Nie mam zamiaru owijać w bawełnę i stopniować napięcia – March of the Obsequious zawiera dokładnie to, czego od Tad Morose oczekiwałem. Jeśli szukacie charakterystycznej dla gatunku mieszanki przaśnych potupajek, łatwych melodii i siermiężnego łączenia metalowych aranżacji z koślawymi partiami klawiszy, to jest to absolutnie zły adres. 10 zawartych na albumie numerów, mimo utrzymania w klimatach power i heavy, sięga znacznie dalej, zaprzęgając w muzyce elementy doom (szczególny ukłon w stronę Candlemass), epic i progressive metalu.

Udało się muzykom grupy wymieszać powyższe składowe w niemal doskonałych proporcjach, dzięki czemu March of the Obsequious to płyta, która potrafi w niektórych momentach zmusić do wysiłku i skupienia, by w innych zaskoczyć swoją przystępnością, bezpretensjonalną chwytliwością i dynamiką. Doskonale sprawdzają się w akcji zarówno pojedyncze numery (jeśli miałbym wskazać te najciekawsze, na pewno byłyby to Witches Dance, Phantasm, Escape i A Trail of Sins), jak i cały album, który (dzięki w miarę krótkiemu metrażowi) posiadaj duży potencjał re-słuchalności.

Dla osób zasłuchujących się w muzyce takich kapel jak Iced Earth, Firewind, Masterplan, Pyramaze, Ashes of Ares czy Iron Savior, pozycja obowiązkowa.

Szlachetny kruszec, szkoda by przeszedł niezauważony.

Artykuł TAD MOROSE – „March of the Obsequious” (2022) pochodzi z serwisu KVLT.

Wspomniana płyta pochodzącego z Niemiec Wheel to niemal 50 minutowa podróż do czasów, gdy w szlachetnych piecach Candlemass, Saint Vitus, czy Solitude Aeturnus wykuwał się tradycyjny doom. Co jednak istotne (bardzo mi to zresztą w tym materiale odpowiada) krążek nie ogranicza się jedynie do sentymentalnego sięgania po stare wzorce. W zasłużony (choć już nieco zapomniany) gatunek Wheel zaszczepia pierwiastek witalności, kierując swoją muzykę w stronę podniosłego, epickiego heavy metalu, nadającego nieśpiesznie snutym przez zespół opowieściom wyczuwalną dozę chwalebności i majestatu.

O wartości płyty przesądza zarówno jej aspekt kompozycyjny jak i wykonawczy. Preserved in Time to zwyczajnie świetnie napisany i zaaranżowany materiał, absorbujący z łatwością uwagę słuchacza. Istotną wartością, zasługująca na osobną wzmiankę i pochwałę jest też rewelacyjny, rezonujący, wysoki wokal Arkadiusa Kurka, który wzbogaca kompozycje dodatkową magią i urokiem.

Wzięła mnie ta płyta z zaskoczenia, ale o takie zaskoczenia w tym sporcie chodzi. Nie wyróżniając poszczególnych kompozycji, polecam wam ten album jako całość. Nie będziecie zawiedzeni.

Artykuł WHEEL – „Preserved in Time” (2021) pochodzi z serwisu KVLT.