Brzmienie zespołu czerpie z klasycznych fundamentów black metalu, pozostając jednak w pełni autonomiczne — agresywne, intensywne i bezpośrednie, dodatkowo wzmocnione na żywo przez customową gitarę Macieja „Timmo” Ruska, wykonaną przez Fryta Guitars.

„Pieśni Pogardy” to debiutancki album zespołu, nagrany w duchu tradycji DIY. Większość sesji nagraniowych zrealizował Piotr „Seth” Konieczny, natomiast wokale, miks, mastering oraz oprawę graficzną wykonał HellScythe w Witchshifter Studio (The Black Disorder, Misanthur), nadając całości spójny, mroczny charakter.

Album stanowi manifest pogardy wobec ludzkiej hipokryzji, moralnego rozkładu i wewnętrznej pustki. Koncepcyjnym spoiwem materiału jest postać Nemizy — pogańskiego bóstwa śmierci i losu, będącego symbolicznym przewodnikiem po tematyce płyty. „Pieśni Pogardy” to materiał surowy i konfrontacyjny, oparty bardziej na atmosferze i napięciu niż na obecnie panujących trendach.

Album „Pieśni Pogardy” ukazał się własnym sumptem 26 marca 2026 roku w formacie cyfrowym (smart link) oraz na płycie CD, którą można kupić na Bandcampie (link tutaj). Poniżej można posłuchać albumu na YouTube i obejrzeć teledysk do tytułowego utworu.

Muzykę tego zespołu polecamy fanom takich kapel jak: Kriegsmaschine, Svartidauði, Funeral Mist, Panzerfaust (KAN).

Tracklista:
1. Pieśń Wzgardzonych
2. Pieśń Oczyszczenia
3. Pieśń Regresu
4. Pieśń Mrocznego Oddechu
5. Pieśń Parszywego Losu
6. Pieśń Pogardy

Artykuł Surowy polski black metal: PATERNA SPIRITUUM prezentuje debiutancki album „Pieśni Pogardy” pochodzi z serwisu KVLT.

Tak duet komentuje nadchodzący debiutancki album: „Idea nagrania była taka, żeby zrobić sobie przerwę od bieżących projektów i wspólnie stworzyć coś nowego”.

Muzyka na album została nagrana, zmiksowana i zmasterowana w Sound-Online Studio w 2024 roku przez Mariusza Wołosza (Svar, Aterra, Srogość). Okładkę i layout płyty zaprojektował Fabian Filiks (Devilish Impressions, Naumachia, Sauron).

Debiutancki album duetu SiriusC ukaże się 4 lipca 2025 roku na płycie CD we współpracy z polską wytwórnią Via Nocturna. Przedsprzedaż jest już dostępna w oficjalnym sklepie internetowym (link tutaj).

Muzykę tego zespołu polecamy fanom takich kapel jak Mastodon, Deftones, Pantera, Ektomorf, Down, Strapping Young Lad.

Tracklista:
01. The Spice
02. Hypergaze
03. Blindspot
04. Soil
05. Private Highland
06. Anvil
07. Zone
08. Intensions

Artykuł SiriusC, polscy debiutanci uderzają unikalną mieszanką muzyczną, premiera singla pochodzi z serwisu KVLT.

Początku tego zespołu sięgają roku 2019, kiedy to z inicjatywy Magnetara (v/g) oraz Ikara (g/d) uformował się pierwszy skład. Trzy lata później duet wypuścił swoją self-titled epkę, wówczas jeszcze bazującą na zaprogramowanych liniach perkusyjnych. Włączenie do ekipy prawdziwego bębniarza – Aliotha, który wraz z basistą IGTL odpowiada za sekcję rytmiczną w nowej wersji kapeli – wyszło im zdecydowanie na dobre. O tym jednak za chwilę.

Album .​.​.There Is No Emptiness​.​.​. miał swoją premierę pod koniec listopada, stanowiąc tym samym zamknięcie tegorocznego katalogu nowości płytowych wydawnictwa Via Nocturna. Na przestrzeni dziesięciu numerów kapela z podlaskiej stolicy oferuje słuchaczom cios za ciosem. Podczas odsłuchu krążka Mirzam Antidotum Ov Marazm nie ma ani chwili wytchnienia, bowiem każdy kolejny kawałek wgniata w fotel. Jest szybko i agresywnie. Masa dźwięków spada na słuchacza, w czym przy pierwszym kontakcie z albumem nieco trudno się połapać. Pierwsze wrażenie może zatem pozostawić odbiorcę skonfundowanym i skołowanym. Niemniej jednak mamy tu do czynienia z płytą, która zyskuje z każdym kolejnym podejściem. Bezkompromisowy mariaż death metalu z blackowymi inspiracjami, a nawet grindcore’owym sznytem – tak pokrótce można zaszufladkować Mirzam Antidotum Ov Marazm i ich .​.​.There Is No Emptiness​.​.​..

