Wcześniej kapela wypuściła teledyski do numerów Lexington Delirium, Hotel Sphinx oraz Eye Of Mars.

Tracklista:
1. Eye of Mars
2. Gomorrah Nouveaux
3. Lexington Delirium (feat. Tomas Haake)
4. Hotel Sphinx
5. NEWYORKCITY (feat. Yoshiko Ohara)
6. Goldstar
7. Rot Moderne
8. Pleasuredome (feat. Dave Lombardo & Tomas Haake)
9. Industry of Misery

Artykuł IMPERIAL TRIUMPHANT przedstawia nowe video pochodzi z serwisu KVLT.

Tracklista:
01. Initiatory Madness
02. Separation from the Sacred
03. Inner Sanctum
04. Journey of the Host
05. Maunder in Liminality
06. Despojo
07. Interfearium
08. Blood Let
09. Warpath
10. Guerrero
11. Vicissitude
12. Omiero
13. Animismo

Artykuł DAVE LOMBARDO: streaming albumu Rites Of Percussion pochodzi z serwisu KVLT.

Tracklista:
01. Initiatory Madness
02. Separation from the Sacred
03. Inner Sanctum
04. Journey of the Host
05. Maunder in Liminality
06. Despojo
07. Interfearium
08. Blood Let
09. Warpath
10. Guerrero
11. Vicissitude
12. Omiero
13. Animismo

Artykuł DAVE LOMBARDO wydaje nową płytę, premiera nowego singla pochodzi z serwisu KVLT.

Autor zdjęć: Łukasz MNTS Miętka

Heathen

Exodus

Testament

Artykuł Testament, Exodus, Heathen – Kraków (11.07.2022) pochodzi z serwisu KVLT.

Charlie Benante (Anthrax), Eddie Ojeda (Twisted Sister), Brandon Yeagley (Crobot), Dirk Verbeuren (Megadeth), Frank Hannon (Tesla), Troy Lucketta (Tesla), Mark Slaughter, Jason McMaster (Dangerous Toys, ex-Watchtower, Evil United), Greg Handevidt (Kublai Khan, Ex-Megadeth), Jimmy DeGrasso (Ex-Megadeth, DLR), Chuck Behler (Ex-Megadeth), Gus G, John Aquilino (Icon), Doro Pesch, Dave McClain (Sacred Reich, Ex-Machine Head), Dave Alvin (White Trash), Todd Kerns (Slash & The Conspirators), Andy Freeman (Last In Line), Jacob Bunton (Mick Mars), Dead By Wednesday

Zespół Ellefson tworzą:

Thom Hazaert – wokalista
David Ellefson – gitarzysta, basista
Paolo Caridi – perkusista
Andy Martongelliand – gitarzysta
Ron 'Bumblefoot’ Thal – gitarzysta

Tracklista:
01. Freewheel Burning (feat. Jason McMaster, Gus G, Andy James, Dave McClain)
02. Tear It Loose (feat. Eddie Ojeda, Dave McClain)
03. Love Me Like a Reptile (feat. Doro, Greg Handevidt, Chuck Behler)
04. Holiday in Cambodia (feat. Charlie Benante)
05. Rebel Yell (feat. Paolo Caridi)
06. Wasted (feat. Frank Hannon, Jacob Bunton, Dave McClain)
07. Riff Raff (feat. Jason McMaster, Dave Lombardo, Bumblefoot)
08. Nailed to the Gun (feat. Andrew Freeman, Russ Parrish, Jimmy DeGrasso)
09. Not Fragile (feat. John Aquilino, Paolo Caridi, Bumblefoot)
10. Auf Wiedersehen (feat. Al Jourgensen, Charlie Benante)
11. Love Machine (feat. Dirk Verbeuren, Dave Alvin, Bumblefoot)
12. Love Hurts (feat. Brandon Yeagley, Chuck Behler, Tyson Leslie)
13. Eat the Rich (feat. Jason McMaster, Dave Sharpe, Opus of the Dead by Wednesday)
14. Sheer Heart Attack (feat. Bumblefoot, Doro, Charlie Benante)
15. Over the Mountain (feat. Andrew Freeman, Bumblefoot, Jimmy DeGrasso)
16. Sweet F.A. (feat. Todd Kerns, Bumblefoot, Shani Kimelman)
17. Beth (feat. Tyson Leslie, Bumblefoot)
18. Say What You Will (feat. Troy Lucketta, Mark Slaughter)
19. Downed (feat. Chip Z’nuff, Drew Frontier, Mike Heller)

