Krakowianie na tyle niuansują swoją propozycję, że nie wychodząc poza ramy pewnej formalnej prostoty, serwują sporą dawkę wątków. Opętańcze krzyki i bulgoczący bas (Kyl), gitarowe brudy i tremola (Nvll) oraz łomocząca perkusja (Coil), przegryzają się należycie. Pod płaszczem chaosu tercet podąża jednak w pewnej mierze przemyślaną ścieżką. Zmiany tempa i dynamiki pozwalają na oddech, budują dramaturgię. Są momenty wręcz nastrojowe, ambientowe, choć podszyte niepokojem (kolejne odsłony instrumentalne oznaczone numerami I–III). Poszczególne kompozycje, zwłaszcza te dłuższe, jak Wrzeciono czy Pierwszy ogień, charakteryzują się pewną strukturą i kilkoma częściami, co czyni z nich mini suity rozkładu. Na uwagę zasługuje też Rosa, rozpoczynająca się majestatycznie, przechodząca w intrygującą ścianę dźwięków, w której blackowe formy biorą ślub z shoegaze’owym odlotem.

Brzydkie kaczątko to, czy już czarny łabędź, broczący w mętnej, brudnej wodzie, ale skłonny do wysokich lotów? Demo krakowian wskazuje, że mamy do czynienia z fazą przejściową. Nie chcę jeszcze chwalić ponad miarę. Wszystko, co najlepsze dopiero przed Kids Drown In Silence. W każdym aspekcie da się iść o krok dalej. Ale z pewnością debiutanckie demo jest propozycją ciekawą, zdradzającą potencjał oraz twórczą świadomość. Jak w klasycznej piosence: Co dzień od nowa łubudu bum bum gruch…

Dodam tylko, że całość została wydana na kasecie. Strona A dostępna jest dla wszystkich w serwisie Bandcamp. Co zawiera strona B? Zachęcam, by sprawdzić na tym właśnie nośniku, albo dowiedzieć się na koncertach. Wspierajcie niezależne podziemie.

Artykuł KIDS DROWN IN SILENCE – „Demo” (2024) pochodzi z serwisu KVLT.

Tak zespół komentuje swoje pierwsze wydawnictwo: „Podarty sztandar nadziei łopocze samotnie pośród ruin niegdyś wspaniałego imperium. Mistyk, którego dążenia okazały się bezowocne, wznosi pięść ku niebu, przeklinając bogów i los. Odpowiada mu jedynie wiatr, przynoszący nie zmianę, lecz stagnację. Świadomość porażki, pustka i wszechobecny bezcel to inspiracje, które przebijają się przez muzykę Mourne. Niemoc, oprócz gorzkiej refleksji, budzi agresję, pogardę i gniew. Pytanie brzmi: czy zaakceptujesz klęskę i odejdziesz na swoich warunkach, okryty hańbą, czy chwycisz za broń i, nim skonasz, zabierzesz ze sobą do Nicości zastępy dusz równie nędznych jak ty sam?”

Debiutanckie demo Mourne, choć osadzone w ortodoksyjnych ramach gatunku, wprowadza elementy metalu atmosferycznego, depresyjnego i post metalu. Album to mroczna i emocjonalna podróż przez egzystencjalny niepokój i wewnętrzne rozterki. Przepełniony blast beatami, ostrymi riffami i pełnymi udręki wokalami, buduje intensywną, przytłaczającą atmosferę. Lirycznie eksploruje najciemniejsze zakamarki ludzkiej psychiki, poruszając tematy egzystencjalnego lęku, marności życia i nieuchronności śmierci. Teksty, napisane w języku polskim i angielskim, pełne są przejmujących obrazów i głębokiego poczucia buntu, oferując słuchaczowi brutalną, lecz oczyszczającą konfrontację z rzeczywistością.

Artykuł Debiutanckie demo black metalowej hordy MOURNE pochodzi z serwisu KVLT.

