Tak, ten split to nie przelewki. Niecałe pół godziny rąbanki w postaci czystego mroku i bluźnierstwa. Nie będę robił tu tajemnicy, że unholy metal nie jest moim pierwszym wyborem wśród ekstremalnych odmian metalowego draństwa. Często wręcz go omijam bo kapele próbują wcisnąć pseudokvltowe rzeczy, a w moim uznaniu w taki sposób nadrabiają braki w umiejętnościach. Jestem zdania, że prymitywnie czy prostolinijnie trzeba potrafić zagrać, i tu oba projekty sprawdzają się bez pudła.
Na pierwszy strzał lecą kompozycje od Trance of the Undead. Ten jednoosobowy projekt wprowadza iście grobowy, spływający smołą klimat. Utwory są nieskomplikowane, ale natchnione mrokiem. Pierwsza, dziewięciominutowa kompozycja Retribution for the Dead (Astral Punishment) wprowadza na dodatek sample zapożyczone z filmu Ostatnia Fala (1977 reż. Peter Weir), kreując wyżyny piekielnego zła. Odbieram tę część splitu jako równie brutalną, co uduchowioną.
Wraz z numerem trzy swoją diabelską obecność oznajmia Chaos Perversion. Chilijscy metale nie mają zamiaru pozwolić na dominację poprzedzającego ich wykon materiału i serwują piekło na swój własny sposób. Jest to niskostrojony, prymitywny black/death metal bardzo zakorzeniony w war metalowych załogach typu Blasphemy. Gruzujące gitary do spółki z mrocznymi klawiszami nadają całości czysto satanicznego kształtu, a górujące nad całością szaleńcze wokale Daniela Harmosilla są świetnym wykończeniem tego opętanego stuffu.

Trance of Perversion to zaskakująco spójny materiał. Obie hordy grają po swojemu, a jednak dopełniają się symbiotycznie. Podmiotem całości jest mrok, zło najczystszej próby. Zadziwia mnie tu, że w tak brutalnych utworach udało się muzykom utrzymać ten horrorowy klimat. Ufam, że materiał ten znalazł już sporo fanów w naszym kraju, a jeżeli jeszcze nie dotarł do wszystkich maniaków smoły, to mam nadzieję, że ten tekst w tym pomoże. Warto sprawdzić.

Artykuł TRANCE OF THE UNDEAD/CHAOS PERVERSION – „Trance of Perversion” (2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Pandemic Outbreak umiejscawia się ze swoją muzyką gdzieś pomiędzy technicznym thrashem, a death metalem, gdzie miłość do Death, Voivod, Cynic czy Morbid Angel słychać na niemal każdym kroku. Muzycy potrafią z jednej strony zachwycić swoim warsztatowym zaawansowaniem, z drugiej szarpnąć muzyką podszytą groovem, przebojowością i nośnym charakterem.

Od poziomu kompozycyjnego płyty trochę odstaje niestety wokal (po części schowany w produkcji, po części sam z siebie aż proszący się o większe zróżnicowanie). Bardziej mięsisty, charakterny i lepiej zaakcentowany growl na pewno wzmocniłby siłę oddziaływania zawartej na krążku treści i pozwolił muzyce grupy jeszcze szerzej rozpostrzeć skrzydła.

Na szczęście warstwa instrumentalna z łatwością niweluje wspomniane niedostatki, dzięki czemu słucha się Torment Beyond Comprehension z niekłamaną przyjemnością.

Znakomita płyta, do której na pewno warto powrócić.

Artykuł PANDEMIC OUTBREAK – „Torment Beyond Comprehension” (2025) pochodzi z serwisu KVLT.