Źródło: Ellefson, EarMusic

Artykuł Ellefson: video do utworu Riff Raff pochodzi z serwisu KVLT.

– CD Yearbook
– Cassette Webstore Exclusive
– 2LP Translucent Ruby Red Vinyl
– 2LP Webstore Exclusive Clear with Black Splatter Vinyl
– 2LP US Webstore Exclusive Silver with Red/Black Splatter Vinyl
– 2LP US Retail Exclusive Clear with Blood Red Splatter Vinyl
– 2LP International Retail Exclusive Transparent Red Smoke Vinyl

Pre-order można zamówić tutaj.

Zespół Mr. Bungle tworzą:

Trevor Dunn
Mike Patton
Trey Spruance
Scott Ian
Dave Lombardo

Wcześniej kapela przedstawiła klip do numeru Raping Your Mind.

Tracklista:
01. Grizzly Adams
02. Anarchy Up Your Anus
03. Raping Your Mind
04. Hypocrites / Habla Español O Muere
05. Bungle Grind
06. Methematics
07. Eracist
08. Spreading The Thighs of Death
09. Loss For Words
10. Glutton For Punishment
11. Sudden Death

Źródło: Mr. Bungle, Ipecac Recordings

Artykuł Mr. Bungle publikuje nowy teledysk pochodzi z serwisu KVLT.

sobota – 23.06.2018

Piątkowa temperatura, pierwsze emocje i zachwyty pod sceną oraz prawie doba w podróży sprawiły, że sobota rozpoczęła się dla nas grubo po południu. Adrenalina puściła, łóżko w hotelu całkiem skutecznie zregenerowało przed kolejnym dniem triatlonu. Mały rytualny obrządek, czyli 3 x p: przepyszna poranna porcja kawy, pakowanie plecaka i pokrycie obnażonych części ciała filtrami UVA /UVB. Piekło – nadchodzimy!

Spóźniony start, niestety nie z Markiem Tremontim, choć zaznaczyłam jego formację jako pierwszy akt w dzisiejszej rozpisce, nie zdążyliśmy nawet na drugi – fuzję rap metalowego kwartetu, który łączy siły  Cypress Hill i Biohazard  czyli Powerflo… cóż.  Wpadam nieco zawiedziona dopiero na solowe wcielenie KoЯna, czyli projekt  Jonathana Davisa.  Muzyka nieco gładsza, z elementami etnicznymi, głównie dzięki instrumentarium.  JD naprawdę się zmienia, być może pod wpływem przeżyć osobistych, być może większej dojrzałości , ale szczerze mówiąc, brzmi to ciekawie i intrygująco, no i ma świetne logo!

Odpuściłam bliżej mi nieznane Pleymo, które z daleka brzmiało dość płasko, w sam raz by bez bólu pogrzebać na stoiskach z oficjalnym merchem, dopóki na scenie nie pojawi się Bullet For My Valentine.  Zdążyłam jedynie przyjrzeć się monstrualnej kolejce – grzecznej, uporządkowanej, ale nie dającej szansy na zakupy w rozsądnym czasie – fosa wzywa! Szybka wizyta namiocie TEMPLE, aby cyknąć wyrazistą Maszę z Arkony, a dziewczyna ma wygar i pełną świadomość swoich możliwości. Zresztą cała Arkona ma się doskonale, konsekwentnie odziani, doskonałe spójne show, no i entuzjastyczna publika.  Swoją drogą pięknie się rozwijają nasi ziomkowie ze Wschodu.

