Jako zatwardziały boomer, którego korzenie słuchania ciężkiej muzy sięgają lat 90., nie mogłem ominąć ogromnego wydarzenia na polskiej scenie, jakim był zespół Sirrah. Ten gotycko-doom metalowy projekt na starcie kariery, a ambitny i rozwojowy w końcówce, zszedł ze sceny zdecydowanie za szybko. Był to okres, w którym w sumie wiele zespołów związanych z Metal Mind Productions odchodziło w niebyt (np. Kobong, Tuff Enuff, Dog Family), co mogło być nieszczęśliwym przypadkiem, ale żal pozostał. Sirrah mógł zwojować o wiele więcej – powinien. Uważam również, że fakt, iż albumy projektu nie doczekały się wznowień, to najzwyklejszy skandal, bo jest duża liczba fanów, która chciałaby mieć te krążki na półce. Niemniej jednak słuchałem każdego objawu artystycznego muzyków grupy przez lata od jej rozpadu i ucieszyłem się niezmiernie na wieść o pełnym albumie napisanym przez Maćka Pasińskiego.

Co do drugiego muzyka ze składu Pincer Consortium, Pete’a Demseya i jego formacji Scald, to nie mogę powiedzieć, że jestem ogromnym fanem, ale też nie powiem, iż jest mi obojętny. Szacunek jest, a fakt zaangażowania się artysty w ten projekt podniósł wartość jego akcji automatycznie, bo uważam Scald za zespół autentyczny i godny zaufania.

Przed wciśnięciem przycisku play byłem pewny jednego: że będzie to płyta ambitna i wyjątkowa. Było pewne, że obojętnie w jakim kierunku muzycy się skierują, zrobią coś nieszablonowego – i tak jest w rzeczywistości. Na pewno zostałem zaskoczony intensywnością kompozycji. Spodziewałem się growli i pewnego stopnia ciężaru, ale nie wręcz death metalowej agresji i dużej ilości blastów. Tak, atak na słuchacza jest konkretny, a na dodatek muzycy wzmocnili uderzenie sporą ilością industrialnych ciągotek i wieloma udziwnieniami, by nie było nam za łatwo. W agresywnych partiach jest gęsto, przekaz jest skomasowany, ilość dźwięków wręcz przytłaczająca, ale nie jest to łupanka stworzona dla samego łupania. Obok brutali pojawia się cała masa innych temp i wpływów, które dobrze balansują atak. Daje to album wyważony i ciekawy, ale nadal wymagający i brutalnie niewygodny dla lubujących się w piosenkowej budowie utworów. Świetnie, że po latach możemy usłyszeć rasowy growl Maćka, jego barwa od czasów Did Tomorrow Come… ewoluowała i świetnie się wpina w styl industrializowanego strzału, jakim jest Geminus Schism. Połączenie growli z lekko nawiedzonymi, niejednokrotnie podniosłymi i melodyjnymi partiami Pete’a jest potężnym elementem płyty – spoiwem łączącym w zjadliwą całość bardzo urozmaiconą ilość wpływów.

Z grona antyhitów jako ten dla mnie najlepszy i reprezentatywny wybrać mógłbym utwór Twin Galactic Tides. Jego agresja, duża ilość chaotycznych wstawek i bardzo zdecydowana zwrotka robi z niego kompozycję bardzo skuteczną, dobrze przedstawiającą projekt w sześciu minutach trwania. Jest to też chyba najbardziej nośna i charakterystyczna kompozycja na płycie.

Widzę, że napisałem dużo, a tak na dobrą sprawę nadal niewiele o tym, czym jest ta płyta. Muzycy mocno się napracowali, by wymykać się porównaniom i moje wypociny są dowodem, że zrobili to bez pudła. Pincer Consortium nie da się bezpośrednio porównać do żadnego z zespołów, słyszę tu trochę nalotu Septicflesh (okresu Sumerian Demons), trochę „kosmiczno-technologicznego” lotu w stylu The Monolith Death Cult, ale są to fragmenty czy też ogólny opis moich uczuć, gdy słucham płyty. Prawda jest taka, że projekt wystartował jako bardzo wyjątkowy i liczę, że jego dalsza droga pozwoli mu jeszcze bardziej rozłożyć skrzydła. Pozycja, która zdecydowanie zostanie wzięta pod uwagę w moim podsumowaniu roku 2024.

