Artykuł Nachtmahr – Wrocław (22.03.2025) pochodzi z serwisu KVLT.

Artykuł System Noire – Wrocław (22.03.2025) pochodzi z serwisu KVLT.

Muzyczny wieczór rozpoczął polski support w osobie HRV. Bartosz Hervy rozgrzał publiczność eklektycznym, niespełna półgodzinnym setem wypełnionym industrialem, techno, elementami ambientu i darkwave.

Kwadrans później na scenie pojawił się Priest. Trzech Szwedów ubranych w lateksowe maski wprawiło publikę w rytmiczne bujanie już pierwszym utworem. Śpiewając „come closer to me”, wokalista dotykał dłoni osób w pierwszym rzędzie. – Hello Warsaw, good to be here – podziękował za ciepłe przyjęcie po wykonanym utworze.

Drugi utwór, Neuromancer, zainicjował rytmicznym klaskaniem klawiszowiec zespołu. Publika chętnie reagowała na sugestie i podziękowania muzyków. Wokalista chętnie nawiązywał kontakt z publicznością, „błogosławiąc” zebranych najbliżej sceny. Priest zagrał jedenaście utworów. Po kończącym set Vaudeville Szwedzi podziękowali i zapowiedzieli gwiazdę wieczoru.

Gwiazdę-legendę, która funkcjonuje na elektro-industrialnej scenie od dwudziestu lat. To właśnie na początkowej twórczości opiera się obecna trasa koncertowa zatytułowana „oldschool electronic set”. Andy LaPlegua i towarzyszący mu za konsolą DJ porwali warszawską publiczność już pierwszymi dźwiękami. Prawdziwy szał zaczął się jednak na Blut Royale i Electrohead. – We’re all electroheads! – krzyczała razem z wokalistą publiczność. To właśnie utwory z Everybody Hates You i What The Fuck Is Wrong With You People? zdominowały setlistę.

Kilka minut później ekstazę wywołały inne dwa klasyki – Fuck That Shit i Get Your Body Beat. Publiczność szalała razem z LaPleguą. A ten nie oszczędzał się – w swoim stylu wydzierał się w niebogłosy, skakał, ściskał dłonie ludzi pod sceną i nakręcał do zabawy na całego.

W drugiej części setu pojawiły się dwa utwory z Making Monsters – Fuckmachine i They – które wprowadziły niesamowity nastrój. Na bis Combichrist zagrali Shut Up and Swallow oraz Like to Thank My Buddies. Potęga elektroniki i stroboskopów zawładnęła Warszawą. Z klubu wyszedłem z zaawansowaną epilepsją.

Po epickim koncercie Combichrist w 2011 roku w gdyńskim Uchu, muszę stwierdzić, że występy z „żywą” perkusją mają o wiele większy impakt. W Hybrydach set elektroniczny wypadł dobrze, zespół zagrał kultowe utwory, które nie mogły nie porwać fanów, LaPlegua szalał na scenie. Ale kompletny skład osobowy, młodzieńczy fanatyzm totalny i zlana litrami wody perkusja to był combichristowy ideał. Jednak i w takiej formie występy mistrzów aggrotech i EBM są wciąż fenomenalne. Poza tym , ich pierwsze koncerty wyglądały bardzo podobnie, dopiero później pojawiły się bębny, gitara. Być może do tego LaPlegua również nawiązuje na aktualnej trasie.

Najbliższy koncert Combichrist w Polsce – wygląda na to, że w regularnym składzie, a więc z instrumentami – już we wrześniu w Krakowie podczas wspólnej trasy z zespołem Megaherz.

Setlista Priest
The Pit
Neuromancer
Dead Ringer
A Signal In The Noise
Nightmare Hotel
The Cross
Blacklisted
Let Your Body Go
Obey
History in Black
Vaudeville

Setlista Combichrist
At the End of It All
Are You Connected
Blut Royale
Electrohead
Feed Your Anger
Fuck That Shit
Get Your Body Beat
I Want Your Blood
Fuckmachine
Today I Woke to the Rain of Blood
This Is My Rifle
Without Emotions
They
Shut Up and Swallow
Like to Thank My Buddies

Artykuł Combichrist, Priest – Warszawa (08.05.2023) pochodzi z serwisu KVLT.