Tymczasem na głównej scenie BFMV, a pod sceną entuzjastycznie skaczący tłum. Kawałki z nowej płyty bardzo się na żywo sprawdzają  – jest świetnie! Patrząc przez teleobiektyw na Matta Tucka, jak wytrzymuje upał w swojej stylowej, skórzanej kurtce, stwierdzam,  że „nieskazitelność” to jego drugie imię.  Paradoksalnie, to „wymuskanie” sceniczne, nie przeszkadza grać metalcore z prawdziwym pazurem. Panowie – Walia może być z Was dumna!

Triatlon zaczyna przyspieszać, emocje rosną, bo oto za moment  jeden z dzisiejszych moich faworytów – Body Count. Ice-T z jego szalonymi kumplami z „Wyliczanki” zaczęli od kopniaka między oczy – „Civil War”! Do kompletu doznań należałoby dorzucić jeszcze Mustaine’a  jak na „BLOODLUST” – to byłby cios!

What side you on when the shit pops off?
Black or white, wrong or right?

Szlag, Megadeath gra jutro, co za porażka! Może byłaby szansa? Kto wie… Na ukojenie poszło ze sceny „Raining Blood”, co nie dziwi, wszak Ice-T fanem Slayera jest.  Po raz kolejny utwierdzam się w przekonaniu, że gitara Erniego C zrywa berety.
Poza szanownym składem Body Count na scenie szalał młodociany hype man, intensywnie odciągając uwagę od starej gwardii. Ice przedstawił go jako Litle Ice’a  i wszystko stało się jasne.  Repertuarowo było wszystko co chciałam: „No Lives Matter”, „Body Count”, „Voodoo”, „Black Hoodie” no i kontrowersyjny „Cop Killer” –  wszystko na żywo, bez masła! Jestem w piekle czy w niebie? Fuck it.

Miałam jakieś 40 minut, aby się ogarnąć przed jeszcze wielką dla mnie niewiadomą – całkiem świeżym projektem Pattona z Lombardo – Dead Cross. Nie dość, że ich występ jest w moim „ulubionym” Valley – namiot w którym nie da się zrobić przyzwoitych zdjęć – to jeszcze zazębia się z kolejnym „moim” zespołem, czyli Limp Bizkit. 
Napięcie i chęć zrobienia jakiegokolwiek zdjęcia sparaliżowały zmysły i przez pierwsze 2 kawałki praktycznie nic nie słyszałam. Obserwowałam wysiłkowe miny Lombardo, jak zwykle schowanego na tyłach sceny i Pattona, który smagał scenę kablem od mikrofonu, chowając się przy każdym wyśpiewywanym wersie za odsłuchami w głębokim skłonie. Gdzieś między drugim a trzecim kawałkiem, Mike soczyście splunął w moim kierunku, niestety za moment poczułam jak celnie to zrobił. Cieszyć się czy wściekać – oto dylemat fana?  Starłam z łokcia gwiazdorską ślinę, ciesząc się w duchu, że nie trafił w obiektyw.

W takich sytuacjach pojawia się pytanie: czy fotografia koncertowa, to bezkrwawe łowy, czy dyscyplina strzelectwa do żywej zwierzyny również w  brutalnej odsłonie? Zostałam chwilkę na koncercie. Oprócz repertuaru supergrupy wyłapałam kilka coverów, m.in. „Dirt” – The Stooges i „Bela Lugosi’s Dead” – Bauhausu w wersjach wybitnie smakowitych. Mike bardzo odżył w tym projekcie. Zrzucił biały garniturek mafiozo i wrócił do luzu scenicznego, jak za dawnych lat w Faith No More. Odziany w szorty i zwykły T-shirt z narzuconą na wierzch, rozchełstaną, kwiecistą koszulą z krótkim rękawem, ukrywającą  wyhodowany brzuch, szalał po scenie z niewymuszoną radochą. Takiego Pattona wręcz kocham  i wszystko wybaczam. 
Na koniec, na „przeprosiny” było „Nazi Punks Fuck Off”, „Raining Blood” no i  „Epic” (!).  Szkoda, że tego nie słyszałam – szykowałam szkło na Freda Dursta.

