Przy okazji zapoznawania się z zawartością God’s Playground doszedłem do wniosku, że najlepiej zaskakują płyty takie, na które się w ogóle nie czekało, bądź nie zdawało sobie sprawy z ich wydania. Takim rodzynkiem okazał się właśnie omawiany w tym tekście cios od Wnętrz Śmierci, który jest stuprocentowym przedstawicielem sceny death metal. Co mi przypadło momentalnie do gustu to fakt, że teraz już tak się w naszym kraju nie gra. Swego czasu można było się spotkać z pojęciem „polski death metal” i te słowa wystarczyły za całą recenzję, nasza scena może nie raziła urozmaiceniem, ale miała w sobie coś charakterystycznego, a takie płyty jak Vader – De Profundis, Hate – Lord Is Avenger, Trauma – Suffocated In Slumber czy Calamity zespołu Betrayer zdefiniowały na lata kierunek obierany przez inne zespoły. Dominacja tej sceny trwała spory czas, ale jak wszystko musiała ewoluować i przystosować się do czasów, a prawdziwków zostało jak na receptę, dlatego ładunek old schoola od Interior przyjąłem z radością.

Ludziom poszukującym nowej jakości, technicznych onanizmów czy wiekopomnych połączeń gatunkowych z góry odradzam ten krążek. Za to polecam go fanom klasyki, tęskniącym za motorycznym, zagranym w średnich tempach, ciężkim death metalem, w którym dwie stopy przestają walić tylko w przerwach między utworami. Brakowało mi takiego albumu, gdzie ważny jest sam pomysł, zbudowany na mocnym riffie, a nie milion upiększaczy i lawina dźwięków, którą żeby rozczytać, trzeba by puścić o połowę wolniej. Interior of Death, gdy przyspiesza dba o czytelność i nie popada w chaotyczny jazgot. W zwrotkach dominują cięte zagrywki gitarowe, przypominając mi nieco Malevolent Creation i wczesną Traumę. Ważne jest również to, iż pomimo niewielkiej ilości urozmaiceń zespołowi udaje się utrzymać słuchacza przy sobie, nie pojawia się zjawisko znudzenia czy monotonii. Polecam sprawdzić taki God Was a Lie, który dynamiką i dobrymi riffami wkręcił się na stanowisko mojego osobistego hitu płyty.

Na koniec tradycyjnie w moich tekstach zostawiam miejsce na minusy. Tu także odnajduję dwa niewielkie. Jest to trochę zbyt plastikowe brzmienie, które przy tak klasycznej muzyce nieco psuje odbiór, który z mniej syntetycznym soundem miałby szansę być optymalny. Drugim minusem jest za ciemna okładka, na którym ginie logo. Podejrzewam, że dopiero w druku okazało się, że cover jest zbyt ciemny, aczkolwiek mleko zostało rozlane.

Podsumowując wszystkie za i przeciw God’s Playground, stwierdzam, że jest to album mocny, który został nagrany z czystej miłości do muzyki, ponieważ grając w taki sposób nie ma mowy o koniunkturalności. Płyta jest obrazem możliwości zespołu działającego w głębokim undergroundzie bez wsparcia wytwórni, promotorów i jakiejkolwiek pomocy z zewnątrz, a takie podejście zawsze będzie zdobywało moje wyrazy uznania.

Artykuł INTERIOR OF DEATH – „God’s Playground” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.