Na to, że pełne obleśnych obrazów, ziejące wszechobecnym ohydztwem i plugastwem teksty za czwartym razem nie budzą już większych emocji, machnąłem ręką już na Ludzinie, bo tamten krążek był fantastyczny w warstwie instrumentalnej i kompozycyjnej. Cwel jest pod tym względem o wiele słabszy, to bardziej płyta momentów – a te i tak nie są bardzo liczne. Najmocniej wypadają dwa pierwsze numery, bronią się riffami i odpowiednią dawką przebojowości – są po prostu chwytliwe i jeśli coś miałoby zagościć w koncertowych setlistach zespołu na dłużej, to właśnie albo Trociny, albo Stoję i patrzę jak ją gwałcą. Od utworu tytułowego aż do końca ma miejsce mocny zjazd, z którego wychwyciłem jedynie kilka lepszych fragmentów – konkretnie Człowiek wiadro i To co nie wypłynęło mają dobre końcówki. Cała reszta płyty niestety mnie nie powaliła, choć to na pewno solidne granie, które wierni fani tego pokręconego składu łykną bez popity. Bardzo podobał mi się jednak ten hiciarski Sznur, i choć panowie nadal próbują grać w ten sposób, to na Cwelu mocno brakuje mi właśnie totalnych bangerów, dla których będę miał ochotę wrzucić CD w odtwarzacz.

Zamiast tego dostaliśmy porcję przyzwoitych blackowych kawałków, która wyleciała z mojej głowy tak szybko, jak w nią wleciała. Prawdopodobnie uznałbym to za wystarczające mi w przypadku debiutantów, ale w przypadku tego składu to trochę za mało. No bo co to za Sznur, skoro nie ma na czym zawiesić ucha?

Artykuł SZNUR – „Cwel” (2026) pochodzi z serwisu KVLT.

W kwestii zorzowego modus operandi oraz jakości jego wykonania żadnej rewolucji, ani nawet szczególnej ewolucji w gruncie rzeczy nie ma – i bardzo dobrze, bo na polu melodyjnego post-blacku wielkopolski duet wraz z ponownie bębniącym Mateuszem Wróblem naprawdę nie ma sobie równych. Jedynym odstępstwem od tej tezy jest zamykający album The Devil Wears Well – tematycznie odstający od pozostałych kompozycji, trochę thrashowy, trochę satyriconowy (z wyraźnym wskazaniem na black’n’rollową erę Norwegów), po prostu znakomity, niesamowicie nośny i z ogromnym potencjałem headbangingowym. Zaprawdę powiadam wam – będzie to koncertowy killer. Dobrze też wiedzieć, że w takiej estetyce zespół również doskonale się odnajduje. Czy oznacza to więcej tego rodzaju prób w przyszłości? Byłbym na tak!

Pozostałe pięć numerów (sześć, jeśli wliczać trzyminutową trzecią odsłonę instrumentalnej Zorzy) nie odstępują niczym od tego, do czego panowie przyzwyczaili już swoich fanów. Już w otwierającym płytę numerze tytułowym zawarte jest wszystko, co tygryski lubią najbardziej – szybkie tempo, wgniatające w ziemię zwolnienie, chwytliwe melodie i ich podniosły nastrój, dzięki któremu ma się uczucie uczestniczenia w historii epickich rozmiarów. A dalej wcale nie jest gorzej – na pierwszy plan wysuwają się przede wszystkim fenomenalny Against Theocracy (kolejny kawałek, przy którym na samą myśl o koncercie boli mnie kark) i Stormspell z cudownej urody solówką, również My Wounds i Death III nie odstępują na krok od poziomu, którego od ZØRZY można oczekiwać. Cholera, w punkt pasuje tutaj nawet instrumentalna Zorza III, na której drugą odsłonę z Hellven trochę kręciłem nosem. Dużo lepiej od Refura wypada też Amorth, drobne użycie klawiszy tu i ówdzie dodaje całości klimatu, a materiał jest jeszcze lepiej wyprodukowany.

Myślałem, że wiele lepiej niż na Hellven być nie może, a tu proszę! Na Twilight of the Golden Star zespół poprawił drobne mankamenty poprzedniczki i dodatkowo jeszcze bardziej wzmocnił fundamenty swojego sukcesu. Efektem jest najlepsze jak do tej pory wydawnictwo ZØRZY – dające fanom więcej tego samego, ale na jeszcze wyższym poziomie wykonania, kończące się wskazówką, że skład może w przyszłości zawędrować w bardziej black’n’rollowe rejony. Dla mnie bomba, krążek ten jest według mnie bez wad, więc i ocena może być tylko jedna.

