„Death is a Five Letter Words” jest pierwszym utworem z nadchodzącej płyty Smoke Rites. Gościnnie zaśpiewała w nim Monika Adamska-Guzikowska z zespołu Toń. Za okładkę odpowiedzialny jest Bartek Bartol.

Dzisiaj, stołeczna formacja wypuściła lyric video do nowego singla „Nothing Never”. Za miks i mastering odpowiada Adam Ziółkowski, który w portfolio ma współpracę z takimi zespołami jak Red Scalp, Weedpecker czy Bitchcraft.

Tak o nowym singlu mówi zespół: “Nowy singiel Nothing Never to opowieść o zobojętnieniu, rezygnacji i atrofii. Tragedii betonowego serca i wydrążonej duszy. Przebodźcowanej, znieczulonej i wyzbytej resztek empatii do świata i ludzi. To krzyk rozpaczy i ostrzeżenie.”

Artykuł SMOKE RITES (doom/stoner) prezentuje singiel „Nothing Never” z nowego albumu pochodzi z serwisu KVLT.

Tracklista:
1. Beltway Sniper (John Allen Muhammed)
2. Most Evil (Fritz Harmann)
3. Freeway Madness Boogie (Randy Kraft)
4. Murder Castle Blues (H. H. Holmes)
5. Spoiler
6. Come and Get Me Sucker (David Koresh)
7. Butcher Baker (Robret Hansen)

Artykuł Odsłuch nowej płyty japońskiego zespołu CHURCH OF MISERY pochodzi z serwisu KVLT.

Wyraźnie słychać, że zespół pomimo lat na scenie dalej jest głodny wyzwań i poszukiwań nowych muzycznych rozwiązań. Oczywiście doomowo-sludge’owa podstawa zachowana jest cały czas, jednak. „Fenice” to iście amorficzny twór, który dostosowuje się do percepcji słuchacza. Choć cała „podróż” po najnowszym krążku Ufomammut trwa niespełna czterdzieści minut, to tyle wystarczy, żeby słuchacz zatracił się w twórczości włoskiego trio. Z każdym kolejnym odsłuchem mam wrażenie, że grupa jest przekaźnikiem jakiejś nieznanej nam wyższej świadomości, która przesyła komunikaty zakodowane w dźwiękach. Dlatego polecam przesłuchać ten album od początku do końca aby zapewnić sobie maksimum doznań. Mocno również wierzę w to, że na następcę Fenice nie trzeba będzie długo czekać.

Artykuł UFOMAMMUT – „Fenice” (2022) pochodzi z serwisu KVLT.

Spośród wydawnictw, które mają swoją premierę 5 marca 2021 zapraszamy do odsłuchu następujących płyt:

– Mork „Katedralen” (black metal) | Wytwórnia: Peaceville Records

– Wolfheart „Skull Soldiers” (melodic death metal) | Wytwórnia: Napalm Records

– Witherfall „Curse Of Autumn” (heavy/progressive/power metal) | Wytwórnia: Century Media Records

– Baest „Necro Sapiens” (death metal) | Wytwórnia: Century Media Records

– Thorium „Empires in the Sun” (heavy metal) | Wytwórnia: Freya Records

– Nightfall „At Night We Prey” (gothic metal) | Wytwórnia: Season of Mist

– Acid Mammoth „Caravan” (doom/stoner metal) | Wytwórnia: Heavy Psych Sounds

– :Nodfyr: „Eigenheid” (pagan metal) | Wytwórnia: Ván Records

– Wolvennest „Temple” (experimental/psychedelic black metal/ambient) | Wytwórnia: Ván Records

– Zaratus „In the Days of Whore” (black metal) | Wytwórnia: Ván Records

– Sea Mosquito „Fire, Magic & Venom” (atmospheric black metal) | Wytwórnia: wydanie własne

– Dauthuz „Cold” (death metal) | Wytwórnia: wydanie własne

– Velozza „Apocaholic” (thrash metal) | Wytwórnia: wydanie własne

Artykuł Najciekawsze premiery (05.03.2021): Mork, Baest, Acid Mammoth, Sea Mosquito pochodzi z serwisu KVLT.

