Mathcore, djent i techniczny metal bez ograniczeń

Na „Detach” MINIPONY rozwija własną formułę, poszerzając ją o nowe wpływy i jeszcze większą dawkę eksperymentów. Materiał opiera się na połączeniu technical metalu, mathcore’u i djentu, wzbogaconych o elektroniczne warstwy oraz inspiracje muzyką latynoską.

Nisko strojone gitary, skomplikowane struktury rytmiczne oraz agresywne wokale współtworzą gęsty i intensywny krajobraz dźwiękowy, który ma być jednocześnie przytłaczający i angażujący. Zespół podkreśla, że „DETACH” jest rezultatem wieloletnich poszukiwań własnej tożsamości oraz chęci przesuwania gatunkowych granic.

Produkcja z udziałem współpracownika Gojiry

Materiał został zarejestrowany w Borgo 41 Studio w Lumbisí w Ekwadorze pod okiem gitarzysty zespołu Amadeusa Galiano. Za miks odpowiada natomiast Jamie Uertz, znany między innymi z pracy przy albumie „Magma” francuskiej formacji Gojira.

Efektem ma być najbardziej dopracowane i bezkompromisowe wydawnictwo w dorobku MINIPONY, ukazujące prawdziwe oblicze zespołu oraz jego techniczne możliwości.

Od Meshuggah po Fear Factory

MINIPONY tworzą Emilia Moncayo (wokal, sample, syntezatory), Amadeus Galiano (gitara, bas, instrumenty perkusyjne) oraz Carlos Sanchez (perkusja). Muzycy łączą doświadczenia wyniesione z metalu ekstremalnego, progresywnego i muzyki elektronicznej, budując charakterystyczne, wielowarstwowe brzmienie.

Na przestrzeni ostatnich lat formacja występowała zarówno w Ameryce Łacińskiej, jak i Europie. Muzycy dzielili scenę z takimi gigantami jak Meshuggah oraz odbywali trasy koncertowe u boku Fear Factory. Zespół pojawił się również na renomowanych festiwalach pokroju 70,000 Tons of Metal, Hell and Heaven Fest czy Summer Breeze.

Obejrzyj klip do singla „Pachanga”

Tracklista „Detach”

1. OM (Instrumental)
2. Detachment
3. Hope
4. OW (Instrumental)
5. Pachanga
6. Inner Dance

Artykuł MINIPONY zapowiada EP-kę „Detach”. Ekwadorskie trio łączy mathcore, djent i elektronikę pochodzi z serwisu KVLT.

Metallica

Gojira

Artykuł Metallica, Gojira – Chorzów (19.05.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Metallica w Chorzowie zagrała na Stadionie Śląskim dla około 90 tysięcy fanów w ramach trasy M72 World Tour.

Miliony fanów na całym świecie, setki tysięcy obecnych na każdej trasie, dziesiątki nagranych hitów, kilka formatywnych dla muzyki metalowej albumów i jedyny w swoim rodzaju zespół – Metallica.

Amerykański kwartet postanowił ponownie zawitać do Polski w ramach rozpoczętej w 2023 roku trasy M72 World Tour. Tym razem wybór padł jednak na Stadion Śląski w Chorzowie, co było w moim przypadku czynnikiem przesądzającym o udziale w zapowiedzianym wydarzeniu.

Grupę widziałem ostatnio dobrych kilkanaście lat temu (w 2010 roku na lotnisku Bemowo podczas występu Wielkiej Czwórki w ramach Sonisphere Festival), perspektywa czasowa pozwalała mi więc spojrzeć na formę i dyspozycję zespołu z właściwym dla tak długiej przerwy dystansem. Nawet przez chwilę nie miałem jednak szansy być w swoim spojrzeniu w pełni obiektywny, bo Metallica to jeden z tych składów, które towarzyszą mi w muzycznej podróży niemal od zawsze. Ich płyty poznawałem w różnych momentach swojego życia, poza kolejnością chronologiczną, z różnym nastawieniem i żywionymi oczekiwaniami. Nie da się ukryć, że mam do tego zespołu olbrzymi sentyment, a sposobność ponownego spotkania – tym razem szczęśliwie poza „gościnnymi” progami Stadionu Narodowego – była dla mnie wyborem z kategorii must be.

Biorąc pod uwagę frekwencję i poziom zainteresowania imprezą (wystarczy wspomnieć, że samą sprzedaż oficjalnego merchu, organizowaną w katowickim MCK, można było rozpatrywać w kategoriach imprezy masowej) miałem wszelkie podstawy oczekiwać wyjątkowego i zapadającego w pamięć wydarzenia. Szczęśliwie dopisać miała także pogoda – zostawiając za sobą deszczowy poranek w Toruniu, miałem co do tego lekkie obawy, jednak wraz z przybyciem na miejsce koncertu, zostały one rozwiane wraz z resztkami chmur, mogących w jakikolwiek sposób popsuć fanom wtorkowy wieczór w Chorzowie.

Supporty: Knocked Loose i Gojira

Grający jako otwieracz Knocked Loose był wyborem całkiem nieoczywistym. Wczesna pora, pełne słońce, publika, spośród której znaczną część stanowili ludzie niemający na co dzień do czynienia z nawet umiarkowanie ekstremalną estetyką i punch zaciśniętą pięścią w twarz już na wejściu na stadion. Wyraźnie rozpierany energią kwintet Amerykanów zafundował w Chorzowie trzy kwadranse połamanego, chaotycznego, wypełnionego skondensowaną dawką agresji i brutalności, zmetalizowanego hardcore’a. Koncert obejrzałem ze sporą satysfakcją (cieszył na pewno widok dużej grupy młodych wojowników, dzielnie rozkręcających mosh pit) ostatecznie potraktowałem go jednak raczej jako ciekawostkę i przyzwoity akcent otwierający, niż coś, co na dłużej miałoby związać moją uwagę.

Zupełnie inaczej sprawa miała się z występującą w roli drugiego supportu Gojirą. Nie trzeba szczególnie uważnie śledzić aktualnych trendów, by wiedzieć, że zespół braci Duplantier od dawna przerasta już kluby i hale koncertowe. Mam jednak wrażenie, że boost, jaki dał im występ podczas ceremonii otwarcia francuskich Igrzysk Olimpijskich w 2024 roku, przyspieszył rozwój ich popularności w skali wręcz logarytmicznej. Było to zresztą doskonale widać po reakcjach publiczności, która przywitała Francuzów z całkowicie autentycznym i żarliwym entuzjazmem.