Artykuł ZØRZA – „Twilight of the Golden Star” (2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Muzyka zaś doskonale współgra z wydźwiękiem tekstów. Ageless Gateway to projekt przemyślany i kompletny – nawet jeśli ubrany w szaty chaosu i dysonansu. Wypadałoby wrzucić Corruptor of Stars do magicznego kufra z napisem atmospheric black metal, ale pamiętając o tym, że nie ma tu miejsca na kompromisy, bo całość jest jednak intensywna i mile przytłaczająca, poza momentami pewnego wytchnienia. Pojawiają się tu wszak fortepianowe dźwięki, ambientowe plamy – przy całej mocy wyrazu nie brak też balansu. Gdy słuchałem po raz pierwszy Corruptor of Stars – będąc jednocześnie jak niezapisana karta, bo o Ageless Gateway nie wiedziałem nic – pomyślałem sobie, że to jakiś amerykański zespół, który dzieli scenę i inspiracje z Akhlys i Aoratos chociażby. Nie chcę przyrównywać Ageless Gateway do wyżej wymienionych – Apparition podąża wszak swoją drogą. Słychać tu jednak podobną filozofię aranżów, gdzie wraz z intensywnymi blackowymi tremolo pojawia się przede wszystkim przestrzeń, iście kosmiczna i mroczna. Nie zawsze wszak riff w takim ujęciu świadczy o mocy kawałka, a bardziej forma jego podania. Może pewne elementy oddzielnie robiłyby mniejsze wrażenie, ale występuje na Corruptor of Stars zjawisko kosmicznej synergii, miłej dla ucha, zgubnej dla duszy.

Jak sądzę Ageless Gateway zmierza ku gwiazdom, a może i czarnym dziurom. Ja tego typu granie i klimaty lubię, więc możecie wziąć na to poprawkę. Nie stawiam najwyższych not, bo mam wrażenie – i życzę tego Apparitionowi – przyjdzie na to jeszcze czas. Z drugiej strony nie musiałem stosować żadnej taryfy ulgowej dla debiutu. Z tego gwiezdnego jaja wyskoczyła poczwara gotowa do mrocznej egzystencji, do impregnowania umysłów słuchaczy. Trudno bowiem po kontakcie z Corruptor of Stars nie docenić finalnego rezultatu. Apparition sam wszystko skomponował, nagrał partie instrumentów – bębny są tu zaprogramowane – zaaranżował, wyprodukował i okrasił poetyckimi tekstami, które tworzą pewien kosmiczny koncept, pełen grozy. Wszystko to uzupełnione zostało zgrzebną, czarno-białą, ale doskonale pasującą do wyrazu całości oprawą graficzną (okładka autorstwa niejakiego Niemsta) – łącznie z depresyjną fotką samego artysty. Finał studyjnych zmagań jest więcej niż zadowalający.

Jeśli lubicie blackmetalowe poszukiwania oparte na atmosferze i emocjach, które zmierzają bardziej ku pełnej oddechu mrocznej przestrzeni niźli grobowym, piwnicznym harcom, to musicie sprawdzić intrygującego artystę z Krakowa, który właśnie pojawił się ze swoim debiutem w stajni Godz Ov War. Przy dyspensie mrocznych sił będę do Corruptor of Stars powracał. A czy da się jeszcze intensywniej, dalej i mroczniej? Czekam na więcej z niecierpliwością. Drogi Apparitionie, nawet jeśli nie stworzyłeś dzieła dla mas, nawet jeśli nie doczekasz się branżowych nagród, to grono oddanych akolitów gotowych do zainfekowania z pewnością się znajdzie. We mnie już coś złowrogiego kiełkuje.

Artykuł AGELESS GATEWAY – „Corruptor of Stars” (2026) pochodzi z serwisu KVLT.

