Tracklista:
01. Indigenous Inquisition
02. Storm the Gates
03. Nihilist
04. No Pain = No Power
05. Ghenna
06. Black Hole Scum
07. Favela / Dystopia
08. Always Was, Always Will Be…
09. Soulfly XIII
10. Chama

Artykuł SOULFLY: klip do utworu No Pain = No Power pochodzi z serwisu KVLT.

Pomiędzy 2017 a połową 2020 roku działalność zespołu została zawieszona, ze względu na toczący się proces sądowy pomiędzy Burtonem C. Bellem i Dino Cazaresem przeciwko Raymondowi Herrerze i Christianowi Olde Wolbersowi z drugiej. We wrześniu 2020 roku Dino Cazares oświadczył, że wygrał proces. Następnie wystąpiły napięcia (osobiste i biznesowe) pomiędzy Dino i Burtonem, a finalnie wokalista ogłosił odejście z zespołu.

Obecnie skład zespołu to:
Dino Cazares (gitara)
Mike Heller (perkusja)
Tony Campos (bas, wokal)
Wkrótce Dino Cazares ogłosi kto zastąpił Burtona C. Bella na stanowisku wokalisty.

On April 16th is the first time in over 5 years we released new music . The New song is called “Disruptor” You can preorder the new album “Aggression Continuum” at https://t.co/FqzwsyHEcN pic.twitter.com/HE18GdaHYU

— Dino Cazares (@DinoCazares) April 9, 2021

Artykuł Fear Factory ujawnia szczegóły nowej płyty pochodzi z serwisu KVLT.

Interview with STATIC-X in English (PDF)

Tony, minęło 20 lat od wydania „Wisconsin Death Trip”. Z perspektywy czasu możemy uznać, że był to w pewnym sensie album przełomowy w swoim gatunku. Na pewno wyróżniał się na tle innych płyt z tego czasu. Jak wam się to udało?
No nie wiem. To nie było tak, że nagraliśmy tę płytę, bo chcieliśmy udowodnić coś komuś czy z kimś się ścigać. Chcieliśmy po prostu, kurwa, zrobić coś innego od reszty.

Czyli nie było żadnej rywalizacji z innymi zespołami?
Nie, nie było. Po prostu próbowaliśmy znaleźć nasze brzmienie. Nasz muzyczny język. Próbowaliśmy różnych rzeczy. Kiedy zaczynaliśmy próby przed nagraniem debiutu chyba nawet byliśmy jedną nogą w grunge’owej i alternatywnej rzeczywistości. Chcieliśmy jednak grać ciężko, może tak jak Black Flag. Nie wiem. W każdym razie, pewnego dnia Wayne wszedł do sali prób ze ścieżkami, które zrobił na swoim automacie perkusyjnym, i powiedział „posłuchaj tego”. Kiedy usłyszałem ścieżki perkusji i jego riffy, byłem kompletnie zaskoczony. To było jak Ministry, ale mocniejsze. Bardziej industrialne, ale mocno osadzone w metalu. Pracowaliśmy z tym automatem i totalnie wkręciliśmy się w taki sposób komponowania. Tak narodził się Wisconsin Death Trip.

Pamiętam, że kiedy pierwszy raz usłyszałem Static-X jakoś w 1999 albo 2000 roku, to od razu zwróciłem uwagę na energię płynącą z waszej muzyki. To był wasz wyróżnik. Proste, ciężkie i energetyczne granie „do przodu”.
Cóż, tak też postrzegaliśmy siebie. Wiesz, dla mnie główną różnicą między nami a wieloma zespołami nu-metalowymi były wpływy hip-hopu. Dla wielu innych zespołów, które wtedy pojawiały się i znikały na scenie, hip-hopowe beaty stanowiły rdzeń. Dla nas to nie był kierunek, którym chcieliśmy podążyć. Nie braliśmy takiej możliwości pod uwagę. Bardziej interesowała nas muzyka elektroniczna, która była wówczas popularna. Pamiętam, że duży wpływ wywarła na nas również ścieżka dźwiękowa do filmu Spawn (z 1997 roku w reż. Marka A.Z. Dippé – dop. FF). Wiesz, taka brudna mieszanka industrialu, elektroniki i heavy metalu. To właśnie stanowiło rdzeń naszego brzmienia.

Czyli, jeśli dobrze rozumiem, nie chcieliście iść na skróty i podążać za falą, która niosła hip-hop?
Tak. Hip-hop był wtedy wszędzie. Ale to nie był kierunek dla nas.

Jednak ze Static-X spędziłeś świetnie czas do około 2010-2011 roku. Czy możesz nam powiedzieć coś więcej o tym, co się stało? Co doprowadziło do rozwiązania zespołu?
Wiesz, zespół tak naprawdę rozpadł się już pod koniec 2009 roku. W tamtym momencie Wayne był już uzależniony od całej masy różnych narkotyków. To zmieniło dynamikę między nami dwoma. Ścieżką, którą wybrał, zamierzał podążać samotnie. Ja zdecydowałem się po prostu szukać innej roboty.

