Tracklista:
1. Awaiting the Final Doom…
2. Frozen Hell
3. Plague of the Centuries
4. …And the Laughter has Died (Unleashed Cover)

Artykuł Death/doom metalowy HAUNTED CENOTAPH dzieli się nowym singlem pochodzi z serwisu KVLT.

Artykuł Zapowiedź nowej EPki LITURGY OF DESECRATION pochodzi z serwisu KVLT.

Projekt również poinformował, że jest w trakcie poszukiwania wytwórni zainteresowanej wypuszczeniem wcześniej wspomnianego materiału na CD i winylu jak i również dodała, że cały czas trwają pracę nad studyjnym albumem.

Tracklista:
01. In Profundis Inferni
02. Heavenly Slaughter
03. Goatlust Ritual

Artykuł Odsłuch debiutanckiego materiału LUCIFERIAN CEREMONY pochodzi z serwisu KVLT.

Formację Mordhell tworzą Bloodwhip, Diabolizer, Nuclearazor i Grimmessiah. Słuchacze black metalu powinni kojarzyć muzyków, gdyż są tą najbardziej rozpoznawani i aktywni członkowie podziemnej sceny metalowej. Ostatnim wydawnictwem grupy jest zeszłoroczne demo Crypt of Aggression, które ukazało się w ściśle limitowanym nakładzie, a jeszcze wcześniej dokładnie w 2020 roku premierę miał trzeci album Graveyard Fuck.

Tracklista:
1. Umbra Mortis
2. Worse than Scum
3. Enemy of the Cross
4. Under the Spell
5. Morbid Fascinations
6. The Rite of Darkness (Bathory cover)
7. Det Svartner Nå (Darkthrone cover)
8. Tomhet (Burzum cover)

Artykuł MORDHELL – odsłuch krążka Satanic Wombs pochodzi z serwisu KVLT.

O jakości krążka decyduje szereg zalet. Po pierwsze, doskonałe rozeznanie w temacie. Użyto pewnych środków nie od parady, a z sercem i rozumem jednocześnie. Od wolnych, zdecydowanie doomowych momentów (jak w Miasmatic Malodour) po fragmenty podane z nieco większą werwą – manipulacja tempami się rozciąga się na ekstremalnie szerokiej przestrzeni, ale nie pozwala się nudzić, bo stosunkowo długie kompozycje zawierają w sobie kilka intrygujących przeobrażeń. Soczyste, mocne, i brudne gitarowe riffy pięknie zrastają się w klinczu z ciężkimi jak wieko krypty dźwiękami basu. To znaczy czasem będzie topornie, niekoniecznie z chirurgiczną precyzją, ale szczerze i jak najbardziej dosadnie.

Chwytliwe, ale w żadnym wypadku nieciążące w jakąkolwiek komercyjną stronę kompozycje Haunted Cenotaph utrzymane są w określonych kanonach. Growling Coffin Crawlera to grobowy, ale pełen werwy, gdy trzeba, lub wzbogacony o szaleńczy krzyk – doskonale pasuje do proponowanej konwencji. Produkcja wyławia zalety tego typu podejścia. Brzmi to jakby wypłynęło z czeluści choćby Sunlight Studio. Ale przecież można się tu doszukiwać inspiracji Szwecją, Florydą, Holandią, Wielką Brytanią, tylko właściwie po co? Wiadomo jak się dawniej grywało. A że było to dobre, to warto czasem nawiązać do przepisów zapisanych na starych, zapleśniałych pergaminach.

Tę wąską, ale dość intensywnie i na różne sposoby wykorzystywaną gamę środków, uzupełniają takie drobnostki jak dźwięki dzwonów w Funeral Candless, czy klasyczne intro w postaci The Music of Erich Zann (nawiązania do twórczości Lovecrafta zawsze w cenie). Tekstowo to zaproszenie do podróży po starych cmentarzach, przyjrzenia się plugawym rytuałom, sztachnięcia się trupim odorem. A zatem to rzecz dla maniaków. Komu nie w smak gnijący udziec wyciągnięty z grobu, niechże nie jada, bo się jeszcze zatruje. Mam na CD, a chciałbym na kasecie, bo to doskonały nośnik dla tego typu grania.