Limp Bizkit zaznaczyłam w rozpisce na „tłusto” jako  największą atrakcję wieczoru. Nie zawiodłam się.  Mimo że nie wydali nic nowego od 2011 i w efekcie stają się swoistym cover bandem własnej działalności  –  kradną dzień.  Fred Durst nadal z lekkością kontroluje tłum,  prowadzi swoistą grę – zaczepia inteligentnymi podtekstami, prowokując określoną reakcję publiczności.  Atmosfera  pod sceną, jak z końca stulecia, ludzie płyną, śpiewają na całe gardło, praktycznie nie widać świecących ekranów komórek. Zbiorowa mobilizacja wielotysięcznego chóru gardeł podczas „Killing in the Name” nie była jednak tak spektakularna, jak na zeszłorocznym występie Prophets Of Rage. Następnie, popłynęło „Faith” George’a  Michaela – kocham tego wariata Freda  w kwiecistej czapeczce i spodniach do kompletu!  Jest prawdziwym luzakiem, jak za dawnych lat. Limp zbezcześcił jeszcze parę innych wybitnych hiciorów, zrobił to z zawadiackim humorem i niesłabnącą wokalną energią.  Jak zwykle Wes Borland również nie zawiódł w temacie scenicznej stylówki – tym razem ubrany od stóp do głów w czerń, z pomalowanymi na z czarno dłońmi, czarną twarzą i zębami (tak!). Zwieńczeniem czerni – swoistą kropką nad „i” – był czubek głowy i włosy – pokryte białą farbą. Czy powinniśmy oczekiwać czegoś innego? Nie! Oni nigdy nie zawodzą. Najlepiej zamknąć oczy i dać się ponieść, no chyba, że….

It’s just one of those days
Where you don’t want to wake up
Everything is fucked
Everybody sucks…

… albo właśnie przede wszystkim wtedy.

LIMP BIZKIT

1. Purple Rain (Prince song)
2. Hot Dog (preceded by Cowboys From Hellintro jam by Pantera in hommage to Vinnie Paul)
3. Rollin’ (Air Raid Vehicle)
4. Nookie (until second chorus, into..)
5. Full Nelson
6. Thieves (Ministry cover)
7. My Generation
8. Master of Puppets / WastedYears / South Of Heaven / Holy Wars… the Punishment Due / Smells Like T (Covers Medley)
9. Killing in the Name (Rage Against the Machine cover – with Vincent Price)
10. Faith (George Michael cover)
11. My Way
12. Break Stuff
13. Take a Look Around

Czy to intensywność i specyfika Limp Bizkit, czy zadęcie, jakie towarzyszyło już na etapie przygotowań do występu, głównej tzw. gwiazdy – Avenged Sevenfold spotęgowało poczucie miałkości i nijakości usłyszanej muzyki – nie wiem.  Z Limp Bizkit poszybowaliśmy w chmury, zaś A7F ściągnęło mnie brutalnie na ziemię nudnymi solówkami i wędrówką w tę  i z powrotem po wybiegu . Właśnie, nie rozumiem kompletnie intencji scenicznego wybiegu w tym przypadku. Jeśli już, wybieg dla Stevena Tylera to podstawa odpowiedniej ekspozycji dla żywiołowego występu, ale w ich przypadku idea zakrawa nieco o nonsens. Oprawa sceniczna ograniczyła się do kilku salw płomieni i końcowego wybuchu sztucznych ogni – ot, biesiada miejska z okazji dni Szczebrzeszyna. Na dodatek A7F wprowadzili ponadnormatywne ograniczenie dla fotografów w fosie do bodajże 10 ze specjalnej listy, reszta natomiast musiała się zadowolić zdjęciami z poziomu publiczności. Nie żałuję i nadal nie rozumiem, gdzie tkwi fenomen ich niekwestionowanej popularności. Ten występ spuścił ze mnie powietrze, ale publika zdawała się ukontentowana, zwłaszcza spora rzesza dziewcząt pokazujących się zespołowi topless.