Zapytam wprost: była między wami kosa?
Nieszczególnie. Nie nazwałbym tego w ten sposób. Po prostu nie mogliśmy już razem pracować, odkąd oddaliliśmy się od siebie. Chodzi mi o to, że inaczej postrzegaliśmy wtedy świat, muzykę itd. Ostatnia trasa, na której graliśmy, delikatnie mówiąc, nie należała do najprzyjemniejszych. Te wewnętrzne tarcia podzieliły nas i doprowadziły do końca zespołu.

A jak wspominasz czas w „pierwszym” Static-X? Całkiem nieźle wam szło do pewnego momentu…
Bardzo dobrze. Wiesz, 10 lat wspólnego grania to długi okres. Podpisywaliśmy kontrakty, tworzyliśmy muzykę, kręciliśmy klipy, koncertowaliśmy. To było wspaniałe. Większość zespołów nie ma tyle szczęścia co my. Istnieją przez 5-6 lat i koniec. Dla mnie, kiedy myślę o byciu w zespole, chodzi o to, żeby mieć z tego frajdę. I tak też było w Static-X. (śmiech)

Po rozpadzie zespołu nastąpiła długa przerwa i 2 lata temu Static-X odrodził się niczym feniks z popiołów. Masz w ręku nową płytę „Project Regeneration Vol. 1” i jesteś z powrotem na dobrej drodze by zawalczyć o rząd dusz fanów! Szczególnie, że cały album to trochę laurka dla Wayne’a Statica i jego osobowości. A może chciałeś się tą płytą, niejako „przeprosić” z Wayne’em?
Główną ideą, która przyświecała mi przy produkcji tego albumu było oddanie sprawiedliwości talentowi Wayne’a Statica. Pamiętaj, że na płytę trafiły numery, które nigdy nie zostały wcześniej opublikowane. Pomysły, których nigdy nie zdążył zrealizować. Chciałem, żeby ludzie pamiętali Wayne’a tak jak ja go pamiętam. Z czasów przed narkotykami i całym tym gównem. Jako kreatywną osobę, która miała wielką pasję do muzyki. Niestety, Wayne i ja nigdy formalnie nie pogodziliśmy się. Nie zdążyliśmy. Jego uzależnienie kosztowało go życie. Szkoda, że tak naprawdę na koniec życia nigdy nie wytrzeźwiał i nie dystansował się od ludzi, którzy mieli na niego zły wpływ. Ale płyta ma pokazać Wayne’a w innym świetle. Jako artystę z krwi i kości, jakim był.

Skąd w ogóle przyszedł ci do głowy pomysł, żeby przeszukać archiwa Wayne’a i wydać płytę?
Kiedy zacząłem przeglądać archiwa Wayne’a, płyta była czymś, o czym w ogóle nie myślałem. Ale kiedy odkrywałem coraz więcej i więcej, zdałem sobie sprawę, że Wayne nigdy nie dostał pożegnania, na które naprawdę zasługiwał. Po jego śmierci był jakiś koncert poświęcony jego pamięci, ale mnie nawet na niego nie zaproszono! Z tego, co słyszałem, nie wyszedł najlepiej. Wayne zasługiwał na coś lepszego. Minęło trochę czasu, ale ciągle czułem tę potrzebę, żeby w jakiś sposób uhonorować to, jakim był człowiekiem. Tak zacząłem przetrząsać jego archiwum. Posłuchałem kilku jego demówek i od razu zadzwoniłem do pozostałych chłopaków. „Chcecie skończyć piosenki, które zostawił Wayne?” – zapytałem. I tak to się wszystko zaczęło.

Znalazłeś jakieś gotowe utwory, które mogłeś od razu przepuścić przez konsoletę i wydać?
Nie całkiem. Dema pozostawione przez Wayne’a były niczym szkice lub notatki. Często to był tylko riff lub dwa i zaprogramowane bębny. Być może to dziwne, ale w pewnym sensie było tak, jakby Wayne z nami pracował. Znów czułem, że jesteśmy „razem”. Dokładnie tak przedstawiał pomysły na sali prób. Miał jeden lub dwa riffy gitarowe i ustawione bębny na taśmie. Więc były to tak naprawdę szkielety utworów i pomysły. Ale tak pracowaliśmy w tamtych czasach. Wiele rzeczy na taśmach, które znalazłem, było uszkodzonych. Czasami było tak, że udało się odzyskać tylko ścieżki wokalu, a resztę trzeba było wymyślić od zera. To było wyzwanie, ale ponieważ wsiąkliśmy w ten klimat bez reszty nie było to aż tak trudne czy skomplikowane. Znowu byliśmy Static-X i nagrywaliśmy muzykę.