Jeżeli mieliście już okazję trafić na epkę Mirzam Antidotum Ov Marazm, to mniej-więcej możecie wiedzieć, czego spodziewać się po ich długograju. Kompozycyjnie jest tu sporo odniesień do szwedzkiego black i death metalu, a szczególnie Marduka. Białostoczanie nie grają jednak w tej samej lidze, ale dajmy im jeszcze parę lat, gdyż to, co już teraz mają do zaoferowania, może napawać słuchacza sporymi nadziejami. Warto wrócić do wspomnianej już sekcji rytmicznej, gdzie perkusyjne pasaże zdają się stanowić swoisty trzon muzyki na płycie .​.​.There Is No Emptiness​.​.​..

Tu jednak należy wspomnieć, że udział w nagraniach sekcji perkusyjnych brał Krzysztof Klingbein, który położył świetne podstawy pod ten album. Muzyk sesyjny, który brał udział w nagraniach z ponad siedemdziesięcioma kapelami, zbudował zdecydowanie najmocniejszy punkt oparcia na .​.​.There Is No Emptiness​.​.​.. Wykorzystany tu styl bicia można porównać do bębnienia Stormblasta w Infernal War, co powinno być wystarczającą nobilitacją. Z kolei włączony na stałe do składu Alioth ma dopiero 16 lat i już radzi sobie z materiałem z płyty bardzo dobrze, czego dowodem są nagrania z koncertów Białostoczan, dostępne w necie.

Pisząc tę recenzję celowo omijam tytuły poszczególnych kompozycji z debiutanckiego LP Mirzam Antidotum Ov Marazm. To nie tak, że żaden z numerów nie zasługuje na osobne potraktowanie. Zwyczajnie uważam, że album należy chłonąć całościowo – od pierwszej do ostatniej sekundy, nie rozdrabniając się na konkretne kawałki. Każdy z nich bazuje na podobnym formacie, gdzie pierwszych parę sekund zajmuje ambientowe intro, po którym na pierwszy plan wychodzi metalowa artyleria.

Całościowo znaleźć można również odwołania do starszych wydawnictw fińskiego Impaled Nazarene, a nawet pewien wpływ Napalm Death. Białostocka kapela bierze po trochu z różnych kierunków w sztuce metalu, tworząc solidny balans pomiędzy nimi.

Nie jest to może debiut roku, ale mamy przed sobą naprawdę solidnie skomponowany i wyprodukowany krążek, który zadowoli niejednego fana black, death i blackened death metalu. Pierwszy longplay Mirzam Antidotum Ov Marazm przede wszystkim napawa optymizmem. Choć próżno tu szukać rewolucji w muzyce, to jednak kwartet z Białegostoku dostarcza solidnego grania, które dobrze rokuje. Warto śledzić poczynania kapeli – jestem przekonany, że ekipa dopiero się rozkręca, a kolejne lata przyniosą godnego uwagi następcę albumu .​.​.There Is No Emptiness​.​.​.. Póki co czekam na ogłoszenie trasy, bo chętnie posłuchałbym twórczości kapeli na żywo.

Artykuł MIRZAM ANTIDOTUM OV MARAZM – „…There Is No Emptiness…” (2024) pochodzi z serwisu KVLT.

Powiedzieć, że polska metalem stoi, to jak nic nie powiedzieć. Ten wyświechtany frazes zdaje się nie oddawać istoty rzeczy. W naszym kraju nietrudno znaleźć ludzi, którzy mają ambicje nagrywać własne spojrzenie na różne gatunki, romansując przy tym z natchnieniami pochodzącymi z wielu źródeł. Nie inaczej jest w przypadku projektu Kamila Bolesty, który starannie konstruuje utwory, sięgające wspomnieniami o trzy dekady wstecz. Na przestrzeni siedmiu kompozycji Svar zabiera słuchacza w podróż po meandrach melodyjnego black metalu, podsyconego inspiracjami pagan metalu. Nie za szybko, nie za wolno – tak w sam raz.