Skoro już byłam pod dużą sceną , to z rozbiegu poszłam zrobić foty Parkway Drive. No i bum! Tego mi było trzeba na zakończenie. Już pierwsze dźwięki miło rozruszały moją rozleniwioną percepcję. To był zastrzyk z adrenaliny – ratujący życie, przed zapaścią.  Znów poczułam jak krew nabiera właściwego pulsującego rozpędu.  Metaliczne , industrialne dźwięki i fenomenalna oprawa sceniczna to klucz do zapewnienia doskonałej wydajności, nawet mocno osłabionej zmęczeniem fotografki. Nic nie powiem o repertuarze, dopiero będę go chłonąć. Nie wiem jak z popularnością Australijczyków u nas, ale mi wystarczyła sama moc pochodząca ze sceny, ogromna charyzma wokalisty, nieukrywana radość zespołu. Powalająca konsekwencja występu, od scenicznych detali , gry świateł spójnych z muzyką, po doskonale współpracujący ze sobą zespół, dobrze wyglądający i świetnie brzmiący.  Ja to kupuję.

Miałam jeszcze zaznaczony Dimmu Borgir, niestety przegrał z kretesem z Parkway Drive, bo zwyczajnie nie dotarłam do Temple, aby choć rzucić uchem w kierunku sceny.

Wytrzymałam  kondycyjnie  do samego końca, zmęczenie dawało o sobie znać, ale było warto.

pełna galeria zdjęć do obejrzenia tu: Hellfest – dzień 2

Podsumowanie:

obejrzane występy  – 8
wypite piwa – 4
odkrycie – Parkway Drive
rozczarowanie – Avenged Sevenfold
przyjemna niespodzianka – Dead Cross
ilość pokonanych km  – 16,7
karta pamięci  64 GB – zapełniona w 150%

tekst i zdjęcia : Justyna „justisza” Szadkowska

Artykuł Hellfest 2018 – Clisson, Francja (23.06.2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Cześć Rafale. Powiedz proszę na wstępie jak się rozpoczęła Twoja przygoda z fotografią?
Cześć Piotrek. Moja przygoda z fotografią rozpoczęła się bardzo dawno temu. Ledwo to pamiętam. Miałem pewnie ok 14-15 lat. Od ojca dostałem słynny radziecki aparat Zorka i to nim wykonywałem swoje pierwsze fotografie, które następnie pod okiem kuzynki wywoływaliśmy i odbijaliśmy w ciemni. Oczywiście to wszystko było jednym wielkim hobby.

Głównie jesteś znany jako fotograf koncertowy z kategorii hard’n’heavy. W takim razie nie sposób zapytać o to, które zespoły odcisnęły na Tobie piętno fana ciężkiego brzmienia?
Jako że urodzony jestem kilka lat przed stanem wojennym to raczej są to te starsze zespoły. Przygoda z metalem zaczęła się u mnie wraz z pierwsza płytą zespołu Kat 666, którą do naszego rodzinnego domu przytargał mój brat. W tym dniu wszystko się zmieniło…
Oczywiście zaraz poleciały kolejne zespoły Metallica, Bathory, Slayer, King Diamond, Venom, Judas Priest, Megadeth, OverKill, S.O.D. , Testament, Megadeath, Morbid Angel, Sepultura, Obituary, Acid Drinkers, Vader, Magnys, Dragon, Stos, Wilczy Pajak oraz wiele, wiele innych, których nie sposób zliczyć, a wszystkie były wyjątkowo dzikie jak na owe czasy.

