Przejdźmy do omówienia zawartości najnowszego dokonania tria. To wydawnictwo krótkie, acz niewątpliwie treściwe, bo choć Oszukać Listopad trwa niespełna 27 minut, czas trwania jest w tym przypadku atutem. Dzieje się tu bowiem naprawdę sporo i kolokwialnie rzecz ujmując, jest grane dość gęsto. Tak czy inaczej nie ma mowy o nudzie, a co równie ważne, wszystkie kompozycje zawierają pewne wspólne mianowniki, pozostając jednocześnie kompozycjami w pełni suwerennymi, niezależnymi od siebie nawzajem. Zapomnijcie więc o ciągłym powtarzaniu tych samych zagrywek. Otwierające Czekać na śmierć jak gwiazdy na noc kipi od zapożyczeń ze sludge’u, następne w kolejności Eigengrau bodajże najmocniej koresponduje z typowymi zabiegami znanymi z black metalu, serwując riffy grane tremolo, zespolone z perkusyjnymi blastami i akordami dysonansowymi, Zadając pytanie przykuwa uwagę charakterystycznym gitarowym hookiem, singlowy Oszukać Listopad rozpędza się, po czym nagle zatrzymuje, splatając wszystko w dysharmonii wzmocnionej przygnębiającym tekstem, Czas zamiast krwi przywodzi na myśl momentami Furię z okresu Księżyc milczy luty, a to jedynie część z atrakcji, które czekają na płycie Czerniny.

Momentami aż trudno uwierzyć, że za wszystkie zarejestrowane partie odpowiada jedynie trzech muzyków. Moim zdaniem trudno działać w charakterze power trio, ponieważ odgrywając materiał na żywo nie można umówić się z drugim gitarzystą, że ktoś w danym miejscu zagra solówkę lub dorzuci jakąś przykuwającą uwagę partię, urozmaicając materiał. Miło mi napisać, iż Czerninie czwarty instrumentalista zdaje się niepotrzebny, ponieważ nagrane utwory sprawiają wrażenie przemyślanych kompozycyjnie. I między innymi z tego powodu recenzowany tu album słucha się świetnie zarówno od deski do deski, jak i na wyrywki. Odmawiam natomiast odpowiedzi na pytanie: „czy najnowsza Czernina jest tą najlepszą?”. Trudno mi to stwierdzić, ponieważ lubię wszystkie wydane dotychczas dokonania szczecińskiego zespołu. Niemniej Oszukać Listopad to jedno z moich największych zaskoczeń końcówki 2025 roku. Nadróbcie ten krążek póki za oknem albo jest biało od śniegu albo totalnie szaro-buro, na przykład od dymów wydobywających się z kominów polskich domów.

Artykuł CZERNINA – „Oszukać Listopad” (2025) pochodzi z serwisu KVLT.

Na Fading Backwards fani zespołu musieli poczekać siedem lat. Album zawiera sześć utworów, stanowiących kwintesencję muzycznej tożsamości THAW, ukazując jego wyjątkowe brzmienie w nowym świetle.

Warstwa muzyczna nowego albumu THAW naprawdę oddaje istotę tej oryginalnej formacji, łącząc żywe brzmienie z ciężkimi, nisko nastrojonymi gitarami. Te potężne dźwięki są dodatkowo wzbogacone hałaśliwą elektroniką, która dodaje głębi i charakteru każdemu z nowych utworów.

Większość materiału na nowy album nagrano na żywo, co nadało utworom surowości i autentyczności. Resztę starannie dograno w celu uzyskania optymalnego brzmienia. Jednak nie tylko instrumenty definiują ten album; odznacza się on się zupełnie nowym podejściem do partii wokalnych.

Album nagrano w renomowanym Monochrom Studio (Behemoth, Entropia), w którym THAW mógł w pełni wykorzystać swój potencjał artystyczny, tworząc brzmienia mocne i pełne subtelnych niuansów.

