Wcześniej artysta opublikował lyric video do kompozycji Voice In My Head oraz klip do numeru Chosen.

Tracklista:
01. VOICE IN MY HEAD
02. MY ALIBI
03. CHOSEN
04. HEAL
05. IN THE GOLDEN
06. THE LOST PARADE
07. HOT DAMN THING
08. BLACK CAT MOAN
09. COME AND GO
10. INTO THE FADE

Artykuł GLENN HUGHES udostępnia nowy kawałek pochodzi z serwisu KVLT.

Wcześniej artysta udostępnił klip do numeru Chosen.

Tracklista:
01. VOICE IN MY HEAD
02. MY ALIBI
03. CHOSEN
04. HEAL
05. IN THE GOLDEN
06. THE LOST PARADE
07. HOT DAMN THING
08. BLACK CAT MOAN
09. COME AND GO
10. INTO THE FADE

Artykuł GLENN HUGHES: lyric video do utworu Voice In My Head pochodzi z serwisu KVLT.

Tracklista:
01. VOICE IN MY HEAD
02. MY ALIBI
03. CHOSEN
04. HEAL
05. IN THE GOLDEN
06. THE LOST PARADE
07. HOT DAMN THING
08. BLACK CAT MOAN
09. COME AND GO
10. INTO THE FADE

Artykuł GLENN HUGHES publikuje nowe video pochodzi z serwisu KVLT.

Do recenzji otrzymałem winylową kopię albumu The 1996 Dep Sessions i na niej się skoncentruję. Materiał na ten album nagrano w 1996 podczas wspólnego jam session muzyków, nie planowano tego wydawać, ale ostatecznie dzięki piratom muzycznym, którzy puścili te piosenki w świat pod tytułem Eighth Star, postanowiono je wyprodukować i oficjalnie sprzedawać. Oryginalna premiera odbyła się w 2004 roku, czyli równe dwadzieścia lat przed wznowieniem i słuchając dziś tego dzieła stwierdzam, że byłaby wielka szkoda, gdyby zalegało gdzieś w archiwum muzyków.

Album wydano na ciemnym, przeźroczystym placku w klasycznej postaci (link do mojego unboxingu). Szczerze przyznam, że nie miałem okazji nigdy słyszeć wersji pierwotnej, ale nowa brzmi perfekcyjnie. Dźwięk jest przestrzenny i żywy, wszystko jest na swoim miejscu, a selektywność idealnie balansuje z chropowatością kompozycji. Oddać tu muszę także honor samej wytwórni, bo jeszcze się nie spotkałem, by jakieś jej wydawnictwo brzmiało słabo, zawsze miałem do czynienia z najwyższej jakości dźwiękiem i tak jest też tym razem. Bluesujący hard rock proponowany przez muzyczny duet jest idealną nutą do odsłuchu z płyty winylowej, jej surowa moc, miarowe bicie i świetne refreny w tej materii dostają skrzydeł i ukazują w pełni swe walory. Muzycy znaleźli tu wyraźny wspólny mianownik i stworzyli muzykę chwytliwą, nieskomplikowaną, ale pozbawioną jakichś nienaturalnych ruchów w stronę generowania przebojów. Odbieram te kompozycje jako szczere i naturalne, pisane z serca i w pełnej współpracy. Znając dzisiaj dokonania Hughesa w Black Counrty Communion, wyłapuję tu jego silny wpływ na charakter utworów, przez co nie mamy do czynienia z kolejną wariacją Tony’ego na swój styl, ale z urozmaiconym materiałem, gdzie wolne riffy Iommi’ego przetykają się z bardziej rockowym i psychodelicznym stylem Glenna, a wszystko to spięte jest jego megamelodyjnym głosem (Don’t Drag the River to mistrzostwo w tym aspekcie).

