4 marca bieżącego roku polski zespół doom metalowy LACRIMA zaprezentowała nowy singiel „True Freedom”, zapowiadający nadchodzące wydawnictwo grupy.

Utwór utrzymany jest w charakterystycznym dla zespołu klimacie ciężkiego, melancholijnego doom metalu, łączącego monumentalne riffy z progresywnymi elementami. Singlowi towarzyszy teledysk nagrany w surowej, industrialnej przestrzeni która podkreśla mroczny klimat kompozycji.

Obecnie Lacrima działa w odświeżonym składzie i pracuje nad nowym albumem, publikując kolejne single wraz z teledyskami.

Artykuł Krakowska LACRIMA prezentuje nowy singiel „True Freedom” pochodzi z serwisu KVLT.

Skład zespołu przedstawia się następująco:
Kuba Morawski – wokal, gitara
Dominik Burzym – gitara prowadząca
Michał Caban – perkusja
Maciek Dunin-Borkowski – gitara basowa

Artykuł Doom metalowa LACRIMA powraca z nowym singlem pochodzi z serwisu KVLT.

Posłuchajcie singla Your Broken Shore.

Tracklista:
1.Your Broken Shore
2.To Outlive The Gods
3.Tired Of Tears
4.The Solace
5.The Long Black Land
6.The Ghost Of Orion
7.The Old Earth
8.Your Woven Shore

źródło: https://www.youtube.com/channel/UCrp-jJaBoC6SFM1VD90SojA

Artykuł My Dying Bride: singiel z nowej płyty The Ghost Of Orion pochodzi z serwisu KVLT.

Chociaż Zgniła Zieleń opowiada o dziejach dwóch kapel, zarówno TON jak i hardkorowego i dość pechowego Carnivore, to wiadomo, o kim przede wszystkim jest ta książka. Peter Steele, lider, główny kompozytor i dusza tych formacji, był kawałem chłopa, który gdzie się nie pojawiał, to zajmował sobą niemal całą przestrzeń. Tak jest i tutaj i dokładnie tak powinno być. Zarazem Krzywiński bardzo zręcznie pokazuje wpływ osób z otoczenia Steele’a na artystę – zarówno rodziny, bo dzieciństwo Petera jest tutaj obszernie nakreślone, jak i byłych partnerek, czy drugiej siły napędowej stojącej za TON, czyli Josha Silvera.

Pisanie o takim człowieku, jak Steele, to robota wdzięczna i niewdzięczna zarazem. Bo jak tu wziąć na warsztat życie i twórczość gościa, który będąc niewątpliwie szalenie inteligentnym, dowcipnym i wrażliwym romantykiem, potrafił obić mordę facetowi swojej byłej partnerki lub pisać utwory o gwałcie wiertłem? Być duszą towarzystwa, pomimo twierdzenia, że nienawidzi ludzi? Czy wreszcie mieć depresję i problemy z poczuciem własnej wartości, co wcale nie przeszkodziło mu pozować do Playgirl z fajfusem na wierzchu? Jak to wszystko zawrzeć w spójny obraz? Cóż, okazuje się, że można.

Jak każdy fan Type O wie, to nie jest historia z happy endem. Chociaż pozostali trzej członkowie kapeli wypowiadają się na kartach Zgniłej Zieleni często, to Krzywińskiemu nie udało się do nich dotrzeć bezpośrednio, czemu ciężko się dziwić. Kto by chciał otwierać niezaleczone jeszcze rany? Tym bardziej zaskakuje ilość informacji, jaką autor tutaj wydobywa. Przede wszystkim szalenie cenne są wypowiedzi dawnych członków Carnivore, które przybliżają nam osobę Petera w sposób, który nawet dla oddanego fana, może być nowością. Jeśli czegoś mi brakowało, to dotarcia do którejś z partnerek Steele’a, ale może to i lepiej, że do tego nie doszło.