Artykuł PINCER CONSORTIUM – „Geminus Schism” (2024) pochodzi z serwisu KVLT.

23.02.2024 – Gdańsk, Wydział Remontowy (wydarzenie)
24.02.2024 – Toruń, Dwa Światy (wydarzenie)
06.04.2024 – Szczecin, Klub Krzywy Gryf (wydarzenie)
07.04.2024 –Poznań, Klub u Bazyla (wydarzenie)
08.04.2024 – Warszawa, Proxima (wydarzenie)
09.04.2024 – Kraków, Klub Kwadrat (wydarzenie)
10.04.2024 – Wrocław, Zaklęte Rewiry (wydarzenie)
3-7.07.2024 – Trutnov, Obscene Extreme

Hostia to polskie objawienie ostatnich lat, które szturmem zdobyło serca miłośników grindcore’u w całym kraju, charakteryzują ich agresywne riffy i brutalne wokale. Na swoim koncie mają jedną EP-kę oraz trzy pełne albumy, z czego ostatni, „Nailed”, ukazał się w listopadzie 2022 nakładem Deformeathing Productions.

Zespół zagra w towarzystwie:
CRYPTA,Nakkeknaekker, Plaguemace (Warszawa, Kraków, Wrocław, Poznań)
FROM TODAY, Egzu (Szczecin)
Homen,Frightful (Gdańsk)
Shodan,Underdog,Jack Friday,LEshy (Toruń)

fot. Natalia Krymska

Artykuł HOSTIA już wkrótce rozpocznie trasę koncertową pochodzi z serwisu KVLT.

Nieraz dałem się poznać jako fan krótkich ciosów w postaci epek. Dobrze ulokowane kilka minut potrafi swą zwięzłością sadzić kopniaki znacznie lepiej niż pełnoprawne albumy lub sięga rejonów, których zespoły boją się poruszać na długograjach. Przy temacie Resurrected Meat nie ma mowy o przebijaniu regularnych płyt. Ostatni album podniósł poprzeczkę bardzo wysoko i w moim uznaniu utwory wciśnięte na minialbum są jego dobrą kontynuacją i prawdopodobnie przymiarką do zmiany producentów płyt (do tej pory Hostia wszystko robiła w JNS Studio, tym razem tylko tam zarejestrowała ścieżki, a miks przekazała do Satanic Audio w ręce Haldora).

Płyta idzie w podobnym kierunku co poprzednie, ale dzięki nowemu brzmieniu nabrała więcej furii i mocniejszego ataku. Gitary są lekko przybrudzone, brzmią bardziej grindowo, zahaczając o chaotyczny sound Napalm Death czy może nawet szwedzkie strzały takie jak Nasum. Zmiana wyszła tu na korzyść, przy tym szybkim, agresywnym materiale. Podkręcone do granic możliwości tempa otwierających Wishmaster i Bury the Lies są świetnie uwypuklone, lecą na łeb na szyję, brutalizując świat każdą sekundą swej dominacji nad przestrzenią. Kolejne dwie kompozycje mają nieco wolniejsze tempa, ale są odpowiednio podkreślone ciężarem. Drugi z nich, Christ’s Soldiers and Other Delusional Disorders (piękny tytuł!), po powolnym wstępie uderza w szybkość, a wokalista Pachu postanawia zmierzyć się z histerycznymi wokalami w stylu Anaal Nathrakh, co uważam za kolejny udany eksperyment. A skoro już jesteśmy przy eksperymentach, to wspomnę o mojej ulubionej kompozycji z Ressurected Meat. Jest nią remiks utworu Chvrch Bvrner, którego autorem jest Natalia Zamilska. Kompozycja utrzymana w klimacie electro downtempo, ubrana w growle Pacha i wstawki wyjęte z modlitewnych deklamacji, buja niczym nowoczesne wymioty horror rapowców z Dope D.O.D i rozkręcona do odpowiedniej głośności, niszczy basem, wywołując doznanie zwane „ciarami”. Zdecydowanie jest to mój numero uno podsumowujący całość udanej epki.