Nie dziwię się, że solowe płyty Iommiego nie doczekały się nigdy tak kvltowego statusu, co albumy Sabbath, jednak uważam, że nigdy nie było to powodem ich słabej jakości. Marka jest marką i sam widzę po sobie, że faworyzowałem Sabbath na koszt solówek, ale bogatszy w odsłuch The 1996 Dep Sessions patrzę na Tony’ego trochę inaczej niż jeszcze kilka tygodni temu. Iommi to nie tylko betonowe, ociężałe riffy znane z początku kariery. Iommi to też nie tylko heavy metalowy gitarzysta znany z okresu współpracy z Dio. Iommi to przede wszystkim skory do poszukiwania nowych wyzwań muzyk, który nie boi się zapuścić w nieznane dla siebie terytoria, czego przykładem są albumy nagrane z Hughesem. Cieszę się, że miałem okazję je poznać, a nie wiem, czy stałoby się to bez wznowień BMG.

Artykuł IOMMI WITH GLENN HUGHES – „The 1996 Dep Sessions” (2004/2024) pochodzi z serwisu KVLT.

Współpraca między dwoma ikonami muzyki – gitarzystą Black Sabbath Tonym Iommim i angielskim muzykiem Glennem Hughesem rozpoczęła się w połowie lat .80 tych. Hughes jest najbardziej znany z grania na basie i śpiewania w hard rockowym zespole Trapeze oraz w trzecim i czwartym wydaniu składzie Deep Purple, śpiewał także w Black Sabbath na albumie “Seventh Star” w 1986 roku. Był to dwunasty album w dyskografii grupy, choć w swoim zamyśle miał to być solowy album Tony’ego Iommi’ego. Jednakże naciski wytwórni doprowadziły do tego, że został on wydany pod szyldem “Black Sabbath featuring Tony Iommi”. Pomimo tych zawirowań, album był komercyjnym sukcesem i znalazł się na brytyjskiej liście Top 30. Potężny, soulowy wokal Glenna idealnie wpasował się w unikalny styl grania Iommiego i mimo, że lata ‘80-te były czasem mocnych perturbacji dla Black Sabbath, to stało się jasne, że współpraca Iommi – Hughes będzie kontynuowana.

Stało się tak dopiero w 1996 roku, kiedy obydwaj muzycy nagrali utwory na album nazwany później “The 1996 Dep Sessions”. Płyta została zrealizowana w studio DEP International Studios w Digbeth w Birmingham w Wielkiej Brytanii. To były nagrania demo i nie zostały one ukończone ze względu na to, że w tamtym czasie Black Sabbath powrócił w oryginalnym składzie. Jednakże te utwory zaczęły krążyć wśród fanów jako bootleg pod nazwą “Eighth Star”. Żeby temu przeciwdziałać, sesja została wydana
oficjalnie w 2004 roku.

Po albumie “Forbidden” wydanym w 1995 roku Black Sabbath jako zespół został zawieszony. Więc jak tylko Tony i Glenn zaczęli znów ze sobą pracować w 1996 roku ich kreatywność i ambicja pozwoliła im odejść od dźwięków spod szyldu Sabbath i pójść w nowym kierunku. Rezultatem ich pracy było potężne i nowoczesne podejście do klasycznego rockowego grania z mocnym wokalem Glenna połączonym z monumentalnymi riffami Iommiego. Te osiem utworów brzmi dziś tak świeżo jak wtedy kiedy je
nagrano. A dzisiaj zostaną one po raz pierwszy wydane na winylu w limitowanej wersji kolorowej – będzie to kolor określony jako ‘prześwitujący czarny lód’.