Mieszane uczucia mam co do pojawiających się sporadycznie przetłumaczonych fragmentów tekstów. Wynika to pewnie głównie z tego, że nie jestem fanem tłumaczenia piosenek, ale z drugiej strony zdaję sobie sprawę, że jest to potrzebne.  Samo tłumaczenie jest rzetelne, ale uważam że należałoby obok dodać również teksty w oryginale.

W przeciwieństwie do muzyki ponuraków z Brooklynu Zgniła Zieleń jest lekka. Czyta się ją błyskawicznie, zaś autorowi zdarza się błysnąć humorem, którego nie powstydziłby się główny bohater. Steele był człowiekiem kontrastów, jego życie miało w sobie tyleż piękna i humoru, co bólu i tragizmu. W Zgniłej Zieleni to wszystko jest. Nie ma tu zachwytów nad głównym bohaterem, czy osądzania go w jakikolwiek sposób. Jest za to historia wyjątkowego i pełnego sprzeczności człowieka.

Artykuł MACIEJ KRZYWIŃSKI – „Zgniła Zieleń: Historia Carnivore i Type O Negative” (2017) pochodzi z serwisu KVLT.

Horyzont Zdarzeń jest w prostej linii kontynuacją stylu zapoczątkowanego na jedynce. Otwiera go instrumentalne intro Świt Zagłady utrzymane w futurystycznym klimacie, a po nim następuje dziewięć kompozycji, będących wypadkową kilku stylów. Część kompozycji to szybkie, ciężkie, a zarazem harmonijne riffy charakterystyczne dla melodyjnego death metal np.: spod znaku późniejszego Amon Amarth. Jest to zresztą jedyne porównanie do Szwedów, gdyż teksty Doliny Cieni, napisane wyłącznie w języku polskim, dalekie są od chwalenia wikingów i ich bogów, a raczej obracają się wokół mistycznych tematów, demonów, życiowych rozterek. Chociaż taki W Nieznane dotyczy bliżej nieokreślonych wojowników. Ten kawałek to przykład wolniejszych kompozycji, ocierających się o klimaty doom z naleciałościami gothic. Inne tego typu kawałki to Demon czy tytułowy Skaza. Wracając do muzyki całościowo, pomiędzy momentami galopujące, ale chwytliwe riffy wplątane są epickie heavy metalowe solówki. W tle usłyszymy stonowane klawisze nadające muzyce – poprzez swoje quasi-symfoniczne dźwięki – mroku i podniosłości. Podobnie jak na debiutanckim krażku, mamy do czynienia z dualnymi partiami wokalnymi. Wokalista Marek potrafi wydać z siebie konkretny, potężny growl, aby za chwilę zmienić go na czysty głos, w którym przebrzmiewa lekka nuta melancholii. Ze względu na barwę wokali utwory na płycie są dość zróżnicowane –  czasem dominuje ryk (Pan Światła), czasem główną rolę gra growl, a czasem czysty śpiew, harmonijne wokale, gdzie agresywne, akompaniujące dźwięki podkreślają tylko ekspresję fragmentu tekstu.

Przy debiucie trochę uwierał mnie czas trwania płyty, która trwała 64 minuty, co mogło lekko znużyć. W przypadku Horyzontu Zdarzeń ten problem zniknął, gdyż album zamyka się w 49 minutach. Ze wszystkich kompozycji najbardziej przypadły mi te, w których Marek ryczy zwrotki i śpiewa refreny, jak Zmierzch Bogów i Furia. Podoba mi się również wspomniane W Nieznane oraz trochę progresywny tytułowy Horyzont Zdarzeń. W Demonie, pomimo mrocznego charakteru całości, brakuje mi większego udziału growlów. Najmniej emocji wywołała u mnie Skaza, a w Polowaniu skrzywiłem się, gdy Marek wszedł w wyższe rejestry. Ciary natomiast poszły przy Wojnie, w momencie pojawienia się chóralnych krzyków i odgłosów walk. W ogólnym odczuciu podoba mi się Horyzont Zdarzeń, który ze swoją dynamiką, energią, przebojowością i zbilansowanym połączeniem ciężkości z melodią, wprowadza mnie w wyjątkowo dobry nastrój.