THAW to zespół znany z pogoni za nowymi formami ekspresji. Za sprawą „Fading Backwards” udowadnia, że ich muzyczna podróż jeszcze się nie skończyła. Nowa płyta to nie tylko powrót do korzeni, ale także krok do przodu i świadectwo, że zespół ma jeszcze wiele do zaoferowania.

„Jesteśmy podekscytowani, że nowy album THAW w końcu ujrzy światło dzienne” – komentuje zespół. „Wiemy, że proces pisania i nagrywania albumu zajął sporo czasu. Jesteśmy usatysfakcjonowani efektem końcowym i nie możemy się doczekać Waszej reakcji na na nowe utwory”.

Miksami oraz masteringiem zajęli się Haldor Grunberg i Krzysztof Kurek w Satanic Audio (Pestilence, Azarath, Behemoth). Okładkę zaprojektował Artur Masternak.

Wczoraj zespół rozpoczął trasę koncertową:

25.10.2024 – Kraków, Gwarek (wydarzenie)
26.10.2024 – Lublin, DK Węglin (wydarzenie)
27.10.2024 – Warszawa, Hydrozagadka (wydarzenie)
07.11.2024 – Poznań, Pod Minogą (wydarzenie)
08.11.2024 – Wrocław, Łącznik (wydarzenie)
09.11.2024 – Bydgoszcz, Over the Under Pub (wydarzenie)
10.11.2024 – Gdańsk, Wydział remontowy (wydarzenie)

Tracklista:
1. The Great Devourer
2. A Place Where Repetition Dwells
3. Wartenberg Wheel
4. In the Laughter and the Stride
5. Dissociate Me/Spreader Bar
6. Moral Justification of Selfishness

Artykuł THAW: odsłuch nowej płyty „Fading Backwards” pochodzi z serwisu KVLT.

MAG (PL)

Toruński MAG wypadł w roli otwieracza po prostu celująco. W zasadzie tutaj mógłbym skończyć opis tego koncertu, bo ich występ miał w sobie wszystko, czego mógłbym od nich oczekiwać. Świetnie nagłośnione bębny, selektywne brzmienie instrumentów, potężnie wibrujący bas i bardzo dobrą kondycję wokalną Konstantego, który sprawdził się w roli wodzireja tego wieczoru. Co prawda wolałbym usłyszeć więcej numerów z debiutu, ale zamykające koncert Pragnienie wynagrodziło set składający się głównie z nowych utworów. Niemniej jednak nie mogę doczekać się ponownego występu magików — koniecznie z dłuższym czasem antenowym.

E-L-R (CH)

Nie miałem żadnych oczekiwań wobec występu E-L-R. Wynikało to z całkowitego braku znajomości ich twórczości. Redakcyjna koleżanka Annika zachwalała ostatni materiał szwajcarskiego trio (recenzja), co pozwoliło mi założyć, że raczej nie będę rozczarowany. I rzeczywiście nie byłem zawiedziony! Transowy, momentami wręcz mistyczny post/doom metal zbudował naprawdę genialną atmosferę. Niestety w porównaniu do poprzedników E-L-R napotkał sporą przeszkodę w postaci praktycznie zagłuszonego wokalu. Mocna ściana gitar nie pozwoliła przebić się wokalistkom, a wszystkie numery wybrzmiały raczej jako instrumentalne kompozycje. Szkoda, bo sądzę, że klimat koncertu byłby lepszy, gdyby wokal nie zlewał się z instrumentami. Mimo to bawiłem się świetnie, zwłaszcza że każdy kolejny utwór dokładał ciężarem do pieca i coraz mocniej bujał zahipnotyzowaną publiką.