Album In the Land Called Night otwiera numer Through Lakes, Forests and Swamps. Solidny otwieracz, bez zbędnego rozmarzania się, od razu wprowadza na pierwszy plan ciężkie działa. Pierwsze skojarzenie? Wiodący riff przywodzi na myśl Wolves ov Siberia Behemotha. Bolesta ciągnie temat w podobnym kierunku, ustępując na chwilę melodyjnym solówkom, które zresztą stanowić będą nieodłączny element również kolejnych kompozycji.

To właśnie ku melodic black czy też death metalowi często przechyla się szala inspiracji. Stojący za projektem muzyk zerwał ze swoim podążaniem za stylistyką Mgły, która obecna była na dwóch epkach Svar. Tutaj za to nieco więcej Uady, nie tyle w wokalach, co w melodiach i riffach. Wszystko podrasowane westchnieniami do starego dobrego Dissection czy też ostatnich wydawnictw Thulcandry.

Mnogość wpływów i inspiracji z różnych zakątków spotyka się w kotle o nazwie In the Land Called Night. Tu w każdym numerze czuć, że artysta doskonale wiedział, jaką wersję siebie chciał zaprezentować światu. Świetnie buja The Essence of Decline, gdzie przewodni motyw od razu kojarzy się z tematem z serialu The Walking Dead. Nawet te ciut wolniejsze tempa w Heart of Stone, przypominające dokonania Imperium Dekadenz, robią robotę. Z kolei w kawałku Venomous Word of Virtue czuć ducha solowej twórczości Abbatha. Krótko mówiąc, Svar porywa słuchacza w podróż sentymentalną, będąc nie tyle zwyczajnym przewodnikiem, ile postacią kreującą alternatywną wizję ostatnich trzech dekad muzyki metalowej.

Debiutancki longplej krakowskiego one-man bandu to świetnie skomponowany, perfekcyjnie zagrany, a do tego również bardzo dobrze wyprodukowany hołd klasykom gatunku. To swoista lekcja nostalgii za minionymi czasami w wykonaniu młodego chłopaka, który „stare dobre czasy” pamiętać może jedynie z relacji starszych. Album In the Land Called Night to jednak wciąż bardzo świeże spojrzenie na metal ze szwedzkim melodic black metalem w centrum zainteresowania. Krążek, który może i nie namiesza, w żaden sposób nie zredefiniuje naszego spojrzenia na klasykę, ale zagwarantuje dobrą czterdziestodwuminutową inwestycję czasu.

Svar to projekt, któremu będę kibicował. Wam też radzę go sprawdzić. Jest to kawał dobrego metalu, a przy tym także jedna z lepszych polskich płyt 2024 roku.

Artykuł SVAR – „In the Land Called Night” (2024) pochodzi z serwisu KVLT.

Nie najgorzej, choć miejsca do poprawy jest całkiem sporo. Dopóki zespół stara się trzymać noise-rockowych ram jest nieźle. Rozpoczynające Zahn utwory Zerrung, Pavian oraz Aykroyd wciągają rytmiką oraz przyjemnymi melodiami, a basu Chrisa Breuera słucha się z niekłamaną satysfakcją. Zespół dobrze radzi sobie również z ubarwianiem swojej twórczości elementami psychodelicznymi. Tutaj bryluje świetny Lochsonne Schwarz, w którym gitara Felixa Gebharda tworzy ciężki, narkotyczny klimat. Wszystko działa również w pierwszej połowie zamykającego Zahn dziewięciominutowego Staub. Jego druga połowa dłuży się za to niemiłosiernie, co niestety odbija się trochę na końcowych wrażeniach. Negatywny wpływ na odbiór albumu mają również trochę przeciągnięty Tseudo oraz nijaki, dwuminutowy Schrank. Prawdziwym problemem jest jednak trwający siedem minut Gyhum, w którym Zahn na całego idą w psychodeliczne brzmienia. Zamiast czekać na jakąkolwiek kulminację tych dziwnych elektronicznych dźwięków, czeka się po prostu na jej koniec oraz kolejną pozycję na trackliście. Utwór ten stanowi blisko jedną piątą całego albumu, co w połączeniu z innymi niedoskonałościami niestety bardzo rzutuje na całość debiutu niemieckiej formacji.