07.05.23 – Poznań, Próżność (wydarzenie | bilety)
08.05.23 – Warszawa, Hybrydy (wydarzenie | bilety)

Punkty sprzedaży: www.winiarybookings.pl, Going., empik bilety, Biletomat.pl – bilety online, EventimPolska, ebilet.pl, Ticketmaster Polska

Organizatorem koncertów jest WiniaryBookings.

Artykuł Koncerty COMBICHRIST już na początku maja pochodzi z serwisu KVLT.

10.08.2021 – Poznań, U Bazyla (wydarzenie)

Bilety dostępne są w cenie 80 zł (w dniu koncertu 90 zł) na Biletomat, Going, Empik Bilety, eBilet, Eventim oraz w sieci Media Markt.

Artykuł Combichrist na koncercie w Poznaniu pochodzi z serwisu KVLT.

Pogoda była przepiękna. A w środku klubu, już o 19.00 na scenę wkroczył amerykański Night Club, który gościł w naszym kraju po raz pierwszy. Duet powstał w 2012 roku i tworzy muzykę w stylu dark/ synth wave synth pop. Lubię raz na jakiś czas posłuchać takiej “łagodniejszej” dla ucha sztuki, więc rozgrzewka Amerykanów była bardzo dobry rozwiązaniem. Grupa zaprezentowała przekrojowy set, który bez wątpienia mi się spodobał. Piosenki bardzo łatwo zapadały w pamięć (dosłownie przesłuchałam kilka dzień wcześniej), łatwo było je później nucić. Podobno synth wave przeżywa obecnie drugą młodość i ja jestem w stanie to uwierzyć. Moim zdaniem był to bardzo udany debiut w naszym kraju. Wokalistka Emily Kavanaugh była wulkanem energii, ciągle zachęcała publiczność od zabawy. Warto było ich zobaczyć.

Kilka minut przed 20.00, po 11-letniej przerwie od grania w naszym kraju, na scenie pojawił się Wednesday 13. Grupa ma super image, wokalista Joseph Michael Poole wyszedł na scenę z ogromną siekierą, którą wymachiwał przez całą piosenkę What the Night brings. Średnio co dwie piosenki zmieniał swój ubiór: zakładał maski przypominające głowę kozy lub Billy’ego z filmu Piła, biały “garnitur”, a na koniec kostium szkieletu. Podczas piosenki I Love to Say Fuck Joseph wniósł na scenie parasolkę z namalowanym środkowym palcem. Przypadek – nie sądzę! Ostatnią piosenką było Bad Things, jeśli macie jakichś wrogów, to polecam pokazać im ten kawałek! Grupa zrobiła świetne show, publiczność szalała pod sceną, a gitarzysta chętnie przybijał z nami piątki i żółwiki.

Po występie Amerykanów przyszedł czas na gwiazdę wieczoru czyli Combichrist. Chłopaki zaczęli z przytupem, czyli od piosenki  All Pain Is Gone. Następnie zagrali Blut Royale, Can’t Control oraz Electrohead. Kolejnym utworem był jeden z moich ulubionych Throat Full of Glass. Publika po raz kolejny dzisiejszego wieczoru pokazała na co ją stać. Jednak najlepszy show zrobili perkusiści Combichrist, którzy rzucali sobie nawzajem pałeczki i rozkręcali niezłą imprezę na drugim planie. Tak wiele działo się na scenie, że nie wiedziałam na co mam się patrzeć. Po 9. piosence Denial  wokalista zakomunikował nam, że ostatnią piosenką będzie Get Your Body Beat. Po jej zakończeniu zespół opuścił scenę, jednak po głośnym skandowaniu publiczności powrócił na ostatnie 3 piosenki. Resztkę moich sił straciłam dla Maggots at the Party oraz What The Fuck Is Wrong With You? Po zakończeniu koncertu czułam się jak po porządnym treningu na siłowni. Dawno się tak nie naskakałam, jak w Zaklętych Rewirach do tak różnej muzyki! Kto ma szansę, niech śmiało uda się na kolejne koncerty!

