Moonspell – „Far from God”

Portugalczycy z Moonspell od ponad trzech dekad pozostają jednym z najważniejszych zespołów europejskiej sceny gothic metalowej. Ich nowy album „Far from God” to jedna z najgłośniejszych premier tego tygodnia. Zespół słynie z umiejętnego łączenia ciężaru z mroczną atmosferą i charakterystycznym wokalem Fernando Ribeiro.

Deep Purple – „Splat!”

Legendy hard rocka i heavy metalu wracają z nowym studyjnym albumem „Splat!”. Deep Purple nie wymaga przedstawiania – grupa odpowiada za jedne z najważniejszych nagrań w historii ciężkiego grania, a każda kolejna premiera przyciąga uwagę fanów na całym świecie.

Mortem – „Mørketid”

Norweski Mortem to nazwa dobrze znana miłośnikom wczesnej drugiej fali black metalu. Historia grupy sięga końcówki lat 80., a jej skład był powiązany z pionierami gatunku. „Mørketid” zapowiada się jako obowiązkowa pozycja dla fanów mrocznych, skandynawskich brzmień.

Witchsorrow – „The Devil and All His Works”

Brytyjski Witchsorrow od lat dostarcza wysokiej jakości doom metal inspirowany klasykami pokroju Candlemass czy Saint Vitus. Najnowszy album „The Devil and All His Works” powinien przypaść do gustu wszystkim miłośnikom ciężkich riffów i monumentalnej atmosfery.

Soothsayer – „The Unbinding”

Irlandzki Soothsayer prezentuje na „The Unbinding” mieszankę doomu i sludge metalu. Zespół wyrobił sobie renomę dzięki intensywnym kompozycjom oraz rozbudowanym aranżacjom, które łączą ciężar z klimatycznymi fragmentami.

In Throes – „Sink Towards the Light”

Fani post-black metalu powinni zwrócić uwagę na nowy album In Throes. Brytyjska formacja porusza się na styku atmosferycznego black metalu i post-metalu, stawiając na emocjonalny przekaz oraz budowanie nastroju. „Sink Towards the Light” może okazać się jedną z bardziej niedocenionych premier tego tygodnia.

Dominum – „Night Is Calling”

Niemiecki Dominum zdobył rozpoznawalność dzięki widowiskowemu połączeniu heavy metalu, power metalu i horrorowej estetyki. „Night Is Calling” ma szansę przypaść do gustu słuchaczom szukającym bardziej przebojowego i melodyjnego grania.

TodoMal – „Graveyards of Joy”

Na przeciwnym biegunie znajduje się TodoMal. Ich „Graveyards of Joy” to propozycja dla fanów atmosferycznego doom metalu, pełnego melancholii, ciężkich gitar i powolnie rozwijających się kompozycji.

To oczywiście tylko część premier zaplanowanych na 3 lipca. Wśród nowości znalazły się również albumy Frolic, Solace, Nomad czy Mylingen, dlatego warto przejrzeć pełną listę wydawnictw i samodzielnie poszukać muzycznych odkryć.

Artykuł Piątkowe Premiery Płytowe (03.07.2026): MOONSPELL, DEEP PURPLE i sześć innych albumów, których warto posłuchać pochodzi z serwisu KVLT.

Jednocześnie norweska formacja kierowana przez Bjørna Alexandra Brema zaprezentowała nowy singiel oraz teledysk do utworu „The Dark”, będącego już piątą odsłoną nadchodzącego wydawnictwa.

„The Dark” zapowiada nowy rozdział GOTHMINISTER

„The Dark” to mroczna i filmowa kompozycja opowiadająca historię pary, której losy prowadzą do dramatycznego finału w lesie skrywającym mroczne tajemnice. Utwór łączy ciężkie gitarowe riffy, potężną sekcję rytmiczną oraz elementy EDM i dubstepu z charakterystycznym dla GOTHMINISTER hipnotycznym, gotyckim klimatem.

