Odbędzie się tam 11. edycja Splat!FilmFest – największego w Polsce i jednego z najważniejszych na świecie festiwali nowego kina grozy, fantastyki, kina gatunkowego i bezkompromisowego kina arthousowego. Prestiż wydarzenia potwierdza ranking amerykańskiego magazynu Dread Central, który zaliczył Splat!FilmFest do grona najlepszych horrorowych festiwali globu.

Premiery z Cannes, Toronto i Wenecji

Program, jak co roku, oparty jest na nowościach prezentowanych na największych festiwalach filmowych. Publiczność może spodziewać się polskich premier, głośnych tytułów i filmów, które wywołały dyskusje w światowej branży. Karnety są już dostępne, a każdy z nich to przepustka do tygodnia intensywnych, mrocznych emocji.

Jednym z najgorętszych punktów programu będzie „Deathgasm 2: Goremageddon” – kontynuacja nowozelandzkiego hitu z 2015 roku, pełna krwi, czarnego humoru i odniesień do twórczości Petera Jacksona i Sama Raimiego.

Tradycyjnie na Splat!FilmFest odbędzie się polska premiera kolejnej odsłony kultowej antologii horroru „V/H/S/”. W tym roku zobaczycie „V/H/S/Halloween” – siedem krwawych, makabrycznych historii utrzymanych w klimacie Halloween. Wśród reżyserów są m.in. Casper Kelly, scenarzysta kultowej „Mandy” z Nicolasem Cagem, Bryan M. Ferguson („Bloody Bites”) i Paco Plaza, twórca serii „Rec”.

Prosto z Wenecji na ekrany Kinoteki trafi prawdziwe cacko: dokument „Boorman i diabeł” o udręce i ekstazie twórców „Egzorcysty II: Heretyka”, jednej z najbardziej znienawidzonych kontynuacji w historii kina.

Nie zabraknie też chorego, a zarazem groteskowo uroczego dziwadełka – „Syreny”: historii inspirowanej memicznym motywem „faceta z Florydy”. Tym razem wyjątkowy nieudacznik zakochuje się w syrenie, która ma bliżej do potwora z morskich głębin niż do Arielki z bajki Disneya.

Mocne debiuty

Wśród premier znajdzie się „Dust Bunny” – pierwszy pełnometrażowy film Bryana Fullera, reżysera odcinków serialu „Hannibal”. To ekstrawagancka opowieść o dziewczynce, która podejrzewa, że pod jej łóżkiem mieszka potwór. O pomoc prosi sąsiada wyglądającego jak ktoś, kto wie to i owo o zabijaniu – gra go rewelacyjny Mads Mikkelsen. Film jest zachwycającą mieszanką kina akcji, horroru i opowieści o dorastaniu.

Swoją siłę pokaże także „Karmadonna” – reżyserski debiut Aleksandara Radivojevica, współscenarzysty legendarnego „Serbskiego filmu”. To historia Jeleny, ciężarnej kobiety, którą tajemniczy głos w słuchawce zmusza do przekraczania kolejnych granic, to kino bezkompromisowe, mocne i zdecydowanie dla widzów o stalowych nerwach. Nazwisko twórcy zobowiązuje.

Mocnym, niczym cios w potylicę, punktem programu jest także „Miasteczko Shelby Oaks” – reżyserski debiut Chrisa Stuckmanna, popularnego youtubera i krytyka filmowego z dwoma milionami subskrybentów i niemal miliardem wyświetleń. Jego horror miał premierę na 28. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym Fantasia i zebrał entuzjastyczne recenzje. To klasyczne kino grozy – siostra zaginionej gospodyni programu o nawiedzonych domach wyrusza na poszukiwania i szybko żałuje, że zaczęła.

Groza i eksperymenty filmowe

Na liście pierwszych tytułów Splat!FilmFest znalazły się też: głośny, nakręcony z perspektywy psa horror „Good Boy”, surrealistyczny i eksperymentalny „Martwy kochanek” o miłości pewnej grabarki, wstrząsająca „Ważka” z genialnymi rolami Andrei Riseborough i Brendy Blethyn oraz nowe dzieło francuskiego króla absurdu Quentina Dupieuxa – „Wypadek fortepianowy”.