Muzycy wciąż nie mieli jednak łatwego zadania – występowali stosunkowo wcześnie, z okrojoną z oczywistych powodów oprawą wizualną oraz średniej jakości nagłośnieniem, które odczuwalnie odebrało ich muzyce znaną z płyt precyzję i selektywność. Mimo tego – odgrywając swoje najbardziej reprezentatywne numery (z Backbone, Flying Whales, Stranded, L’Enfant Sauvage, czy wspartym głosem niespodziewanego gościa w osobie sopranistki, Mariny Viotti Mea Culpa (Ah! Ça ira!) na czele), wyszli z postawionej przed nimi próby jednoznacznie obronną ręką.

Czuć było w występie Francuzów charakterystyczny puls i drzemiące pod dźwiękową skorupą pokłady energii – rozdygotanej i gotowej w każdej chwili niemal eksplodować. Animusz występu skutecznie udzielił się zgromadzonej pod sceną i na trybunach publice (spośród której niemała część prawdopodobnie dopiero tego dnia miała okazję Gojirę w ogóle poznać), co podkreślało skalę skuteczności, z jaką zespół zaprezentował na scenie Kotła Czarownic swoje atuty.

Powrót Metalliki do Polski – Stadion Śląski

Oprawa i brzmienie koncertu

Widząc przygotowania do kulminacyjnego punktu programu, wyraźnie uwidoczniła się (tradycyjna zresztą dla Metalliki) olbrzymią przepaść, dzieląca oprawę jej występów od poprzedzających ją supportów – myślę tu zarówno o rozmachu produkcji, jak i samym nagłośnieniu. Podobnie rzecz miała się z oczekiwaniami fanów – tuż przed wyjściem zespołu, trybuny Stadionu Śląskiego zainicjowały gigantyczną meksykańską falę, która kilkukrotnie obiegła koronę obiektu. Nie mniejsze wrażenie robił widok oświetlonej promieniami zachodzącego słońca płyty, ośmiu stalowych konstrukcji z owalnymi telebimami, wspomaganej półtysiącem zainstalowanych głośników sceny 360° i rozlanego wokół prawdziwego mrowia ludzi, którzy już od pierwszych nut tradycyjnego The Ecstasy of Gold Ennio Morricone zdawali się wpadać w stan uniesienia.

Nie miałem żadnych konkretnych oczekiwań wobec setlisty, niespecjalnie też śledziłem losy wcześniejszych koncertów trasy w Grecji czy Rumunii. Nietrudno było przewidzieć, że set opierać się będzie na największych szlagierach zespołu, urozmaiconych drobnymi modyfikacjami. Tym razem padło na Of Wolf and Man z Czarnego Albumu, The Memory Remains z Reload oraz The Day That Never Comes z Death Magnetic. Promocja nowej płyty ograniczyła się do Lux Æterna (i bardzo dobrze, akurat w przypadku tego albumu więcej nie trzeba). Resztę czasu antenowego wypełniły doskonale znane klasyki z Nothing Else Matters, The Unforgiven, Enter Sandman, Seek & Destroy i Master of Puppets na sztandarze.

Czy koncert Metalliki spełnił oczekiwania?

Przechodząc jednak do najważniejszego – emocji i pozytywnych wrażeń, towarzyszących występowi legendarnej Mety. Te w znacznej mierze zagwarantowane zostały doskonałą produkcją oraz naprawdę przyzwoitym brzmieniem wykręconym na Stadionie Śląskim. Oczywiście znajdą się tacy, którzy narzekać będą na brak klinicznego soundu, biorąc jednak poprawkę na skalę wydarzenia i gigantyczną przestrzeń jego realizacji, do nagłośnienia trudno było mieć we wtorek większe zastrzeżenia. Zarówno gitary, jak i gary Larsa (akurat w jego przypadku nie zawsze jest to atutem), a także wokal Papy Heta wyeksponowane były w sposób, który gwarantował możliwość czerpania przyjemności w bardzo komfortowych warunkach.

Na osobną wzmiankę zasługuje sam odbiór występu przez zgromadzoną na stadionie publiczność. Rekordowa jak na polskie warunki frekwencja (organizatorzy podawali liczbę 90 tysięcy osób) zapewniała rezon i impakt wydarzenia w prawdziwie masowej skali. Zarówno płyta, jak i trybuny wyczuwalnie angażowały się w koncert Metalliki, dając grupie dowód niesłabnącej sympatii i przywiązania do jej twórczości.

Nie sposób nie wspomnieć też o nowym pokoleniu fanów, które pojawiło się na Stadionie Śląskim w imponującej liczbie. Na wzrost zainteresowanie muzyką zespołu wpływ mają z pewnością social media i moda (na horyzoncie miga neon z czołówki Stranger Things), dzięki której Metallica zyskała wyraźną popularność wśród przedstawicieli pokolenia Z. Jasne, można debatować, ilu jest wśród nich ludzi „z przypadku”, ilu „influencerów”, pojawiających się na stadionie jedynie po selfie, ilu „niedzielnych fanów”, którym przeszkadza mosh pit i ścisk tłumu – pozostaje jednak pytanie, czy ma to w takich okolicznościach większe znaczenie? Metallica to firma, ich koncerty to wydarzenia masowe, prawo do udziału niezależnie od pobudek i motywacji ma każdy posiadacz właściwie zakupionego QR kodu, zamiast więc zatracać się w walce o wyimaginowane ideały, znacznie lepiej było choć spróbować wyciągnąć z koncertu jak najwięcej dla siebie.

Dokładnie takie nastawienie wydawali się mieć licznie reprezentowani w Chorzowie koncertowi weterani Mety – fani oddani grupie od wielu lat, wyśpiewujący z pamięci komplet tekstów i autentycznie przeżywający wtorkowe wydarzenia sceniczne.