Nowy singiel dołącza do wcześniej opublikowanych utworów „The Spell”, „Welcome To Hell”, „Darkest Side Of Earth” oraz „Darkness Is My Throne”, które stopniowo odsłaniają muzyczne oblicze nadchodzącego albumu.

Najbardziej osobisty album w karierze?

Według zapowiedzi „We Are All Demons” będzie wyjątkowym wydawnictwem w dyskografii zespołu. Po raz pierwszy Bjørn Alexander Brem samodzielnie odpowiadał za cały proces produkcyjny – od nagrań, przez produkcję i miks, aż po mastering.

Album ma eksplorować temat mroku obecnego w każdym człowieku. Jak sugeruje sam tytuł, GOTHMINISTER zachęca słuchaczy do zmierzenia się z własnymi demonami, odnalezienia w nich siły i wyjścia z tej konfrontacji bez strachu.

Gothic industrial metal spotyka EDM

Muzycznie „We Are All Demons” ma stanowić połączenie industrialnego metalu, gotyckiej atmosfery oraz nowoczesnej elektroniki. Zespół zapowiada agresywne syntezatory, monumentalne partie perkusji i ciężkie gitary uzupełnione krzyczanymi wokalami, żeńskimi partiami śpiewanymi, operowymi akcentami oraz chóralnymi aranżacjami.

Całość ma stworzyć spójną, mroczną, ale jednocześnie niezwykle melodyjną podróż, która umocni pozycję GOTHMINISTER jako jednej z najważniejszych nazw na europejskiej scenie gothic/industrial metalowej.

Obejrzyj teledysk „The Dark”

Tracklista „We Are All Demons”

1. Darkest Side Of Earth
2. We Are All Demons
3. Nightmare King
4. The Dark
5. The Spell
6. Welcome To Hell
7. Salsa
8. My Revenge
9. Darkness Is My Throne
10. Fearless
11. There’s A Crown For All

Artykuł GOTHMINISTER zapowiada album „We Are All Demons” i prezentuje klip do utworu „The Dark” pochodzi z serwisu KVLT.

Węgierski jednoosobowy projekt Faded Remembrance daje jednak nadzieję, że można się przenieść w czasie. Czy zwodniczą? Na czwartej w dyskografii długogrającej płycie pt. The Blessing of Downfall słychać sporą dawkę nostalgii za okresem świetności tzw. metalu klimatycznego, łączącego ciężar z nostalgią. Z szeregu nazw wymienianych przez Bitume Productions, śmiało można przywołać Paradise Lost, Cathedral, Celtic Frost czy My Dying Bride, jako celne punkty odniesienia – pomijam fakt, że w notce wydawniczej pojawiło się parę nazw „od czapy”. Niemniej twórczość wymienionych właśnie grup zdaje się być kamieniem węgielnym, na którym muzyczna i liryczna katedra została przez Tamása Alberta wzniesiona – i to w pojedynkę! Ja dorzuciłbym jeszcze do wyliczanki koniecznie Evoken, zwłaszcza te momenty, gdy posuwiste, programowo smętne riffy uzupełniane zostały czystymi dźwiękami melancholijnych gitar. I choć znajdziemy tu elementy – w kompozycjach czy klimacie – rzeczywiście zaczerpnięte z każdego z tych bandów, udaje się na The Blessing of Downfall zbudować Tamásowi coś własnego. Twórca wzniósł się co prawda na barkach Wielkich Przedwiecznych, ale przynajmniej wiedział, co chce osiągnąć. Pewnym wyróżnikiem, nie tak znowu oryginalnym, są tutaj partie dęciaków, które dodają odrobiny majestatyczności. Jeśli lubicie takie niespieszne, smutne granie – choć są i fragmenty nieco żywsze – doskonale nadające się do samotnych spacerów pośród omszałych ruin i cmentarzy, to macie idealny soundtrack.