Mortal Slaughter ma mój szacunek od kiedy praktycznie pamiętam, dlatego zagłębienie się w demosy okazało się bardzo przyjemnym zajęciem. Zawsze skupiony byłem na ich jedynej płycie, Lepers z 1993 roku, i jakoś nie odczuwałem większej potrzeby, by męczyć się zgranymi ze zniszczonych kaset demówkami. Tu TMP poratowało i mogę z przyjemnością słuchać materiałów z brzmieniem mocnym na tyle, na ile się dało. Krążek zaczyna nagrane przez Pawła Młynarczyka (z Siekiery) demo Destiny. Jest to drugie w historii podejście zespołu do rejestracji dźwięków i trzeba przyznać, że wyszli z tej próby obronną ręką. Totalnie nasycony wpływami Slayera death/thrash metal zagrany w Przeznaczeniu jest agresywny, bardzo porywczy i nawiedzony. Młody zespół starał się wrzucić w swoje kawałki jak najwięcej szaleństwa i mam wrażenie, że zabieg ten zakończył się sukcesem, bo kompozycje aż ociekają obłąkańczą pasją grania metalu, co odbieram jako bardzo szczere i prawdziwe. Dzięki temu demówki słucha się z zapartym tchem, ciesząc się z jej archaicznego charakteru. Lepers był albumem już w pełni death metalowym, a Destiny pokazuje jeszcze zespół jako ludzi, którzy są krok przed przejściem na ścieżkę lewej ręki i daje ciekawy pokaz mieszanki stylów thrash i death metal.

Drugim etapem krążka jest debiutanckie demo, czyli Roots of Evil z 1990 roku. Ten materiał także zrealizowano we współpracy z muzykiem Siekiery, ale słychać, że rok przed Destiny możliwości były mniejsze i Korzenie Zła brzmią znacznie słabiej od dwójki. Jednakże ciężko brać to za minus, bo historia ma to do siebie, że pokazuje obraz ówczesnych czasów, a jakby na to nie patrzeć band dopiero zaczynał, podjął się pierwszych nagrań i przedstawił się na takim poziomie, na jakim wtedy dał radę. Utwory tu zamieszczone są „slayerowe” do bólu i jedyne, co może wskazywać na późniejszy skok w stronę metalu śmierci to dosyć brutalny wokal, który zaczynał już operować jakimś tam przesterem, zamiast thrashowym krzykiem.

Jeszcze się nie zdarzyło, bym nie pochwalił wydawnictwa Thrashing Madness i liczę na to, że nie spotkam się z czymś, co mnie złamie. Jestem typem, który z wielkim sentymentem patrzy w stronę początków naszej metalowej sceny i TMP dostarcza mi pokarm do odżywiania tej nostalgii. Nie inaczej jest z opisywaną płytą, Mortal Slaughter stało już na moim podium dzięki Lepers, a poznanie demówek jedynie umocniło tę pozycję. Jest to zespół, jaki stawiam na samym szczycie metalowej muzyki przeszłości polskiej sceny metalowej.

Artykuł MORTAL SLAUGHTER – „Destiny/Roots of Evil” (2010) pochodzi z serwisu KVLT.