Wednesday 13 Setlist:

1. What the Night Brings
2. Blood Sick
3. Scream Baby Scream
4. Serpent Society
5. Prey for Me
6. Blood Sucker
7. Gimmie Gimmie Bloodshed
8. Condolences
9. I Want You… Dead / I Walked With a Zombie
10. I Love to Say Fuck
11. Bad Things

Combichrist Setlist :

1. All Pain Is Gone
2. Blut Royale
3. Can’t Control
4. Electrohead
5. Throat Full of Glass
6. Scarred
7. Fuck That Shit
8. Exit Eternity
9. Denial
10. Get Your Body Beat
11. Never Surrender
12. Maggots at the Party
13. What The Fuck Is Wrong With You?

Artykuł Combichrist, Wednesday 13, Night Club – Wrocław (26.07.2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Hydrozagadka, w której Winiary Bookings zorganizowało koncert, była idealnym miejscem na występ takiego projektu, jakim jest Youth Code. Zarówno Sara jak i Ryan swoją postawą i zachowaniem dawali jasno do zrozumienia, że chcą, by dystans między nimi a publicznością był jak najmniejszy – co zresztą znalazło swoje piękne odzwierciedlenie w pewnym momencie koncertu. W roli supportów pojawiły się brytyjski duet Creepiing oraz nasz rodzimy Mazut. Na Anglików niestety się nie załapałem, a szkoda, bo to co miałem okazję usłyszeć przed koncertem, brzmiało jak surowy industrial z new wave’oymi naleciałościami i mansonowym wokalem. Co do Mazuta, to ten stołeczny projekt miałem okazję widzieć już na żywo i opisywać podczas kwietniowego występu Perturbatora w Progresji i moje odczucia znacząco się nie zmieniły. Podobnie jak wtedy, Mazut bardziej przyzwyczaił bębenki uszne do tego co miało za chwilę nastąpić, niż jakoś szczególnie rozruszał publiczność. Z drugiej strony, ich mix industrialu i noise bardziej ma służyć raczej chwilowemu „odpłynięciu” słuchacza niż dzikim tańcom, co w pewnym stopniu się udało, tym bardziej, że tutaj pasowali stylistycznie dużo lepiej niż do Perturbatora.

Jako że darzę Youth Code ogromną sympatią, trochę bolała mnie daleka od idealnej frekwencja, ale dość szybko przestało to mieć znaczenie, zaś dla Sary i Ryana nie miało go chyba wcale. Obserwowanie przemiany, jaka zaszła w nich, kiedy weszli na scenę, było zresztą całkiem zabawne. Oto nagle poukładany i flegmatyczny Ryan i jakby nieco nieśmiała Sara wpadli w iście szaleńczy trans. Ryan, odpowiadający za całe instrumentarium w postaci sampli, klawiszy oraz syntezatorów, uwijał się za swoim stanowiskiem pracy z obłędem w oku i kablem od mikrofonu w zębach, jako że czasem wspierał partnerkę wokalnie. Natomiast drobna Sara Taylor brzmi jak nieślubne dziecko Jacoba Bannona i Angeli Gossow, do tego pełne niespożytej energii i wściekłości, której na żywo nie da się markować. Chociaż wokalistka kilkakrotnie miała wątpliwości, czy dobrze ją słychać, pod względem nagłośnienia było doskonale – nic z bogatego podkładu tworzonego przez Ryana się nie gubiło a Sarę słychać było rewelacyjnie przez cały występ. Choć, szczerze mówiąc, nie miałbym nic przeciwko, gdyby było nieco głośniej, ale cóż, może już po prostu głuchnę.

