikiem konwencji” pochodzi z serwisu KVLT.

Na The Other Side doskonale słychać echa wcześniejszej twórczości Molocha, która niedawno została podsumowana na zbiorczym wydaniu The Vatican Cellars. Tamten mroczny i mocno ambientowy darksynth bardziej przywodził na myśl dokonania takiego klasyka jak chociażby Lustmord, niż Perturbator. I chociaż materiał blisko pół godzinnej epki The Other Side można podciągać pod szeroki i jakże pojemny termin synthwave, to Moloch stawia na co innego, niż większość jego przedstawicieli. Podobnie jak w przypadku materiału składającego się na The Vatican Cellars, na pierwszym miejscu jest ciężki i gęsty klimat, nie melodia. Całość brzmi bowiem jak soundtrack do slasher horroru osadzonego w przyszłości, gdzie zamiast androidów jako adwersarzy, mamy nieźle wkurzonych lovecraftowskich Przedwiecznych. Wplatanie do tego melodyki rodem z Zombi Disco Italia mistrza Carpenter Bruta, bo przecież większość tak robi, stanowczo mijała by się z celem. Tymczasem liczne niepokojące fragmenty odsyłające do wspomnianych slasherów czy kina grozy klasy B, pasują doskonale, kreując atmosferę, której obecnie za wiele na scenie nie ma. Jednocześnie The Other Side swobodnie łączy klimat z przystępnością, wystarczy posłuchać dynamicznego Escape from Nameless City czy niemal tanecznego F.E.A.R.

Materiał na The Other Side jest równy, ale – parafrazując klasyka – „niektóre utwory są równiejsze”. Doskonała, otwierająca kompozycja tytułowa ma w zasadzie wszystko, co tylko można sobie wymarzyć: wzniosłe klawiszowe intro, zmiany tempa, bardzo zacne gitarowe solo i kapitalne syntezatory. Warto zauważyć, że pojawiające się tu i ówdzie gitary są w mixie schowane i pełnią rolę dodatku, a nie kompozycyjnego „mięcha”, jak u Dance With The Dead. Drugi z „równiejszych” utworów to mój faworyt, czyli szybki i atakujący wysokimi dźwiękami A Dream of Death. Pomimo braku odwoływania się do uroczo kiczowatej melodyki, jest niesamowicie chwytliwy, nie tracąc jednak nic z niepokojącego charakteru całej epki. No i na zakończenie: The End, pełniące rolę outra, zbliżone koncepcyjnie do pierwszych minut epki i równie piękne.

The Other Side słuchałem obok nowego GosTa, Carpenter Bruta i Hollywood Burns. Jeżeli będąc w takim towarzystwie w odtwarzaczu, album nadal wypada świetnie i oryginalnie, to znaczy, że coś jest na rzeczy. Czekam na więcej.

Artykuł MOLOCH – „The Other Side” (2018) pochodzi z serwisu KVLT.