Nie mam zamiaru wyłamywać się z chóru tych pochwał. From Light to the Abyss, czyli pełnogrający debiut kwartetu, to kawał świetnej muzyki. Trzymając się stoner-doomowej estetyki Hydra nie uciekła daleko od lekkich skojarzeń z Red Scalp (szczególnie w Secrets of the Dead), ale też nijak nie jest to druga, tak samo brzmiąca kapela jednego z muzyków. Nic z tych rzeczy. Hydra strząsnęła z siebie psychodeliczne naleciałości, w ich miejsce przyjęła zaś bardzo wyraźny kult Black Sabbath. Tak skonstruowany proto-doom ma jedną, niepodważalną zaletę – obłędną wręcz melodyjność. Właściwie niemal każdy moment From Light to the Abyss to kolejny szlagwort i jest to coś, co kupuje mnie bez reszty. Mówię wam, jeśli tego typu klimaty nie są wam obce, po dwóch przesłuchaniach zapamiętacie całą płytę na wylot. Wszystko tu właściwie ocieka melodią – od pojedynczych i podwójnych wokali Dąbka i Vanata, które zapewniają słuchacza o tym, że nikt nie kocha jak Szatan (wyobrażacie sobie lepsze hasło na koszulkę niż „No One Loves Like Satan”?), przez pulsujące gitarowe riffy, do okazjonalnej solówki na basie. W ostatnich latach w tej lidze pod względem obłędnych melodii zagrali chyba tylko Crypt Sermon.

From Light to the Abyss ładnie gra skojarzeniami. Oczywiście są te obowiązkowe – Black Sabbath, Cathedral czy Electric Wizard, ale jest tu parę przypadkowych hołdów złożonych tym, którzy już wcześniej Sabbathom hołdowali. Creatures of the Woods to najlepszy numer Candlemass, jakiego nigdy nie nagrał Dopelord, a Magical Mind mogliby zmieścić na Rust Monolord. Tytułowy utwór pięknie przypomina nieistniejących i niesłusznie zapomnianych Abdullah, ale także o Khemmis. Wszystko to płynie w otoczeniu obowiązkowych filmowych sampli i klimatycznej oprawy graficznej. Całość jest po prostu kompletna. Jestem wręcz zdziwiony, jak dobrze płynie te niespełna 37 minut dobrej muzyki. Nie ma tu dosłownie ani chwili, którą mógłbym wskazać jako zapychacz, ani jednego niepasującego riffu, ani jednej niepotrzebnej solówki. Kwartet Hydra w zupełnie naturalny sposób obudował brzmieniem pewnego rodzaju tęskne, ciepłe bezpieczeństwo, jakie daje ta muzyka. To nie jest agresywna płyta, nie jest niebezpieczna. Oferuje raczej miły, ciemny kącik do spędzenia jesieni – jeśli tylko nie przeszkadza ci, że tutaj kocyk rozłoży ci pewien rogaty jegomość. Obłędne, klasycznie doomowe melodie prowadzą tę historię od samego początku do samego końca i – co zaskakuje mnie jeszcze bardziej – nie powodują niedosytu. Kiedy kończy się ostatni na albumie Magical Mind mam poczucie dobrze spędzonego czasu, kiwam z uznaniem głową i nie frustruję się, że to już koniec, bo wszystko, co dobre, szybko się kończy. Tak jest świat zbudowany.

Sprawdź podobne: Crypt Sermon, Dopelord, Red Scalp, Power Plant, Moontoy, Sandbreaker

Artykuł HYDRA – „From Light to the Abyss” (2020) pochodzi z serwisu KVLT.

Moonstone (stoner doom, Kraków) – monolit z małopolskiego, który potrafi w zmiany pola grawitacyjnego za pomocą dźwięku. Zaprezentują swoje nowe dzieło w postaci pierwszego LP na żywo, więc warto sprawdzić o co chodzi.

PowerPlant (stoner psychedelic grunge, Szczecin) – atak radioaktywnego gruzu w eleganckim północnym wykonaniu. Znani z Soulstone Gathering oraz Smoke Over Warsaw panowie od niedawna grają instrumentalnie i przenoszą do hyperprzestrzeni tuż po wejściu pierwszego riffu.