A więc z czym się ten Loathfinder je? Instrumentalnie panowie bazują na doomie ubogaconym wtrętami innych gatunków, takich jak black, sludge czy momentami nawet punk. Klimat tej muzyki jest oczywiście odpowiednio mroczny, dodatkowo spotęgowany przybrudzonym brzmieniem oraz brylującym wokalnie Moldem, który wspina się tutaj chyba na wyżyny swoich możliwości. Skrzek, głęboki growl, krzyki, powolne cedzenie kolejnych słów – już samo zróżnicowanie budzi szacunek, musicie jednak to usłyszeć, aby zrozumieć jak znakomitą robotę wykonał działający tu jako XVIII wokalista. Również w warstwie instrumentalnej dzieje się sporo, a Loathfinder nie boją się łączyć marszowego tempa z chociażby niespodziewanymi strzałami blackowej galopady. Co najważniejsze, zespół doskonale radzi sobie na obu końcach skali szybkości, sprawiając, że nawet jeśli po Broken branches and torn roots sięgnie osoba nieszczególnie przepadająca za doomem lub blackiem, to album ten i tak powinien sprawić takiemu delikwentowi sporo frajdy.

Jak więc oceniłbym długogrający debiut Loathfinder? Jest to naprawdę mocna pozycja – z gęstą atmosferą, wciągająca i nasycona szaleństwem. Może nie jest szczególnie oryginalna, bo takie łączenia gatunków przecież już znamy, jednak wyróżnia się rewelacyjnym popisem wokalnym Piotra Wujkowieckiego. Ode mnie leci duża polecajka i mam nadzieję, że w tym obozie w kwestiach wydawniczych zacznie się dziać o wiele więcej niż dotychczas.

Artykuł LOATHFINDER – „Broken branches and torn roots” (2025) pochodzi z serwisu KVLT.

Ich muzyka oscyluje między surową intensywnością a hipnotyczną strukturą, tworząc ponure, wciągające pejzaże dźwiękowe ukształtowane przez nihilizm, wewnętrzną pustkę i egzystencjalny niepokój.

Za realizację brzmienia albumu odpowiadał Kacper Jurczak (współpracował z takimi zespołami jak Horda czy Impermanence), który zajął się nagraniem, miksem oraz masteringiem materiału, natomiast partie perkusji zostały zarejestrowane przez Szymona Zgłobickiego z SG Productions. Oprawę wizualną wydawnictwa przygotowali Patrycja Wrona (okładka), Arya DwivA (dodatkowe grafiki) oraz chorwacki grafik Entitatem.Null.Arts odpowiedzialny za logo zespołu.

Oficjalna data premiery płyty to 22 maj 2025 roku, jednak już dzisiaj możemy się z Wami podzielić przedpremierowym odsłuchem debiutanckiego albumu.

Tracklista:
01. Deathsentence
02. Dissonant Elegance
03. Lingering Void’s Echo
04. Obsidianize
05. Grief Doctrine
06. Consigned Doom
07. Ephemeral Winds
08. Sable Ode to Nihility

Artykuł MANSVARA: przedpremierowy odsłuch płyty „Sable Odes to Nihility” pochodzi z serwisu KVLT.

W ciągu blisko czterech lat od premiery debiutanckiego Diabolic Slaughter  modus operandi zespołu nie zmienił się ani o jotę. 9 Nails Hammered Into the Flesh of God to wciąż mocno podkręcony thrash na mocno teutońską modłę – jeśli nie wiecie, o co chodzi, to wyobraźcie sobie Kreator, który w drodze na nagrywki Pleasure to Kill wpada do kontenera wypełnionego po brzegi koksem. Kompromisów tu brak, jest za to nieustanna żądza agresywnego parcia do przodu, znakomita perka, świetne solówki, klasycznie „kreatorowy” wokal Skullrippera, spory ładunek bluźnierstwa i wielgachny potencjał headbangingowy.

A więc w telegraficznym skrócie – dokładnie to samo, co na poprzedniczce. W tym przypadku nie widzę w tym jednak niczego złego, szczególnie biorąc pod uwagę, że poprzednia płyta HellFuck w swojej kategorii pozamiatała i zapisała się u mnie jako jedno z najlepszych thrashowych wydawnictw ostatnich lat, nie tylko na polskiej ziemi. 9 Nails Hammered Into the Flesh of God to godne następstwo tamtego krążka i obecnie na rynku niczego lepszego w tej niszy nie znajdziecie.

Artykuł HELLFUCK – „9 Nails Hammered Into the Flesh of God” (2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Wcześniej kapela zaprezentowała singiel Master Of The Decaying World.