Artykuł HOSTIA – „Resurrected Meat” (2022) pochodzi z serwisu KVLT.

A oto kilka słów od jednego z muzyków: „Nie wiedzieliśmy co nas czeka, nie wiedzieliśmy jaki materiał wyniesiemy ze studia, nie wiedzieliśmy co jest oczywiste, że zostanie on tyle razy wydany w różnych rejonach Świata i na różnych nośnikach. Wiedzieliśmy jednak jedno, miało być bardzo, bardzo szybko, mega brutalnie i ekstremalnie!” (Andy / Damnable)

Artykuł Wznowienie albumu Inperdition zespołu Damnable pochodzi z serwisu KVLT.

Dla fanów polskiego grindcore’u po tych informacjach recenzja prawdopodobnie mogłaby się zakończyć i wystarczyłoby te parę słów, by zachęcić ich do sprawdzenia, gdyż nazwy mówią same za siebie. Na East Grind Attack w szranki stają dwie załogi, które godnie niosą sztandar na nieco cichej ostatnimi czasy scenie grind. Każda z kapel gra go na swój sposób, SH wali wypasionym, nie bojącym się nowości wyziewem agresji, a NH tkwi w bardziej punkowym, brudnym rejonie, który silnie ociera się o power violence. Jak dla mnie oba spojrzenia na gatunek są atrakcyjne, a dosyć długi jak na rodzaj uprawianej sztuki split (dwanaście minut) uważam za wart wydania odpowiedniej ilości złotówek.

Straight Hate rozpoczyna swoją częścią cały recital. Ich trzy kompozycje względem wydanego w 2019 roku albumu Black Sheep Parade wypadają nieco bardziej cywilizowanie i pokazują, że w średnich tempach muzycy także czują się bardzo dobrze. Kawałki posiadają silnie punkowy vibe, a przyspieszenia współgrają z nimi wzorowo, uwydatniając rock’n’rollowy charakter partii wolniejszych. Na słowa uznania zasługuje w tym materiale wokalista zespołu Kuba Brewczyński, którego screamy wypadają tu wyjątkowo szaleńczo, a gutturale brutalnie.
Nuclear Holocaust natomiast w swych czterech kawałkach muzyki proponuje bardzo wyszczekany wokalnie i naturalny, punkujący grind. Utwory zachowują koncertowy charakter i w warunkach live muszą nieść duży ładunek energii, a że zespół ma na tym gruncie ogromne doświadczenie, tym bardziej jestem pewny swoich założeń.

Split East Grind Attack ma jednak jedną wadę, długość trwania materiału nie jest w stanie w żaden sposób zaspokoić mojego apetytu na takie granie. Mija błyskawicznie, a powtórne słuchanie nie poprawia sytuacji. Niedosyt zawsze lepszy niż przesyt, ale chciałoby się więcej.

Artykuł STRAIGHT HATE/NUCLEAR HOLOCAUST – „East Grind Attack” (2020) pochodzi z serwisu KVLT.

Może i historia powyżej nie jest oficjalną biografią Reinfection, ale na pewno ich kultowy debiut mógłby się do tego klimatu wpasować. Twórcy They Die For Nothing, które przecież idealnie pokazuje, jak bardzo potrafiliśmy w goregrindzie wymiatać, po zbyt wielu latach ciszy powrócili z kontynuacją. Ich drugi longplay ma niecałe pół godziny i dziewięć numerów. Oj, nie uświadczycie tutaj jazzu.

Wydane pod szyldem Deformeathing Productions Breeding Hate natychmiastowo i dosadnie przypomina słuchaczowi jak to jest dostać luja ogłuszacza. Przy czym, tak żebyś na pewno zrozumiał, kontynuuje demonstrację przez całą lekcję, czasami odrobinę zwalniając, byś mógł podnieść się z podłogi i wypluć kolejny ząb. Twórczość Reinfection można nazwać wypadową brutalnego death metalu i grindu, choć trzeba dodać, że nawet jak na ramy gatunku, chłopaki mocno zacierają granicę między muzyką a hałasem.