Skoro na powrót o koncercie mowa – nie mogło oczywiście obyć się bez serii tradycyjnych dla zespołu pomyłek, wpadek i niezręcznych momentów. Pomijając już wywrotki Kirka i Larsa, trudno przejść obojętnie obok momentu, który wywołał u mnie największą konsternację (chodzi rzecz jasna o Przegląd polskiej piosenki rozrywkowej, w ramach którego tym razem padło na bogu ducha winne Chcemy być sobą Perfectu). Jestem w stanie zrozumieć chęć przypodobania się polskim fanom, przyjmuję też do wiadomości potrzebę urozmaicenia poszczególnych odsłon trasy, kompletnie nie kupuję jednak widoku Roba i Kirka, którzy (bez znajomości kontekstu i znaczenia wziętej na barki kompozycji) męczą się z łamaną polszczyzną i prostą melodią odgrywaną na pół gwizdka. Historię z utworem Dżemu można było jeszcze uznać za miły akcent. Kolejne razy z kompozycjami Czesława Niemena i Maanam były już gorsze. Sztuczka powtórzona po raz kolejny w Chorzowie przestała być moim zdaniem w najmniejszym już nawet stopniu skuteczna. Podobnie kłopotliwy był moment, w którym zarówno Kirk, jak i Lars dziękowali za przybycie do.. Krakowa, kilkukrotnie powtarzając nazwę miasta podczas pożegnalnych wypowiedzi.

Cóż jednak począć? Mógłbym próbować się gniewać i zapisywać w pamięci negatywne spostrzeżenia, mam jednak do tych gości nieskrywaną (podszytą dodatkowo ogromnym sentymentem) słabość i trudno mi nie wybaczać im tych mniej i tych bardziej odczuwalnych potknięć.

Bo ostatecznie i ponad wszelką wątpliwość – piękny był to koncert. Taki, który przypomniał mi, jak bardzo tęskniłem za tym zespołem i jak wciąż ogromną darzę go sympatią.

Setlista Metallica – Chorzów 2026

• It’s a Long Way to the Top (AC/DC: If You Wanna Rock 'n’ Roll)
• The Ecstasy of Gold (Ennio Morricone)
• Creeping Death
• For Whom the Bell Tolls
• Of Wolf and Man
• The Memory Remains
• Lux Æterna
• The Unforgiven
• Fuel
• Kirk & Rob (Perfect: „Chcemy być sobą”)
• The Day That Never Comes
• Wherever I May Roam
• Nothing Else Matters
• Sad but True
• One
• Seek & Destroy
• Master of Puppets
• Enter Sandman

Artykuł Metallica, Gojira, Knocked Loose – relacja z koncertu, Chorzów (19.05.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Plan trasy koncertowej przedstawia się następująco:
09.05.2026 – Ateny, Grecja, Olympic Stadium +Gojira, Knocked Loose
13.05.2026 – Bukareszt, Rumunia, Arena Natională +Gojira, Knocked Loose
19.05.2026 – Chorzów, Stadion Śląski (wydarzenie) +Gojira, Knocked Loose
22.05.2026 – Frankfurt, Niemcy, Deutsche Bank Park +Gojira, Knocked Loose
24.05.2026 – Frankfurt, Niemcy, Deutsche Bank Park +Pantera, Avatar
27.05.2026 – Zurych, Szwajcaria, Stadion Letzigrund +Gojira, Knocked Loose
30.05.2026 – Berlin, Niemcy, Olympiastadion +Gojira, Knocked Loose
03.06.2026 – Bolonia, Włochy, Stadio Renato Dall’Ara +Gojira, Knocked Loose
11.06.2026 – Budapeszt, Węgry, Puskás Aréna +Pantera, Avatar
13.06.2026 – Budapeszt, Węgry, Puskás Aréna +Gojira, Knocked Loose
19.06.2026 – Dublin, Irlandia, Aviva Stadium +Pantera, Avatar
21.06.2026 – Dublin, Irlandia, Aviva Stadium +Gojira, Knocked Loose
25.06.2026 – Glasgow, Szkocja Hampden Park +Gojira, Knocked Loose
28.06.2026 – Cardiff, Walia Principality Stadium +Gojira, Knocked Loose
03.07.2026 – Londyn, Anglia London Stadium +Gojira, Knocked Loose
05.07.2026 – Londyn, Anglia London Stadium +Pantera, Avatar

Bilety na dzień dzisiejszy są wyprzedane, ale warto śledzić stronę:
livenation.pl

Artykuł METALLICA zagra w Polsce – pozostał miesiąc pochodzi z serwisu KVLT.

Plan trasy koncertowej przedstawia się następująco:
09.05.2026 – Ateny, Grecja, Olympic Stadium +Gojira, Knocked Loose
13.05.2026 – Bukareszt, Rumunia, Arena Natională +Gojira, Knocked Loose
19.05.2026 – Chorzów, Stadion Śląski (wydarzenie) +Gojira, Knocked Loose
22.05.2026 – Frankfurt, Niemcy, Deutsche Bank Park +Gojira, Knocked Loose
24.05.2026 – Frankfurt, Niemcy, Deutsche Bank Park +Pantera, Avatar
27.05.2026 – Zurych, Szwajcaria, Stadion Letzigrund +Gojira, Knocked Loose
30.05.2026 – Berlin, Niemcy, Olympiastadion +Gojira, Knocked Loose
03.06.2026 – Bolonia, Włochy, Stadio Renato Dall’Ara +Gojira, Knocked Loose
11.06.2026 – Budapeszt, Węgry, Puskás Aréna +Pantera, Avatar
13.06.2026 – Budapeszt, Węgry, Puskás Aréna +Gojira, Knocked Loose
19.06.2026 – Dublin, Irlandia, Aviva Stadium +Pantera, Avatar
21.06.2026 – Dublin, Irlandia, Aviva Stadium +Gojira, Knocked Loose
25.06.2026 – Glasgow, Szkocja Hampden Park +Gojira, Knocked Loose
28.06.2026 – Cardiff, Walia Principality Stadium +Gojira, Knocked Loose
03.07.2026 – Londyn, Anglia London Stadium +Gojira, Knocked Loose
05.07.2026 – Londyn, Anglia London Stadium +Pantera, Avatar

Bilety na dzień dzisiejszy są wyprzedane, ale warto śledzić stronę: livenation.pl

Artykuł Zaczynamy odliczanie – METALLICA zagra w Polsce już za dwa miesiące pochodzi z serwisu KVLT.