Wolvennest (BE)

Bez zbędnego owijania w bawełnę napiszę, że koncert można określić mianem kompletnego. Nieco ponad godzinny set psychodelicznego black metalu przemieszanego z okultystycznym rockiem minął w mgnieniu oka. Wolvennest z numeru na numer nabierał rozpędu, co przekładało się na większe szaleństwo — zarówno na scenie, jak i na parkiecie. Złowieszczy klimat muzyki świetnie komponował się z wizualizacjami i oświetleniem, ale dla mnie najmocniejszym punktem występu była Shazzula. Jej głos na żywo po prostu powalał na kolana. Najlepszym dowodem był zamykający wieczór Accabadora, którego wstęp wybrzmiał niczym prawdziwie piekielna inwokacja do najmroczniejszych z mrocznych sił. Muzycy dosłownie czarowali swoimi instrumentami, a ja mogę napisać wprost, że już dawno nie miałem okazji być na tak dobrym gigu.

Dziękuję Soulstone Gathering za udział w tym jakże mistycznym wieczorze, który nawet przez chwilę nie miał słabego momentu. Mógłbym narzekać na zbyt krótkie występy każdego z zespołów, ale koncerty w ramach tras rządzą się własnymi prawami. Pozostaje mi mieć nadzieję, że taki skład ponownie zawita do Krakowa — może na kolejnej edycji Soulstone Gathering Festival? Czego sobie i wszystkim fanom życzę.

Artykuł Wolvennest, E-L-R, MAG — Kraków (3.11.2023) pochodzi z serwisu KVLT.

Po wydaniu w ubiegłym roku bardzo dobrej płycie „False Light” (Debemur Morti Productions) zespół poinformował, że wkrótce wyruszy w europejską trasę koncertową pod szyldem Spring 2023 European Tour. Podczas tej trasy ukraińska grupa zawita również do naszego kraju i wystąpi aż na czterech koncertach!

27.04.2023 – Szczecin, Krzywy Gryf (wydarzenie)
28.04.2023 – Toruń, NRD (wydarzenie)
29.04.2023 – Warszawa, VooDoo (wydarzenie)
30.04.2023 – Kraków, Alchemia (wydarzenie)

Artykuł WHITE WARD: europejska trasa zawita do Polski! pochodzi z serwisu KVLT.

Z najnowszym albumem Włochów The Catharic Anointing of Heterodoxy In Resilience (A Black Metal Rhapsody) należy wziąć się po prostu „za bary” i wydać własny wyrok. Ktoś pokocha bezkrytycznie, ktoś wyśmieje lub odrzuci. Jednych i drugich pogodzi być może kower Queen –Black Metal Rhapsody to blackowa trawestacja Bohemian Rhapsody. Szczerze i życzliwie uśmiechnąłem się podczas pierwszego kontaktu – zwłaszcza, gdy zamiast swojskiej „mamy” pojawił się w tekście „Szatan”. Nie można odmówić Hanormale brawury. O ileż prościej byłoby wziąć na warsztat jakiś norweski hymn z lat 90.

Znalazło się na The Catharic... miejsce na dość długie kompozycje, zwykle mające formę suit. Dzieje się w nich sporo. Nie chcę za wiele spojlerować, bo pewien element zaskoczenia, związany z łączeniem odległych od siebie muzycznych światów, jest na płycie ważnym czynnikiem zabawy ze słuchaczem. Włosi trochę podpuszczają nas, czasem żartując odrobinę, innym razem popisując się śmiałością. Od klasycznego black metalu, skrzeków i dziarskich riffów, poprzez orkiestrowe wstawki i chórki, na klasycznych jazzowych tematach, folkowych, dalekowschodnich wstawkach kończąc. A żeby tego było mało, przewijają się tu melodie w estetyce radiowego, japońskiego popu.