Oficjalne wydanie “The 1996 Dep Sessions” w 2004 roku było dla Tony’ego i Glenna impulsem do powrotu do współpracy. I tak, w 2005 roku ukazał się trzeci album w solowej dyskografii Iommiego zatytułowany “Fused”. Płyta została zrealizowana w studio Monnow Valley Studios w Walii. Jej brzmienie było najcięższe ze wszystkich wcieleń Iommiego. Jest przepełniona potężnie stąpającymi, monumenatlnymi riffami, które były swoistym uchyleniem kapelusza dla całego świata metalu przez tego który go stworzył. “Fused” brzmiał całkowicie nowocześnie w odniesieniu do ówczesnych realiów ciężkiej muzyki i nadal broni się po latach. Znów głos Glenna szybował lekko nad ciężkimi niczym trzęsienie ziemi riffami Iommiego. Produkcją i mixem zajął się amerykanin – Bob Marlette, którego lista artystów, z którymi pracował to nazwiska takie jak Rob Zombie, Alice Cooper czy Sheryl Crow. Płyta była sukcesem i zadebiutowała na 34 miejscu listy Billboard Top Heatseekers. Dziś “Fused” zostanie wznowione po raz pierwszy na winylu w kolorze określonym jako ‘półprzezroczysty kobaltowy błękit’ i zawierać będzie trzy utwory bonusowe.

Poza swoją karierą jako aktywny muzyk sesyjny, Hughes ma na koncie solowe nagrania. Aktualnie jest wokalistą supergrupy Black Country Communion, w latach 2013-2015 grał w zespole California Breed a od 2019 do 2023 roku w The Dead Daisies. W 2016 roku Hughes został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame jako członek Deep Purple. Status Tony’ego Iommiego to niepodważalna legenda rocka i metalu, ale nie osiadł on nigdy na laurach stale nagrywając kolejne, nowe płyty i próbując ciągle przesuwać granice i stać na czele nowatorów. To idealny moment na to żeby te dwie wyjątkowe płyty zostały wydane na winylu, a dostępne będą także w wersji CD (Digisleeve) oraz w digitalu.

Premiera wznowień odbyła się w ubiegły piątek i można je zakupić pod tym linkiem.

Tracklista „The 1996 Dep Sessions„:
1. Gone
2. From Another World
3. Don’t You Tell Me
4. Don’t Drag The River
5. Fine
6. Time Is the Healer
7. I’m Not the Same Man
8. It Falls Through Me

Tracklista „Fused„:
1. Dopamine
2. Wasted Again
3. Saviour of the Real
4. Resolution Song
5. Grace
6. Deep Inside a Shell
7. What You’re Living For
8. Face Your Fear
9. The Spell
10. I Go Insane
11. Slip Away (Bonus Track)
12. Let It Down Easy (Bonus Track)
13. The Innocence (Bonus Track)

Artykuł TONY IOMMI: premiera reedycji solowych albumów z Glennem Hughesem pochodzi z serwisu KVLT.

TONY IOMMI to bez wątpienia legenda metalu, ale mimo to ciągle jest aktywnym muzykiem. W przerwach w działaniu Black Sabbath wydawał też solowe albumy. Teraz dwa z nich, nagrane z legendarnym wokalistą Deep Purple – Glennem Hughesem, wytwórnia BMG wyda ponownie i po raz pierwszy pojawią się one na winylu.

Współpraca między dwoma ikonami muzyki – gitarzystą Black Sabbath Tonym Iommim i angielskim muzykiem Glennem Hughesem rozpoczęła się w połowie lat .80 tych. Hughes jest najbardziej znany z grania na basie i śpiewania w hard rockowym zespole Trapeze oraz w trzecim i czwartym wydaniu składzie Deep Purple, śpiewał także w Black Sabbath na albumie Seventh Star w 1986 roku. Był to dwunasty album w dyskografii grupy, choć w swoim zamyśle miał to być solowy album Tony’ego Iommi’ego. Jednakże naciski wytwórni doprowadziły do tego, że został on wydany pod szyldem Black Sabbath featuring Tony Iommi. Pomimo tych zawirowań, album był komercyjnym sukcesem i znalazł się na brytyjskiej liście Top 30. Potężny, soulowy wokal Glenna idealnie wpasował się w unikalny styl grania Iommiego i mimo, że lata ‘80-te były czasem mocnych perturbacji dla Black Sabbath, to stało się jasne, że współpraca Iommi – Hughes będzie kontynuowana.