Na Eternal Condemnation ’23 obok klasycznego zestawu utworów pojawiły się dodatki, na które składa się demo w wersji polskojęzycznej i zapis koncertu Jarocin ’88. Daje to łączny czas trwania sięgający prawie siedemdziesięciu minut, więc jest czego słuchać. Wygląd wydawnictwa, jak to już stało się tradycją w Thrashing, cieszy oko, wkładka wydrukowana została na grubym, śliskim papierze, zawiera wiele zdjęć i fragment bardzo zagmatwanej historii zespołu, opisujący czasy powstawania i nagrywania Wiecznego Potępienia. Demo nagrane zostało w zaimprowizowanym studio w szczecińskim Słowianinie. Nie były to łatwe czasy, jeżeli chodzi o sprzęt, więc podejrzewam, że muzycy nieźle się musieli nagimnastykować, by nagrania doszły do skutku, ale co najważniejsze, dopięli swego, nagrali debiutancki materiał i mogli rozesłać go po podziemiu, błyskawicznie zyskując rzeszę odbiorców. Zaowocowało to występami na największych festiwalach w Polsce, takich jak Sthrashydło, Shark Attack, Thrash Camp, a także w Jarocinie. Bardzo dobrą passę zespołu przerwała niestety obowiązkowa służba wojskowa, która skutecznie rozłożyła skład na łopatki, powodując pierwsze w historii zawieszenie działalności kapeli. Można się tu zastanawiać, ”co by było, gdyby” – bo zespół stracił okazję występu choćby na Metalmanii, festiwalu, który w tamtych czasach był największym i najpotężniej działającym wydarzeniem.

Wszystko to nie zmienia faktu, że Eternal Condemnation to materiał, który nadał Merciless Death kształt i wizerunek jednego z najbardziej szalonych i hałaśliwych bandów polskiej sceny. Słuchając tego dema dziś, czuję, że tak właśnie powinien brzmieć podziemny thrash metal lat 80., który zasługiwał na znacznie szersze zainteresowanie, niż mógł dostać w realiach postkomunistycznej Polski. Jakość nagrania demówki nie będzie ułatwiać odbioru wrażliwcom, którzy nie pamiętają starych czasów, ale dla old schoolowych wyjadaczy będzie to miód na uszy i rzecz iście magiczna. Chaos i hałaśliwy charakter nagrań nadaje utworom Merciless Death mocy, a rozkrzyczany do granic możliwości wokalista Grzegorz „Wiechu” Miszuk swymi opętanymi partiami nadaje kompozycjom agresji. Wiechu, czy to po angielsku, czy w wersji polskiej, brzmi, jak wyjący demon ściągnięty z zaświatów i uwięziony w pentagramie, niemogący wyrwać się poza jego granice.

Bardzo cieszy też fakt, iż udało się muzykom i wytwórni wyrwać bonusy w postaci koncertu z Jarocina ’88. Jakość nagrań skierowana jest raczej do typowych twardzieli i fanów zespołu, ale są one sporymi perełkami ze względu na czasy, w jakich je nagrano. Oddają dobrze istotę zespołu i wielką walkę z niedogodnościami sprzętowymi, które były wtedy zmorą artystów.

Często się mówi, że w jakiejś muzyce słychać diabła i ma to znaczyć, że jest dobra. Na Eternal Condemnation, w moim uznaniu, można wyczuć prawdziwą diabelską obecność. W całym tym agresywnym szaleństwie obecność rogatego musiała mieć swój wpływ, a muzycy musieli sprzedać mu swe dusze, bo nie wyobrażam sobie, by bez jego bezpośredniego błogosławieństwa można było stworzyć takiego piekielnego bastarda.

Thrashing Madness na Facebook’u.

Artykuł MERCILESS DEATH – „Eternal Condemnation” (1987/2023) pochodzi z serwisu KVLT.