Tak, dużo tego, a czasem wszystkie te składniki przewijają się na przestrzeni jednej tylko kompozycji. Z chaosu rodzi się ciekawy koncept. Ciekawy, ale niekoniecznie do strawienia przez wszystkich. To tak jakbyście słuchali na zmianę starych numerów Emperora i Dimmu Borgir, poprzetykanych ścieżką dźwiękowa z Cowboya Beboba, zdartymi dźwiękami z prog rockowych winyli z lat 70. (Black Widow choćby) i zawodzeniem japońskich Yokai. Chaos to jednak zamierzony i kontrolowany, bo liczne grono zaproszonych muzyków wiedziało, jaki efekt chce osiągnąć.

The Catharic Anointing of Heterodoxy In Resilience (A Black Metal Rhapsody) – brzydkie kaczątko, czy czarny łabędź, śmiało wzlatujący ponad przeciętność? Oczywiście nie takie eksperymenty black metal zna, by tu jakoś odlecieć w zachwycie i zdziwieniu. Jednak u słuchaczy, którzy dadzą Hanormale drugą szansę, każde kolejne przesłuchanie będzie przynosić nowe wrażenia, bo nie wyłapie się wszystkiego za pierwszym razem.

Jeśli czegoś mi brak, to jeszcze większej dawki japońskiego folku, bo to jakiś rzeczywisty wyróżnik. Dla mnie muzyka Włochów stanowi interesującą odskocznię od metalowego mainstreamu i surowego podziemia.

Artykuł HANORMALE – „The Cathartic Anointing of Heterodoxy In Resilience (A Black Metal Rhapsody)” (2022) pochodzi z serwisu KVLT.

Tracklista:
01. Happy end
02. Coś więcej
03. Nie zapomnę ci tego
04. Steampop
05. Wybór nie zakaz
06. Pov
07. Game over
08. Legion

Artykuł Gruzja przedstawia odsłuch albumu Vulgator, soundtracka do Priest Simulator: Heavy Duty pochodzi z serwisu KVLT.

Na pierwszy ogień poszedł najmłodszy z występujących w piątkowy wieczór zespołów – stołeczny death metalowy Clairvoyance. Jak dla mnie zespół jest skazany na sukces. Potężny, smolisty death metal grany przez tę raczkującą stażem formację skopał mi dupsko dokładnie tak, jak niedawno zrobiła to wydana przez nich demówka. Po prostu klasyczny, deathowy wpierdol z tak wysokiej półki, że kopara opada. Czas sceniczny zespołu był niestety adekwatny do dotychczasowej długości kariery chłopaków, ale pozostawili po sobie tak dobre wrażenie, że wprost nie mogę doczekać się ich debiutanckiego albumu albo chociaż jakiejś EPki. No i również kolejnych występów, sądząc po publiczności domagającej się bisów – raczej nie jestem w tym osamotniony.

Miejsce Clairvoyance szybko zajął hc punkowy JAD, również z Warszawy. Gatunkowa szufladka zobowiązuje, zatem zgromadzeni na Skwerze Play ludzie mogli zobaczyć na własne oczy prawdziwą energetyczną bombę. Kto zna zespół z ich wydawnictw, ten wie o czym mówię – choć jest to mało zróżnicowane (a zespół i tak stara się czasem te swoje utwory urozmaicić jakimiś niespodziewanymi zwolnieniami tempa), to przy ich muzyce krew płynie jakby szybciej i usiedzieć/ustać w miejscu ciężko. Podobnie jak ciężko było nam wszystkim wystać w abstrakcyjnych rozmiarów kolejkach po piwo – coś tu albo ewidentnie nie zagrało logistycznie, albo po prostu ilość chętnych na ten niezbędny na tego typu koncertach napój została niedoszacowana (inna sprawa, czy było warto tyle razy w tej kolejce stać).