Splat!FilmFest to wydarzenie, które od lat przyciąga miłośników grozy z całego świata. 11. edycja zapowiada się jako wyjątkowa uczta dla fanów mocnych wrażeń i filmów, o których trudno zapomnieć.

Splat!FilmFest odbędzie się:

24–31.10.2025 – Warszawa, Kinoteka (wydarzenie)

Pełny program festiwalu zostanie opublikowany na stronie splatfilmfest.com.

Artykuł 11. Splat!FilmFest – powraca największe święto kina gatunkowego w Polsce pochodzi z serwisu KVLT.

Książka miała swoją premierę 24 października bieżącego roku nakładem WFW, którą można kupić tutaj. Limitowany nakład: 200 sztuk.

Dla nie wtajemniczonych Jakub Lisicki to osoba odpowiedzialna za warstwę tekstową w black metalowym zespole Voidfire, który końcem września nakładem wytwórni Szataniec wydał album „W cienie„.

Artykuł Tekściarz VOIDFIRE wydał książkę z opowiadaniami w klimacie fantasy pochodzi z serwisu KVLT.

Opis wydawcy

Tak sobie myślę, że objawienia na muzycznej scenie wtedy zyskują prawdziwą wagę, gdy po czasie ulegają mitologizacji, z jawy przechodzą w świat mar, obrastają opowieściami, w których zmyślenie miesza się z prawdą. I kto chce krytykować po latach pewne zjawiska, ten musi skonfrontować się z siłą czyichś wspomnień, fascynacji i dawnych uniesień. Nie dziwi zatem fala (nie)świętego oburzenia na takie filmy jak Władcy Chaosu, które chciałyby traktować istotne dla wielu tematy z pewną dawką luzu, ubierać je w gatunkowe, nie zawsze poważne ramy czy nasycać pastiszowym ładunkiem. Jedni rozumieją to jako mrugnięcie okiem, dla innych to niedopuszczalne igranie z płomieniem rozpalającym dawne, młodzieńcze lata.

Polska groza też doczekała się paru hołdów dla metalowej sceny, by wymienić antologię Po drugiej stronie ciemności, z tekstami inspirowanymi twórczością tuzów black metalu, czy zbiór opowiadań Iron Tales, gdzie autorzy kłaniali się z kolei dorobkowi Żelaznej Dziewicy. Marek Grzywacz ze swą debiutancką powieścią Mała czerń również krąży wokół tematów subkulturowych, tych spod znaku długich włosów i czerni, czyniąc bohaterami ludzi niegdyś złączonych miłością do mrocznej muzyki, gdzie nazwa kapeli i parę riffów wystarczy do zadzierzgnięcia więzów braterstwa. W tym świecie, bardzo bliskim młodzieńczym fascynacjom wielu spośród nas, swój zawsze pozna swego, po koszulce ulubionej kapeli, po wydrapanym na ławce logo. Myślę, że z tego właśnie powodu wielu czytelników poczuje w Małej czerni pewien powiew nostalgii za minionymi czasami, które już nie powrócą, nie ma się co łudzić.

Powieść Grzywacza nie jest jednak hermetyczna i skierowana tylko do metalowców. Ktoś nawet może poczuć lekki zawód, że całość mocniej nie zamyka się w kręgu black metalowych pasji, temat dotyka jednak powierzchownie. Ale przecież nie rzecz w tym, by pisać dla wybranych. Zatem kto lubi dobre opowieści grozy – nawet gdyby metalu nie tykał – znajdzie w Małej czerni wszelkie potrzebne elementy do tego, by dać się wciągnąć historii i nieco przestraszyć. Szczęśliwie dla wielu autor nie wpada w manierę pisania horroru „artystycznego”, stawiając jednak na akcję – mamy tu wręcz sensacyjny wątek poszukiwań zaginionej dziewczyny, przenoszący nas w różne miejsca, podejmujący kolejne tropy, a jednocześnie sięgający do przeszłości bohaterów.