Raptem – olśnienie. Gdzieś przypadkowo trafiłem na nowe, nieznane mi dźwięki.

Rok wydania? 2025.
Zespół? SiriusC.
Album? Soil.

Odkrycie, które świetnie wpisuje się w klimat wspomnianych kapel, a jednocześnie może przypaść do gustu fanom Texas Hippie Coalition, HELLYEAH, Alabama Thunderpussy czy Mastodon. To wybuchowa mieszanka southern metalu i groove metalu z elementami stonera i sludge. Wydaną w Via Nocturna płytę otwiera numer The Spice – najkrótszy, a zarazem najlepiej dopracowany kawałek z debiutanckiego albumu nowego polskiego projektu muzycznego.

Stojący za marką SiriusC bracia Wołosz – Łukasz (gardłowy) i Mariusz (instrumenty) – dostarczają solidnej dawki inspirowanego Południem Stanów metalu. Choć próżno tu szukać nowego Dime’a, stylistyka niektórych kompozycji z tej płyty leży gdzieś między Panterą z Far Beyond Driven a jedynym pełnograjem Damageplan. Polski duet bez skrupułów eksploruje motywy, których nie powstydziliby się Kirk Windstein czy Pepper Keenan.

Jeśli te porównania wydają się zbyt odległe, przy numerze Blindspot możecie pomyśleć, że przecież chłopaki czerpią inspiracje z pierwszych płyt „naszego” Illusion. Ba, trochę w tym wszystkim Titusa i Kwasożłopów. SiriusC na krążku Soil pociąga za wiele różnych sznurków, a biorąc pod uwagę fakt, że płyta powstała poniekąd w przerwie od innych zobowiązań muzycznych braci, tym bardziej zyskuje w moich oczach – i uszach.

Soil to płyta krótka, ale nawet w 28 minutach braterski duet był w stanie udowodnić, że w 2025 roku wciąż da się grać jak w latach dziewięćdziesiątych – „podkradając” po kąsku z dokonań różnych artystów. Momentami brakuje nieco ambitniejszego spojrzenia na gatunkowy miks, jaki serwuje nam projekt SiriusC – czegoś, co mogłoby już dziś pozwolić powiedzieć, że oto mamy w kraju godnego następcę wspomnianego Mastodona, a może nawet Gojiry.

Krótko, solidnie, prosto w mordę – SiriusC i Soil to dobry prognostyk tego, w jakim kierunku może pójść ten twór, o ile odważy się sięgnąć po świeże pomysły, które będą w stanie pociągnąć ten wózek dalej. Nie można się jednak przyczepić stronie technicznej albumu – produkcja brzmi bardzo solidnie, a odpowiedzialny za nią Mariusz Wołosz współpracował już z takimi projektami, jak Svar (In the Land Called Night to jeden z debiutów roku 2024), znanym z występów w Must Be the Music zespołem Aterra, czy kapelą Srogość, której kontynuacji placka W szaleństwie czekamy od 2014 roku.

Kilka odsłuchów później jestem pewien jednego – śmierć algorytmom, które tak rzadko podsuwają solidne nowości, trzymając słuchacza w bańce pełnej dinozaurów. „Wincyj” takich nowości na rynku poproszę, licząc jednocześnie, że duet z wrocławskiej NOLI rozwinie skrzydła i udowodni Soil to tylko przetarcie szlaków na drodze ku czemuś większemu.

Artykuł SIRIUSC – „Soil” (2025) pochodzi z serwisu KVLT.

Po przyjeździe do legendarnego już miasteczka Jaroměř, a dokładniej do jego zabytkowej, historycznej dzielnicy Josefov, wdałem się w parę konwersacji z uczestnikami tegorocznej edycji festiwalu. Wielu z nich wspominało, że przyjechali w tym roku wyłącznie dla atmosfery, jako że lineup nie powalał. I faktycznie, można by rzec, że obie poprzednie edycje dużo bardziej przyciągały swoim jak zawsze bardzo zróżnicowanym składem, ale moim zdaniem w tym roku również nie można było narzekać.

Dzień I: środa, 06.08

Nadszedł więc długo wyczekiwany pierwszy dzień festu, tj. środa, czyli ulubiony dzień większości metalowców przyjeżdzających corocznie do Jaromierza. Ach ten niezapomniany zapach pierwszego piwa otwieranego około godziny dziesiątej rano – to znak, że w końcu nadszedł czas na najważniejsze wydarzenie lata.

Wyczekiwany przeze mnie Warbringer nie zawiódł. Kawałki z kapitalnej nowej płyty świetnie wybrzmiały na żywo, a tłum żywiołowo reagował na energię wokalisty Johna Kevilla. Ne Obliviscaris to niestety kompletnie nie jest moja bajka, tak że do gustu nie przypadło mi kompletnie nic oprócz wyróżniających się linii basowych. Występ Dope zaliczy się pewnie do jednego z najkrótszych w historii BA, ponieważ zespół grał niecałe pół godziny, dając sobie spokój ponad 15 minut przed czasem – ludzie pod sceną żartowali, że najprawdopodobniej mają dość „wąską” dyskografię, przez co nie mieli już co zagrać.

Jeśli chodzi o najlepsze koncerty z pierwszego dnia festu, na pewno zaliczyć do nich trzeba debiutujący na brutalowej scenei Dark Angel, który energią rozgrzał zebrany pod sceną tłum do czerwoności, skupiając się w swoim secie na legendarnym Darkness Descends. Panowie ze Static-X również porwali publiczność, i mimo że nie jest to kompletnie mój styl metalu, nóżka rytmicznie potupywała. Dying Fetus niezmiennie nie biorą jeńców, a ich występy na BA zawsze są perfekcyjne, a był to już trzeci raz, kiedy widziałem ich w twierdzy od 2018 roku. Subjected to a Beating, Grotesque Impalement czy Praise the Lord (Opium of the Masses) zawsze wprawiają publikę w ekstazę, tak też było i tym razem.

