Porphyria jest najnowszym długograjem Deadlife. Zawiera dziewięć nowych kompozycji trwających razem pełną godzinę. Wydaniem wersji fizycznej zajął się Wolfspell Records.

Deadlife jest jednym z najbardziej cenionych przeze mnie projektów na scenie depresyjnej. Bardzo silnie do mnie przemawia. Bierze się to głównie z pewnego odczucia: podczas gdy ogromna większość DSBM-ów brzmi jak ostatnie podrygi przeciw depresji, jak walka o poczytalność i szczęście, Rafn poszedł o krok dalej. On się poddał, pogrzebał nadzieję i zaakceptował porażkę, zyskując tym samym śmiertelny, nomen omen, spokój. Na Porphyrii nie znajdziecie fragmentów żwawszych i energicznych. Tu królują tempa średnie. Razem z lodowatym, surowym brzmieniem kreują przejmującą atmosferę beznadziei i apatii. Melancholia towarzyszy przez całą długość odsłuchu a chłodne dźwięki brzmią jak ostatnia kołysanka. Pełno tu pięknych, choć minimalistycznych melodii. Ładne Blue Lifeless Skin, uspokajające The Day I Died, kojące spokojem wiolonczelowe nuty na All Hope Is Lost czy wyjątkowo dołujący The Mask Of Sanity, wszędzie znajdziecie to specyficzny, grobowy urok. Płyta jest pod tym względem bardzo równa i wyrównana, poza wstępem do Deprived (jest troszkę dzikszy niż reszta Porphyrii) nie ma elementów odstających od reszty. Deadlife po raz kolejny wycisza serce i umysł słuchacza. Jest bardzo antyuczuciowa, co nie znaczy, że jest pusta. Albo inaczej: jest pusta, ale celowo. To po prostu ostatnie stadium walki z przeciwnościami: akceptacja porażki. Próba odnalezienia się w lodowatym, samotnym świecie, całkowicie bez nadziei ani nawet powodu by w ogóle kontynuować tą przykrą farsę. Rafn obrazuje dźwiękiem skończoną martwicę duszy, i wychodzi mu to po raz kolejny genialnie. A jednak, pomimo wszystkiego, co dotychczas napisałem, można Porphyrię uznać również za płytę w pewien sposób ciepłą. Jak obietnicę, że na końcu już nie będzie źle, że udręka kiedyś się skończy. To wielki plus tego krążka.

Jeżeli zaczniesz Deadlife rozkładać na czynniki pierwsze i zastanawiać się nad każdym dźwiękiem, otrzymasz proste, dość wtórne i powtarzalne partie, stworzone w ten sposób, by nawet gimnazjalista mógł je nagrać. Do tego podane w bardzo niedopieszczony sposób. Pominiesz tym samym najważniejszą cechę płyty. Pominiesz ten dołujący feeling, który pozwala godzinnej Porphyrii minąć szybciej niż grindcore’owa EPka, który wprowadza słuchacza w bezmyślny, apatyczny trans. Dla mnie do tego właśnie dobry DSBM służy. A Deadlife jest bardzo dobrym DSBMem. Świetna rzecz dla każdego fana brzmień depresyjnych.

Artykuł DEADLIFE – „Porphyria” (2016) pochodzi z serwisu KVLT.

From Tears to Ashes przygarnąłem co prawda troszkę na wyrost, ale chętnie. Wcześniej miałem przyjemność obcować z ichnią z płytą Värdelös i wspominałem ją dobrze, więc zdecydowałem się sprawdzić nowe wydawnictwo, zresztą, dzięki Wolfspell Records, pierwsze ukazujące się w formie fizycznej. Dopiero gdy CeDek do mnie dojechał i gdy zorientowałem się, że tracklista jest coś zbyt bogata, wklepałem FToA na Metal Archives. Okazało się, że to nie są stricte nowe kompozycje, a kompilacja trzech wcześniejszych pełniaków, w tym Värdelösa, i jednej EP-ki, czyli bodajże wszystkiego wydanego w latach ’13-’14. Suma sumarum otrzymujemy ponad dwie i pół godziny depresyjnego grania zawartego na dwóch płytach. Nieźle, bardzo nieźle.