Z jakiego okresu pochodziły te rzeczy, które znalazłeś w „piwnicy Wayne’a”? Wczesne lata 2000?
Nie, pierwsze dema, które znalazłem, zostały nagrane przez Wayne’a w ostatnich latach jego życia. Potem były trzy utwory, które odzyskaliśmy z sesji nagraniowej do albumu Start a War. A to było z połowy 2000 roku. Późniejsze wersje demo, które odzyskaliśmy, były zagadką. Nie wiedzieliśmy, kiedy zostały nagrane. Ale podejrzewam, że ten materiał został nagrany mniej więcej pomiędzy Shadow Zone a Start a War.

Zastanawia mnie skąd wiedziałeś, że Wayne miał taką kolekcję pomysłów, której nikt wcześniej nie słyszał?
Nie miałem pojęcia, że miał to wszystko. Znalazłem te taśmy przypadkowo, gdy szukaliśmy naszych backing tracks do grania na żywo. To było totalne zaskoczenie. Prawdziwa niespodzianka!

Nowy album brzmi ciężko i nowocześnie. Czy mógłbyś wyjaśnić, w jaki sposób osiągnąłeś połączenie tego brzmienia i stylu późnych lat 90. z nowoczesną produkcją? Ta płyta naprawdę brzmi jak „zregenerowany” Static-X.
Wiesz, użycie nowoczesnych technik produkcji i współczesnego sprzętu zawsze sprawi, że dźwięk będzie inny niż ten, który wyznaczał to, kim byliśmy 20 lat temu. Chcieliśmy przede wszystkim odtworzyć klimat tamtych lat. Ducha, który był w zespole. Esencję tego, czym było wspólne granie z Koichim, Kennym i Wayne’em. Brzmi to trochę bardziej nowocześnie niż płyta sprzed 20 lat, ale to celowy zabieg. Zresztą zauważ, kto produkuje Project Regeneration… To Ulrich Wild. Ten sam realizator, który pomógł nam zdefiniować nasze brzmienie w latach 90.

Zauważyłem to od pierwszych minut „Project Regenaration”. Stąd też kolejne pytanie. W jaki sposób pracowaliście nad płytą? Zdalnie, czy tak jak kiedyś? Mam na myśli siedzenie w sali prób i wspólne jammowanie?
Kilka razy tak zrobiliśmy i to było wspaniałe. Ale wiesz, Kenny mieszka w Illinois i nie mogliśmy codziennie się widzieć i grać w garażu jak ponad 20 lat temu. Powiem ci jednak, że gdy spotykaliśmy się razem i graliśmy stare rzeczy z Wisconsin… i Machine miałem wrażenie, że nigdy się nie rozstaliśmy.

Tak jakby Wayne nigdy nie wyszedł z pokoju?
Dokładnie. To wszystko, ta atmosfera i emocje wróciły do nas bardzo szybko.

Nie wiem czemu, ale jakoś nigdy nie miałem okazji złapać was na żywo. Widziałem online wasze ostatnie występy z nowym wokalistą. Są prawie tak dobre jak te z Wayne’em z DVD „Cannibal Killers Live”. Jak sobie z tym radzisz i co czujesz teraz na scenie?
Szczerze mówiąc, granie na żywo ze Static-X to słodko-gorzkie doświadczenie. Był taki koncert, na którym pomyślałem: „kurwa, nie powinno nas tu w ogóle być”. Ale kiedy zobaczyłem Xer0 i znajomą sylwetkę Wayne’a z włosami i całym tym ruchem nagle poczułem, że jednak jestem na swoim miejscu. Że wszystko jest ok.

Widziałem wiele negatywnych komentarzy na temat Xer0. Krytycy zarzucają mu, że podszywając się pod Wayne’a w pewien sposób obraża pamięć o nim. Nie mówiąc już o innych, bardziej dosadnych zarzutach w twoim kierunku. Z drugiej strony masz Ronny’ego Jamesa Dio jako hologram, koncertującego na całym świecie… W Static-X wraz z tobą na scenie jest ciało i krew. To trochę przypomina taki dziwny rytuał, w którym mężczyzna bierze czyjąś twarz, skórę kogoś innego i staje się nim. To może być szokujące, ale jest w pewnym sensie fascynujące.
Wiesz, że my też myśleliśmy o hologramie? Ale ten pomysł upadł bardzo szybko. Wiesz, rzeczą, która sprawiła, że Static-X było dla nas zajebistym doświadczeniem była energia między czterema facetami na scenie. Tego się nie da zrobić z hologramem. Więc wiedzieliśmy, że ktoś tam musi być przed mikrofonem. Człowiek z krwi i kości. I rozumiem, że niektórzy mają z tym problem. Rozmawiałem z wieloma fanami, którzy nie byli z tego powodu zadowoleni. Bardzo bronili Wayne’a.