Stało się tak dopiero w 1996 roku, kiedy obydwaj muzycy nagrali utwory na album nazwany później The 1996 Dep Sessions. Płyta została zrealizowana w studio DEP International Studios w Digbeth w Birmingham w Wielkiej Brytanii. To były nagrania demo i nie zostały one ukończone ze względu na to, że w tamtym czasie Black Sabbath powrócił w oryginalnym składzie. Jednakże te utwory zaczęły krążyć wśród fanów jako bootleg pod nazwą Eighth Star.  Żeby temu przeciwdziałać, sesja została wydana oficjalnie w 2004 roku.

Po albumie Forbidden wydanym w 1995 roku Black Sabbath jako zespół został zawieszony. Więc jak tylko Tony i Glenn zaczęli znów ze sobą pracować w 1996 roku ich kreatywność i ambicja pozwoliła im odejść od dźwięków spod szyldu Sabbath i pójść w nowym kierunku. Rezultatem ich pracy było potężne i nowoczesne podejście do klasycznego rockowego grania z mocnym wokalem Glenna połączonym z monumentalnymi riffami Iommiego. Te osiem utworów brzmi dziś tak świeżo jak wtedy kiedy je nagrano. A dzisiaj zostaną one po raz pierwszy wydane na winylu w limitowanej wersji kolorowej – będzie to kolor określony jako ‘prześwitujący czarny lód’.

Oficjalne wydanie The 1996 Dep Sessions w 2004 roku było dla Tony’ego i Glenna impulsem do powrotu do współpracy. I tak, w 2005 roku ukazał się trzeci album w solowej dyskografii Iommiego zatytułowany Fused. Płyta została zrealizowana w studio Monnow Valley Studios w Walii. Jej brzmienie było najcięższe ze wszystkich wcieleń Iommiego. Jest przepełniona potężnie stąpającymi, monumentalnymi riffami, które były swoistym uchyleniem kapelusza dla całego świata metalu przez tego który go stworzył. Fused brzmiał całkowicie nowocześnie w odniesieniu do ówczesnych realiów ciężkiej muzyki i nadal broni się po latach. Znów głos Glenna szybował lekko nad ciężkimi niczym trzęsienie ziemi riffami Iommiego. Produkcją i mixem zajął się amerykanin – Bob Marlette, którego lista artystów, z którymi pracował to nazwiska takie jak Rob Zombie, Alice Cooper czy Sheryl Crow. Płyta była sukcesem i zadebiutowała na 34 miejscu listy Billboard Top Heatseekers.

Przedsprzedaż The 1996 Dep Sessions i Fused pod tym linkiem.

Wcześniej opublikowano utwór Gone.

Artykuł TONY IOMMI: muzyczna zapowiedź wznowień albumów z Glennem Hughesem pochodzi z serwisu KVLT.

Współpraca między dwoma ikonami muzyki – gitarzystą Black Sabbath Tonym Iommim i angielskim muzykiem Glennem Hughesem rozpoczęła się w połowie lat .80 tych. Hughes jest najbardziej znany z grania na basie i śpiewania w hard rockowym zespole Trapeze oraz w trzecim i czwartym wydaniu składzie Deep Purple, śpiewał także w Black Sabbath na albumie “Seventh Star” w 1986 roku. Był to dwunasty album w dyskografii grupy, choć w swoim zamyśle miał to być solowy album Tony’ego Iommi’ego. Jednakże naciski wytwórni doprowadziły do tego, że został on wydany pod szyldem “Black Sabbath featuring Tony Iommi”. Pomimo tych zawirowań, album był komercyjnym sukcesem i znalazł się na brytyjskiej liście Top 30. Potężny, soulowy wokal Glenna idealnie wpasował się w unikalny styl grania Iommiego i mimo, że lata ‘80-te były czasem mocnych perturbacji dla Black Sabbath, to stało się jasne, że współpraca Iommi – Hughes będzie kontynuowana.