Doceniam fakt, że udało się artyście stworzyć w pojedynkę – łącznie z produkcją i masteringiem – pewną zgrabną całość. Z drugiej strony, choć każda kompozycja wzięta z osobna broni się w kanonach tego typu grania, to tworzy jednak dość przewidywalną, pozbawioną większej dramaturgii całość. Może brak tu naprawdę wbijających się w pamięć riffów, chwytających za serce tematów, jakichś wychodzących poza schemat pomysłów (nawet te mające urozmaicić całość dęciaki stają się w końcu przewidywalne), czy w końcu wyrazistego wokalu – melorecytacje Tamása, lekko trącące growlingiem, pasują jako środek wyrazu do konceptu całości, ale brak im charakteru.

Niemniej zakochani w takim graniu sprawdzić to muszą. I ja do nich należę, więc pewnie powrócę do mgieł otulających The Blessing of Downfall. To dzieło udane, ale może już zbyt wielu próbowało powrócić do tej krainy porzuconej pośród sentymentalnych wspomnień? Może trudno wciąż zachwycać się tym samym? Znajdą się jednak tacy, którym ta dawka melancholii niesionych przez posuwiste riffy i melancholijne teksty Faded Remembrance, przyniesie – paradoksalnie – odrobinę radości.

Artykuł FADED REMEMBRANCE – „The Blessing Of Downfall” (2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Po niedawnym ujawnieniu utworu tytułowego z nowego albumu „Far From God”, który spotkał się z niezwykle pozytywnym odbiorem fanów na całym świecie, a zarówno singiel, jak i oficjalny teledysk szybko zdobyły imponujące wyniki odtworzeń na platformach streamingowych, portugalscy pionierzy dark metalu Moonspell powracają z kolejnym mrocznym rozdziałem swojej nadchodzącej płyty studyjnej. Zaledwie kilka dni po entuzjastycznie przyjętym występie na festiwalu Wave-Gotik-Treffen zespół prezentuje dziś oficjalny teledysk do swojego najnowszego singla — otwierającego album utworu „Cross Your Heart”.

Podczas gdy „Far From God” zgłębiał temat tragicznego wampirycznego romansu oraz duchowego upadku współczesnego gotyckiego metalu, „Cross Your Heart” kieruje uwagę ku niekończącym się drogom, które nas łączą i jednocześnie dzielą. Łącząc klasyczny klimat legendarnej ery „Irreligious” zespołu z nowoczesnym i ostrzejszym brzmieniem, utwór rozwija się jako mroczny, melancholijny i emocjonalnie poruszający hymn. Napędzany posępnymi melodiami, ciężkimi riffami i emocjonalną głębią, „Cross Your Heart” zestawia charakterystyczny wokal Fernando Ribeiro z refleksją nad śmiertelnością, pamięcią oraz kruchością życia spędzonego w ciągłym ruchu.

Teledysk „Cross Your Heart” – zobacz klip

Teledysk do “Cross Your Heart” można obejrzeć poniżej, a sam singiel jest dostępny do odsłuchu na platformach streamingowych.

Moonspell o „Cross Your Heart” – komentarz Fernando Ribeiro

Fernando Ribeiro tak mówi o tej kompozycji:

„Przywołujący skojarzenia z albumem „Irreligious”, ale z nowoczesnym i mrocznym akcentem, ten gotycko-metalowy utwór opowiada o kapliczkach, które często można spotkać przy drogach na całym świecie — wznoszonych jako bolesna pamiątka po tych, którzy zginęli w wypadkach samochodowych i motocyklowych, często zbyt wcześnie i zawsze w tragicznych okolicznościach. Jako zespół, który przemierzył tysiące kilometrów i sam doświadczył kilku wypadków, jesteśmy uprzywilejowanymi obserwatorami codziennego i nocnego życia na drogach, obiecanych miast, gorzkich rozczarowań oraz udręki życia w ciągłej podróży. Wobec takich sił pozostaje nam jedynie przeżegnać się i mieć nadzieję, że zdążymy naprawdę żyć, zanim nadejdzie nasz czas.”