Dzisiaj ludzie często są przewrażliwieni i łatwo się obrażają o wszystko…
To prawda…

Myślisz, że tak dzieje się w waszym przypadku dlatego, że chcą chronić dziedzictwo Wayne’a?
Tak, oczywiście. Posłuchaj, zawsze są tacy ludzie, którzy są nadopiekuńczy względem swoich idoli. Rozmawiałem o tym z wieloma fanami, którzy również wyrazili aprobatę dla tego, co robimy. Ale coś w tym jest. Myślę, że krytyczne opinie pod naszym, a szczególnie moim adresem, wypływają z prawdziwej troski i poczucia, że trzeba bronić Wayne’a. Że jego muzyka tak wiele dla nich znaczyła. Ja mogę tylko powiedzieć, że rozumiem też i tę motywację.

Ja uważam, że oddajecie Wayne’owi sprawiedliwość na scenie.
Ja też. Myślę, że faceci, którym nie podobał się ten pomysł na początku, gdy zorientowali się, że mamy serca na właściwym miejscu, a jego rodzina dała nam błogosławieństwo i zgodę, wspierają nas w naszych działaniach.

OK, Tony, fajnie się rozmawia, ale wszyscy i tak chcą w końcu się dowiedzieć, czy Xer0 to Edsel Dope, czy nie?
[śmiech] Słyszałem tę plotkę. Słyszałem też, że mógłby to być Dino (Cazares, m.in. z Brujeria), gdyby miał operację czy coś. [śmiech] Ale kim on jest, pozostaje tajemnicą.

Mógłbym zapytać go bezpośrednio, ale on chyba nie bardzo jest skory do wywiadów?
Zgadłeś.

Szkoda… Dopiszę w takim razie Dino do potencjalnych podejrzanych. [śmiech] Ale żarty na bok. Jak sytuacja pandemiczna zmieniła twoje plany w ostatnich miesiącach?
Cóż, mieliśmy zamiar odbyć całą trasę w tym roku, ale nie mogliśmy tego zrobić z powodu wirusa. I nie wiem, kiedy wrócimy do koncertowania. To jest do bani.

Więc co teraz robicie?
Cała sytuacja daje nam więcej czasu na pracę nad Project Regeneration Vol. 2. Pracujemy również nad innymi projektami. Na przykład rzeźbię też coś z nowym Asesino.

Czyli faktycznie przyszedł czas na nowy krążek?
Tak! Pracujemy nad tym. Nie powiem, kiedy się ukaże i w jakiej formie, ale pracujemy nad nim w pocie czoła. [śmiech] Skończyłem wokal i bas w jednym numerze. Piszę teksty do drugiej piosenki, więc…

…to chyba zajmie trochę czasu …
[śmiech] Tak. Ale wiesz, Dino niedawno się przeprowadził i jest też zajętym człowiekiem, więc trochę to potrwa, zanim skończymy.

Ty też nie wyglądasz na emeryta. Jak to robisz, że mimo upływu lat, uczestniczenia w tylu różnych projektach i zespołach (m.in. Ministry, Soulfly, Fear Factory) wciąż masz w sobie tę energię, którą widziałem w klipie Static-X dwadzieścia lat temu?
Cóż, po prostu kocham to, co robię. Uwielbiam grać muzykę. Uwielbiam grać na basie. Uwielbiam metal i mam wielkie szczęście, że grałem z niektórymi z moich ulubionych zespołów, z niektórymi z moich ulubionych muzyków. To jak spełnienie dziecięcych marzeń. Łatwo jest zachować entuzjazm, gdy możesz po prostu być sobą i spędzać czas ze znajomymi. To nie jest praca. Robiłbym to gówno, nawet gdybym nie zarabiał. Wiesz? [śmiech]

Nie mogę temu zaprzeczyć. Czego w takim razie możemy spodziewać się po Vol. 2?
Głównym celem jest zachowanie spójności. Wciąż jest dużo nagrań z wokalem Wayne’a, nad którymi pracujemy. I w ten sposób nowy materiał ładnie się układa. Naszym głównym pomysłem jest to, aby oba albumy były odtwarzane jeden po drugim i brzmiały jak jedna płyta.

Macie już datę premiery?
Nie, jeszcze nie. Musieliśmy kilka razy opóźniać pierwszą, wkurzyliśmy fanów i nie chcę tego powtarzać [śmiech]. Nie powiem, kiedy dokładnie ukaże się ta płyta, ale mogę zdradzić, że wyjdzie, gdy będzie gotowa.

Artykuł Static-X: „Laurka dla Wayne’a Statica” pochodzi z serwisu KVLT.

Minęło prawie półtora roku od wydania Blood Mantra. Osobiście i szczerze – zajebista płyta. Zdecydowanie mi lepiej podeszła niż Carnival Is Forever. Zdążyłeś się do Niej zdystansować? Jak ją odbierasz z perspektywy czasu?