Koncert trwał koło godziny, co można by uznać za krótki czas, ale biorąc pod uwagę tempo, moc i zaangażowanie spływających potem muzyków, prosić o więcej byłoby nietaktem. Tym bardziej, że Sara zaznaczyła, że bisów nie grają, a cały set jest w jednym bloku, bo nie są wielkimi gwiazdami, które trzeba błagać o ponowne wyjście. Poglądy grupy, oprócz zaangażowanych tekstów, objawiły się też kiedy w pewnym momencie Sara Taylor wyraziła swoją solidarność z kobietami protestującymi przeciwko zaostrzeniu prawa aborcyjnego – i nie był to stanowczo tylko pusty gest, bo w oczach miała ogień.

Ciężko wymienić najlepsze momenty występu, który składał się praktycznie tylko z nich. Przez cały koncert wpadka była tylko raz, kiedy to w połowie jednego z utworów nagle doskonała aparatura Ryana odmówiła posłuszeństwa i wszystko zamilkło. Szybko cała sytuacja obrócona została jednak w żart, a Sara ze stoickim spokojem stwierdziła, że „oczywiście zawsze, gdy grają gdzieś po raz pierwszy, coś musi się spieprzyć”.

Absolutnie pozamiatało zagrane jako jedno z pierwszych Anagnorisis – jednak publiczność na tym etapie była jeszcze nieco ospała. Rewelacyjny, industrialno-punkowy hymn czyli The Dust of Fallen Rome był już niezwykle entuzjastycznie przyjęty i odwrzeszczany przez co niektórych, jednak dalej pod sceną było dość statycznie. Wszystko się zmieniło, kiedy Sara zeskoczyła do nas podczas wykonania rewelacyjnego For I Am Cursed – jeśli ktoś chciał dostać od niej z łokcia w szczękę lub pod żebro, to miał doskonałą okazję, a w końcu rozpętało się też prawdziwe taneczne piekiełko, godne punkowego gigu, które utrzymywało się już do końca, od Consuming Guilt, aż do ostatniego, potężnego i przepełnionego gniewem Avengement.

Youth Code dało doskonały koncert – żywiołowy, pełen szczerych emocji i bezgranicznego zaangażowania. Oby pierwszy warszawski gig nie okazał się ostatnim, bo oglądanie ich w akcji to czysta przyjemność.

Foto: Paweł Brześciński

Artykuł Youth Code, Mazut – Warszawa (06.04.2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Wczoraj daliście koncert w Gdańsku. Jak Wam się grało?
Uwielbiamy koncertować w Polsce, to dobra zabawa. Podczas wczorajszej nocy czuliśmy się, jakby wydarzyło się coś naprawdę specjalnego. To było ekscytujące.

Swój pierwszy koncert w Polsce jako IAMX zagrałeś w Szczecinie w 2004 roku. Od tego czasu wiele razy wracałeś do nas. W listopadzie wystąpiłeś w Warszawie.
Tak, kochamy to. Dziś opublikujemy film poklatkowy, który jest dokumentacją z warszawskiego koncertu. Przedstawia w skrócie cały dzień.

Jak wygląda twój dzień, gdy nie jesteś w trasie?
Jeśli nie pracuję, lubię poświęcić całą swoją uwagę tworzeniu. Zazwyczaj robię coś na komputerze, trochę programuję, zajmuję się fotografią. Wyprowadzam mojego psa na spacer.

Tego białego, który ma profil na Instagramie?
Tak, Polar. Jest obecnie w Los Angeles pod opieką moich przyjaciół. Bardzo za nią tęsknię. Jest piękna. Większość czasu nad czymś pracuję. Nad jakimś projektem, zazwyczaj IAMX. Nie daję sobie dużo wolnego, lubię zajmować mózg pracą.

W wielu wywiadach wspominasz, że twój ostatni album – Metanoia – jest inspirowany bezsennością, twoimi problemami. Jakbyś go opisał?
Jest on dla mnie czymś w rodzaju odrodzenia. To oznacza właśnie słowo metanoia – zmianę zdania, zmianę serca, psychologiczne odrodzenie. Powodem, dla którego wybrałem ten tytuł, były problemy, z którymi zmagałem się przez kilka lat. Podczas tego czasu wiele zmieniło się w moim życiu, chociażby mój wizerunek. Miałem wrażenie, że najbardziej naturalną rzeczą, o której mogę pisać, są właśnie te kwestie. Metanoia jest o przechodzeniu z mrocznego okresu życia do jaśniejszego.

