Kompozycje samych riffów bardzo często są przewidywalne, przez co sama muzyka staje się łatwa w odbiorze. Poza wszechobecną melodyką, kolejną rzeczą, która zasługuje na uwagę jest klimat. Artysta nie pozostawia złudzeń na to, że życie może być piękne. Nostalgia, żal, przemijanie itd. Wszystko to bije z dźwięków serwowanych przez Dun.

Jest również pewien element na tej płycie, który nie przypadł mi do gustu. Chyba najbardziej kłujący w uszy, z całego spektrum brzmień. Mowa o wokalu. Nie wiem w jaki sposób ktoś czaruje takie rzeczy, ale sporo czasu minęło zanim się do niego przyzwyczaiłem, pozwalając jednocześnie na współgranie z całością.

Warto wspomnieć, że ten album zawiera również cover Renaud Mistral Gagnant. Świetnie wpasowany, zagrany na przesterowanych gitarach. Słuchałem oryginału i uważam, że wersja Dun jest znacznie ciekawsza. Przesterowane wiosła dodatkowo potęgują melancholię zawartą w tej kompozycji. Oceniając ten album, biorę pod uwagę fakt, że jest to debiut i właśnie z tego względu wystawiam stosunkowo wysoką notę.

Artykuł DUN – „Nature Morte” (2014) pochodzi z serwisu KVLT.