Siemanko. Czas jak Kukuczka zleciał i właśnie zaczynamy się zabierać za robienie nowej płyty. Blood Mantra jak dla mnie jest bardzo fajną płytą i kolejnym krokiem w rozmielaniu zespołu. Mieliśmy dużo bardzo dobrych recenzji i zagraliśmy masę koncertów promujących ten album. Gramy jeszcze do początku maja i później zamykamy się w sali i do października dłubiemy z nowymi numerami. W porównaniu do Carnival to już kwestia gustu, tamta płytka dla mnie jest też zajebista, miała niezły cios, ale wiadomo jest zupełnie inna. Na pewno numery z BM na żywca bronią się najlepiej z całej twórczości Decap.

W jednym z wywiadów powiedziałeś, że na Blood Mantra miała wpływ muzyka, z którą obcowałeś na trasach koncertowych (Meshuggah i Lamb Of God). Część nadchodzącej trasy w USA będziecie grać z At The Gates. Tak więc, czy fani mogą się spodziewać szwedzkich wpływów na przyszłym albumie?

Hehe, dobre pytanie, zobaczymy. Faktycznie jest coś takiego kiedy grasz z innym zespołem, że nagle zaczynasz przesiąkać ich muzą. Patrz na Behemoth – swego czasu pojeździli z Nile i co się stało – zaczęli od nich czerpać, a wcześniej z Morbid Angel. Tak to już jest, z kim przystajesz, takim się stajesz. Oczywiście dzieje się to trochę nieświadomie. My zagraliśmy z Meshuggah około 70-80 koncertów, wiec po jakimś czasie jak zacząłem robić BM zauważyłem, że spod łapy wyłania mi się taka podobna faza jak u nich. Jakoś w końcu się z tym uporałem. Z ATG mamy zaplanowanych 10 sztuk, wiec może nie będzie aż takiego zainfekowania ich twórczością. I jeszcze wtrącę, że mówiąc o wpływach miałem również na myśli to, że uczyliśmy się od tych kapel, bo naprawdę maja duże doświadczenie i są świetne pod każdym względem.

Słyszałeś ostatni album At The Gates? Wg mnie jest on poprawny, ale nie przebił Slaughter of the Soul. Polska kapela In Twilight’s Embrace, która wydała w 2015 roku The Grim Muse (z gościnnym udziałem Tomasa Lindberga z ATG) pobiła ostatni krążek At The Gates.

Skoro tak mówisz, nie wiem nie słuchałem ostatniej płyty ATG. Zmiażdżyłem jeden numer z klipu i był ok. SofS (Slaughter of the Soul – przyp. red.) jest bardzo dobrą płyta i zapewne Szwedzi już jej nigdy nie przebija, bo i po co. Nie chodzi o przebijanie płyt. Każdy ma swoja opinie i to jest fajne i dziwne. Każdy woli coś innego. Może dla nich nowy album jest najlepszy..wiesz jak jest.

W marcu zagracie kilka koncertów w UK i Norwegii. Czy macie już zabookowane letnie festiwale?

Mamy kilka festów, ale na ten rok się specjalnie nie napinamy z openerami. Zostawiamy sobie furtkę na 2017, kiedy to będziemy mieć już nowa płyte. Chcemy jak najbardziej skupić się na robieniu nowych numerów, aranżacji i całej produkcji albumu. Dlatego postanowiliśmy dać sobie więcej czasu. Także poza Copenhell i kilkoma innymi festiwalami raczej nie będzie można nas zobaczyć.

Oczywistym jest, że ostatnie dwie płyty Decapitated mocno się odróżniają od poprzednich dokonań zespołu. Czy nie chodzi Ci po głowie (oraz gryfie) nagranie płyty w starym, dzikim i technicznym death metalowym stylu? Mniej groove, więcej death.

Nie zastanawiam się nad tym. Na pewno nie nagram już nigdy czegoś takiego jak Winds of Creation bo mam w głowie inne rzeczy, inaczej gram na wiośle i szukam innych wrażeń. Nie wiem, nigdy za bardzo nie zakładam co nagram na następnej płycie tylko gram na gicie i wyłapuje moim zdaniem najlepsze riffy. Właśnie tak powstaje muzyka Decap. Na szczęście wyzwoliłem się z czegoś takiego, ze Decap musi grać tak i tak i jestem mega szczęśliwy z tego powodu. Jak np. robiłem główny riff o BM to ewidentnie się balem, że „o ja pierdole, przecież to nie jest Decap, to nie jest death metal tylko jakiś rock and roll hahah, tyle ze na dwie stopy„, ale jakoś dobrze wyszło i na koncertach jest cios. Może dlatego każda z 6-ciu płyt Decap jest zupełnie inna. I powiem Ci, że za każdym razem ktoś będzie niezadowolony, ale tak to już jest. Ja chce grać muzę taka która mi się będzie podobać i będzie dobrze brzmieć na żywo i nie zamierzam być drugim Slayerem i nagrywać w kolko to samo. Chciałbym żeby mi się to udało, zobaczymy. Oczywiście Slayer rządzi!!!

Vogg, od początku Decapitated jesteś głównym kompozytorem muzyki. Czy między trasami koncertowymi jammujesz szukając pomysłów na nowe utwory? Masz już coś na nowe LP ?