Artykuł HAUNTED CENOTAPH – „Abyssal Menace” (2020) pochodzi z serwisu KVLT.

Jeśli są tu fani agresywnych, prostych (ale nie prostackich), szybkich thrashowych riffów, wyraźnie zatrutych trupim jadem proto-black metalowych brzmień, to niech od razu zerkają do sklepu Fallen Temple i kupują w ciemno. Death Return to rzecz, w której esencja starego Slayera i Kreatora miesza się z dzikością południowoamerykańskich kapel pokroju najwcześniejszej Sepultury i Sarcofago. Jednocześnie, choć możemy tutaj wymienić jeszcze parę kapel i próbować wskazać wpływy, to jednak siłą Apostasy jest własny styl. Chilijczycy swobodnie przemieszczają się od rejonów brudnego heavy metalu po bliskie już deathowym wyziewom rejony. A że oni sami pochodzą z tamtych czasów (a przynajmniej lider, Cristian Silva), Death Return wypada atrakcyjnie dzięki szczerości. Oczywiście nikt nie odkrywa tu nowych lądów, a jedynie penetruje porzucone nekropolie pradawnych kultów, których echa brzmią szalenie znajomo i kojąco dla oldschoolowych kręgów. Można to jednak robić z pasją bądź z użyciem tanich sztuczek. Apostasy z pewnością daje z siebie wszystko.

Mrok, diabeł, agresja, czarna magia, śmierć – nikomu nie trzeba chyba streszczać zawartych tu liryków. Muzycznie mamy zaś do czynienia z dobrze naoliwioną machiną rozpędzonych riffów, w których niepokorność ważniejsza jest od ciężaru. Nie oznacza to jednak, że Apostasy nie zwolni, gdy trzeba, i nie zaproponuje jakiejś małej odmiany, wciągającej zagrywki, skrzącego się od emocji gitarowego sola. Przenosimy się jakby do czasów, gdy death metal raczkował, black jeszcze nie był zdefiniowany, a tego typu granie, jakie prezentuje Apostasy, stanowiło forpocztę ekstremalnych odmian, które miały zawładnąć wkrótce światem. Udało się uchwycić ten moment w historii i zamknąć w atrakcyjnej, choć niepokornej formie. Z pewnością pomógł żar południowoamerykańskiej ziemi.

Materiał na Death Retun jest dojrzalszy i bogatszy od (tak czy inaczej znakomitego) poprzednika. Jednocześnie szerszy wachlarz pomysłów nie przygasił prymitywnej agresji. Do tego produkcja doskonale podkreśla staro-szkolną manierę, wyłuskując sedno dzikiej energii tamtych czasów, dalekiej od cyfrowej precyzji i czystości. Masteringiem zajęło się szwedzkie studio, i może by napisać – to słychać.

Nie ma co tu analizować poszczególnych numerów, w których dzieje się sporo, przy umiejętnym żonglowaniu pulą środków klasycznych dla diabolicznej thrashowej sceny środka i drugiej połowy lat 80. Niby niewiele dało się tu zrobić, bo wszystko zostało już powiedziane w innej epoce. Ale udało się dobrać te elementy z pasją i stworzyć coś, co przyciąga słuchacza. Solidna, a dla miłośników stylu, momentami wręcz porywająca propozycja.

Cieszę się, że polska wytwórnia wypuściła ten materiał. A samo wydanie niekoniecznie w typowych dla black/thrashowych dźwięków kolorach także na wysokim poziomie – wykorzystany na okładce obraz polskiego artysty, Arkadiusza Zająca, niby w kanonach tematycznych, a jednocześnie uciekający od stereotypów.

Artykuł APOSTASY – „Death Return” (2021) pochodzi z serwisu KVLT.