28.12.2019 – Kraków, Cyrki (wydarzenie) + secret band
29.12.2019 – Katowice, Drzwi Zwane Koniem (wydarzenie) + secret band
30.12.2019 – Poznań, BaRock Club (wydarzenie) + Smokes of Krakatau
03.01.2020 – Szczecin, Pralnia (wydarzenie) + TBA
04.01.2020 – Oliwa, Paszcza Lwa (wydarzenie) + Aleph

Bilety w cenie 20 zł dostępne będą na bramce.

Artykuł Trasa The New Stoner Moon Rising pochodzi z serwisu KVLT.

To jeden z albumów, o którym wiemy bardzo dużo jeszcze przed odsłuchem. Wiadomo, że będzie ciężko, mrocznie, duszno, gęsto od dymu, wolno, tajemniczo i rytualnie. Pogrzeby, cmentarze, groby i trupy w tytułach dopełniają obrazu całości, a my możemy się tylko zastanawiać jak dużo będzie nawiązań do ciężkiej, smolistej psychodelii przełomu lat 60. i 70. XX wieku i czy riffy będą tylko miliardową wariacją wczesnego Black Sabbath czy czymś więcej.

Album jest monolitem, osadzonym na walcowatym tempie, naszpikowanym ciężkimi jak głazy riffami, pełnym klimatu i nieskrępowanego luzu. Wiadomo, że to wszystko już było w każdej możliwej konfiguracji, ale od takich płyt nikt nie oczekuje przekraczania granic. To ma być proste, ciężkie i klimatyczne, a reszta się nie liczy. Black Magic Rites spełnia wszelkie kryteria, by stać się flagowym zespołem ze swej niszy – pozornie nie robi nic, by wyskoczyć z ramek, w które sam się wpisał, ale czy tylko ja słyszę w Connecting The Dead doom metalową wariację na temat środkowego Godflesh? Pewnie każdy słyszy co chce, bo to na tyle prosta muzyka, że można w niej upchać dużo i przemycić sporo pod warstwą smoły i dymu, a nadal będzie wyglądać jak szyty na miarę doom. Panowie serwują całkiem dużo różnych zagrywek, nie zawsze oczywistych i umiejętnie pochowanych w zakamarkach, choć przefiltrowanych przez ich dotychczasowe muzyczne zainteresowania. Wychwytywanie obcych domieszek na Psychocoven jest rewelacyjną zabawą. Można się zatracić w zaglądaniu pod grobowe płyty, pod płaszcz czarownicy, w trumnę, z której właśnie wywleczono trupa czy na ołtarz sklecony na szybko z czaszek i kości. To i owo można znaleźć, ale parę odsłuchów minie, zanim zorientujemy się, że wszelkie nietypowe przyprawy dosypano do kadzidła i zaprawiono nimi dym, snujący się nad otoczeniem. Dym pachnący Electric Wizard na zmianę z Coven, ale gdy mocno zgęstnieje (kapitalna pętla w Into The Void) to można odlecieć i kompletnie zatracić się w szaleństwie.

Wszelkie oczekiwania wypełnione są z nawiązką, choć tak naprawdę, żadnych nie było. Jest tu wszystko, co powinno znajdować się na takiej płycie, a składniki są najwyższej jakości. Psychocoven jest jak dźwiękowe ucieleśnienie mrocznych fascynacji nastolatka – diabłem, szatańskimi rytuałami, cmentarnym klimatem, zombie, perwersyjną erotyką i zakazaną chemią pobudzającą zwoje mózgowe. Za nic w świecie się do nich nie przyzna, ale przecież nie musi – ma od tego chłopaków z Black Magic Rites.

Artykuł BLACK MAGIC RITES – „Psychocoven” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Wieczór otwierał krakowski Stay Nowhere, którego mieszanka grunge’u i punk rocka miała za zadanie rozruszać i rozbudzić publiczność. No właśnie – miała. Choć muzycznie Krakowianie prezentowali się całkiem nieźle, to jednak wybijający się, kłujący w uszy wokal niestety skutecznie przyćmił zalety ich występu, przynajmniej w moich uszach. Cóż, czasami nie można mieć wszystkiego.