Na koncertach i robisz zdjęcia zespołom od tych nieznanych do tych z samego topu. Czy spełniłeś swoje marzenia z przeszłości np. spotykając swojego ulubionego artystę „oko w oko”? No i oczywiście kto nim jest?
Uściślę temat. Nie fotografuję topu bo mi się nie chce, nie mam ciśnienia na te największe zespoły. To są już raczej leciwi muzycy, którzy już dawno temu się spełnili i nie tworzą niczego nowego na scenie. Kilku swoich ulubieńców spotkałem np. Kerry King, Dave Lombardo, Phil Anslemo, Abbath, Satyr, Tom Angelripper, z kilkoma wypiłem parę piw lub innych ostrzejszych trunków – Acid Drinkers 😉 Ogólnie staram się raczej nie latać za muzykami po backstage.

Kogo jeszcze chciałbyś obfotografować, zamienić kilka zdań i wypić piwko jeśli chodzi o muzyków metalowych?
To jest ciężkie pytanie. Chyba z Jamesem Hetfieldem wypiłbym z chęcią kilka butelek i pogadał o czasach Kill Em’All, ale jak wiemy on już nie pije 🙁

Czy umiejętności, których nabrałeś przez te wszystkie lata są powiedzmy apogeum możliwości czy to jest może tak, że fotograf uczy się ciągle nowych rzeczy i jeszcze wiele przed Tobą?
Warsztat jest ważny, ale warsztatu fotograf uczy się całe życie, tym bardziej, że technika idzie bardzo do przodu i ciężko już za tym nadążać. Coś co wydawało się niemożliwe jeszcze 5 lat temu, dziś jest ogólnodostępne.

Załóżmy taką sytuację, że chcę zająć się fotografią i mam budżet 5 tys pln. Czy lepiej zainwestować w lepsze body z powiedzmy „kitowym” obiektywem czy może wypośrodkować tą kwestię i „średnie” body z lepszym niż standardowym „szkłem”?
Hehehe… 5 tys to raczej tylko dla treningu. Nie ma profesjonalnego aparatu w tej cenie, chyba że jakiś używany. Sprzęt jest bardzo ważny szczególnie przy fotografowaniu koncertów metalowych. Dobre body plus dobre obiektywy to spory wydatek. Oprócz tych 5 tys. poszukałbym jeszcze z 10-15 tys. na start aby się zbyt długo nie męczyć. Sam kompletuje mój sprzęt dość długo i zmieniłem już kilka aparatów za każdym razem kupując coś z wyższej półki. Najlepiej mieć talent i bogatych rodziców, bo fotografia pożera mega spore nakłady pieniędzy, nie wspominając o czasie.

Odwieczne pytanie. Nikon czy Canon?
Tego nie wie nikt 😉 Kolorystycznie najbardziej lubię mój emerytowany Fuji Film.

Co prawda fotki „w fosie” można robić przez 3 pierwsze utwory, a zapewne i tak finalnie wychodzi ich dość sporo. Jakbyś procentowo oszacował, ile z nich finalnie nadaje się do publikacji? No i jak długo schodzi Ci obrabianie fotek jednego zespołu?
Wszystko zależy jakie mamy warunki na scenie, nie ma stałej reguły. W klubach panuja inne warunki niż na festivalach plenerowych, w zasadzie każde miejse jest inne. Są koncerty, na których nic nie widać i szkoda wyciągać aparatu. To raczej klimat jak w temacie Yeti – wszyscy mówią że jest, ale nikt go nie widział. Zdażają się lepiej oświetlone koncerty np. w tym roku najlepiej mi się robiło zdjęcia na Metal Mine Festival w Wałbrzychu. Światła były bardzo dobre i nad tymi zdjęciami spedziłem stosunkowo mało czasu. Co do ilości spedzonego czasu nad danym zespołem, to też raczej cięzko określić, warunki przekładają się na czas spedzony nad zdjęciami.

