Kwartet nie traci czasu i swoją „ublackowioną” deathową nawałnicę rozpoczyna już w drugiej sekundzie otwierającego krążek I Begin. Nagły huk jakby za moimi plecami, którym zespół rozpoczął swój trzeci album, ku mojemu późniejszemu rozbawieniu wręcz mnie wystraszył – stąd też plusik za doznania emocjonalne, taki z przymrużeniem oka oczywiście. Serce po chwili jednak się uspokoiło – Gôr Mörgûl wręcz przeciwnie. Tempo Elohim jest doprawdy zawrotne, jakiekolwiek jego zwolnienia są bardzo sporadyczne – jak na przykład we fragmentach utworu tytułowego czy przedostatniego na krążku Lamastu. Przy tym albumie raczej ciężko się zrelaksować – tu się nie odpoczywa, tu się zap…, zasuwa się. Z tej szalonej perkusyjnej kanonady ubarwionej stricte death metalowym growlem gdzieniegdzie wyłaniają się jednak melodyjne riffy, dzięki którym odsłuch tego krążka zaliczam do przyjemnych. Krótki metraż (ledwie trzydzieści trzy minuty) napawa mnie zaś optymizmem, jeśli chodzi o kwestię jego powrotu do mojego odtwarzacza.

Trochę jednak szkoda, że Elohim cierpi na przypadłość niemalże wszystkich wydawanych przez Satanath Records pozycji, które wpadły w moje ręce – jest miło, ładnie i przyjemnie, ale krótko po ostatnich dźwiękach Extinction nie pamiętałem już zbyt wielu szczegółów z tych ośmiu utworów, które nagrali Włosi. Przyczepię się również do wyjątkowo biednego wydania – i to nawet jak na satanathowe standardy. Skoro już zespół wysilił się i napisał teksty w trzech językach, to byłoby miło choćby dla zasady umieścić je w booklecie.

Zdaję sobie jednak sprawę z tego, że większość z Was zapewne ma w nosie to o czym te utwory opowiadają i liczy się dla Was przede wszystkim granie. A Elohim to mocna pozycja, która zadowoli fanów brutalnego, ekstremalnego grania z odrobiną melodii tu i ówdzie. Choć w żaden sposób nie odmieni ona niczyjego życia, to jest to godny polecenia sposób na spędzenie dwóch kwadransów z blackened deathem niezłej jakości. Polecam sprawdzić.

Artykuł GÔR MÖRGÛL – „Elohim” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Blackness Unfolds to druga płyta belgijskiego projektu metalowego.  Wydana rok temu przez kolektyw Satanath Records i Death Portal Studio długograjka zawiera czterdzieści kilka minut sporego, metalowego miszmaszu, zawartych na dziesięciu utworach.

Trudno jest określić, dla kogo konkretnie powstała ta płyta. Wiadomo, że mama będzie dumna a laska szybciej da się poderwać gdy pochwalisz się własnym krążkiem, ale czy jest jakieś określone grono odbiorców? Cóż, poza nieukierunkowaną rzeszą fanów po prostu metalu, nie sądzę. Zardens gra mieszankę thrashu, deathu i blacku z dużym fetyszem melodyjności. Z jednej strony można powiedzieć, że chłopaki się nie ograniczają, że grają jak chcą i tak dalej. Nie powiem, to prawda. Tylko że fani osobno thrashu, deathu lub blacku niespecjalnie mają czego tu szukać. Obszerność gatunkowa poskutkowała brakami w jakości, co spowodowało, że każdy element tu jest co najwyżej niezły. W większości po prostu brak im pomysłu i chwytliwości by przyciągnąć na dłużej. Nieważne czy mówimy o black/thrashowym Berzerker, Afterlife z przebłyskami quasifolku, balladowym Empty Skies, Among the Dead z początkiem jakby wyjętym z wczesnego power metalu czy wręcz DSBMowym Sadness, utwory są jakieś takie… jakie-takie. Tu i ówdzie trafi się przyśpieszenie, tam i siam zwolnienie (Slave To The Moon ma całkiem niezłą partię solówkową), ale na koniec nic szczególnego z tego nie ma. Wpływów na płycie jest za dużo, by je wymieniać, choć wydaje mi się, że największym jest Dissection. Może to oczywiście być tylko moje spostrzeżenie. Natomiast założę się, że każdy zauważy mankamenty brzmienia Blackness Unfolds. Poczynając od ogólnie czystej i „modernowej” produkcji, w każdej ścieżce mogę znaleźć coś, co mi nie pasuje. Mój ulubiony bas niby jest słyszany, okej… tylko, że brzmi jakoś tak sucho, całkowicie bez mięsa. Wokal określiłbym jako średni, a talerze najchętniej wywaliłbym z miksu. Reszta nawet ujdzie, choć powtórzę: brak tu mięsa, brak mocy. Layout jest kwestią mieszaną. Z jednej strony mylący, z drugiej strony estetycznie minimalistyczny (okładka mi się podoba, choć nie jestem pewny, czemu), z trzeciej strony książeczka w środku jest totalnie w innym stylu niż od zewnętrznej. No bądź tu mądry, jakbyś budował Sokoła Milenium z szarych, niebieskich i różowych klocków lego.

Nie powiem, żebym tą płytę polecał. Szczerze mówiąc to zastanawiam się na kiego grzyba zmarnowałem na nią wartość czasową trzech pełnych odsłuchów, skoro w pełni wystarczyłby jeden. Płytko jest, nie ma co dodawać.

Artykuł ZARDENS – „Blackness Unfolds” (2015) pochodzi z serwisu KVLT.