Czy w czasie mrocznego okresu również tworzyłeś?
Nie. Odbierałem muzykę jako zagrożenie. Dlatego przestałem pracować. Przeszedłem wiele terapii, odpoczywałem i dokonałem wielu zmian w moim życiu. I powoli odzyskiwałem siły. Kiedy poczułem się wystarczająco silny, zacząłem znów pisać.

Z jednej strony było to więc jak przekleństwo, ale z drugiej jak błogosławieństwo, odpoczynek?
Tak, bycie twórczą osobą komplikuje życie. Czasem może być przekleństwem. To jak posiadanie w głowie przez cały dzień radia. Może to też być wspaniałe. Ponieważ, kiedy go nie mam, moje myśli udają się w mroczne miejsca. Dlatego wolę tworzyć, gdyż utrzymuje mnie to w dobrym miejscu. Jestem szczęściarzem, że mogę wyrażać się w ten sposób.

Twoja muzyka, teksty i teledyski często przywodzą na myśl kulturę gotycką. Czy czujesz z nią pokrewieństwo lub nawet mógłbyś określić siebie jako gota?
Nie nazwałbym siebie gotem, ale lubię kulturę gotycką. Uważam, że bywa bardzo piękna – artystyczna i eksperymentalna, kiedy nie jest upraszczana do masowej idei gotyku. Ale nie jestem zainteresowany utknięciem w jednym miejscu, wolę czerpać inspiracje z wielu źródeł.

Muzyka, którą tworzysz, określana jest jako synth pop, mroczny kabaret czy nawet industrial. Znalazłoby się kilka innych nazw. W którym z tych gatunków czujesz się najlepiej?
Mam problem z gatunkami. Wszyscy muzycy, którymi się interesowałem, stali poza definicjami. Dlatego nie przejmuję się nimi obecnie. Kiedyś było inaczej, ponieważ chciałem odnaleźć siebie. W końcu zdałem sobie jednak sprawę, że nie potrzebuję tego; więcej: że cieszę się ze swojej nieokreśloności. Wolę eksperymentować z różnymi gatunkami.

Jakiej muzyki słuchasz? Co jest dla ciebie inspiracją?
Nie słucham obecnie wiele. Gdy stajesz się profesjonalnym muzykiem, cały czas tworzysz; zwłaszcza gdy jesteś producentem. Gdy nie tworzysz muzyki, nie chcesz jej słyszeć. To jak praca w banku. W weekend nie chcesz o niej myśleć. Jestem bardzo analityczny i gdy słyszę coś, instynktownie dekonstruuję to. Muzyka potrafi rozproszyć moją uwagę.
Kocham wiele grup z lat 80., których prawdopodobnie ludzie obecnie nie znają. Lubię Kraftwerk, DAF, Alien Sex Friend, Japan, jako dzieciak słuchałem dużo Gary’ego Numana. Inspirowało mnie wielu muzyków.

Co poza muzyką wpływa na ciebie? Książki, filmy?
Absolutnie kocham filmy. Sądzę, że gdy byłem dzieckiem, miałem większą obsesję na punkcie filmu niż muzyki. To też obecnie rzecz, którą się zajmuję – łączę różne pasje.

Tworzysz wizualizacje, własne teledyski.
Tak, nie spodziewałem się, że będę to robić. Ale ma to sens, gdy pomyślę, że każdej nocy obsesyjnie oglądałem filmy. Było to dla mnie prostą formą ucieczki, podobnie jak muzyka. Kochałem próbować zrozumieć, jak zrobiono różne rzeczy, stworzono sceny, wizualną stronę. Nie jestem opowiadaczem historii, dlatego mniej interesował mnie scenariusz.