Mam kilka riffów i chyba są OK 🙂 Cieszy mnie to bo za 10 miesięcy wchodzimy do studia. Mam pomysł na jakieś 4 numery w tej chwili, wiec jest dobrze 🙂 Tak dokładnie jest jak mówisz. Pomiędzy trasami siedzę w domu i gram na wiośle szukając riffów. To przypomina trochę wędkowanie, siedzisz, czekasz aż ryba weźmie i wtedy wiesz ze jest zajebiście 🙂

Czy jakkolwiek możemy mówić o konkretnych planach, terminach jeśli chodzi o kwestię nowej płyty?

Tak, myślę że wejdziemy początkiem grudnia 2016 i będziemy to robić przez około 3 miesiące razem z miksem i masterem, tak że pierwszy numer powinien ukazać się wczesną wiosna, a płyta około maja 2017.

Jesteś endorserem Ibaneza. Jak doszło do współpracy z tą marką?

Dino Cazares jest moim dobrym kolegą i kiedyś jak zobaczył moje gitary to powiedział mi: ”Dude you need new guitars”. Poźniej zapoznał mnie z Mikiem Orrigo (Artist Realation w Ibanez Custom Shop LA). Mike zapytał szefów Ibaneza czy jestem na tyle wart, żeby zechcieli mnie w CS i zgodzili się. Zostałem zaszczycony ofertą z tej zajebistej firmy. A kto więcej wie na ten temat to zdaje sobie sprawę z tego, że dostęp do custom shopu jest dość ograniczony. Chodzi o to, że oni tam robią gity dla Vaia, Satrianiego, Korna, Fear Factory, Meshuggah lub Slipknot,wiec muszę przyznać, że jak się dowiedziałem – to obsrałem zbroje 🙂

Kiedyś wypowiedziałeś się o zespole Materia mówiąc „Materia kiedyś będzie nr. 1 w tym smutnym jak p*zda kraju”. Wg Ciebie to jedyny wyróżniający się band polskiej sceny metalowej?

Oczywiście że nie, ale akurat wtedy stałem pod scena na ich koncercie w B90 no i poczułem totalna moc i radość z grania, która to mnie normalnie porwała. Musze przyznać, że kibicuję chłopakom bo są to zajebiste Ziomeczki i świetni muzycy. Potrzebują moim zdaniem trochę więcej oryginalności i mam nadzieje że się trochę wyrwą z djentu i zrobią coś oryginalnego, bo stać ich. Przypominają mi Decap jak zaczynaliśmy, cały czas impreza i faza hahaha. Pozdrowionka mordy!!!

Obok Vader, Behemoth i Hate jesteście w czołówce polskiego metalu za granicą (hehe). Następna będzie Materia?

Nie mam pojęcia. Są jeszcze inne bandy, którym kibicuje np. Blindead albo ostatnio Mgła.

W grudniu graliście trasę koncertową po Polsce między innymi z Frontside. Co sądzisz o muzycznych zmianach tego zespołu. Wolisz stary czy nowy Frontside?

Nigdy nie byłem fanem Frontside, po prostu nie słuchałem takiej muzy i nie zwracałem kompletnie uwagi na to co robią. Miałem szacun, ale jakoś zajmowały mnie inne kapele i artyści. Wiem, że wszyscy teraz na nich jadą ile wlezie, ale ja uważam, że płyta Sprawa jest osobista jest bardzo dobra płyta i w sumie nie kumam czemu ludzie wylewają na nich takie szambo. Wydaje mi się, że ta płyta jest właśnie bardziej dojrzałą jeśli chodzi o teksty i muzę niż wcześniejsze rzeczy plus sama produkcja przecież urywa łeb!!! Sound niszczy. Ja nie wiem, ja jestem jakiś inny, mnie się ta płyta podoba, ale ja jestem z osiedla z Krosna wiec pewnie nic nie kumam 🙂 I powiem tak jeszcze, ludzie nigdy nie chcą skumać jak się coś zmienia tylko najczęściej krytykują, że nie tak jak było. Z Decap to samo, że pierwsze 4 wcześniejsze spoko płyty, a dwie ostatnie jakieś takie inne. Nosz kurwa mać! A jak wyszła druga płyta to było to samo tylko już tego nikt nie pamięta bo to było z 14 lat temu. Jak wyszedł Organic Hallucinosis to dostawałem maila z treścią ”WFT man? It’s not death metal man, it’s bullshit, you should play like on Winds of Creation”. Wiec wiesz, ja tam nie wnikam. Nowy Fronstide dla mnie – wpierdol.

Czy któryś z koncertów po Polsce utkwił Ci specjalnie w pamięci?