Tracklista:
1. Self-Cheat Absolution
2. Master of the Decaying World
3. The Nuclear Final Gaze
4. Rebel Desecration
5. Wonderful Stench of Death
6. The Scourge of Existence
7. Destroyer of Heaven
8. Holy Whore’s Prayer
9. The Temple of Deceit Burns Bright

Black Silesia Productions zaprasza wszystkich na wspólną trasę koncertową zespołów HellFuck oraz Brüdny Skürwiel. Formacje wystąpią:

13.03.2026 – Gdańsk, Torpeda (wydarzenie)
14.03.2026 – Warszawa, VooDoo (wydarzenie)
15.03.2026 – Wrocław, Liverpool (wydarzenie)
20.03.2026 – Poznań, Pod Minogą (wydarzenie)
21.03.2026 – Łódź, Warkot (wydarzenie)
22.03.2026 – Kraków, Garage (wydarzenie)

Artykuł Nowy kawałek HELLFUCK pochodzi z serwisu KVLT.

Wzorem „poprzedniczki”, oficjalnie rozbudowany o czwartego członka zespół przygotował na Loewen II trzy pełnoprawne utwory oraz tym razem outro w postaci Vae Victis, skomponowane i nagrane przez samego Khorzona. W jego trakcie czekałem, aż usłyszę słowa „Tysiąc lat, tysiąc pierdolonych lat”. Dlaczego tak? Zrozumiecie, kiedy posłuchacie, teraz powiem tylko tyle, że brzmi ono jak daleki krewny jednego z utworów PEWNEGO znanego na całym świecie blackmetalowego zespołu z Polski. Planowana inspiracja czy „samo tak wyszło” – dla mnie nieistotne, to nie dwuminutowe outro jest tutaj gwoździem programu.

Już w Czarnym Xięstwie słychać charakterystyczną podniosłość materiału z pierwszej EPki Königreichssaal, dzięki wokalom pojawia się też pewna teatralność i da się wyczuć sporo emocji włożonych w nowy materiał – od znanego z poprzednich dokonań wtedy-jeszcze-tria obłędu aż po uniesienia duchowe. Ot, black metal po lewińsku, który bardzo lubię. Absolutnym majstersztykiem jest za to utwór Semana Tragica, lirycznie najprawdopodobniej nawiązujący do września 2024 roku, kiedy to Lewin Brzeski został niemal w całości zalany. Kompozycja porusza i udanie obrazuje tragizm tamtych wydarzeń, a wieńczące ją dźwięki płynącej wody połączone z delikatnym przygrywaniem gitary akustycznej doprowadziły mnie nawet do lekkiego wzruszenia i kontemplacji nad cierpieniem dotkniętych tą katastrofą ludzi. Cudo, po prostu cudo. Bardzo udany, mimo nieco kampowego otwarcia, jest również wykorzystujący fragmenty z poezji Micińskiego (podobnie zresztą jak Czarne Xięstwo) Wampyr Heretyk – instrumentalnie jest tu już bardziej klasycznie, choć podtrzymywane zróżnicowanie wokalu De Ateusa oraz wyraźnie zaznaczone klawisze sprawiają wrażenie uczestniczenia w jakimś mrocznym spektaklu, a dzięki ubarwieniu świetnej i bardzo chwytliwej końcówki kawałka akordeonem udało się zespołowi dołożyć do swojego grania odrobinę ludowości.

Jak więc widzicie, mimo jedynie niespełna dwudziestu minut, Königreichssaal udało się upchnąć na Loewen II sporo zawartości – i to nie na siłę. Materiał jest spójny, przemyślany i przede wszystkim szczery, co po prostu się czuje. Gdy muzyka potrafi niespodziewanie uderzyć w rzadko poruszane w moim przypadku struny, wiem, że obcuję z czymś z górnej półki. Takie właśnie jest Loewen II – to minialbum ocierający się wręcz o doskonałość. Niestety krótki, ale kto broni komukolwiek łączyć jego odsłuch razem z poprzednią EPką? No nikt.

Artykuł KÖNIGREICHSSAAL – „Loewen II” (2025) pochodzi z serwisu KVLT.