Wydawnictwo ujrzało światło dzienne aż siedem lat temu, do niedawna nie miałem go z prostej przyczyny – nie wiadomo jak bardzo chciałoby się mieć każdy lubiany album, nie wszystko od razu można kupić. Gdy tylko pojawiła się możliwość zagłębienia się w katalog wytwórni, Slaughter był jednym z pierwszych na celowniku. Mimo że zespół istniał krótko, okres ten wystarczył, by stworzyć jedno z lepszych demosów polskiej sceny metalowej, bo za takie uważam Into the Darkness, a z odnowionym brzmieniem uderza jeszcze mocniej. Agresja i szaleństwo wypełniające płytę to zezwierzęcony thrash metal, jaki mógł powstać tylko w naszym kraju. Slaughter – u boku Vader, Thrasher Death i kilku innych brutali – pchnął scenę krok dalej, a ja jestem wręcz zdania, że był najbrutalniejszym i najbardziej bezkompromisowym projektem czasów ówczesnych. Utwory takie jak Czas Apokalipsy czy Czarna Msza to esencja technicznego, polskojęzycznego thrashu, gdzie skomplikowane riffy i aranże połączone z diabolicznymi lirykami wykrzyczanymi w języku ojczystym stworzyły coś na kształt przebojów, które metalowcy mogli skandować na koncertach czy imprezach. Słuchając kompozycji, czuję dumę, że jestem z tego kraju i Pomorza, skąd pochodzi również zespół. Nie mogę też nie czuć małego zawiedzenia, że postpeerelowski ustrój nie pozwolił zespołowi zaistnieć znacznie szerzej, bo w moim uznaniu jest to demo, które absolutnie nie ustępuje choćby kvltowemu Deadcrash norweskiego Mayhem. Nie będę też rozpisywał się nad tym, iż żałuję rozpadu Slaughter, bo dzięki niemu wokalista i basista Berial założył Betrayer i nagrał świetny album Calamity.

Wniosek stawiam jeden – polskie podziemie metalowe mieliśmy mocne i wyjątkowe, wstyd byłoby go nie znać i nie wielbić tym.

Artykuł SLAUGHTER – „Into the Darkness” (1989/2016) pochodzi z serwisu KVLT.

Cofnijmy się zatem do początków, bo wydany przez Urtod Void winyl jest ku temu doskonałą okazją. Na The Wicked znalazły się pierwsze, zarejestrowane w 1991 nagrania, które są po prostu zapisem próby. Materiał ten nigdy wcześniej nie został wydany, choć oczywiście maniacy doskonale go znają. Słychać wyraźnie w tych numerach pierwotne inspiracje muzyków. Taranis gra zresztą ze słuchaczami w otwarte karty i nie kryje się z ówczesnymi fascynacjami. Na The Wicked znalazły się bowiem dwa, oddające hołd Mistrzom covery. Pierwszym z nich jest The Reaper Hellhammera, ciut wolniej zagrany i jakby bardziej złowrogi za sprawą wokalu Jacquesa, a drugim niemniej klasyczny Into the Pentagram rzeczonego Samaela. Dzięki surowości, pełnej technicznych niedociągnięć i ograniczeń, udało się znaleźć Taranis własną interpretację – być może trochę po omacku, być może pozbawioną wszelkiej subtelności, ale wpisującą się w pewne kanony.

The Wicked to także własne próby kompozytorskie młodzieńców z Taranis, z najdłuższym The Primeval God na czele – cudownie chamskie i bezwzględne dla przypadkowych słuchaczy, a rozkoszne dla szukających bluźnierstwa. Jest tu złowieszcze intro, z plamami mrocznych dźwięków i pojękiwaniami Jacquesa, które mogą wywołać ciarki. Wrażenie robią siermiężne riffy, pordzewiałe, przeżarte przez pleśń, niedbałe, szorstkie, podane wraz z dudnieniem bębnów. Nie ma na The Wicked szybkości thrashu, nie ma ciężaru death metalu, nie ma skoków dynamiki, szaleńczych solówek. Nie oszukujmy się – muzykom brakowało po prostu środków, by ścigać się z tuzami tych gatunków, ale właśnie dzięki wielu niedoskonałościom (sprzętowym i realizacyjnym również) powstało coś niezwykłego. Rodzi się przecież w tych nagraniach brzydkie, blackowe dziecię, w swym prymarnym krzyku, jeszcze nieuformowane, dopiero co wyrzucone z diabelskich trzewi.