Ocena 7/10

Artykuł DOLINA CIENI – „Horyzont Zdarzeń” (2017) pochodzi z serwisu KVLT.

Zespół tworzą byli i obecni instrumentaliści takich zespołów, jak: Swallow the Sun, October Tide, Nightwish, czy Katatonii. W cieniu nie pozostaje także wokalistka Aleah Liane Stanbridge, którą można usłyszeć gościnnie również w kompozycjach Swallow the Sun i Amorphis. Stąd też grupa stworzyła mieszankę naprawdę czarujących dźwięków, opartych na harmonii subtelnego żeńskiego wokalu oraz powolnego, smutnego i momentami nieco monumentalnego grania. W takiej konwencji utrzymana jest właśnie większość utworów na płycie.

Hour of the Nightingale ma jeden zasadniczy problem. Mimo że prowadzi w pewien sposób słuchacza do zauroczenia i hipnotyzuje, to niestety jednocześnie po kilku kompozycjach nuży. Osobiście słuchając wydawnictwa odnosiłam momentami wrażenie, że taki utwór chyba już był wcześniej na płycie, stąd nie można odmówić jej wtórności i monotonii. Wynika to głównie z budowy poszczególnych utworów, opartych na bardzo spokojnych, niemal akustycznych intrach i zwrotkach, a bardziej „głośnych” refrenach.

Nie brakuje jednak kilku interesujących fragmentów. Chociażby kawałek tytułowy, w którym przez większość czasu partii wokalnej wtóruje jedynie gitara akustyczna, a na dalszym planie pojedyncze dźwięki gitary elektrycznej, tworząc tym samym niepowtarzalny nastrój. Bardzo konkretnie brzmią też gitary w różnych przejściach w Broken Mirror, nadając temu utworowi dużo dynamiki, podobnie jak w Eye of the Night. W pamięć zapadł mi także w 100% akustyczny Sinking Ships, który brzmi niemal jak przepiękna opowieść w charakterze kołysanki. Debiut skandynawskiej supergrupy pod względem gitarowym i wokalnym wypada pozytywnie.

Przeczytałam, że w muzyce Trees of Eternity brakuje growlu, jednak kilkukrotnie przesłuchując tę płytę, nie doskwierał mi jego brak. Poza tym emocje zawarte w warstwie lirycznej o tak kobiecym charakterze, idealnie odzwierciedla sam żeński śpiew. Niemniej na albumie nie zabrakło męskich głosów, które doskonale wpasowują się w nastroje poszczególnych utworów. W Condemned to Silence wokalnie udzielił się Mick Moss (Antimatter). Zazwyczaj jestem dość sceptycznie nastawiona do tego typu duetów. Zostałam jednak bardzo pozytywnie zaskoczona, bo pomimo mocno gothic metalowej aury, nie brzmi to pretensjonalnie. Z kolei w Gallows Bird słyszymy Nicka Holmesa. Kawałek w porównaniu do poprzedniego jest zdecydowanie bardziej doom metalowy, a jednocześnie stanowi najbardziej interesujący, a także najbardziej rozbudowany utwór na całym albumie – według mnie najmocniejszy punkt całego materiału. Solowa partia lidera Paradise Lost idealnie wpasowuje się w nastrój kompozycji, ale też tworzy przeciwwagę dla żeńskich fragmentów.

