Słuchacz musi oczywiście zaakceptować pewną ewolucję stylu, bo nie każdemu może ona przypaść do gustu. Co by jednak nie mówić, kompozycje stały bardziej dopracowane, a riffy zdecydowanie cięższe i skuteczniej absorbujące uwagę odbiorcy. Dzieje się sporo w tych numerach – na jednym motywie zwykle się nie kończy. Występuje też jakiś efekt zaskoczenia: a to ciekawa zmiana tempa, a to przyjemnie „ciągnący się” riff w Valley to Nowhere albo ekscytujące zwolnienie w They Won’t Return.

Produkcja uwypukliła moc i ciężar. To już nie garażowa propozycja aspirujących młodych muzyków, a produkt dojrzały, choć wciąż przepełniony młodzieńczą energią. Zespół pręży muskuły, nie popadając jednocześnie w przesadę. Gdy trzeba dorzucić do pieca, robi się gorąco; gdy należy dać wytchnienie słuchaczom, riffy pozornie zwalniają, wwiercając się w czaszkę. Są i momenty akustyczne (wstęp i finał w Valley to Nowhere), które nie pozbawiają całości siły, a jedynie akcentują fragmenty rzeczywiście mocne. Znajdziecie na tej EP-ce bardziej stechnicyzowane, djentowe elementy; pojawia się nawet lekko blackowa atmosfera (fragment Holy Decay). Trochę się dzieje – z pewnością dość, by wrzucić na playlistę pomagającą w porannym rozbudzeniu.

Czuć, że muzycy zrobili techniczne postępy, ale bez krzywdy dla impetu uderzenia. Kwestia dyskusji, czy ktoś woli brudniejsze, czy bardziej wycyzelowane podejście do produkcji – tu wyszło po prostu zawodowo. Nowy wokalista, Dawid Ciuła, także dysponuje szerszym wachlarzem możliwości – od rasowego, niskiego growlu, po przeróżne formy core’owego „darcia ryja”. Teksty dobrze uzupełniają ten miły dla metalowego ucha, ale bolesny w refleksjach przekaz.

Nie chcę przesadzać w pochwałach. Da się jeszcze lepiej i, jak sądzę, nie jest to ostatni etap na drodze rozwoju zespołu. Zaprawieni w bojach fani death core’u być może wytkną jakieś potknięcia, choć tych nie zauważyłem. Liczę na pełen album – on ostatecznie zweryfikuje, czy Awakeness jest w stanie zatrzymać uwagę słuchacza na długo, serwując naprawdę solidną muzykę. Choć może czasy się zmieniły i takie dawkowanie energii sprawdza się najlepiej?

Artykuł AWAKENESS – „Meadows” (2022) pochodzi z serwisu KVLT.

Chociaż zawarte na płycie kompozycje można wrzucić spokojnie do kategorii melodic death metal, to zespół lokuje się raczej wśród mocniejszych zawodników tej ligi. Ich riffom nie brak werwy i ciężkości – już w Goddess of Machines dostajemy solidny cios na początek, oczywiście nie w brutalnym, deathowym wydaniu, ale też bez jakiegoś słodzenia. Ten gitarowy, techniczny rdzeń występuje zresztą w każdej kompozycji i nie ma wątpliwości, że Damnation Defaced jest kapelą w 100% metalową. Podobnie sprawa ma się z wokalem Phillipa Bischoffa – to kawał dobrze osadzonego growlingu i nie ma co liczyć tutaj na łzawe, romantyczne przyśpiewki (to oczywiście plus). Niemniej jednak należy zaznaczyć, że kawałkom zespołu nie brak pewnej chwytliwości, uwidaczniającej się zwłaszcza w bardziej melodyjnych refrenach (najciekawiej to wypada w Creator’s Fall), ale też w udanych gitarowych solach (Mark of Cain i Back from Apathy).

Znakiem rozpoznawczym zespołu są zgrabne elektroniczne wtręty i klawiszowe plamy, które dodają utworom przestrzeni, oddechu i wpuszczają gwiezdny blask do zatęchłego, death metalowego grobowca. Choć jestem miłośnikiem oldschoolowego, siermiężnego podejścia do śmierć metalu, niewątpliwie tego typu aranżacyjne rozwiązania na Invader From Beyond się sprawdzają – po pierwsze, pasują do galaktycznej tematyki (podkreślanej też klimatycznymi interludiami w postaci Niom: 004d004f0049004e i Rendezvous with Destiny), a po drugie: stoi za nimi nie byle kto. Chłopakom w nagrywaniu płyty, jako muzyk sesyjny, pomagał legendarny Dan Swanö, a za elektroniczne partie odpowiedzialny zaś jest David Hambach. Efekt końcowy dowodzi, że warto dobierać sobie w studio ciekawych i zdolnych towarzyszy.

