Najnowsza pozycja Świdniczan to 6 kompozycji, dających łącznie 42 minuty muzyki, która prezentuje trochę odmienne od dotychczasowego oblicze zespołu. Na płycie dominują wolne i średnie tempa, a szybsze fragmenty można policzyć na palcach jednej ręki. Depresyjny, grobowy klimat uzyskano nagrywając kilka ścieżek gitar, i nakładając powtarzalne, transowe i hipnotyczne riffy na ukryte w tle ponure partie, które momentami brzmią jak posępne pomruki. Bardzo ciekawy efekt. Swoje trzy grosze dorzucają też wokale oddające ból, bezsilność i brak jakiejkolwiek nadziei, bijące z napisanych po polsku tekstów. Ciarki na plecach wywołują chociażby opętańcze krzyki pojawiające się w tle. Co ciekawe tytuły wszystkich utworów są zaprezentowane po angielsku.

Jeśli mnie słuch nie myli to całą atmosferę Euthanasia… zbudowano bez wsparcia klawiszy. Jeśli tak było, to chylę czoła przed kunsztem muzyków. Jest to album, na który warto zwrócić uwagę. Te niecałe 45 minut surowego, depresyjnego black metalu opartego na smutnych melodiach, zawiera w sobie na tyle pokaźny ładunek emocji, że jeszcze kilka chwil po ustaniu ostatniego dźwięku nie opuszczały mnie uczucia smutku i wewnętrznej pustki. A tego właśnie szukam w muzyce. Doznań, które powodują, że jestem w nią zaangażowany pomimo tego, że od jakiegoś czasu panuje już cisza. I to znalazłem na płycie Ohtar.

Artykuł OHTAR – „Euthanasia Of Existence” (2016) pochodzi z serwisu KVLT.

Nie jest to płyta ortodoksyjnie blackowa, choć są tu kompozycje mieszczące się muzycznych ramach typowych dla tego gatunku, by wymienić Dynasty of Typhon. W Blood of Hydra gitarowy riff i pobrzmiewające w tle klawisze rodzą skojarzenia z Emperorem z czasów In The Nigthside Eclipse: pojawia się tutaj też wolna, mocarna zagrywka, która urozmaica nam kompozycję i z symfonicznym blaskiem już kojarzyć się nie może. Fire of the Titans tonie w brudnej, death/blackowej zawiesinie riffów, choć słychać w nim złowieszcze, niemal doomowe spowolnienie. Podobnie rzecz ma się z kawałkiem To Eos, gdzie blackowa, czarna moc połączona została z riffem przypominającym brytyjską scenę doomową z początku lat 90.

Doskonały miks partii mocnych, siłowych z tymi klimatycznymi, stawiającymi na nastrój, znajdziemy chociażby w wieńczącym dzieło utworze Spiritforms of the Psychomancer (z repertuaru Necromantii). Muzycy stojący za projektem Chaosbaphomet – ukryci pod pseudonimami Iapetos 666 i Ravenlord Wampyri Draconium – doskonale zdają sobie sprawę, że muzyczna różnorodność i zmiany nastrojów perfekcyjnie służą metalowej machinie. Niektórzy zapominają dzisiaj, że umiejętnie zastosowanie środków, które z metalem nie mają wiele wspólnego, może pomóc w budowaniu mrocznej atmosfery.

Bardzo dobrze wypada początek albumu w postaci Chaosgenesis. To rytualna, akustyczna, hipnotyczna kompozycja, wykorzystująca dalekie od metalu instrumentarium, a nadająca całości pogańskiego charakteru (podkreślonego przez melorecytację w języku greckim). Niepokojący wstęp do Nightside Realm także może się podobać, zwłaszcza, że następuje po nim niebanalne połączenia wściekłego blacku z ewidentnie detahmetalową zagrywką. W kategorii niezależnego metalu, nie wspartego milionową produkcją i reklamą, Chaosbaphomet niewątpliwie wyróżnia się. To black, ale z doomowymi, deathowymymi i folkowymi naleciałościami, wykorzystanymi po prostu z głową. Wszystko na Promethean Black Flame jest na swoim miejscu.

Oficjalna strona zespołu na Facebooku: https://www.facebook.com/CHAOSBAPHOMET-125700044191765

Artykuł CHAOSBAPHOMET – „Promethean Black Flame” (2016) pochodzi z serwisu KVLT.