Jakiego typu były to filmy? Horrory, komedie?
Wszystko. Pochłaniałem wiele rzeczy, choć nie byłem bardzo zainteresowany komediami. Lubiłem horrory i kino artystyczne. Moja mama pozwalała mi nie spać do późna i oglądać te dziwne filmy.

Twoja mama nie miała nic przeciwko?
Nie, ponieważ wiedziała, że oglądam sztukę. Rozumiała, że konsumuję to na kreatywnym poziomie. Bardzo mnie wspierała.

Kto jest twoim ulubionym reżyserem?
To trudne pytanie. Jest ich kilku. Zakochałem się w Fellinim. Kocham też Tarkowskiego i polskiego reżysera Krzysztofa Kieślowskiego. Uwielbiam serię Trzy kolory. Zainspirowała mnie pod względem psychologicznym, filozoficznym i estetycznym.

Czy chcesz ewoluować w kierunku tworzenia filmów, długich teledysków?
Chciałbym. Wiem, że moje zainteresowania leżą po stronie wizualnej. Więc prawdopodobnie mógłbym być reżyserem, ale nie jestem najlepszy w narracji. Zazwyczaj kreuję ją przy wizualizacjach. Filmy, które stworzyłbym, byłyby abstrakcją i miały ukryte znaczenie. Był taki autor, Derek Jarman, który stworzył wiele filmów w latach 80. i 90. Konstruował je, składając fragmenty w całość. Były to filmy abstrakcyjne, ale posiadające sens. Myślę, że mógłbym tworzyć tego typu rzeczy.

Twój teledysk do utworu North star jest w pewnym sensie kontynuacją klipu do Come Home.
Tak, prawdopodobnie jest tak z powodu jego konstrukcji. Obydwa nagraliśmy bez ekipy, tylko ja i kamera wędrująca po rożnych miejscach. W North Star jest tylko część IAMX, jest Janine i Jon, Sammi niestety nie było. Praca nad nim dała mi wiele radości. To rodzaj wideo, które pochłania dużo czasu, ale jest bardzo tanie. Wystarczy, że masz kamerę hd i wiesz, jak to robić.

Powiedziałeś o Janine. Masz wspaniały zespół. Janine, Sammi, Jon. Jak wybrałeś te osoby?
Mam dobrą intuicję. Potrafię rozpoznać kogoś, z kim będzie mi się dobrze pracowało. Szybko wiedziałem, że będzie tak w przypadku Janine. Przedstawił mi ją dawno temu mój manager. Bardzo szybko się wdrożyła i wiele wniosła. Jest to bardzo produktywna osoba. Sammi została wyszukana w Internecie przez Janine. Była fanką IAMX. Wnosi radość i energię. Jest bardzo bystra i dobra w tym, co robi.

A Jon?
Szukaliśmy perkusisty w Los Angeles. Poznałem Jona w restauracji i polubiłem sposób, w który do mnie mówił, do tego był dobrym perkusistą, ale jest wielu dobrych perkusistów. Więc sposób, w jaki do mnie mówił, był bardzo ważny.

Mieszkałeś w Londynie, Berlinie… Ostatnio przeprowadziłeś się do Los Angeles. Miałeś dość zimna?
Nie tyle zimna, co szarości. Zawsze przenosiłem się, szukałem inspiracji w różnych miejscach. Wiele z nich możesz znaleźć w miastach. Mam obecnie przyjaciół w Los Angeles. Przez długi czas nie byłem nim zainteresowany, ponieważ uważałem, że to duchowe pustkowie. Myliłem się. Żyje tu wiele wspaniałych ludzi, jest pięknie. Szukałem również bardziej pozytywnego światopoglądu.

Jakie są twoje plany na ten rok?
Będziemy kontynuować trasę. Nie grałem przez długi czas i powrót na scenę jest ekscytujący. Jestem obecnie szczęśliwszy podczas występów niż kiedyś. Będziemy dalej tworzyć nową muzykę, może występować na festiwalach. Ponowie wrócimy do Europy.

Polska?
Na pewno przyjedziemy. Być może do Warszawy albo Krakowa.

Polscy fani będą bardzo szczęśliwi.
Cudownie. To bardzo urocze.