Bardzo ważny był dla mnie występ Mastodona, którego widziałem noc wcześniej w Katowicach. Na przestrzeni lat zespół stał się jedną z moich ulubionych kapel, i nawet wyrzucenie z zespołu geniusza, jakim był Brent Hinds, nie powstrzymało mnie od zobaczenia ich na żywo dwie noce z rzędu. Równe dwa tygodnie od koncertu Mastodona na BA Brent zginął, uderzając na motocyklu w samochód na jednym ze skrzyżowań w swojej rodzinnej Atlancie. To ogromny cios dla całej sceny i społeczności metalowej. Koncert był dobry, ale bez szału, jako że Amerykanie w większości unikają utworów, w których prym wiódł Hinds, a takowe uznaję za najlepsze. Crack the Skye zostało kompletnie pominięte i bardzo możliwe, że nie będzie mi już dane usłyszeć monumentalnego Oblivion na żywo. R.I.P. Brent Hinds (1974-2025).

Podobnie jak Mastodon, Ministry również widziałem noc wcześniej w katowickim MCK. Śmiem twierdzić, że koncert na BA był lepszy, a fani dużo bardziej zaangażowani. Al Jourgensen momentami bezwstydnie leciał z playbacku, ale biorąc pod uwagę, że okraszony perełkami i koncertowymi bombami set był prawdopodobnie ich ostatnim w historii festiwalu, można przymknąć na to oko.

Oranssi Pazuzu zahipnotyzowali ludzi zebranych pod sceną Obscure, skupiając się w większości na swoim najnowszym albumie. Brakowało troszeczkę agresji i tąpnięcia, przez co wyszedłem z koncertu lekko rozczarowany – gdzie się podziały bangery z Värähtelijä? Kerry King i jego zespół wypadli świetnie, i mimo że jego solowy materiał to bardzo stockowy i niezbyt interesujący thrash metal, na żywo robi robotę. Ale proszę państwa, cóż się działo pod dużą sceną Brutala gdy wybrzmiały Slayerowe Repentless, Disciple, a przede wszystkim Raining Blood przechodzące w Black Magic – istne szaleństwo. Cieszyłem się jak dziecko na intro każdego z tych legendarnych dzieł, a gdy emocje minęły i przyszedł czas na chłodniejszą analizę, doszedłem do wniosku, że jest to w sumie taki przyjemny i nienachalny skok na kasę jak to zwykle bywa w przypadku zespołów uważanych za nostalgia acts. Wieczór zamknął dla mnie fantastyczny Orange Goblin, który pod koniec tego roku żegna się ze sceną po 30 latach kariery. Świetny koncert, bardzo dużo energii jak na tak późną porę, publiczność bawiła się przednio. Będziemy tęsknić, Panowie!

Dzień II: czwartek, 07.08

Czwartek rozpoczął dla mnie genialny Psycroptic, który grając o południu w srogim upale i promieniach słonecznych świetnie przygotował publikę na dalsze wydarzenia dnia. Maniacy starożytnego Egiptu z Nile również nie zawiedli, racząc umierającą z gorąca publiczność swoim agresywnym death metalem. To, co wydarzyło się później, a zatem około godziny 16, przerosło najśmielsze oczekiwania. Tłum zaczął się powiększać, a na scenie pojawiło się czterech Czechów w śmiesznych białych skafandrach i goglach. Gutalax to lokalni ulubieńcy, którzy zasłynęli z toi-toiowych crowdsurfingów i rzucania papieru toaletowego w tłum. I tym razem również przeszli do historii – podczas gdy jeden z toi-toiów noszony był przez publiczność, jeden z fanów, swoją drogą przedstawiciel naszego wspaniałego kraju, wspiął się na niego i przez następnych kilka minut podziwiał występ znajdując się ponad publiką, klęcząc i headbangując na plastikowym toi-toiu – tego jeszcze nie grali. I o ile muzykę Czechów ze zrozumieniem można uważać za raczej wątpliwej jakości, ich niepowtarzalne i groteskowe koncerty to zawsze źródło dobrej zabawy i moment oddechu od generalnej powagi, która często towarzyszy koncertom metalowym. Na występ Gutalax zgromadziło się niesamowicie dużo ludzi mimo wczesnej godziny – przebiła ich pod tym względem tylko Gojira, o której za chwilę. Swoją drogą zebrać większy tłum niż inne headlinujące festiwal zespoły to nie lada wyczyn, wielki szacunek dla tego – bądź co bądź – komicznego bandu.

Bardzo czekałem na występ psychodelicznego Rezn, i choć uwielbiam ich albumy, na żywo kompletnie brakowało energii, choć instrumentalnie było wspaniale. Długie przerwy między utworami i brak charyzmy na scenie były dość przytłaczające przez całą długość koncertu – oby się to zmieniło w przyszłości, bo to naprawdę świetny zespół. Z kolei następni w kolejce panowie z August Burns Red zagrali niesamowicie energiczny koncert, nawołując zebraną pod Obscure publikę do agresywnego moshowania – bardzo fajny kontrast z poprzednim występem na tej samej scenie. Suffocation to już nie to samo bez Franka Mullena, jednak to dalej bardzo przyzwoite granie na żywo – nie można przegapić legendarnych Infecting the Crypts czy Liege of Inveracity w odsłonie na żywo. Obituary to na żywo zawsze klasa sama w sobie, a głos Johna Tardy’ego zdaje się tylko polepszać na przestrzeni lat – ten gość to maszyna.

Właściwie jedynym moim doświadczeniem z najmniejszej sceny festiwalu, tj. Octagon, był gig blackmetalowych kowbojów z Wayfarer. Niestety, jak też przypuszczałem, jest to dalej zdecydowanie najgorsza scena całego BA i mam nadzieję, że w przyszłym roku coś się w tym miejscu poprawi – nie dość, że ciężko tam dotrzeć a potem wrócić ze względu na ruch jednokierunkowy do wnętrza twierdzy, a akustyka pozostawia wiele do życzenia, to jeszcze miejsce na twierdzowym dziedzińcu jest na tyle ograniczone, że bycie popychanym przez ciągle przechodzących lub wychodzących ludzi przez cały czas trwania koncertu to naprawdę wycieńczające doświadczenie. I choć widowisko byo wspaniałe – Amerykanie naprawdę są jedyni w swoim rodzaju – to umieszczenie ich na Octagonie było pomyłką. Oni są już zdecydowanie za duzi na takie miejsca.