Stało się tak dopiero w 1996 roku, kiedy obydwaj muzycy nagrali utwory na album nazwany później “The 1996 Dep Sessions”. Płyta została zrealizowana w studio DEP International Studios w Digbeth w Birmingham w Wielkiej Brytanii. To były nagrania demo i nie zostały one ukończone ze względu na to, że w tamtym czasie Black Sabbath powrócił w oryginalnym składzie. Jednakże te utwory zaczęły krążyć wśród fanów jako bootleg pod nazwą “Eighth Star”. Żeby temu przeciwdziałać, sesja została wydana
oficjalnie w 2004 roku.

Po albumie “Forbidden” wydanym w 1995 roku Black Sabbath jako zespół został zawieszony. Więc jak tylko Tony i Glenn zaczęli znów ze sobą pracować w 1996 roku ich kreatywność i ambicja pozwoliła im odejść od dźwięków spod szyldu Sabbath i pójść w nowym kierunku. Rezultatem ich pracy było potężne i nowoczesne podejście do klasycznego rockowego grania z mocnym wokalem Glenna połączonym z monumentalnymi riffami Iommiego. Te osiem utworów brzmi dziś tak świeżo jak wtedy kiedy je
nagrano. A dzisiaj zostaną one po raz pierwszy wydane na winylu w limitowanej wersji kolorowej – będzie to kolor określony jako ‘prześwitujący czarny lód’.

Oficjalne wydanie “The 1996 Dep Sessions” w 2004 roku było dla Tony’ego i Glenna impulsem do powrotu do współpracy. I tak, w 2005 roku ukazał się trzeci album w solowej dyskografii Iommiego zatytułowany “Fused”. Płyta została zrealizowana w studio Monnow Valley Studios w Walii. Jej brzmienie było najcięższe ze wszystkich wcieleń Iommiego. Jest przepełniona potężnie stąpającymi, monumenatlnymi riffami, które były swoistym uchyleniem kapelusza dla całego świata metalu przez tego który go stworzył. “Fused” brzmiał całkowicie nowocześnie w odniesieniu do ówczesnych realiów ciężkiej muzyki i nadal broni się po latach. Znów głos Glenna szybował lekko nad ciężkimi niczym trzęsienie ziemi riffami Iommiego. Produkcją i mixem zajął się amerykanin – Bob Marlette, którego lista artystów, z którymi pracował to nazwiska takie jak Rob Zombie, Alice Cooper czy Sheryl Crow. Płyta była sukcesem i zadebiutowała na 34 miejscu listy Billboard Top Heatseekers. Dziś “Fused” zostanie wznowione po raz pierwszy na winylu w kolorze określonym jako ‘półprzezroczysty kobaltowy błękit’ i zawierać będzie trzy utwory bonusowe.

Poza swoją karierą jako aktywny muzyk sesyjny, Hughes ma na koncie solowe nagrania. Aktualnie jest wokalistą supergrupy Black Country Communion, w latach 2013-2015 grał w zespole California Breed a od 2019 do 2023 roku w The Dead Daisies. W 2016 roku Hughes został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame jako członek Deep Purple. Status Tony’ego Iommiego to niepodważalna legenda rocka i metalu, ale nie osiadł on nigdy na laurach stale nagrywając kolejne, nowe płyty i próbując ciągle przesuwać granice i stać na czele nowatorów. To idealny moment na to żeby te dwie wyjątkowe płyty zostały wydane na winylu, a dostępne będą także w wersji CD (Digisleeve) oraz w digitalu.

Przedsprzedaż “The 1996 Dep Sessions” i “Fused” pod tym linkiem.

Tracklista „The 1996 Dep Sessions„:
1. Gone
2. From Another World
3. Don’t You Tell Me
4. Don’t Drag The River
5. Fine
6. Time Is the Healer
7. I’m Not the Same Man
8. It Falls Through Me

Tracklista „Fused„:
1. Dopamine
2. Wasted Again
3. Saviour of the Real
4. Resolution Song
5. Grace
6. Deep Inside a Shell
7. What You’re Living For
8. Face Your Fear
9. The Spell
10. I Go Insane
11. Slip Away (Bonus Track)
12. Let It Down Easy (Bonus Track)
13. The Innocence (Bonus Track)

Artykuł TONY IOMMI: reedycja solowych albumów z Glennem Hughesem pochodzi z serwisu KVLT.