Po występie kolejnego w rozpisce Psychotropic Transcendental nie spodziewałem się zbyt wiele i zostałem przez Bielszczan bardzo, ale to bardzo miło zaskoczony. Kapela określa swoją muzykę jako „narkotyczny porn metal”, i chociaż nie znalazłem w ich grze niczego mającego cokolwiek wspólnego z pornografią (chyba, że źle patrzyłem/słuchałem), to cała reszta jest zdecydowanie na miejscu. Niemalże narkotycznie hipnotyzujące rytmy podlane tekstami w stworzonym przez zespół języku, dodatkowo oprawione solidnym łupnięciem kiedy trzeba, zarówno instrumentalnym, jak i wokalnym, okazały się przepisem na spektakularny sukces. Panowie – czapki z głów.

Co rozpoczęte zostało przez Psychotropic Transcendental, kontynuował Dom Zły. Zespół z Puław jest stosunkowo nowym graczem na metalowej scenie, jednak zarówno w studio, jak i teraz na żywo udowadnia swoją klasę. Zespół zaoferował zdecydowanie więcej pieprznięcia niż ich poprzednicy, co pozwoliło na dobre wybudzić się z wcześniejszego transu, a wokale Ani Truszkowskiej mogłyby skruszyć mury KOMina. Nie zabrakło również momentów, w których gra zespołu najzwyczajniej w świecie fajnie bujała – całość na ogromny plus, w tym przypadku jak najbardziej spodziewany.

Zielono przed klubem, zielono za klubem, w końcu zrobiło się zielono i w klubie – a to za sprawą oświetlenia i przede wszystkim chłopaków z BelzebonG, którzy udowodnili wszystkim nie tylko, że stoner nie umarł, ale też, że ma się całkiem dobrze. Dźwiękowo jak zwykle absolutny trans i odlot – na plus tradycyjnie wyróżniłbym Diabolical Dopenosis, Pot Fiend i The Bong of Eternal Stench, które ani na chwilę nie pozwoliły wyrwać się z totalnego szczęścia, jakim w piątkowy wieczór było słuchanie tych sunących jak walec, wolnych uderzeń. We wczucie się w stonerowy klimat pomagał również pachnący jak kościelne kadzidło (a przynajmniej z tym kojarzył mi się ten zapach) dym, który towarzyszył Kielczanom przez cały występ. Absolutna magia. Znowu. Niestety tak jak przypuszczałem – występ headlinera w środku imprezy, choć wykonany przez HappyDying Productions w dobrej wierze (z KOMina ciężko o późny transport komunikacją miejską) okazał się dla drugiego Church of Doom Festivalu odrobinę mieczem obosiecznym. Jak nietrudno zgadnąć, do kolejnego, zaczynającego się już dosyć grubo po północy koncertu (było mniej-więcej dwudziestominutowe opóźnienie) włoskich sludge metalowców z Throne przystępowałem już na oko o połowę w mniejszym gronie niż to obecne na głównej gwieździe. Choć nigdy w życiu nie przyszłoby mi do głowy opuszczenie KOMina przed końcem imprezy, to jestem w stanie zrozumieć dezerterów – po godzinie z Belzebongiem nic nie jest już takie samo.

W ten sposób mógłbym właściwie łącznie opisać występy Throne oraz kończącego drugą edycję Church of Doom meksykańskiego Terror Cosmico. Było przyzwoicie, jednak po starciu z kieleckim walcem od Włochów potrzeba było większej magii. Oba zespoły pozwoliły resztkom publiki (która w przerwie pomniejszyła się o kolejną połowę, przez co na Terror Cosmico zostały już naprawdę półżywe niedobitki) na dosyć przyjemny powrót na planetę Ziemia, to jednak występ Throne trochę mnie zmęczył. Znacznie lepiej wypadli za to Meksykanie, którzy posiadali tę iskierkę pozwalającą na utrzymanie pełnego zainteresowania ich występem mimo później godziny (zaczęli kilkanaście minut przed drugą) i mam nadzieję, że nie było to moje ostatnie zetknięcie z nimi.

A co poza muzyką i ciekawym składem festiwalu? Jak zwykle na wysokości zadania stanął organizator, który nawet wysilił się na przygotowanie niskobudżetowych przeuroczych dekoracji festiwalowych. W niebie odnaleźliby się również fani merchandise’u, gdyż każdy zespół przywiózł coś ze sobą i nadal zastanawiam się, jakim cudem udało się to wszystko pomieścić w niewielkim klubie. Sam Jazz Club KOMin po raz kolejny pokazał się z dobrej strony zarówno jeśli chodzi o ofertę na barze, jak i nagłośnienie któremu nie szło nic zarzucić – świetne miejsce. Mam nadzieję, że będzie mi dane jeszcze nie raz do niego wrócić.