Z Octagonu wymknąłem się nie do końca zgodnie z zasadami, ponieważ spieszyło mi się na Gojirę – tak więc zignorowałem panującą w tunelach zasadę ruchu jednokierunkowego i przesmyknąłem się ponownie przed główną scenę idąc pod prąd, ale było warto. Headliner tegorocznego Brutala to już maszyna, która jest tak mocno rozpędzona, że chyba nic nie da rady jej zatrzymać. Niespełna półtoragodzinny koncert Francuzów rozgrzał publiczność do czerwoności – jakość dźwięku, ciekawe wizuale i energia muzyków na scenie – wszystko się zgadzało. Nie do końca zgadzał się tylko set, bo niezagranie ani jednego kawałka z The Way of All Flesh czy debiutanckiego Terra Incognita to ogromny grzech, a fokusowanie się na miałkim Fortitude jest dość kiepskie. Niemniej jednak, był to koncert wyśmienity. Muszę jednak wytknąć organizatorom jedną rzecz – wielkość tłumu podczas gigu Gojiry była przerażająca – nie widziałem jeszcze tak wielu ludzi zebranych na głównym placu przed scenami Sea Shepherd i Marshall. Ewidentnie wpuszczonych zostało dużo więcej ludzi niż powinno, a świadczył o tym również fakt, że bilety jednodniowe wyprzedane były tylko i wyłącznie na drugi dzień festiwalu, czyli właśnie wtedy, gdy grała Gojira. To mogło się bardzo źle skończyć, bo tam po prostu nie dało się oddychać, ludzie wręcz stali na butach osób obok siebie, a z festiwalu praktycznie nie dało się wyjść. Francuzi przerośli już BA i aż strach myśleć co będzie się działo, gdy przyjadą tu ponownie za 2-3 lata w ramach promocji nowej płyty, która według słów Mario Duplantiera ma być powrotem do death metalowych korzeni. Oby zapowiedzi perkusisty okazały się prawdziwe i oby organizatorzy festiwalu poszli po więcej rozumu do głowy następnym razem.

Czwartek zwieńczył dla mnie Bathory tribute act w postaci Blood Fire Death, który w bardzo rzetelny sposób oddał hołd zmarłej legendzie ekstremalnego metalu, odgrywając jego sztandarowe utwory w świetny sposób. Gdy wybrzmiał otwierający A Fine Day to Die z niebywałym krzykiem Gaahla – jaki ten gość ma wokal – ciężko było się nie wzruszyć. Kapitalny koncert, który rozpalił wspomnienia wszystkich fanów monumentalnych dokonań Quorthona.

Dzień III: piątek, 08.08

Piątek zaczął się od szybkich strzałów – najpierw duża dawka groove od Prong, a potem długo przeze mnie wyczekiwany Pig Destroyer, który powinien był jednak zagrać na trochę mniejszej scenie – Obscure byłby dla nich idealnym miejscem. Niby koncert dobry, ale scena Marshall okazała się dla nich za duża, przez co ciężko było wychwycić głębię ekstremalnie agresywnej muzyki Amerykanów. Holendrów z Asphyx dane mi było zobaczyć na żywo już po raz piąty, i mimo że ich setlisty rzadko ulegają zmianie, monumentalne kawałki z The Rack i Last One on Earth zawsze powodują we mnie nieopisaną radość – cóż to jest za zespół na żywo! Po raz pierwszy doświadczyłem koncertu Overkill i powtórzę to z pewnością jeszcze wiele razy – Bobby Blitz to wokalista idealny, a na koncercie brzmi lepiej niż w studio. Fantastyczna była energia Amerykanów na scenie i już nie mogę się doczekać następnego spotkania. Szwedzi z Grave również dali bardzo dobry koncert i do teraz nie wiem, czy bardziej podobali mi się oni czy jednak wcześniej grający weterani z Asphyx. Tak czy siak, obie ekipy wypadły kapitalnie.

Panowie z Mayhem na BA miewali zdecydowanie lepsze momenty niż w tym roku. Od samego początku koncertu jedna z gitar była kompletnie niesłyszalna i choć Attila Csihar na wokalu starał się jak mógł, nie był w stanie swoimi wokalnymi wyczynami odwrócić uwagi od problemów technicznych reszty zespołu. Publiczności raczej niezbyt przypadła do gustu pierwsza część setu, w której zespół skupił się na nowszych, bardziej zawiłych i zagmatwanych utworach, i dopiero gdy na ekranie pojawił się teaser zapowiadający legendarny Freezing Moon, wszyscy jakby odżyli. Później już było tylko dobrze, ale nie był to najlepszy wieczór norweskiej ekipy.

Obiecałem sobie, że nigdy więcej nie pójdę już na koncert Paradise Lost o ile nie dostanę sprawdzonej informacji, że Nick Holmes poprawił swój wokal na żywo. Przekonano mnie jednak, żebym po raz kolejny zobaczył Anglików na deskach głównej sceny BA, i był to zdecydowanie najgorszy ich występ z tych trzech, w których oglądałem ich poczynania w twierdzy Josefov. Naprawdę żałuję, że dałem się przekonać i przez to przegapiłem występ równolegle grającej na scenie Obscure portugalskiej formacji Gaerea. Mam wrażenie, że Anglicy z Paradise Lost wypalili się przed kilkoma laty, krótko po wydaniu jednej z najlepszych w swoim dorobku płyt w postaci Obsidian, a od tego momentu ani im się za bardzo nie chce, ani też nie wyglądają na specjalnie przejętych swoimi niedoskonałościami, zarówno wokalnymi, jak i nietrafionymi dźwiękami instrumentów. Holmes po prostu zarzynał większość klasycznych utworów, a ulubiony kawałek publiczności, tj. As I Die, powinni przestać grać już dawno temu, żeby nie obrzydzić go do cna większości fanów, którzy jeszcze chodzą na ich koncerty. Najciekawszym wydarzeniem gigu okazał się moment, gdy Holmes zwrócił się do jednej z osób załatwiających swoje potrzeby w stojących nieopodal głównej sceny pisuarach, mówiąc, „I can see your cock, man”, a później dodając, że festiwalowe toalety dalej nie dają załatwiać ludziom swoich potrzeb z godnością – myślę, że jest to świetne podsumowanie tego koncertu, bo Anglicy rzeczywiście nie mają w sobie nawet odrobiny godności, występując na żywo od tylu lat w tak słabej formie. Dimmu Borgir to kompletnie nie moja bajka, więc nie wypowiem się na temat tego – jak dla mnie – bardzo słabego i miałkiego, groteskowo–teatralnego występu. Podnosząc jednak poziom na sam koniec dnia, Szwedzi z Cult of Luna po raz kolejny pochłonęli mnie swoim występem, który był perfekcyjny – zagrali nawet kompletnie nowy utwór, zatytułowany In the Shadow of Your Shadow, który brzmiał równie dobrze, co reszta setu. Kapitalne I: the Weapon rozbudziło lekko zahipnotyzowaną i zziębniętą o tej późnej porze publikę, a genialne Owlwood i wieńczący koncert In Awe Of dokończyły dzieła zniszczenia – i tak jak muzycy CoL zachwycili i połamali mnie swoim występem sześć lat wcześniej, tak i teraz dali do zrozumienia, że ówczesna forma nie była dziełem przypadku. Zdecydowanie top 3 tegorocznego festiwalu.