Były to dla zespołu i czarnego metalu czasy prekursorskie, dzikie, pozbawione kalkulacji i w pełni ukształtowanego języka twórczego, co stanowi po latach wartość samą w sobie. Tylko młodość może sobie pozwolić na podobną bezczelność. Debiutanckie próby Taranis, wraz z pierwszymi nagraniami Xantotol i Pandemonium określały dopiero stylistyczne ramy black metalu, pchały go ku bardziej ekstremalnym rejonom niż ojcowie stylu, stając się kolejnym ogniwem układanki rozpoczętej przez Venom, a kontynuowanej przez Bathory i Hellhammer. No i były to próby pozbawione jeszcze wpływów norweskiej sceny, która lada moment miała stać się hegemonem, na chwałę i zatracenie jednocześnie. A że świat potem wybrał za wiodącą inną, skandynawską estetykę?

Taranis pełnię artystycznej dojrzałości i autonomii pokazał na albumie Faust, jednym z najoryginalniejszych dzieł rodzimego black metalu – zarówno pod względem kompozycyjnym jak i tekstowym. Niemniej te pierwsze nagrania to po prostu kawał historii rodzimego undergroundu. Kto szuka wysublimowanego aktu czarnej sztuki, zawiedzie się na The Wicked, ale jak sądzę, sięgną po winylowe wydanie ludzie świadomi, ciesząc się jego surową pokracznością.

Czy materiał broni się po latach? Właśnie z powodu tej pierwotnej dzikości i pozbawionej wdzięczenia się do kogokolwiek przekorze, jak najbardziej. Szpetota ta jest kusząca. Zrodzona w specyficznych czasach i warunkach sztuka, to akt nie do powtórzenia, choć wielu w głębokim podziemiu i dziś próbuje naśladować zrodzone wtedy spontanicznie patenty. Jeśli szukać nagrań kultowych dla rodzimego black metalu, to byłyby to właśnie pierwsze próby Taranisa.

A jak wydanie winylowe? Dokładnie takie, jakie być powinno – podane bez niepotrzebnych udziwnień. Grafika na okładce, utrzymana w czarno-białej, prostej, ikonicznej estetyce, została przygotowana specjalnie na tę okazję. Rozkładana wkładka ze zdjęciem zespołu z próby naprawdę wystarcza, by przywołać ducha epoki. Ascetyzm i powściągliwość są w tym wypadku jak najbardziej wskazane. Winyl brzmi dobrze, nikt nie grzebał nadmiernie przy tych nagraniach, jeśli w ogóle. Nie ma się co rozwodzić – każdy kolekcjoner winien zainteresować się tym wydaniem. The Wicked to obowiązkowa pozycja dla kolekcjonerów, oczywiście razem z pierwszym demo zespołu, The Obscurity, które też znalazło niedawno swoje miejsce na czarnym krążku.

Czyżby przyszedł teraz czas na wznowienie Fausta? Czekam!

Artykuł TARANIS – „The Wicked” (1991/2022) pochodzi z serwisu KVLT.

Projekt również poinformował, że jest w trakcie poszukiwania wytwórni zainteresowanej wypuszczeniem wcześniej wspomnianego materiału na CD i winylu jak i również dodała, że cały czas trwają pracę nad studyjnym albumem.

Tracklista:
01. In Profundis Inferni
02. Heavenly Slaughter
03. Goatlust Ritual

Artykuł Odsłuch debiutanckiego materiału LUCIFERIAN CEREMONY pochodzi z serwisu KVLT.

Tracklista:
01. Żelazna Dziewica
02. One Czciły Diabła
03. Klątwa Kawazuzu

Artykuł SEXMAG – singiel z nadchodzącego nowego materiału pochodzi z serwisu KVLT.

Tracklista:
01. In the Witches Circle
02. The Eternal Shadows Dance
03. The Keys and Gates to Unhallowed Lands

Artykuł Nowe demo od projektu KORPITULI pochodzi z serwisu KVLT.

Tracklista:
01. Maddening Darkness of Obscruity
02. Whispering Paranoia
03. Involution Within the Void
04. Pseuodic Liberty of the Mind

Artykuł Godz Ov War Productions wyda demo formacji Eradicate pochodzi z serwisu KVLT.