Artykuł Glenn Hughes – Kraków (25.04.2024) pochodzi z serwisu KVLT.

Artykuł Glenn Hughes – Warszawa (29.10.2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Już po kilku obrotach płyty w odtwarzaczu słychać, że to stare dobre Black Country Communion. Pierwszy track, Collide, swoją dynamiką, zapadającym w pamięć refrenem i solówkami Bonamassy wpasowuje się w poprzednie dokonania grupy. Znowu dostajemy połączenie staro-szkolnego bluesa z trochę cięższymi hardrockowymi riffami, w znanym nam doskonale duecie wokalnym Joe i Glenna, i zdawałoby się, niezmienioną stylistyką. Tak prezentuje się zdecydowana większość BBCIV. Chwytliwe zagrywki, dynamika, charakterystyczne, powtarzające się elementy. Znamy to już doskonale, jednak tym razem Panowie pokusili się o modyfikacje używanej trzykrotnie już formuły, wprowadzając więcej elementów progresywnych. Nie jest to może rewolucja, ale słychać chęć jakichś zmian. W jednym utworze zamiast klasycznej gitarowej solówki słyszymy przewijający się motyw skrzypiec, połączony w pewnym momencie z fortepianem. Gdzie indziej zaś przygrywa spokojnie banjo. Wprawdzie folkowe brzmienia obecne już były w twórczości tego kolektywu, składającego się przecież z osobistości wszechstronnych i niezwykle uzdolnionych, lecz odnoszę wrażenie, że dopiero przy swoim czwartym dziecku muzycy wykorzystali najbardziej zróżnicowany wachlarz środków. Kompozycje są znacznie ciekawiej rozbudowane, jednocześnie zachowano ten hardrockowy pazur, który znamy od wielu lat. Przez to naprawdę trudno pomylić te dźwięki z jakimkolwiek innym zespołem.

Dzięki ubogaceniu wszystkich utworów, mimo pewnych podobieństw do poprzednich płyt, z pewnością nie odniosłem wrażenia, że jest to odgrzewany kotlet. Owszem, gdzieś to już było, lecz nie w tak przemyślanej i perfekcyjnie wykonanej formie. Nie muszę chyba dodawać, że także pod względem studyjnym materiał stoi na najwyższej półce. BBCIV jest znakomitym albumem, pełnym klasowego grania w wykonaniu mistrzów swojego rzemiosła. Oczekiwałem płyty porządnej, być może tak samo dobrej jak poprzedniczki, mając świadomość, że tak krótki okres powstawania mógł źle wpłynąć na jakość samej muzyki. Okazuje się jednak, że najlepsi nie potrzebują dużo czasu, by stworzyć prawdziwe dzieło. Czwarte dzieło Black Country Communion to nie tylko krok do przodu względem poprzednich, znacznie „prostszych” albumów. To przede wszystkim manifestacja wielkiej siły gitarowego grania, które jak widać wciąż ma się bardzo dobrze. Wszyscy malkontenci, twierdzący, że rock umarł, powinni zapoznać się z tym krążkiem i ponownie zweryfikować swoje poglądy. Mogę z dużą przyjemnością stwierdzić, że taka muzyka wciąż ma się bardzo dobrze. Jeśli w dalszym ciągu będzie podtrzymywana przez tak silne filary, jak autorzy tego wspaniałego krążka, absolutnie nie wróżyłbym jej rychłego końca.

Ocena: 9/10

Autorem jest Patryk Lachowski.

Artykuł BLACK COUNTRY COMMUNION – „BBCIV” (2017) pochodzi z serwisu KVLT.