W to mi graj właśnie! Nie spodziewajcie się eksperymentów ani melodyczności. Tutaj kanonady blastbeatów i huraganowe riffy urozmaicane są rytmicznymi umpa-umpa potupajkami do tańca i punkowymi przebojami. Breeding Hate kipi od obu tych części. Znajdziecie je w niemalże każdym kawałku. Sprawia to, że płyta może wydawać się monotonna, niemniej wziąwszy pod uwagę jakość materiału, nie przeszkadzało mi to zbytnio. Z całej tracklisty tylko ostatni Inversion-Implosione się wyróżnia. Zamiast molestowania werbla mamy krzywego walczyka, nawałnica gitar też zmienia się na rzecz dość mrocznego klimatu i dużej ilości sprzężeń. Ma to swój urok, choć wydaje się być zbyt przeciągane, zbyt rozwleczone.

Jeżeli chodzi o brzmienie płyty, jest ono wręcz idealne do takich abominacji. Struny brzmią jakby powoli odpadały z nich przegniłe kawałki mięsa, perkusja jest wyraźna i raczy charakterystycznym „ping” werblem, a wokal obsługuje całą skalę darcia mordy, choć jest odrobinkę za głośny w miksie.

Breeding Hate może i ma swoje minusy. Ba, muszę przyznać, że jestem ich świadom. Do tego osoba niebędąca moralnym recydywistą na pewno odbije się od niej w ciągu pierwszych dziesięciu sekund. Po mnie to jednak spływa jak woda po kaczce. Dawno w Polsce nie było tak zacnego i brutalnego grindu. Lubię i się nie wstydzę.

Reinfection na Facebooku

Artykuł REINFECTION – „Breeding Hate” (2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Uganga pochodzi z Brazylii i czerpie z tradycji swojego kraju. Po pierwsze, teksy piosenek są portugalskie, co może z początku nieco przeszkadzać przyzwyczajonym do angielszczyzny słuchaczom. Tu i ówdzie pojawiają się też jakieś drobne etniczne wtręty (nie tak silne co prawda jak na Roots Sepultury). Nie zabrakło też hołdu dla legendarnej brazylijskiej kapeli Vulcano, bardzo zresztą udanego, przyjemnie thrashującego. No i warto dodać, że wokalista Ugangi, Manu Joker, był członkiem nieodżałowanego Sarcofago. Zatem fani gorącej metalowej samby powinni czuć się usatysfakcjonowani, słuchając albumu Opressor.

Sporo tu klimatów muzycznie bliskiej scenie N.Y.H.C. W kawałkach takich, jak Opressor pobrzmiewa echo dokonań Biohazard czy Madball. Zdarzają się tu momenty mocniejsze, z growlingiem (Moleque de Pedra), wolniejsze, ale wciąż o sporej sile wyrazu (Modus Vivendi) albo intrygującego mieszania temp i klasycznych patentów (O Campo i Casa). Zespół, tam gdzie może, urozmaica swoje kompozycje, zachowując jednak crossoverowy rdzeń. Ale czasem słuchacz może się poczuć mile zaskoczonym, przykładem czego wstęp do Aos Pés da Grande Árvore przypominający nieco dokonania Paradise Lost, czy fajne, melodyjne, ale nie mdłe chórki w O Campo.

Warto zatem zainteresować się twórczością Brazylijczyków. Ileż to świetnych kapel wydała już ta ziemia? Widać klimat dla metalu równie tam dobry, jak dla kawy i bananów.

Oficjalna strona Uganga na Facebooku

Artykuł UGANGA – „Opressor” (2017) pochodzi z serwisu KVLT.