Czy każde zdjęcie wymaga obróbki? Czy udaje się zrobić takowe, którego „nie trzeba ruszać”?
Jeśli robisz zdjęcia nie wiem, do gazety typu Trybuna Ludu to nie trzeba, ale zdjęcie przede wszystkim musi mnie się podobać i dopiero później pokazuje je na swojej stronie. Ogólnie wszystkie zdjęcia wykonuję w formacie RAW, więc i tak muszę każde zdjęcie „dotknąć oprogramowaniem” w mniejszym lub większym stopniu, a to zależy co chcemy pokazać, przekazać oraz jaki mam nastrój.

Podziel się jeśli to nie tajemnica jakimś hardcore’owym wydarzeniem z backstage’u.
Kilka wydarzeń było ciekawych, szczególnie w Czechach 😉 ale takich tematów nie zdradzam.

Dzięki za Twój cenny czas i wywiad.
Dzieki za wywiad i pozdrowienia dla wszystkich fanów metalu oraz redakcji i fanów KVLT

Artykuł RAFAŁ KOTYLAK: „w tym dniu wszystko się zmieniło” pochodzi z serwisu KVLT.

W krakowskim Kwadracie zdecydowana – a nawet miażdżąca – przewaga oldschoolowych fanów, dla których świat nie zaczął się wraz z nowym Millenium. Stara Gwardia miłośników deskorolki, moshingu, skocznego naparzania i naciśniętych na oczy bandan najwyraźniej nie wymiera i w dodatku potrafi bawić się świetnie, co powinno cieszyć. Ale mniej liczne, choć reprezentatywne grono młodych thraszerów daje nadzieję na przyszłość, że dobra, energetyczna muzyka nie zaginie.

Tester Gier i Terrordome, które skutecznie rozruszały publikę przed występem gwiazdy są świadectwem tego, że crossover (w różnych wariacjach) ma się w Polsce dobrze. Ślązacy, może z nieco bardziej humorystycznym zacięciem, naparzają równo i nie dają wytchnienia. Kawałki mają krótkie i treściwie, więc jeśli kiedyś spóźnicie się na ich koncert pięć minut, może się okazać, że zagrali ich już z cztery, bo wykonują je na żywo jeszcze szybciej, niż na płytach. To nie zarzut oczywiście! Panowie skutecznie bawią się konwencją, pozwalając sobie na różne nawiązania i cytaty (brawa za kower Siekiery). Ja po występie Testera Gier miałem ochotę wskoczyć na deskorolkę z piwem i kawałkiem pizzy w ręku i pomachać trochę długimi herami, a przecież z czterech wymienionych rzeczy to jedynie pizza wchodzi w grę, bo na deskorolce jeździć nie umiem, od piwa wolę polską wódkę, a długie włosy, to może mógłbym jeszcze zapuścić, ale już nie na głowie.

Terrordome znałem ze studyjnych nagrań, które niegdyś (z entuzjazmem) recenzowałem, więc spodziewałem się szybkiego ciosu i go dostałem. Wiem, że kapela wychodzi za swą twórczością do coraz szerszych kręgów odbiorców i przestaje być już tylko rodzimą ciekawostką. Grają z dużą energią, precyzyjnie i żywiołowo – basista musi uważać na swoje kręgi szyjne. Przegląd przez twórczość reprezentacyjny (może zabrakło jakiejś ballady, albo wolnego kawałka dobrego na „tango przytulango” ;)). Oczywiście Cross Over Cracow przypomniał wszystkim, że panowie są u siebie. Polecam śledzić uważnie trasę ich „Bangbusa”. Koniecznie wybierzcie się na gig, gdy Terrordome zawita do waszego miasta, by siać thrashowe zniszczenie!