Trochę szkoda, bo zaczęło się naprawdę dobrze, a zespół w wielu miejscach pokazał, że drzemie w nim wcale niemały potencjał. Dwadzieścia kilka minut solidnego grania to jednak zbyt mało, abym mógł to wydawnictwo z czystym sercem polecić. Jest tu trochę dobrego materiału, z którego dałoby się sklecić udaną EPkę. Zamiast tego dostaliśmy jednak pełen album, który niestety jest bardzo nierówny.

Artykuł ZAHN – „Zahn” (2021) pochodzi z serwisu KVLT.

Premiera płyty zaplanowana jest na 25 marca 2021 roku, a już dzisiaj mamy możliwość podzielenia się przedpremierowym odsłuchem tego debiutanckiego wydawnictwa.

Artykuł Baalberith: przedpermierowy streaming albumu Manhunt pochodzi z serwisu KVLT.

Tę muzyczną formację tworzą: gitarzysta Tomo Milicevic, gitarzysta Tim Showalter (Strand of Oaks), gitarzysta/klawiszowiec Arjan Miranda (Black Mountain, S.T.R.E.E.T.S) oraz basista David Bason (Barfbag, War Orphan).

Pierwsze studyjne wydawnictwo zostało wyprodukowane przez Arjana Mirandę i jest ukłonem w stronę międzygwiezdnej wiadomości radiowej z 1974 r., zawierającej podstawowe informacje o ludzkości i Ziemi, wysłanej do gromady kulistej M13. Płyta składa się z jednego utworu trwającego niecałe 30 minut podzielonej na trzy akty.

Muzykę Lords of the Drift polecamy fanom Sunn O))), Earth, Boris, Jesu oraz Goatsnake.

Act 1 – Earthmakers (0:00 – 11:30)
Act 2 – Geomancy (11:30 – 16:45)
Act 3 – The Golden Ratio (16:45 – 29:02)

W sieci udostępniono do odsłuchu Act 2.

Artykuł Supergrupa Lords of the Drift wydaje debiutancki album pochodzi z serwisu KVLT.

Latem 2019 roku zespół wypuścił debiutanckie wydawnictwo – EP Into The Dark, gdzie znalazła się jedna premierowa kompozycja oraz cover legendarnego Lux Occulta. Jesienią bieżącego roku wydany zostanie debiutancki album zatytułowany Silva-Oculis-Corvi.

Za nowoczesne i mroczne brzmienie płyty odpowiada trio Andrzej Karp (Agressiva 69, Sweet Noise), Tomasz Gilewski i Arkadiusz „Malta” Malczewski (Behemoth, Decapitated). Okładkę stworzył Tomasz „Hal” Halicki (Vader). Gościnnie na płycie wystąpiła Sylwia Matulewska (flet).

Materiał ukaże się nakładem Witching Hour Productions na limitowanej kasecie, jako digipak CD, oraz w formie limitowanego winyla w dwóch kolorystycznych wersjach jako splatter (pre-order).

Tracklista:
1. Arise
2. Blind To My Faith
3. Into The Dark
4. Star Prophet
5. Absorbing The Light Of Fools
6. Wolves Of Morning Dawn
7. Passing Away (Lux Occulta cover)

źródło: Mysthicon, Witching Hour Productions

Artykuł Mysthicon: klip, okładka i data premiery debiutanckiego albumu pochodzi z serwisu KVLT.

Francuzi nagrali dziewięć kompozycji, które, jak nazwa albumu wskazuje, wpisują się w stylistykę thrash metalu. Z każdą kolejną thrashową ekipą utwierdzam się w przekonaniu, że gatunek ten osiągnał już swoje maksimum i nic więcej w temacie agresywnego tempa i antysystemowych tekstów nie da się odkryć. Psychoïd niestety wpasowuje się w ten schemat. Utwory, składające się na Thrash Impact niespecjalnie się wyróżniają, są co najwyżej poprawne i oklepane. Co prawda muzycy zręcznie poruszają się wśród szybkich riffów i przesterowanego brzmienia, ale daleko im jeszcze do klasyków gatunku. Można odnieść wrażenie, że zespół skupił się na najprostszych możliwych rozwiązaniach: jest szybko, bez komplikacji i połamanego tempa, nie ma tu też nowoczesnych efektów. Jeśli przyjąć bardziej zdystansowane podejście do Thrash Impact, bez większych oczekiwań, to można dostrzec w tej prostocie pewne plusy. Przykładowo, dwie gitary elektryczne uzupełniają się wystarczająco dobrze, dzięki czemu solówki znajdują swoje miejsce obok prostych riffów. Sekcja rytmiczna robi, co może, by stworzyć głębsze brzmienie pod gitary. Zdarzają się nawet momenty, kiedy to bas staje się siłą napędową grupy.