Artykuł IAMX: „lubię zajmować mózg pracą” pochodzi z serwisu KVLT.

Dzień był niespodziewanie chłodny, a przecież zapowiadano 11 stopni C. Nie był jednak ponury. Nie. Zwłaszcza dla osób, które w sobotę 5 marca poczuły przemożną chęć zobaczenia IAMX na scenie poznańskiego klubu Eskulap.

Ci, którzy znają ten solowy projekt brytyjskiego wokalisty Chrisa Cornera, zapewne już widząc samą nazwę IAMX, częściowo wiedzą, czego można było się spodziewać. Jeśli jednak nie słyszeliście o nim, zamknijcie oczy, wyobraźcie sobie i poczujcie dużą dozę cienia poprzecinanego świetnie dobranymi światłami, korespondujące z muzyką wizualizacje i maszynę koncertową produkującą ostre jak brzytwa, a jednocześnie chwytające za serce i poruszające tłumem utwory. A najlepiej nie wyobrażajcie sobie, tylko posłuchajcie…

The alternative to real world

Klub Eskulap, z pozoru niepozorne miejsce, kryje w sobie całkiem dużą salę koncertową i zaplecze, na którym można usiąść i porozmawiać. To tutaj o godzinie 15 Chris Corner udzielał wywiadów. I to pod nim, przywabione tourbusem na niemieckich rejestracjach, gromadziły się fanki (liczniejsze) i fani w strojach nawiązujących do kreacji scenicznych ich idola. Był więc brokat, były litery X, były czarne smugi, była i czerń. Nie całkowite Castle Party, ale jednak klimat podobnie mroczny i jednocześnie pełen radosnego wyczekiwania.
O 19 bramy klubu zostały otwarte. Chętni, a było ich sporo, mogli zakupić gadżety i ubrania z trasy koncertowej. Płyty, single, torby, przypinki, koszulki i nawet elementy bielizny. Wszystko sprzedawane zza lady, na której stał złoto-czarny manekin. Toalety pokrywały się brokatem, który wraz z jego właścicielkami znaczył coraz szersze kręgi. Im bliżej było godziny 20, tym więcej migocących drobinek mieniło się pod sceną.

O 20 licznie przybyli fani przylegli do barierek. W tle leciała muzyka, testowano mikrofony, jednak zespół, który jest zazwyczaj punktualny, nie pojawiał się na scenie. Obok skandowania nazwy IAMX dało się słyszeć głosy niepokoju. Uspokojeni byli jedynie ci, którzy przeczytali wcześniej wpis Sammi Doll na Instagramie, informujący, że występ rozpocznie się o 20.30. I tak się stało! Dokładnie o tej porze na scenie pojawił się IAMX, czyli Chris Corner, oraz muzycy towarzyszący mu podczas trasy promującej wydany w 2015 r. album Metanoia.

Kinder und Sterne küssen und verlieren sich

Scenę rozświetliły precyzyjnie dobrane światła, na czterech ekranach zaczęły być wyświetlane wizualizacje. Światło padało także na Janine Gezang (klawisze, bas, wokal) oraz Sammi Doll (klawisze, wokal) – dwie pełne niespożytej energii artystki, które przez cały półtoragodzinny koncert grały, skakały, śpiewały i zagrzewały tłum do zabawy. Reflektory nie omijały też publiki, dzięki czemu cały spektakl przypominał dużą dyskotekę z przywódcami, którzy nadawali jej rytm.

Główny dyrygent, przysłonięty ciemnymi ubraniami, czarną mazią i brokatem, unikał jasności, a ona jego. Podobnie ukryty w cieniu był przez większość czasu perkusista Jon Siren. Ten spektakl czerni i światła, w połączeniu z wizualizacjami, w których bardzo dużą rolę odgrywało ludzkie ciało, zazwyczaj w akrobatycznych pozach, był precyzyjnie wyreżyserowany i świetnie komponował się z muzyką.