Tracklista:
01. Gdzie Mieszkasz?
02. Szuflady
03. Wędrowcy

Źródło: Zmarłym Facebook

Artykuł Zmarłym – odsłuch debiutanckiej EPki Ziemie Jałowe pochodzi z serwisu KVLT.

Do Szkarłatnego Czyśćca to znów Forest Whispers w najczystszej postaci. Jest ostro, z brutalnymi growlami, szybką i blastująca perkusją, czytelnymi partiami gitarowymi, surowizną nieokraszoną żadnymi lukrowanymi guziczkami. Oczywiście mamy radykalne czasami zmiany tempa (Zamieć II), ale EPka jest klasycznym przedstawicielem raw / pagan black. Posłuchajcie chociaż otwierającego krążek utworu tytułowego. Zęby będziecie zbierali w promieniu określanych nie w metrach a kilometrach. Nie gorszy jest zresztą utwór kolejny, z którego także wylewa się jad. I to z siłą rażenia małej bomby. Ale najlepsze jest to, że w tej dźwiękowej masakrze ani na chwilę nie gubi się duch i klimat prawdziwie melodyjny i tak klasycznie „forestowy”. Brawo!

Jedynym minusem tej EPki jest jej długość. Człowiek chciałby słuchać takiej muzyki godzinami, a tu szast prast i po robocie. Mam więc cichą nadzieję, że ten rok przyniesie jakiś pełnowymiarowy krążek spod szyldu Forest Whispers. Już teraz zajmuję mu miejsce w mojej recenzenckiej kolejce. Forest Whispers to miód i mleko, tyle że w formie lancetu i brzytwy o ciężarze młota bojowego.

Artykuł FOREST WHISPERS – „Do Szkarłatnego Czyśćca” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Na pewno znacie słowo „przerażenie”.
I właśnie to słowo idealnie określa zespół Starless Domain wraz z jego najnowszą płytą Alma, która wyszła w ultra ścisłym limicie 100 sztuk na płycie CD.

Jeśli lubicie klasyczny, skandynawski black metal, to bardzo Wam polecę zespół Ruho, którego album wydała polska wytwórnia Fallen Temple.

Frostnatt to projekt, który do muzyki podchodzi w bardzo klimatyczny sposób. Słuchając takiego black metalu można stwierdzić, że relaks przy niej jest jak najbardziej możliwy.

Pierwszą rekomendację oznaczyłem słowem „przerażenie”, ale do Tragediens Trone chyba najbardziej będzie pasować „finezja” oraz „dzikość”. Debiut norweskiego projektu został oznaczony logo Osmose Productions więc wiecie…..

Nie jeden raz polecałem Wam wydawnicze premiery od Terratur Possessions. I nie inaczej jest tym razem, bo Umbra Conscientia w pełni zasługuje na dłuższą atencję również z Waszej strony.

Ktoś powie, że taka Äera nie wyróżnia się niczym specjalnym, że to kolejny dobry atmosferyczny black metal. Może i tak jest, ale to nie powód, żeby ich nie posłuchać.
To zwyczajnie dobry, na dodatek nieco depresyjny kawał muzyki.

Jeśli jesteście fanami nieco bardziej surowego brzmienia to z pomocą przychodzi Shadow’s Mortuary i serwuje swoją muzykę za pomocą nowego albumu Kuoleman portit, którego wydaniem zajęła się wspominana przeze mnie nie raz wytwórnia Purity Through Fire.

Lubicie Bathory? Ja tak, więc jeśli Wy również to sprawdźcie włoski Apocalypse.

źródło: Black Metal Promotion. BlackMetal Catalog, Atmospheric Black Metal Albums

Artykuł Nowe premiery w black metalowym podziemiu #5 pochodzi z serwisu KVLT.

Tracklista:
1. At the Gates of R’lyeh
2. Haunted Cenotaph
3. Into the Realm of Thanatos
4. Rites of the Undead
5. March of the Damned

Źródło: Haunted Cenotaph, Fallen Temple

Artykuł Haunted Cenotaph: streaming Haunted Cenotaph pochodzi z serwisu KVLT.