Wszystkie były super. Nie no ta trasa przeszła nasze oczekiwania. Kluby pełne w większości, świetna atmosfera, zarówno na trasie miedzy zespołami jak i na koncertach. Fani dali rade po całosci. Meeega szacuneczek dla wszystkich którzy mieli cokolwiek wspólnego z ta traską. Mieliśmy naprawdę świetny czas i mam nadzieje, że będzie tak za rok. A jeśli miałbym wskazać jakiś szczególny moment to na pewno koncert na zamkniecie klubu Fabryka w Krakowie i imprezę do rana plus rozwalenie ściany, tort na twarzy Tomy podczas Angel of Death i tanczące metale do Micheala Jacksona. Dobre party na zamkniecie trasy.

Krimh grał w Decapitated 3 lata. Jak go wspominasz i współpracę z Nim?
Muzycznie świetnie. Bardzo fajnie nam się razem grało i robiło numery. Koleś zagra wszystko co chcesz i jak chcesz. Jest naprawdę bardzo dobrym pałkerem i fajnie aranżuje baniaki do riffów. Trochę nam się drogi rozjechały pod koniec personalne, ale dzisiaj już mamy ze Sobą kontakt, tak że wszystko OK.

Krimhowi czy Michałowi (Łysejko) jest bliżej do techniki grania na perkusji Vitka? Czy jednak każda z tych osób ma swój unikalny styl?

Każdy z nich ma inny styl. Zwłaszcza na początku, jak doszli do Decap to ja dopiero po czasie musiałem ich nieco nakierować na właściwe tory do grania w Decap. Jednak każdy z nich w porównaniu z Witkiem ma dość inne brzmienie i podejście do garów. Nie szukam Witka w pałkerze, bo się nie da, staram się zauważać pewne rzeczy, które muszą być spełnione, ale jeśli chodzi o sam charakter brzmienia i gry w ogóle to jest zawsze totalnie indywidualna rzecz i nie do podrobienia za fixa pana.

Ostatnio graliście na Brutal Assault a następnie dwa dni później na Off Festiwal. Ukryć się nie da, że muzycznie to dwie odmienne imprezy. Jak reagowała offowa publika? Bo o brutalną chyba nie trzeba pytać.

Heheh, no o brutalną nie trzeba raczej. Musze stwierdzić, ze w Czechach lubię zamielić, chociaż tak naprawdę to Brutal to już nie tylko czeski festyn a bardziej przypomina zlot metali z całego Świata, nawet z najbardziej odległych stron Świata jak Japonia czy Australia – szok!. W ogóle niezły przeżyliśmy szok jak mieliśmy signing session. Stary, godzinę podpisywania płyt, plakatów itd. Cios totalny. Najdłuższe SS w życiu – fajnie!!! Później był Off. Wiedzieliśmy, że będą tam zupełnie inni ludzie, ale właśnie to było super. Zobaczyć publikę, która w większości nigdy nie widziała takiej bandy jak my. Jak im się gęby cieszyły jak zaczęliśmy mielić. Coś pięknego. Mieliśmy fajne przyjęcie. Bito brawo, nawet ktoś tam pod scena mielił. Super na maksa imprezka i mam nadzieje, ze może nas kiedyś jeszcze tam zaproszą. I Like, very nice.

Vogg, na scenie grasz już kawał czasu. Czy wychodząc na scenę czujesz jeszcze tremę bez względu na to czy jest to koncert w klubie dla kilkudziesięciu/set osób czy też dla kilkunastu tysięcy na festiwalu?

Oczywiście ze tak. Ostatnio największą tremę miałem podczas Woodstock Festiwal w ostatnie wakacje. Człowieku – srałem w gacie. Duża to była odpowiedzialność i wyzwanie. Nie codziennie grasz dla 500 tysięcy osób. Nerw puścił dopiero jak zaczęliśmy grać i zobaczyłem, ze Ci wariaci pod scena robią młyn i wall of death na pierwszym riffie. To wtedy już skumałem, że wszystko będzie dobrze. Dla mnie koncert życia, totalne ciary i zniszczenie. Nie mam pytań.

Od kilku lat jesteś ojcem. Powiedz czy wyjeżdżając na trasę już myślisz kiedy będziesz z powrotem? Mocno się zmieniło Twoje życie?

Zmieniło się totalnie. Jestem niewyspany od 3 lat 🙂 Ale poza tym, jestem ojcem dwóch córek: Leny i Kai i jest to najlepsza rzecz jaka mi się zdarzyła w życiu. Wiesz jak jest, zmienia się myślenie priorytety itd. Tata musi przywieść kasę z trasy na pieluchy, przeczytać bajkę, mniej wychodzenia do knajpy itd. Hehehe. Trasy przy tym to wakacje, spanko, imprezka itd.  Za niedługo lecę do Stanów i nie będzie mnie w domu przez miesiąc, wiec trochę żal opuszczać dzieciaki, ale co zrobić nie ma wyjścia.

Będąc coraz bardziej zajętym człowiekiem masz czas na śledzenie nowych i ciekawych kapel? Mógłbyś coś polecić?

Ostatnio odkryłem kapele z Australii – The Kill, totalna ekstrema, ale z głowa i dobrze zagrane. Odkryłem tez zespól Mgła z Krakowa – bardzo ładnie graja te swoje nostalgiczne opowieści, szacunek. Aha i Black Breath, chyba ostatnio się rozpadli – szkoda.