Tak więc gdy tylko słońce zaszło i zrobiło się jeszcze nieprzyjemniej i chłodniej, odpaliłem From Tears…, pierwszy krążek. Powitało mnie brzmienie ostre, lodowate i surowe niczym grawitacja. To znaczy, najwcześniejsza płyta, Slutskedet. Surowizną trąci na skalę norweskich lat osiemdziesiątych, choć wszystko w duchu DSBM. I trzeba przyznać, że mimo wszechobecnej siermięgi nawet ta część potrafi być ładna. Melodie są zimne niczym serce mojej byłej i podobnie jak ona pozbawiają wszelkiej nadziei na radość, jednocześnie będąc po prostu ładnymi. Co prawda gitary brzmią jak wkurzony rój os, perkusja jest przytłumiona a wokal raz siedzi głęboko w podszewce a raz wyskakuje na pierwszy plan niczym Borat w zielonych szelkogaciach, ale tak naprawdę to nie przeszkadza. Przeciwnie, tworzy nawet specyficzny klimat jeszcze większego osamotnienia i beznadziei. Z tej części szczególnie propsuję utwór För evigt förtvivlad. Naprawdę klimatyczny, i przygnębiający, czyli taki, jaki powinien być suicidal.

Natychmiast po odegraniu Slutskedet nachodzi nas drugi w kolejce Värdelös. Z poprawioną produkcją (choć kwestia wokalu dalej nie jest do końca rozwiązana), z dłuższym materiałem, z bardziej rozbudowaną melodyką i dodatkowymi środkami, jak na przykład chórek w kawałku I Hate Life. Nie jest to nic nowego, fakt, ale swoją funkcję spełnia naprawdę zacnie. Poza tym, mamy tu rozwinięcie pierwszej płyty. Muzyka dalej jest nieśpieszna, przybijająca, chłodna, po prostu depresyjna. Jeśli miałbym wymienić najlepszy utwór tej części, byłby to chyba wspomniany już I Hate Life, choć materiał stoi na równym, wysokim poziomie. Natomiast na zakończenie CD1 dostajemy kompozycję premierową, wyróżniający się głównie brzmieniem Silent Years.

A to dopiero połowa zabawy, czeka jeszcze przecież …to Ashes. I tu zaczyna się najlepsza zabawa. Rafn (czytaj: autor całej twórczości i jedyny muzyk Deadlife) pokazuje, że nieobce mu słowo „progres”. No Help Is Coming, trzeci pełniak to jest już światowa liga depressive black metalu. Brzmienie wręcz idealne do tego typu muzyki, rozwój w kwestii kompozycyjnej czy też wokalnej, wszystko to formuje się na drugą najlepszą płytkę z tej półki, jaką w tym roku przesłuchałem (pierwsi są nowi Psychonauci). Bardzo łatwo, i bardzo chętnie, można się w tym zatracić. To po prostu soundtrack smutnych dni. Takich, które najlepiej spędzić w ciemnym pokoju, w towarzystwie myśli, butelki wódki i paczki papierosów. Płyta bardzo równa, bardzo spokojna, bardzo dobijająca. Kwintesencja suicidalu. Po niej pojawia się jeszcze 20-sto minutowy utwór Worthless Existence, pochodzący z EP-ki pod tym samym tytułem, i kolejny, premierowy numer nazwany The Last Sign of Life. Pasują do klimatu i, choć nie są już tak świetne jak NHIC, to bardzo dobrze pełnią rolę wyciszenia płyty i jej outra.

Podsumowując: kozak wydawnictwo. Mimo długiego czasu grania płyta nie nudzi i nie denerwuje. Za to bardzo uspokaja i wywołuje zimny trans. Kapitalna pozycja na nadchodzącą zimę i jedno z lepszych DSBMowych wydawnictw tego roku. W najbliższym czasie zamierzam też się zapoznać z resztą twórczości Rafna. Mam przeczucie, że nie będę zawiedziony. A fanom grania depresyjnego naprawdę polecam zajrzeć na bandcamp Deadlife. Cholernie warto.

Artykuł DEADLIFE – „From Tears to Ashes” (2015) pochodzi z serwisu KVLT.