Żadna z występujących tu postaci nie jest jednoznaczna w swych wyborach i postawach, często za znaną bliskim maską kryją się mroczne i niewygodne sekrety. Igranie z pewnymi siłami na zawsze pozostawia piętno. Hej, kto raz zafascynował się black metalem, już nigdy nie pozostanie taki sam i nie są do tego potrzebne demony z dna piekieł. Poszukiwania Marty, czyli Sinej, dziś zdawałoby się całkiem zwyczajnej kobiety, niegdyś black metalowej famme fatale, są zatem okazją do spotkań, tych sentymentalnych, i tych przerażających, gdzie jawa miesza się z koszmarem.

Pisanie o Marku Grzywaczu jako o debiutancie nie jest co prawda w pełni zasadne, wszak autor ma już całkiem pokaźny dorobek opowiadań (o tekstach publicystycznych nie wspomnę). Niemniej jednak to jego pierwsza powieściowa próba – przynajmniej z tych wydanych – z pewnością obiecująca. Przy dalszym rozwoju warsztatu autor jest w stanie odnaleźć się w różnych konwencjach, od kryminału, poprzez thriller i horror, na urban fantasy, a może i obyczajowych próbach kończąc. Mała czerń nosi zresztą w sobie cechy każdej z wymienionych konwencji – co można poczytywać za pewną wadę, albo i największą zaletę.

A czy jego opowieści otrą się jeszcze kiedyś o metalowe poletka? Byłoby miło, a jednocześnie odrażająco…

Wydawnictwo Phantom Books na Facebooku
Małą czerń można zakupić w sklepie OkoLicy Strachu

Artykuł MAREK GRZYWACZ – „Mała czerń” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Okresy atmosferycznych dźwiękowych podróży, przeplatane mocnymi, nowoczesnymi riffami o lekko industrialnym posmaku doskonale pasują do opowieści, w której nowoczesna technika miesza się z czynnikiem ludzkim. Nie licząc króciutkiego Introduction, zespół stawia na rozbudowane kompozycje, w których jest miejsce na kilka muzycznych wątków, zaskoczeń, zmian, przeobrażeń. Gitary bardzo dobrze uzupełniają się tutaj z syntezatorową robotą Macieja Dadosa, spod palców którego wydobywają się czasem dźwięki niczym z kokpitu kosmicznego statku (Post sapiens 101), innym razem są to pejzaże jakby wzięte od progowych mistrzów z lat 70. (jak w Homo Virtualis), albo prezentujące w jednej kompozycji całą gamę patentów – nowoczesnych, brzmiących cudownie retro, fortepianowych (Simple Men).

Sekcja brzmi potężnie i apokaliptycznie, ale i subtelniej, kiedy trzeba – Jakub Puszyński (bas), i Filip Słowiakowski (bębny) napędzają utwory Abstrakt niekoniecznie w najbardziej dla rocka oczywistym uderzeniu na 4. Riffy wybrzmiewają z pełną mocą, ale też ta odrobina elektroniki dodaje im przestrzeni godnej galaktycznych podróży. Krzysztof Podsiadło śpiewa delikatnie, bawi się też tonacją, modeluje ją, korzysta nawet z growlingu (mocne zwieńczenie kompozycji Simple Men). Interesujące lawirowanie pomiędzy melodią a ciężarem, spokojem i zadziornością, wychodzi Abstraktowi naprawdę dobrze. Za najdoskonalszy przykład niech posłużą Dark Web i Terror, które raz urzekają harmonią spokojnych dźwięków, to znów atakują nawałnicą agresywnych gitar. Żywe miesza się tutaj z tym, co jest wyprodukowane przez maszyny, a pytania o ludzką tożsamość w obliczu elektronicznej rewolucji zyskują muzyczną oprawę, tyleż aktualną, co ciekawie czerpiącą z doświadczeń mistrzów gatunku.

Jeśli miałbym wyróżnić którąś z kompozycji, to niech to będzie najdłuższy, kończący dzieło utwór Olympus Mons, inny niż pozostałe, z przyjemnie narastającą dramaturgią, mistyczny, tajemniczy (głównie za sprawą elektroniki i onirycznego wokalu Podsiadły), wciągający z pomocą pulsującego basu, melancholijny dzięki dźwiękom skrzypiec.

Udana to płyta, obok której miłośnicy prog metalu, koncept albumów i science-fiction nie mogą przejść obojętnie.

Artykuł ABSTRAKT – „Post Sapiens 101” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.