„Far From God” – szczegóły nowego albumu Moonspell

Zrodzony z pięciu lat twórczych poszukiwań, zwątpienia i ostatecznego ponownego odkrycia własnej tożsamości, nadchodzący album stanowi dla Moonspell potężny powrót. Zamiast grać bezpiecznie, zespół prezentuje dzieło przypominające odrodzenie — mroczniejsze, ostrzejsze i emocjonalnie całkowicie bezkompromisowe. Zamiast podążać za współczesnymi trendami, grupa stawia na własną tożsamość i autentyczność, przedstawiając odważną i piękną wizję gothic metalu w jego najczystszej postaci: mrocznej, romantycznej, dramatycznej i bezwstydnie ciężkiej.

Pod względem tematycznym „Far From God” przemierza obszary baudelaire’owskiej miłości, egzystencjalnego poczucia winy i odkupienia, Chrystusowych zmartwychwstań oraz cichej szlachetności istot nocy. Wampiry, wilkołaki i sakralna symbolika nie służą tu ucieczce od rzeczywistości, lecz stają się nośnikami autentycznych mrocznych emocji — podniosłych, romantycznych i pozbawionych filtrów. Album odrzuca sztuczny blichtr na rzecz fantazji zakorzenionej w szczerości, na nowo odkrywając serce gothic metalu w jego najbardziej autentycznej formie.

„Far From God” — wyprodukowany przez Jaime Gomez Arellano (współpracującego m.in. z Paradise Lost, Sólstafir i Ghost) — lśni niczym czarny diament: pełen blasku, lecz jednocześnie spowity cieniem pod względem brzmienia, tekstury i kolorystyki dźwięku. Album ponownie łączy się z mrocznym duchem klasycznej ery Moonspell, zachowując przy tym nowoczesne i potężne brzmienie. „Far From God” nie jest nostalgicznym powrotem — to manifest. Gothic-metalowe „hallelujah”. XXI-wieczne „Irreligious” zespołu Moonspell. To nie tylko mocne przypomnienie, że grupa wciąż pozostaje jedną z najważniejszych sił gatunku, który współtworzyła, ale również album, który naprawdę może uratować gothic metal przed nudą i przewidywalnością!

Premiera płyty zaplanowana jest na 3 lipca 2026 roku, a wydawcą jest Napalm Records (pre-order).

Formaty wydania „Far From God”

Płyta dostępna będzie w następujących formatach:

• 2CD Mediabook 24-stronicowy booklet,
• 1CD Jewelcase,
• 1LP czarny winyl gatefold,
• 1LP fioletowy winyl,
• 1LP kremowo-czarny splatter winyl gatefold,
• 1LP Gatefold WHITE LABEL (z 12-calową 24-stronicową książeczką, certyfikatem [datowanym i ręcznie numerowanym] oraz kartą okładkową),
• wooden boxset (mediabook 2CD, zdjęcie zespołu w formacie A5, flaga, wisiorek z krzyżem oraz ręcznie numerowanym certyfikatem autentyczności),
• wersja cyfrowa.

Tracklista:
01. Cross Your Heart
02. Far From God
03. Biblical
04. The Great Wolf in the Sky feat. Alicia Nuhro
05. Your Promise of Light
06. For the Love of Mortals
07. Our Freedom to Fall
08. Reconquista

Artykuł MOONSPELL ujawnia teledysk do nowego hymnu „Cross Your Heart” pochodzi z serwisu KVLT.

Zamów CD: https://www.piranha-music.com/

Zespół zagra dwa koncerty podczas letnich festiwali:
17 lipca – Castle Party, Bolków,
3-5 września – Summer Dying Loud, Aleksandrów Łódzki.

Więcej dat zostanie opublikowanych wkrótce.

O zespole:

Wolfpack Heading Nowhere został powołany do życia przez gitarzystę Sz. oraz basistę Arma, a skład uzupełnili wokalista Res i perkusista KwB. Inspirując się Type O Negative, The Cult, Paradise Lost czy Tiamat, zespół przywołuje brzmienie i klimat lat 90., przesiewając je przez sito własnej nostalgii. Debiutancki album, zatytułowany Wolfpack Heading Nowhere zawierać będzie 7 atmosferycznych utworów, inspirowanych klasycznym rockiem i metalem gotyckim.