Dzień IV: sobota, 09.08

Do soboty, czyli ostatniego dnia każdej edycji Brutal Assault przylgnęła opinia dnia najsłabszego pod względem lineupu. Nie uważam, aby twierdzenie to sprawdzało się każdorazowo, jednak można rzec, że w tym roku również ostatni dzień festiwalu był taki trochę „na dobitkę”.

Mocne strzały w postaci Exhorder czy Protector to zawsze bardzo fajna sprawa na sam początek ostatniego dnia wydarzenia. Uwielbiana przeze mnie Brujeria, dla której przecież to pierwsza trasa po śmierci obu wokalistów, wypadła fantastycznie, a El Sangron, któremu przyszło przejąć wszystkie obowiązki wokalne – dwoił się i troił na scenie, potwierdzając, że jest w stanie sam pociągnąć grindcore’ową ekipę podczas występów na żywo. Niesamowicie słaby okazał się jednak występ Unleashed – generalnie cały ostatni dzień festu był bardzo średni pod względem nagłośnienia, ale to co działo się podczas występu Szwedów było wręcz niewyobrażalne – było tak cicho, że dużo lepiej było słychać rozmowy osób znajdujących się na vip standach. Jeden z najgorszych występów, jakich dane mi było doświadczyć, a przecież ta ekipa w studio jest naprawdę dobra. Wielka szkoda.

Jak zwykle dobrze na żywo wypadli zarówno Kataklysm, jak i punkowie z Agnostic Front, którzy zachęcili publiczność do energicznego moshowania. Następnie w końcu przyszedł czas na headlinerów z Opeth – zespół jak się zdaje nie do końca wpisujący się w stu procentach w filozofię i atmosferę Brutala, a przynajmniej ja tak to widzę. I o ile uwielbiam muzykę Szwedów, ich bardzo długie utwory i dość znaczące przerwy między kawałkami nie wpłynęły na zbyt pozytywny odbiór tego koncertu. Jak na headlinera, pod sceną zebrało się naprawdę mało ludzi – porównując z takim Gutalaxem, było naprawdę kiepsko pod tym względem. Świetnie było w końcu usłyszeć In My Time of Need czy Ghost of Perdition, ale odniosłem nieodparte wrażenie, że dużo lepiej bawiłbym się na ich koncercie klubowym. Cóż, na to również przyjdzie pora. Ostatnim koncertem festiwalu okazał się dla mnie gig The Halo Effect, którzy swoim melodyjnym i momentami bardzo cukierkowym melodeathem odprowadzili mnie do namiotu. Jest to naprawdę ciekawa ekipa, której ewidentnie bardzo się chce, a owocem tego są ich dwie pełnowymiarowe płyty, które są na takim poziomie, na jakim In Flames powinni być obecnie. Satysfakcjonujące zwieńczenie 28. edycji Brutal Assault.

Na Brutalu byłem już tyle razy, a wciąż odczuwam głęboki smutek, gdy przyjdzie mi wrócić do domu po czterech dniach tego metalowego święta. I choć z roku na rok w organizacji i strukturze festu zmienia się dość niewiele, co więcej, można doszukiwać się aspektów, w których BA wydaje się zostawać w tyle w porównaniu z innymi europejskimi festiwalami – mówimy tu choćby o ilości punktów z wodą pitną czy też wszechogarniającym zapachem moczu i ekskrementów, który od drugiego dnia festiwalu zdaje się być nieodłącznym elementem Brutal Assault experience – czeski festiwal z każdą swoją edycją wiąże się z bardzo przyjaznymi i ciepłymi wspomnieniami, coś w stylu odpalania kominka w samym środku mroźnej zimy. Sam Joe z Gojiry parokrotnie żartował, że za każdym razem ten sam przykry zapach towarzyszy zespołom (no i publiczności), które występują na głównej scenie festiwalu. Nie wiem, czy jest to efekt coraz częstszych występów Gutalaxa, ale jedno jest pewne – w tej części Europy nie ma festiwalu o bardziej „swojskiej” charakterystyce i oby tak zostało, bo drugi dzień tegorocznego festiwalu wskazuje na zwrot w stronę polityki „upchnąć ile tylko się da”. Oby jednak organizatorzy nie zdecydowali się w pełni na ten kierunek, bo naprawdę nie tędy droga. Widzimy się w twierdzy w roku 2026!

Zdjęcia autorstwa @polarblazma

Artykuł Brutal Assault XXVIII – Jaroměř (06-09.08.2025) pochodzi z serwisu KVLT.

Gojira

Kerry King

Artykuł Gojira, Kerry King – Kraków (19.08.2025) pochodzi z serwisu KVLT.