Artykuł Church of Doom Festival II – Sosnowiec (18.10.2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Rozpoczynający cały wieczór Somali Yacht Club moim zdaniem wywiązali się naprawdę zgrabnie z roli otwieracza. Delikatny, nieco psychodeliczny, czasami wręcz ostrożny rock, który gdzieś tam wplatał swoje „postowe” romanse, trafił do mnie i fajnie nastroił na to, co dopiero miało się wydarzyć. Wprost mogę powiedzieć, że lwowscy muzycy zabrzmieli o wiele bardziej interesująco niż na swoich dotychczasowych wydawnictwach. Z tego, co się orientuję, to już całkiem niebawem wydadzą na świat swój drugi pełnowymiarowy materiał, dlatego tym lepiej dla mnie, że „narobili mi jedynie smaków” i z przyjemnością poczekam na premierę.

Następnie na scenę wlazła ekipa Szwedów z formacji Suma, która jak się okazuje hałasuje już na metalowej scenie ponad 15 lat. Ich koncert natomiast był idealnym odzwierciedleniem ich umiejętności oraz doświadczenia. Niskie, potężne wręcz brzmienie oraz motoryczne kompozycje jechały do przodu po prostu jak walec, który powoli popychał publikę w kierunku większego chaosu. Nie zawiodłem się. Kościoły w Skandynawii jak widać służą tylko do utrzymywania wiecznie tlącego się płomienia.

Dopelord zaczęli dość niefortunnie, bo od małego niedopatrzenia pod postacią niepodłączonego (bądź nie do końca działającego?) mikrofonu Piotrka. Moim zdaniem to szczęście w nieszczęściu, gdyż  lekkie zdenerwowanie muzyków tym faktem przełożyło się na jeszcze większą energię podczas całego koncertu. Ta natomiast dosłownie biła z każdym dźwiękiem, jaki zaserwowali lubelscy weterani stonera. Choć cały set był wyśmienity, tak z mojej strony wielki ukłon za Dead Inside I & II – naprawdę to, jak został odegrany ten numer, do tej pory powoduje ciarki na mojej skórze. Zresztą atmosfera wokół tego koncertu była już od samego początku właściwie nastrojona, a większość uczestników drugiego dnia Soulstone Gathering Festival była nastawiona na polską reprezentację (o czym nieco później). Tego wieczoru od publiki również biła niesamowita radość z faktu, w jak genialnym występie uczestniczą. Dla mnie Panowie zawiesili poprzeczkę na tyle wysoko, że niestety nikomu później nie udało się jej przeskoczyć. Drugi raz miałem przyjemność posłuchać ich koncertu na żywo, ponownie mimo przeciwności (rok temu na Red Smoke Festival burza skróciła występ) pokazali, że żaden problem techniczny czy siły natury nie mają najmniejszego znaczenia, by zagrać na 200%. Brawo!

Choć Kielce mogą jednoznacznie kojarzyć się z pewnym Scyzorykiem, tak od 2008 roku śmiało można przyjąć, że nóż został zamieniony na szyderczego kozła ze szklanym wazonem. Belzebong to klasa sama w sobie – instrumentalna podróż zaserwowana przez czwórkę długowłosych miłośników zieleni można najkrócej określić jako trans. Od początku do końca Zet Pe Te zostało przepełnione klasyczną mieszanką doom metalu i stonera, który stanowi jawny hołd dla klasyki gatunku. Nie ma większej potrzeby rozpisywać się nad tym występem. Kto choć raz widział chłopaków w akcji, ten wie, że należy to traktować jako wewnętrzną podróż na narkotycznych nutach aniżeli zwyczajny koncert. Podziwiać, słuchać, szanować!