Słychać, że muzycy Trees of Eternity obficie czerpią ze swoich dotychczasowych doświadczeń muzycznych. Stworzyli płytę na której kobieca delikatność i wrażliwość, ściera się z męską dostojnością, tworząc tym samym udane połączenie. Z pewnością brakuje, tu jednak trochę więcej urozmaicenia, które zmniejszyłoby ryzyko, że Hour of the Nightingale za jakiś czas odejdzie w zapomnienie w natłoku innych albumów tego nurtu. Jakkolwiek dalej potoczą się losy zespołu, możemy być niemal pewni, że ewentualne kolejne wydawnictwa, mogą przynieść porcję równie klimatycznej muzyki.

Artykuł TREES OF ETERNITY – „Hour of the Nightingale” (2016) pochodzi z serwisu KVLT.

Szczerze mówiąc, pomimo mojej sympatii do gotyckich i smutnych dźwięków, zawsze czuję lekką obawę włączając wcześniej niesłyszane kapele z tego nurtu. O kicz i powtarzalność tutaj bardzo łatwo, nie oszukujmy się. I nie będę też ukrywać, że z twórczością Heaven Grey zrozumiałam się od samego początku. Ale po kolei.

Instrumentalnie Manuscriptum prezentuje się naprawdę ciekawie. Nie brakuje oczywiście skrzypiec i instrumentów klawiszowych, jednak są tak skomponowane z całą reszta, że dobrze wypadają zarówno na „pierwszym planie”, jak i jako tło. Szczególnie mocno gotycko wypadają w intro do Theathre of Shadows. Dość oryginalnie wypada także początek I Belong To The Dead z mszalnymi organami, ustępującymi w dalszej części miejsca fortepianowi. Powiedziałabym, że w muzyce Heaven Grey jest zdecydowanie więcej takiego energiczniejszego gotyku, aniżeli doomowego smutku i nostalgii. Zresztą potwierdzeniem mogą być mocno heavy metalowe riffy, chociażby w Drown In My Shade, czy w drugiej połowie kończącego płytę Egoist. Dlatego też trudno jednoznacznie sklasyfikować materiał zespołu, ale to akurat można uznać za zaletę. Warto też wspomnieć o perkusji, która idealnie spełnia tutaj swoją rolę w sekcji rytmicznej, nadając poza gitarami odpowiedniego, wyważonego ciężaru niektórym momentom na płycie.

Jednak w całkowitym zaakceptowaniu płyty, przeszkadzały mi (albo nadal przeszkadzają, ale mniej) wokale. Nie wszystkie. Przyznam, że przy pierwszym odsłuchu lekko mnie zniechęciły do całego Manuscriptum. Dałam im jednak szansę, skupiając się głównie na warstwie muzycznej. Tak też się oswoiłam, a nawet w jakimś sensie zrozumiałam koncepcję i styl wykonania. Zarówno growl, jaki i czysty męski śpiew mają cechują się oryginalną barwą. Growl, który miesza się z basowym, zachrypniętym krzykiem (nasuwa mi się tutaj bardzo ryzykowne porównanie… Jonne Järvelä, tylko trochę niżej w skali wokalnej), tak bym to określiła i śpiew o operowym zabarwieniu, nadający mimo wszystko trochę patosu – przykład w wyżej już wspomnianym Drown In My Shade – ale też współgrający jako tło dla cięższych i agresywniejszych partii wokalnych. Chociaż cały czas donoszę wrażenie, że czyste fragmenty czasem nieznacznie wybiegają poza linię melodyczną, to całość całkiem dobrze ze sobą współgra. To już wszystko kwestia gustu, osłuchania albo przyzwyczajenia.

Najnowsze wydawnictwo Heaven Grey jest pełne różnie skomponowanych dźwięków, mieszających wiele nastrojów i stylów. Nie nuży, nie jest koszmarnie tandetna. Wszystko zgrabnie się łączy, dając przyjemność z słuchania. Żywo, bez przerysowanych emocji. Manuscriptum jest jednym z wielu, ale też kolejnym powodem do tego, że warto szukać ciekawej muzyki też po wschodniej stronie Europy.

Artykuł HEAVEN GREY – „Manuscriptum” (2016) pochodzi z serwisu KVLT.