Metal to orka i Morrath orze słuchacza bardzo dobrze. Dziewięć utworów składających się na debiut prezentuje wysokooktanową mieszankę death metalu amerykańskiego z polskim. Centuries… to materiał bardzo brutalny, nie biorący zakładników. Prędkość i ciężar to główne wytyczne młodych muzyków, ale co cieszy, utwory są przejrzyste i nieprzeładowane gęstwinami dźwięków. Słychać, że wzorami są klasyczne kapele, ale całość w odbiorze w moim uznaniu brzmi dosyć nowocześnie. Materiał jest skomasowany, ubity, silnie skompresowany. Nagrano go w Tetra Wave Studio, lecz kojarzy mi się mocno z tym, co osiągnięto w Monroe Sound Studio dla kapel Anthem, Demon Vomit i Masachist. Wyczuwam podobny sposób produkcji i tworzenia mięsistego soundu, który pomimo brutalnej siły jest jak na mój gust w tym przypadku trochę za „ładny” i sterylny. Jednakże to debiut i, jak na ten etap, strzał jest konkretny.

Muzycy kompozycje tworzą w taki sposób, że ciężko jest bezpośrednio ich do czegoś porównać. W riffach i solówkach często słychać Deicide, albo bardziej kapele, które wzorowały się na Deicide, tworząc znacznie brutalniejszą sztukę. Czasami słyszę echa Hate Eternal lub zaciągnięcie w stronę Nile. Od czasu do czasu też pojawiają się elementy slamu, gdzie wokalista do ciężaru pozwala sobie zapodać świnkę i dobrze to współgra z całością. Jednak całość to czysty, brutalny death metal, który pomimo kilku małych wpływów ciągnie swój śmiercionośny okręt do przodu. Odpuszczeń i zwolnień jest tu mało, dominują szybkie tempa i czasami aż wkrada się monotonia. Na szczęście nie dzieje się to zbyt często i ostatecznie album odbieram dobrze. Czy będę do niego wracał w przyszłości, to się okaże, a na dziś ocena trochę na zachętę ze słowami „good job guys”. Nie poddawajcie się, start jest mocny, a przyszłość może być Wasza.

Artykuł MORRATH – „Centuries of Blindness” (2023) pochodzi z serwisu KVLT.