Jeśli tematyka science-fiction jest Wam bliska, jeśli lubicie nieco lżejsze podejście do tematyki death metalu (ukąszonego melodiami, elektroniką i rozmachem blackowej symfoniki), to ostatni album Damnation Defaced nie okaże się rozczarowaniem. A czy rzuci kogoś na kolana? Czy ktoś uklęknie przed kosmicznymi najeźdźcami? Tę kwestię pozostawiam otwartą.

Oficjalna strona zespołu na Facebooku

Artykuł DAMNATION DEFACED – „Invader From Beyond” (2017) pochodzi z serwisu KVLT.

Płyta składa się z 9 utworów, oscylujących między 3-4 minuty. Techniczne death metalowe granie z ciekawym różnorodnym wokalem, który trochę zahacza o klimaty deathcorowe, i zaraża słuchacza wyselekcjonowanymi riffami, mnóstwo różnorodnych przejść na perkusji, zmiany tępa, sprawiają, że muzyka na albumie hołduje starej szkole death metalu, zarazem słychać powiew świeżego tętniącego życiem metalu. Silną stroną tej płyty jest różnorodność, co sprawia że kilka utworów zapada w pamięć – Possessed Angels, dobre tępo, old schoolowe brzemienie; ciężki raz szybki – raz mozolny Destroying the Trinity, czy Bendita Malevolencia, w ojczystym języku, ostra łupanka, z klimatem szaleństwa Dying Fetus, która zdecydowaniem jest najlepszym elementem tej płyty.

Album należy do tych, które się już gdzieś słyszało. Myślę, że znajdą się maniacy, którym te nagrania mogą sprawić przyjemność, mi jest on jednak obojętny.

Artykuł EVIL REBORN – „Throne of Insanity” (2016) pochodzi z serwisu KVLT.

Miażdżący jest zwłaszcza początek albumu. Podniosły wstęp Good Clean Fun, potem zdecydowane podgrzanie energii deathowym riffem w starym stylu, ale też z wmieszaniem szczypty corowej stylistyki i wciągającą, dźwiękową przestrzenią – bomba! Kawałek tytułowy to mocny, brudny heavy metal, który gna do przodu i raczy słuchacza nadającym się do odśpiewania w post apokaliptycznej tawernie refrenem – jakoś mi się skojarzyło, że pasowałoby to na imprezę rozgrywającą się w plenerach „Wodnego Świata” Costnera. Ciekawie też Neuronia wplata w strukturę niektórych utworów jakieś egzotyczny dźwiękowy posmak – słychać to chociażby w brudnych i energetycznym Get Ready for War i wzbogaconym fajną partią basu Imminent Slaughter of Irrational Shitheads (w tym drugim kawałku bliskowschodni nerw przenika też do zaśpiewów, co budzi pewne skojarzenia z S.O.A.D.).

Muzycy próbują zmieniać od czasu do czasu klimat. Nie wzdrygają się przed zagraniem ballady, a przynajmniej spokojniejszych dźwięków (Dialogues of a Love Lost i An Elegy). W Forest Fury po stonowanym wstępie, dostajemy melo deathowo / power metolowe turbo rozwinięcie. No i na koniec rzeczywiście trafny strzał – Last Shot, szybki i intensywny, nietypowy post industrialny death’n’roll z melodyjnym refrenem.

Rzucam w tej recenzji różnymi etykietkami – czasem na oślep – ale tylko dlatego, że jestem trochę bezsilny (w pozytywnym znaczeniu tego słowa). Neuronia gra po swojemu, po prostu, czerpiąc inspiracje z różnych stylów.

Skoro jednak jest tak dobrze, to dlaczego nie świetnie? Może zabrakło nieco spójności, może jest tu kilka naprawdę znakomitych kawałków i dlatego parę wypada przy nich jakby słabiej. Ale ta łyżka dziegciu do metalowej beczki miodu jest potrzebna, bo zespół ma w sobie potencjał, który pozwala mu stanąć na jednej scenie obok takich firm jak Mastodon i wcale nie wypaść gorzej. Nie wypada zatem dawać taryfy ulgowej kapeli gotowej na rozdawanie kart, nie tylko na rodzimym rynku. Sprawdźcie zatem Under the Same Sky, bo ponownie Polska wypuszcza w świat interesujący towar eksportowy.

Oficjalna strona zespołu na Facebooku: https://www.facebook.com/Neuronia

Artykuł NEURONIA – „Under the Same Sky” (2015) pochodzi z serwisu KVLT.