Gdy przyszedł czas na gwiazdę wieczoru, którą był Greenleaf, liczba osób w klubie uległa dość wyraźnemu przerzedzeniu. Cóż, można było to przewidzieć, bo reprezentanci polskiego podwórka nie dali nawet cienia szansy na przebicie swojego poziomu. To jednak w żaden sposób nie sprawiło, by szwedzka formacja złożyła broń. Ten, kto nie był, ma czego żałować, albowiem muzycy pokazali prawdziwą klasę! Energetyczna mieszanka stonera, hard rocka, a momentami wręcz taneczno-imprezowego rock n’ rolla była dla mnie sporym zaskoczeniem. Jak studyjne dokonania  są dla mnie „po prostu do posłuchania”, tak na żywo bronią się we wszystkich możliwych aspektach. Na dodatkowe superlatywy zasługuje imponujące solo perkusyjne, które nie tylko u mnie wzbudziło podziw za umiejętności garowego. Z chęcią zobaczę Greenleaf ponownie i z dłuższym czasem antenowym.

Wierzę, że w przyszłym roku ponownie będę miał przyjemność pisać relację ze Soulstone Gathering Festival, bo to inicjatywa naprawdę godna pochwały. Muzyka, sprawność organizacji, nagłośnienie, luźny klimat pozbawiony jakiegokolwiek przepychu czy bufonady, a przede wszystkim ludzie(!), którzy cenią i rozumieją to szaleństwo w rytmach ulubionego, bujającego, a czasami wręcz zapętlonego riffu, którego siła od dawien dawna pokazuje, że muzyka rockowo-metalowa to coś więcej niż koszulki, piwo czy kolekcjonowanie płyt. To po prostu miłość do buntu wobec szarej codzienności i niepohamowana chęć do zabawy. Dziękuję #soulstonegathering!

Artykuł Soulstone Gathering Festival 2017 – Kraków (7.10.2017) pochodzi z serwisu KVLT.

Zespół wywodzi się z innej kapeli Green Asylum, która grała podobne klimaty jak Weedcraft. Panowie po wydaniu pierwszej EP-ki (zatytułowanej jak nazwa kapeli) w tym roku wypuścili najnowszy materiał zatytułowany Heavy Spliffs. Jak jest? Można powiedzieć jedno – muzycznie to wielka kalka tego, co robił i robi Electric Wizard. Już słyszę głosy oburzenia, że trzeba szukać własnej drogi i początki bywają trudne. Ok. Jednak pamiętajmy, że w muzyce stoner i doom metalowej niemal wszystko w zasadzie zostało już powiedziane. Dlatego nie rzucam piorunów na zespół, który, jak słychać w ich muzyce, kocha to, co robi. Riffy „robione” przez fanów dla fanów. Klimat, ciężar i mały lokal to wszystko, czego potrzebuje Weedcraft, aby odprawiać swoje „ciężkie” ceremoniały. W tym przypadku nagranie jest bardzo zacne i klarowne. Przyznam, że ściany się lekko zatrzęsły w moim domu, kiedy zabrzmiał tytułowy numer, czyli Heavy Spliffs. Wiadomo, gdzieś to już słyszałem. Na myśl od razu przyszła mi refleksja, że być może powinien pojawić się wokalista, którego wokal wniósłby bardzo dużo. Muzycznie jednak , oprócz powielanych schematów, niewiele mam do zarzucenia.

Tego typu kapel jest tysiące w Europie i w reszcie świata. Każda z nich odprawia tego typu niby-rytualne doom metalowe msze. Dodatkowo mnogość „dziwnych” nazw zarówno zespołów, jak i tytułów płyt może wywołać szczery uśmiech. Mimo to nie mogę odmówić jednak przyjemności w słuchaniu Weedcraft. Ta ich lekka infantylność, że to, co robią jest najlepsze i najszczersze, jest w jakiś sposób urokliwa. Przytoczę numery Satan/Fuzz/Weed, które dają cały pogląd na wydawnictwo Heavy Spliffs. Jest więc zatem czarno i duszno, jak wśród „alei potępionych” w piekle, gitary natomiast „plują” ciężkie ołowiane riffy, wymieszane w oparach gęstego, zielonego dymu. Jest dostojnie i nisko, co powoduje, że dobrze się słucha tych mało oryginalnych pomysłów Weedcraft.

Mam nadzieję, że Panowie dalej będą grać, rozwijać skrzydła i szukać swojej unikatowej drogi, czego im szczerze życzę. Na chwilę obecną wszystko wygląda na bardzo poukładane i rokuje na przyszłość całkiem dobrze.

Artykuł WEEDCRAFT – „Heavy Spliffs” (2017) pochodzi z serwisu KVLT.