W końcu nadszedł czas na Gruzję. Moje drugie już w lipcu (i w życiu) spotkanie z zespołem na żywo również zaliczyć mogę do udanych, choć setlista oczywiście była mocno okrojona względem tego, co zagrali niedawno w Katowicach. Poziom performance’u jednak pozostał prawie bez zmian – setlista złożona z petard, solidne granie i tak samo dobre występy rozpieranych energią wokalistów (tym razem brakowało Dominika Gaca), którzy bardzo chętnie prowadzili interakcje z publiką, często schodząc z podestu i podchodząc do barierek. Tym razem ulokowałem się bliżej sceny, przez co jeszcze lepiej widziałem ekspresyjność gardłowych oraz ich mniejsze i większe relacje między sobą. Polecam, ciekawa sprawa.

Setlista:
Jeszcze nie mamy na was pomysłu I
Jego głos
Gruzini
Królowie zwierząt
Jeszcze nie mamy na was pomysłu III
800 zł
Moja Ratyzbona
Opuść mnie

Pierwszym z piątkowych reprezentantów krajowej wagi ciężkiej był niezmordowany Vader również z małym twistem w składzie – nie miejscu grającego trasę z Decapitated Jamesa Stewarta zameldował się młody talent Krzysztof Klingbein. Chłopak pokazał niedowiarkom, że ma przed sobą świetlaną przyszłość i jest rewelacyjnym pałkerem. Zespół niedawno wydał reedycję swojego kultowego albumu De Profundis i zajmuje się obecnie przypominaniem tego dzieła, stąd też sporą częsć setlisty zajęły utwory właśnie z niego – między innymi Blood of Kingu, Incarnation, Act of Darkness, Reborn in Flames czy klasyki będące stałą częścią Vaderowych setlist, takie jak Sothis czy Silent Empire. Oprócz tego zespół postawił na sprawdzone już koncertowo patenty (Dark Age, Carnal, Wings, Cold Demons) oraz kilku reprezentantów ostatniego krążka, wydanego przez olsztyńskie komando (m. in. Emptiness, Shock and Awe, Despair, Into Oblivion). Całość wykonana z klasą, do jakiej zespół zdążył już chyba każdego przyzwyczaić i z odrobiną pirotechniki, która jest już stałym elementem występów Vadera. Nie obyło się bez drobnych problemów dźwiękowych (momentami całkowicie ginęła gitara Marka Pająka), jednak ogólnie było bardzo dobrze i miło było zobaczyć, że przerwa od koncertów nie podziałała negatywnie na formę, w jakiej ten legendarny zespół się znajduje.

Wieczór zamykał zdecydowanie najbliższy mojemu sercu zespół z tego całego zestawu, czyli Kat&Roman Kostrzewski. Tutaj również niezbyt było do czego się przyczepić – brzmieniowo żyleta, zespół zdecydował się na setlistę dość podobną do tego, co dwa lata temu zagrał na Legendach… z drobnymi usprawnieniami tu i ówdzie. Przeważały więc dawne hity (no i po raz pierwszy usłyszałem Purpurowe gody na żywo!), a reprezentacja nowych dokonań studyjnych formacji była niewielka. Cieszyła świetna forma wokalna Kostrzewskiego, lekko martwiąca była za to jego forma fizyczna – legendarny wokalista, choć żwawy jak zawsze, był wychudzony i widać, że walka z chorobą odcisnęła już na nim swoje piętno. On sam zresztą zdaje sobie z tego sprawę i mówi o tym wprost, zapowiadając, że nie wie jak długo jeszcze będzie w stanie koncertować i czy zdrowie pozwoli mu na realizację kolejnej płyty Kata. No to prywata: Panie Romanie – z całego serca życzę Panu zdrowia i mam nadzieję, że nadchodząca płyta solowa nie będzie Pana ostatnim muzycznym słowem. Liczę na to, że spotkamy się jeszcze na niejednym koncercie, czy to z Katem na scenie czy po prostu na widowni.