Płyta zbyt różnorodna nie jest, powiedzmy szczerze. Ale nie sądzę, że taki był zamysł. Jeżeli już miała coś udowodnić to raczej fakt, że F.A.M. naprawdę potrafi człowieka poturbować. Tu akcja zaczyna się już w pierwszym Junkie. Bez wstępów, bez gadania, bez ostrzeżenia. Gitary rżną, perkusja blastuje, po prostu sieka. I takie tony nie odpuszczają aż do końca, są tylko przerywane częstymi samplami (całkiem niezłymi, chociaż nie widzę w nich większego zamierzenia niż samo dobre brzmienie) na rozpoczęcie kolejnych utworów. Przez seans Human Cargo przewinie się trochę świniaków na About Us, będzie kilka bardziej punkowych momentów (Bukowski, Let’s Share A Cigarette), pojawią się gore’owe przaśności (Human Cargo), traficie też na sporo dobrych do potańcówki groove’ów. Moje ulubione są na Szpion, choć Let’s Share A Cigarette i From Chełm With Love też są bardzo dobre. Jest też bardziej deathowy Belt. Ogół więc jest dość zróżnicowany, choć wszystko można zawrzeć terminem „deathgrind”. Nie brakowało mi jakoś motywów bardziej zaawansowanych, rozbudowanych i kombinatorskich. Płyta jako mordobicie smakuje bardzo dobrze i tak samo się sprawdza. Niemniej przydałoby się trochę naprawdę dobrych motywów. F.A.M. nie tworzy źle, jednak ich riffy rzadko kiedy są naprawdę chwytliwe i mocarne. Poza From Chełm With Love trudno mi sobie przypomnieć jakiś bardziej zapadający w pamięć motyw. Z drugiej strony może to tylko moja własna opinia, wy możecie znaleźć ich więcej. Ponarzekam natomiast na ostatni na liście cover My Dying Bride. All Swept Away jest jakieś takie… nudne, mało intensywne w porównaniu do reszty utworów. Nie jestem fanem MDB i nie mogę stwierdzić czy ten kawałek jest bluźnierstwem czy porządnym hołdem, jednak mogę z całą pewnością stwierdzić, że podobał mi się bardziej od oryginału. Z drugiej strony to nie jest takie trudne do osiągnięcia.

Jak już wspomniałem, praca muzyków wyszła bardzo zacnie. Perkusista albo trzyma się chwytliwych, punkowych motywów albo blastuje dupska wszystkich wokół, ale nigdy nie zwalnia. Gitary także zasuwają do przodu, wspomagane przyjemnie brzmiącym basem, bardzo fajnie wzmacniającym brzmienie, ale nie wybijającym się ponad miarę, co jest dużym plusem. Wokalista zdziera gardło aż miło. Powiedziałbym, że Zajcew mocno wzoruje się na Svenchu z Aborted, choć do poziomu Belga dużo mu brakuje, głównie z powodu jednostajności wokalu. Tak czy siak, swoją robotę wykonuje bardzo porządnie. Czuć, że to mocarne granie bez zahamować i pitolenia. Do produkcji więc zastrzeżeń nie mam. O layoucie się nie wypowiem, gdyż nie widziałem, ale okładka sugeruje, że byłbym zadowolony.

F.A.M. nagrał solidną deathgrindową płytę. Polecenia godną każdemu fanowi ostrych klimatów. Ludzie siedzący bardziej w tym gatunku siedzący mogą narzekać, że Human Cargo to w sumie nic specjalnego i są dużo lepsze deathgrindowe załogi, ale mi się podobało bardziej niż mniej.

Artykuł F.A.M. – „Human Cargo” (2016) pochodzi z serwisu KVLT.

Kompozycje pomimo znacznego ciężaru i brutalności, nie są ubogie oraz skoncentrowane tylko na bezsensownym łomocie. Dużym plusem są melodyjne fragmenty, które zespół wplata by rozładować nieco podniosłej atmosfery, a także dać chwilę wytchnienia na pokazanie swoich umiejętności z zupełnie innej strony. Jak zwykle jestem zwolennikiem bardziej radykalnego i obskurnego podejścia w tym gatunku, tak sposób wykonania Rzeszowiaków podchodzi mi w 100%. Nie dostajemy tu pokracznych prób skrzyżowania deathu z metalcorem, a po prostu brutalny wpierdol z miłymi fragmentami. Ciężko odmówić singlowego i wpadającego w ucho charakteru Human Factor czy wielowątkowej, ale równie porywającej struktury Iconoclast. Wielowątkowość to również niewątpliwy atut tej płyty, bo prócz wspomnianych melodeathmetalowych romansów, które w mniejszym bądź większym stopniu zarażają każdy z utworów, dostajemy porcję naprawdę porządnego napierdalania. Krótki sztos w postaci Synthetic Euphoria czy pędzącej na oślep machiny do zabijania pt. Notion Materialized zadowolą swoją precyzją miłośników brutalnego brzmienia. Pomimo iż wspomniałem o poważnym wydźwięku tego materiału to komunikacja między muzykami jest niezwykle luźna. Obecny skład ma zaledwie rok, a ich gra brzmi jakby znali się i wspólnie nakurwiali od kilku dobrych lat. Zero jakiegokolwiek spięcia, totalny luz i radość z przebywania w samym środku tej ekstremalnej zawieruchy. Sama produkcja również zasługuje na pochwałę, bo brzmienie prezentuje się niezwykle soczyście i mocarnie w przeciwieństwie do średniego Scarcity. Słychać to na całym materiale i w zasadzie to chyba tutaj skończę swoją recenzję.