Akustyka jak niemal zawsze na koncertach IAMX była doskonała. Zespół postawił, podobnie jak w listopadzie w Warszawie, na mocniejsze wykonanie utworów. Wszystko zaczęło się od I Come With Knives z wydanej w 2013 r. płyty The Unified Field. Zaraz potem zabrzmiało The Alternative z noszącego ten sam tytuł albumu z 2006 r. Następnie przyszła kolej na utwór z najnowszej płyty – Happiness. Po którym Chris i zespół zaprosili publikę na kolejny majstersztyk z tego postdepresyjnego wydawnictwa – No Maker Made Me. W wykonaniu na żywo utwór ten niesie jeszcze większy ładunek agresji i równocześnie niekoniecznie agresywnej energii. Następny był delikatny Tear Garden z Kingdom of Welcome Addiction (2009 r.), po czym wraz z Oh Cruel Darkness Embrace Me powróciła do nas Metanoia. Nie zabrakło przy tym innych hitów z The Alternative, jak Spit It Out oraz Nightlife.

I want your contact

Później ponownie, tym razem wraz z Insomnią, przenieśliśmy się do świata najnowszego albumu i doświadczyliśmy bardziej subtelnego oblicza IAMX. Następnie Chris zaczął prowadzić tłum w kierunku Gwiazdy Polarnej (North Star). Nie pozwolił nikomu odpocząć. Dziewczyny dwoiły i troiły się na scenie, a on spazmatycznie poruszał się pomiędzy nimi a instrumentami elektronicznymi. Janine porzucała klawisze na rzecz basu lub dodatkowego bębna, w który uderzała wspólnie z Chrisem. Zespół wciąż zachęcał publikę do interakcji. Wokalista dziękował i bił ukłony, ręce tłumu falowały, teksty były śpiewane. Słowem – koncert idealny.

Niestraszny był nam brak klimatyzacji i wysoka temperatura panująca w klubie. Nie zniechęcało nas to do skakania. Nie wpłynęło też na zespół. Brokat spływał z twarzy, ale nikt nie odpuszczał. Wszyscy podążyliśmy ochoczo za rytmem Aphrodisiac. Świetnie bawiło się, słysząc między utworami podziękowania od zespołu i słowa miłości. Na zakończenie powróciliśmy do miejsca, w którym wszystko się zaczęło, a to za sprawą Your Joy Is My Low z pierwszej płyty solowej Chrisa Kiss + Swallow (2004 r.). Później bity ucichły. Zespół kłaniał się, dziękował i pożegnał, ale oczywiście nikt z publiki nie myślał o opuszczaniu sali. Skandowanie IAMX, światło latarki padające ze sceny i badające twarze fanów i znów maszyna ożyła.

I want to know how to survive in the nightlife

Bis przedłużył ekstazę, gdyż IAMX ponownie sięgnął po pierwszą płytę, stawiając na Kiss and Swallow. Później znów przenieśliśmy się do 2009 r., niestety omijając 2011, i ze sceny popłynęło uspakajające I Am Terrified. I znów zespół zniknął, a scena i sala pogrążyły się w ciemności. Jednak nie trzeba było długo czekać. Artyści wrócili z drugim bisem i przebojowym Bring Me Back a Dog. To było perfekcyjne zagranie. Mistrzowie ceremonii i publika wskazywali na zmianę na siebie: The trouble is me – You, świetnie się przy tym bawiąc. Całość wieńczyło refleksyjne Mercy, również z 2004 r.

I światła zgasły. Rozdano róże, które zostały przyniesione przez fanki i w trakcie koncertu były trzymane przez Chrisa. Rozdano playlisty i pałeczki perkusyjne. Część osób została jeszcze przy barierkach, chłonąc atmosferę i patrząc na kwiaty, które dokonały żywota pod usianą brokatem sceną. Nadeszła noc, na którą świetnie przygotował nas zespół.

Poniżej zdjęcia z koncertu, pełna galeria do obejrzenia tutaj.
Autorka zdjęć jest Justyna Szadkowska.

Artykuł IAMX – Poznań (05.03.2016) pochodzi z serwisu KVLT.