Ominąłem zarówno debiutancką płytę, jak i wszelkie newsy o nowym zespole Kinga, zakładając, że prawdopodobnie będzie to po prostu duchowy spadkobierca Slayera z ostatniej płyty Repentless, a może nawet jego gorsza, bo pozbawiona riffów Hannemanna wersja. We wtorkowy wieczór nowy zespół charakterystycznego gitarzysty (skład bardzo mnie zaskoczył, bo King, Osegueda, Demmel, Sanders i Bostaph to wręcz „supergrupa”) zaprezentował lwią część From Hell I Rise. Zaskoczeń nie było – to bardzo „slayerowe” granie, doskonale spisujące się na żywo jako bardzo dobry rozgrzewacz, pozbawione jednak tej iskry cechującej najlepsze dokonania Zabójcy. Mimo tego moje wrażenia z występu Kerry’ego i spółki były bardzo pozytywne: King na autopilocie jest wciąż lepszy niż na oko ¾ wszelakich traszyków i z wielką łatwością wprowadza nogi lub głowę w jakikolwiek ruch, tryskający energią i bardzo rozgadany Mark Osegueda wokalnie spisał się nienagannie nawet w kilku odegranych coverach Slayera i sprawił, że zatęskniłem za słuchaniem Death Angel, publiczność od pierwszych dźwięków Where I Reign wpadła w szał, a towarzysząca występowi pirotechnika dbała o to, aby temperatura wewnątrz Tauron Areny nie spadła ani na moment. Wspomniałem o coverach Slayera, na szczęście Kerry King nie poszedł na łatwiznę i było ich jedynie kilka. Mimo niewątpliwej solidności autorskiego matariału tego projektu, to właśnie one spowodowały największą euforię wśród zgromadzonych w Krakowie ludzi i myślę że samo w sobie stanowi to bardzo celne podsumowanie.

Setlista:
Where I Reign
Trophies of the Tyrant
Residue
Two Fists
Idle Hands
Repentless (cover Slayer)
Toxic
Rage
Disciple (cover Slayer)
Shrapnel
Raining Blood (cover Slayer)
Black Magic (cover Slayer)
From Hell I Rise

Francuska Gojira przechodzi właśnie kolejny w ostatnich latach boom popularności, tym razem spowodowany występem na otwarciu ubiegłorocznej Olimpiady. Poskutkowało to nie tylko prawie wyprzedaną i wypełnioną dość młodymi uczestnikami eventu Tauron Areną (dla porównania dwa lata temu zespół występował „ledwie” na mniejszej sali w Arenie Gliwice), ale również zdecydowanie bardziej rozwiniętą stroną wizualną koncertu – ogień na scenie buchał co chwila, nie brakowało również serpentyn oraz o wiele większego niż ostatnio ekranu wyświetlającego animacje/publikę/zespół. To nie koniec niespodzianek – wszystkich nas zaskoczyło zaproszenie na scenę samego Vogga, który wraz z Gojirą wykonał From the Sky, ponadto Francuzi postanowili oddać hołd niedawno zmarłemu Ozzy’emu Osbourne’owi odgrywając Under the Sun z repertuaru Black Sabbath. Żeby nie było zbyt różowo, to wokal Joe Duplantiera był zbyt cichy (szczególnie w początkowej części koncertu), a konsekwentne pomijanie w setlistach pierwszych dwóch płyt niestety zawsze będzie mnie bolało. We wtorkowy wieczór zespół olał też The Way of All Flesh – bez Toxic Garbage Island ciężko mi uznać show Gojiry za kompletny, a wrzucenie tego klasyka zamiast nakłaniania publiczności do obciachowego zawodzenia przed i w trakcie The Chant stanowiłoby wyłącznie wartość dodaną. Zabrakło mi też perkusyjnej solówki Mario Duplantiera, którego popisy były ozdobą obu moich dotychczasowych spotkań z zespołem. Ech, sporo tych narzekań, ale nie dajcie się im zwieść – to wciąż Gojira, zatem usłyszeliśmy mnóstwo świetnych i nienagannie wykonanych numerów, a mocniejsze postawienie na piro sprawiło że całość była nieco innym doznaniem niż dotychczas. Pamiętam jednak czasy, kiedy zespół sięgał jeszcze chociażby po utwory z debiutu, i muszę przyznać, że słysząc na żywo kolejny raz Another World czy wspomniane już The Chant, coraz mocniej tęsknię za tamtym okresem. Nie wydaje mi się też, aby krakowskiej publiczności przeszkadzało we wtorek cokolwiek – na płycie ściana śmierci była poganiana kolejną ścianą, pogo momentami było dziksze niż sama muzyka, a crowdsurferów było zapewne ponad stu – myślę że po takim popisie Francuzi uczynią Kraków punktem obowiązkowym na każdej ze swoich kolejnych europejskich tras.

Setlista:
Only Pain
The Axe
Backbone
Stranded
Born for One Thing
Flying Whales
The Cell
From the Sky
Another World
Silvera
Mea Culpa (Ah! ça ira!)
The Chant
Amazonia
L’enfant Sauvage
Under the Sun (cover Black Sabbath)
The Gift of Guilt

Jak więc oceniłbym cały wieczór? Mocno pozytywnie – Kerry King z zespołem wypadł bardzo energicznie i z werwą, przy okazji udowadniając, że traszyk w wykonaniu starych wyjadaczy wciąż może mieć się dobrze, Gojira dostarczyła profesjonalne i dopracowane show z kilkoma pozytywnymi niespodziankami oraz dyskusyjnymi rozwiązaniami w zakresie setlisty. Cóż, jeszcze się taki nie urodził, co by wszystkim dogodził – dlatego też wtorkowy wieczór wolę zapamiętać na plus, choć wciąż tli się we mnie nadzieja, że z kolejną płytą Francuzi bardziej nawiążą do swoich początków, a to poskutkuje jeszcze mocniejszym uderzeniem następnym razem.

Zdjęcia: Norbert Dorobisz. Więcej fotografii z koncertu już wkrótce w naszej galerii.

Artykuł Gojira, Kerry King – Kraków (19.08.2025) pochodzi z serwisu KVLT.

19.08.2025 – Kraków, Tauron Arena Kraków (wydarzenie)

Obok grupy zagra Kerry King.

Ostatnie bilety można zakupić na:

Ebilet.pl

Artykuł GOJIRA: rozpiska godzinowa koncertu w Polsce pochodzi z serwisu KVLT.