Setlista:
Baba zakonna
Diabelski dom I
Czas zemsty
Maryja omen
Purpurowe gody
Porwany obłędem
Piwniczne widziadła
Modłości
Diabelski dom II
Zawieszony sznur
Odi Profanum Vulgus
Wyrocznia
Łza dla cieniów minionych
Ostatni tabor

Po bisie metalowe święto w Poznaniu dobiegło końca. Myślę, że ze wszystkich letnich metalowych koncertów 2021 roku, łącznie z tymi, które dopiero się odbędą, to właśnie to zestawienie było/jest/będzie najlepsze. Dwie absolutne legendy wspierane przez młode, gniewne, ale jakże solidne polskie kapele – niby już to znamy, niby Kat&RK i Vader grają prawie na okrągło i nie jeden powie, że już mu się przejadły, a jednak wciąż cieszy to tak samo, tym bardziej po tak długiej przerwie i w tych trudnych czasach. Kto był, raczej nie żałuje, kto nie dotarł – musi liczyć na to, że jeszcze będzie okazja.

Autorką zdjęć jest Justyna Szadkowska.

Artykuł Kat & Roman Kostrzewski, Vader, Gruzja, Jad, Clairvoyance – Poznań (30.07.2021) pochodzi z serwisu KVLT.

Podczas gdy dziewięć piosenek na Origins już tchnie awangardową i jazzową atmosferą, z której White Ward stanie się sławny w następnych latach, ukraińscy muzycy niewątpliwie nadal byli mocno zainspirowani swoimi black metalowymi korzeniami. Utwory te ukazują swoje zalety dzięki bezkompromisowej przygnębiającej mieszance stygijskiego, atmosferycznego black metalu, post-metalu i dark ambientu.

Yurii o piosence Inhale My Despair: „Ta piosenka była pierwszym eksperymentem, a potem poznałem Sashę Smirnova. Zupełnie nie interesował się muzyką metalową, ale kochał jazz, dark jazz, prog rock itp. Postanowiliśmy więc wspólnie skomponować coś bardziej dziwnego i interesującego. Potem, kiedy komponowaliśmy partie gitarowe, Yurii, nasz były perkusista, dodał do naszych partii trochę jazzowych wypełnień i naprawdę spodobał nam się otrzymany rezultat. Tak więc zdecydowaliśmy się nadal używać tego jazzowego wpływu w naszej muzyce i nadal bardzo mi się to podoba.”

Tracklista:
01. Walls MMXV
02. When Gift Becomes Damnation
03. Inhale My Despair
04. Drowned In Cold
05. Nautical Child
06. Depths Of Arcane
07. Walls
08. Guilty If I
09. World Of The Closed Graves

Artykuł White Ward wyda reedycję kompilacji Origins pochodzi z serwisu KVLT.

Naas Alcameth: „Od bram snu, gdzie sukkuby przebywają między jawą i snem, przez ciemne krainy, gdzie królują demony koszmarów i bogowie terroru, Melinoë służy jako noctuarium i zbiór hymnów.”

Nowy studyjny album zatytułowany Melinoë zostanie wydany 14 grudnia 2020 roku nakładem Debemur Morti Productions na CD, kasecie oraz winylu w kilku kolorach (pre-order).

Posłuchajcie monumentalnego utworu, który trwa niemalże 13 minut – Pnigalion.

Tracklista:
1. Somniloquy
2. Pnigalion
3. Succubare
4. Ephialtes
5. Incubatio

źródło: https://akhlys.bandcamp.com/

Artykuł Akhlys ujawnił singiel z płyty Melinoë pochodzi z serwisu KVLT.

Dla przypomnienia zespół w 2019 roku wydał drugi studyjny album pod nazwą Marynistyka suchego lądu. Zapraszamy do odsłuchu, a szczególności fanów takich projektów jak Kły, Biesy, Gruzji czy wyżej wymienionej Odrazy.

Źródło: YouTube Odraza

Artykuł Nieporozumienie – nowy utwór projektu Wędrowcy~Tułacze~Zbiegi pochodzi z serwisu KVLT.