Najnowszy album Banisher jest naprawdę świetną pozycją, która z pewnością stanowi powiew świeżości w naszym death metalu. Gratuluję zespołowi samozaparcia, miło zobaczyć jak na przestrzeni lat wyrósł nam kolejny reprezentant Polski do promowania rodzimej szkoły muzyki ekstrmalnej. Natomiast Oniric Delusions może stanowić podręcznikowy przykład obalający tezę „trzeciego krążka”.

Artykuł BANISHER – „Oniric Delusions” (2016) pochodzi z serwisu KVLT.

Wszędzie w reckach przewija się porównanie do Decapitated. Trzeba przyznać, że coś w tym jest. Nawet ma to dwa słowa: death metal. Shodan naparza młockę w iście zegarmistrzowskim stylu. Ale niesprawiedliwie i wielce upraszczając byłoby omawiany Shodan wepchnąć pod styl ekipy Vogga.
Stanowczo twórcy Protocol Of Dying mają swój pomysł na muzę. Więcej tu przestrzeni, więcej melodii, ale zagrane jest to wszystko na dynamiczną modłę. W ogóle jestem na kolanach za partie solowe. Panowie: jako stary pryk, co to Death wielbi, takie partie! Co najmniej browar przy najbliższej okazji! Do tego ciekawie wplecione partie na klawiszach. Właśnie: „wplecione”- słowo klucz. Kapela rewelacyjnie przemyca wszelkiego rodzaju inspiracje, nie bawiąc się w stylowe ramy. Nie wiem czy tak planowali, ale uciekają od jednej formuły i nie ma tu żadnych nachalnych skojarzeń.

Tak, jak wspomniałem, muza Shodan jest pełna zmian, a same tempa poszczególnych utworów bywają obłędne. Nawet nie wyobrażam sobie, by ich za coś skrytykować. Debiut Shodan Protocol Of Dying to świetnie podana mieszanka death metalu plus thrashowe klimaty. Pewnie, że jest tu nieco groove, nawet i plamy a’la Gojira (ale na sterydach) się odnajdzie. Ale tak to zgrać i podać: to tylko najlepsi potrafią.
Tak sobie myślę, że skoro to są dopiero debiuty np.: HexHorn, Shodan, to czas przestać czekać na płyty starych wyg. Bo po co mam się cieszyć kolejnym albumem uznanej kapeli, która jest ledwo… dobra? Dla ładnego ciągu płyt na półce? Oszczędźcie sobie rozczarowań: kupcie Shodan, tu nie ma ani chwili nudy.
Osobny plus za brzmienie, ale kto i gdzie co nagrywał, to już na dniach postaram się Shodan podpytać, zatem już teraz zapraszam do wywiadu. A Wy zaś macie link, co by wynagrodzić trudy tej lektury.

P.S. Mały update: dziś dotarła do mnie płyta, wydana jest przez Deformeathing productions/Defense Records: nietuzinkowa szata graficzna, byłoby grzechem nie docenić w pełni profesjonalnego zaangażowania. Płytę nagrał Malta (a ja się dziwiłem, że zajebiście wszystko współgra). Czuć pasję w „heblach”.

Artykuł SHODAN – „Protocol Of Dying” (2016) pochodzi z serwisu KVLT.