A napędem powinien być jeszcze agresywny i zdecydowany wokal. Na niekorzyść całego materiału wypada niestety gardłowy Psychoïd, który swoim skrzeczącym wokalem odstaje od reszty zespołu. Nie wspominając o zabawnym akcencie, choć to akurat nic nowego, jeśli chodzi o Francuzów, posługujących się językiem angielskim. Wśród dziewięciu kompozycji na tym albumie jest jedna jedyna perełka, a mianowicie The End of Times – numer instrumentalny, który udowadnia, że chłopaki nie są totalnymi amatorami i potrafią budować dobre utwory thrashowe. Szkoda, że ogólne wrażenie psuje ten nieszczęsny wokal.

Próbuję odpowiedzieć sobie na pytanie postawione na początku niniejszej recenzji i wiecie, co? Nie mam jednoznacznej odpowiedzi. Z jednej strony tragedii nie ma, bo choć to nie jest poziom Anthrax czy Megadeth, Francuzi robią swoje i są w tym konsekwentni. Z drugiej zaś jest ogromne pole do poprawy, co napawa optymizmem przed kolejnymi wydawnictwami spod znaku Psychoïd, o ile nie przyjdzie nam czekać na kolejny krążek następnych dziesięć lat. Póki co, Thrash Impact mnie nie kupiło.

Artykuł PSYCHOÏD – „Thrash Impact” (2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Bliższe to mimo wszystko staroświeckiemu podejściu do śmierć metalu, choć akurat początek w postaci Amoral Era ma w sobie więcej z blacku – zaczyna się od klimatycznego wstępu, potem następuje gitarowa nawałnica, choć nie sięgająca jakiegoś ekstremum. Kompozycja w ciekawy sposób meandruje wraz ze zmianami temp. Abisme nie waha się już na początku wyciągnąć asa z rękawa – jest nim Anna Vidal, która dzieli się wraz z Joanem Gau partami wokalnymi. Kobiecy growl/skrzek dodaje kompozycjom odrobinę złowieszczości i dzikiej energii.

Zespół miesza różne pomysły, nie wychodząc jednak z ram wyznaczonych dawno temu kanonów. W Hive odzywa się nawet szwedzka szkoła tego typu grania. Znajdziemy tu momenty bardziej klimatyczne, niespieszne, choć poddane grobowej aurze (Gateless Call czy Sins), ale i agresywne wyskoki pełne pasji (What Open Eyes Brings). Niesłusznie jednak byłoby odnosić i porównywać twórczość Abisme do tego, co współcześnie dzieje się w black/death metalu. Katalończycy z modą nie mają nic wspólnego. Jakoś moje skojarzenia biegły – nie przymierzając oczywiście – w kierunku debiutu At The Gates.

Wypada się jednak zastanowić, czy zagrany na fortepianie, instrumentalny The Struggle, musiał trwać ponad siedem minut? Wszelkie klimatyczne intra, outra, wstawki, to rzecz wpisana zarówno w death, jak i black metal, ale wrzucona tu i ówdzie odrobina podobnych dźwięków dałaby lepszy efekt niż taka fortepianowa „kobyła” serwowana na koniec. Co nie znaczy, że to nieudana kompozycja – jest w niej jakaś dramaturgia, choć może brak jakichś rzeczywistych uniesień.

Ciekawy debiut. Bo z jednej strony czuć, że zespół czerpie ze swoich klasycznych fascynacji, a z drugiej robi to po swojemu, prezentując na debiucie zręby autorskiego pomysłu na granie. Gdyby jeszcze udało się wykrzesać więcej – zaatakować z większą pasję, zwolnić dobitniej, zapaść się mocniej w mrok. Niemniej postulować o to wypada właśnie dlatego, że słychać potencjał wart rozwinięcia. Początki są obiecujące. Płyta As Fear Falls In to udana wypowiedź na styku black i death metalu. Czai się na tej płycie jakieś przyjemne dla ucha nieokrzesanie. Mam nadzieję, że kapela z Barcelony rozwinie jeszcze mroczne skrzydła. Na razie zatrzepotała nimi w sposób, który zwraca uwagę.

Artykuł ABISME – „As Fear Falls In” (2020) pochodzi z serwisu KVLT.