Dobra, dobra, ale wiadomo na kogo wypełniony Kwadrat czekał najbardziej. Sucidal Tendencies nie kazali czekać na siebie długo. Po planowanej przerwie, witani oklaskami i okrzykami fanów (tradycyjnymi „Suicidal, suicidal…” i „eS Ti”), wkroczyli na scenę i rozgrzali wszystkich długą, mocną wersją kawałka You Can’t Bring Me Down, który z miejsca rozruszał towarzystwo pod sceną. Zresztą kapela nie zwolniła tempa już do końca i trzymała fanów w stanie amoku przez cały czas. Mike Muir, za swoim charakterystycznym „tańcem”, bezpośrednim, gawędziarskim stylem zagajania i nie udawanymi reakcjami, potrafi sobie zjednać sympatię publiczności. Zresztą reszta ekipy też nie próżnuje na scenie. Ale raźne podskoki i sceniczne gonitwy z gitarami w rękach nie przeszkadzają zespołowi w zachowaniu precyzji i wirtuozerii – koncertujące ST to nie tylko nośne riffy, ale też robiące wrażenie solówki.

Gdy zabrzmiały pierwsze takty Trip at the Brain, stojący obok mnie jegomość uniósł swoje muskularne przedramię, pokazują koledze z uśmiechem, że ma gęsią skórkę. Na mnie identyczne wrażenie wywołał chyba mój ulubiony kawałek Suicidal, czyli War Inside My Head, doskonały do tego, by zedrzeć gardło i nieco się poruszać. Podobnie miałem przy bujającym i rozpędzającym I Saw Your Mommy… (także chóralnie odśpiewanym przez publikę) czy zawsze elektryzującym Subliminal albo dedykowanym fanom deskorolki Possessed to Skate. Dla każdego coś miłego, może poza miłośnikami muzyki z kręgu krainy łagodności. A do tego tradycyjnie circle pit, fruwanie w powietrzu, fontanny z wody i piwa oraz morze wylanego potu – czyli wszystko na właściwym miejscu.

Ilość generowanej energii podczas koncertu nie spadała – drobną chwilą oddechu mógł stanowić spokojna część hiciora How Will I Laugh Tomorrow. Ale poza tym, to ciągła młócka. Wszystko chodziło jak w zegarku, a fani dostali prawdziwy „The Best Off”. Muzycy w dodatku uśmiechnięci, zrelaksowani, pełni entuzjazmu, łącznie z Dave’m Lombardo, który najwyraźniej po odejściu ze Slayera odnalazł w koncertowych szeregach Suicidal Tendencies radość grania. Zdawało mi się zresztą, że za sprawą hardcorowego wehikułu czasu Dave wrócił do połowy lat 80., co go jednoznacznie odmłodziło i dodało werwy. Sam zresztą napisał na swej facebookowej stronie, że od tamtej, jakże zasłużonej dla ostrych dźwięków dekady, nie widział takiego moshingu jak w Krakowie przy Cyco Vision.

Na koniec Suicidal Tendencies zaprosili fanów na scenę, do wspólnego wykonania Pledge Your Allegiance, z miłym dla ucha skandowaniem „eS Ti!”. Widok wesołego tłumku odzianych w katany thrasherów, umięśnionych hardcorowców i fanów zdobnych w charakterystyczne bandami i koszulki z logo ST sprawia, że serce rośnie. Do tego wspólne fotki, przybijanie piątek, a nawet tradycyjna wymiana koszulek. Nawet jeśli to stały element ich show, to przecież współcześnie, z powodu rozlicznych zabezpieczeń i środków ostrożności, taka komitywa z fanami nie musi być czymś oczywistym.

Mam nadzieję, że przez kolejne lata panowie będą prezentować podobny poziom wykonawczy, połączony z niesłabnącą energią i szczerością. A że zapowiedzieli swój powrót na polską ziemię, będzie jeszcze okazja, by trochę poszaleć i zedrzeć gardło raz jeszcze. Jeśli przegapiliście ich wizytę tym razem, przy następnej nie może już być wymówki.

Zdjęcia Dariusz Ptaszyński. Więcej fotek na: http://dariuszptaszynski.com/suicidal-tendencies-kwadrat-krakow/

Artykuł Suicidal Tendencies – Kraków (30.05.2016) pochodzi z serwisu KVLT.