Byłeś ostatnio na jakimś koncercie nie będący częścią trasy Decapitated?

Tak, byłem na AC/DC na Basenie Narodowym i stwierdziłem, że już chyba nie będę jeździł na takie koncerty. Wole małe kluby niż duże festiwale i stadiony. Chociaż wybieram się jeszcze na Black Sabbath do krakowskiej Areny i zobaczymy jak będzie. Na czym tam jeszcze…. na Acid w Fabryce i Sylosis, też w Fabryce. Dzisiaj się wybieram na Septicflesh.

W Polsce mamy nowy rząd (wiem …owy temat). Nie boisz się, że możemy się doczekać muzycznej cenzury oraz częstszych sytuacji jak to było z odwołanym koncertem Behemoth w Poznaniu oraz protestami przed koncertami w innych miastach?

Cóż zrobić, pożyjemy zobaczymy jak to będzie z koncertami. Mam nadzieje, że nie zaczną odwoływać tego typu imprez. Czas pokaże, nie jesteśmy tego w stanie przewidzieć chociaż na razie ten cały nowy rząd robi niezła wiochę w ogóle. Póki co, dajmy sobie czas, najwyżej nie będziemy grać w Polsce tylko poza granicami, czego bym sobie nie życzył, bo w Polsce się gra zajebiście.

Myślisz, że dożyjemy takich lat, że dobry rock i metal usłyszymy i zobaczymy w polskich mediach?

Szczerze mówiąc to jakoś mi na tym szczególnie nie zależy. Przyzwyczaiłem się, że nie ma rocka i metalu w mediach i jakoś z tym żyje. Wszystko odbywa się w necie i to jest OK. Metal niech pozostanie w odtwarzaczach płyt i winyli plus koncerty. Ważne żeby to przetrwało, a TV i radio to już niech robią co uważaja za słuszne. Aczkolwiek po premierze BM zaproszono mnie do Dwójki na godzinną audycję, tak że nie do końca można powiedzieć, że nie ma tej muzy w mediach.

Czy wiesz jak przebiega rehabilitacja Covana?

24 godzinna opieka rehabilitantów i rodziny. Tyle mogę powiedzieć. Jest coraz większy kontakt z Adrianem jednak ciągle bardzo powolny. Mam nadzieje, że nadejdzie jeszcze czas kiedy zacznie do nas mówić i być samodzielny.

Vogg: Twój ulubiony alkohol i potrawa to…

Ostatnio browarki Ale, a z whisky – Talisker. Szama – wszystko co dobre, w szczególności domowa kuchnia mojej małżowiny, ryby i owoce morza – uwielbiam. Polska kuchnia wiadomo, zwłaszcza po trasie, no i makarony z różnymi miksami, uwielbiam kuchnie śródziemnomorską.

Jakiś czas temu Śvierszcz (Ogotay,ex-Yattering) mocno zaangażował się w pomoc Adriana. Planujecie może kolejne edycje koncertów pod szyldem Covan Wake the Fuck Up?

To prawda, Śvierszcz mocno zaangażował się w akcje pomocy Adriana i chwała mu za to. Koleś zbiera i sprzedaje różne fajne rzeczy na aukcjach. Szacunek. Myślę, że przyjdzie jeszcze nie raz czas na koncert lub inną akcję dla Covana. Zazwyczaj January z Creative Music zajmował się tymi sprawami, wiec pewnie on coś niedługo zainicjuje w tym temacie. Myślę, że trzeba poczekać na właściwy moment i zagramy dla Adika z pełna mocą!!

W tym roku jak wspomniałeś Decapitated stuknie jubileusz 20-lecia. Oprócz zapowiadanych specjalnych koncertów jak się zapatrujesz na pomysł książki/biografii o zespole?

Nie planujemy książki, ale coś na pewno zrobimy w związku z 20-leciem. Możliwe, że będzie to jakieś specjalne wydawnictwo złożone ze starych materiałów zespołu.

Wielkie dzięki za wywiad i kilka słów dla fanów i czytelników…

Dzięki za fajny wywiad i wszystkim fanom za wsparcie! Podziękowania za zajebista frekwencje na koncertach i festiwalach. Robimy wszystko, żeby dać wam jak najlepszy sound i wykon każdego wieczoru. W tym roku obchodzimy 20-lecie Decap, wypatrujcie już niedługo nowych dat w Polsce. Będziemy robić specjalny set na te koncerty. Aha i jak możecie to zagłosujcie na nas na Złoty Bączek to może znowu zagramy dla WAS na Przystanku Woodstock 2016. Niech moc będzie z Wami.

Autorami zdjęć są: Oskar Szramka oraz Rafał Kotylak.

Artykuł VOGG (Decapitated): „nie zakładam co nagram na następnej płycie” pochodzi z serwisu KVLT.