Tracklista:
1. Flesh From Flesh
2. Wolfpack Heading Nowhere
3. Die In an Ivy Barbered Wire
4. Endure
5. Over The Tide
6. Tiny Pieces
7. Overseer

Wolfpack Heading Nowhere posłuchasz poniżej:

Artykuł WOLFPACK HEADING NOWHERE: premiera debiutanckiego albumu pochodzi z serwisu KVLT.

Początek jest bardzo obiecujący – The Follow Heart oferuje zgrabne, klimatyczne wejście, osiągające punkt kulminacyjny w niemal gotycko metalowej formie, przywodzącej na myśl nieodżałowany Woods of Ypres.

Im dalej jednak w las, tym więcej rozstajów i stylistycznych mielizn. Dodatkowo ma się wrażenie, że artyści nie do końca mogli zdecydować, czy chcą podążyć w stronę cienia, czy rozpraszającego muzyczny mrok światła (dobrym tego przykładem jest przesłodzony klawiszami, smyczkami i czystymi wokalami Forsaking Dreaded Paths). Na Undying Splendour wolałbym usłyszeć zdecydowanie więcej melancholii, smutku i emocjonalnego ciężaru, niż zaproszenia do krainy sielankowej wręcz lekkości.

Choć pod koniec (Tormentation of the Guileless) znów robi się w miarę intrygująco, album jako całość oferuje zbyt mało, by uznać go za coś więcej niż interesującą, ale jednak nieco zagubioną ciekawostkę.

Jeśli macie czas, możecie się nad Undying Splendour pochylić, rękojmi doznania muzycznych uniesień jednak w żadnym wypadku nie udzielę.

Artykuł ATRA VETOSUS – „Undying Splendour” (2024) pochodzi z serwisu KVLT.

Czarny Bez to muzyczna podróż do odległych czasów. Opowieści o prasłowiańskich zwyczajach, wierzeniach, lękach i odwadze. Mocne gitarowe riffy, folkowy kobiecy głos z elementami białego śpiewu, industrialna elektronika i przeszywająca perkusja to znak rozpoznawczy grupy.

Nowy singiel grupy „Południca” to utwór o postaci z mitologii słowiańskiej. Był to demon polny, nawiedzający ludzi w upalne lato, właśnie w południe. Południca była istotą złośliwą, prześladująca tych, którzy w samo południe podczas żniw przebywali w polu. Była to niezwykła pora dnia podczas której nasilały się działania sił nadprzyrodzonych a człowiek powinien stosować się do zasad jak w czasie świątecznym.

Singiel „Południca” zapowiada wydanie drugiego studyjnego albumu grupy Czarny Bez “W Blasku Księżyca”. Premiera zaplanowana jest na 9 października 2025 r.

Więcej o wierzeniu w utworze „Południca„: „Zakaz pracy i przebywania w polu w południe był jednym z najważniejszych przesądów. Brak stosowania się do niego mógł doprowadzić do zetknięcia się z karą wymierzoną przez Południcę. Mediację powstrzymać można było jedynie zejściem z pola w południe – czyli czasie granicznym. Moment przekraczania granic był emocjonujący dla człowieka. W wierzeniach słowiańskich kontakt z tą specyficzną przestrzenią był czasem obcowania z kryjącym się tam sacrum. Obszarów tych strzegły mieszkające tam demony, wykorzystujące swoje moce przeciwko tym, którzy naruszali owe strefy. W kulturze ludowej wierzono, że intensywność pojawiania się demonów mogła wzrastać w konkretnych porach dnia tj. południe i północ. Południca czaiła się więc na ludzi w wyjątkowej czasoprzestrzeni – momencie zetknięcia się granicy czasowej – (południa) z granicą przestrzenną (miedzą).”

Jesienią i zimą 2025 roku formacja wyruszy na trasę koncertową promującą najnowsze wydawnictwo:

17.10.2025 – CZĘSTOCHOWA, Muzyczna Meta
18.10.2025 – BIELSKO-BIAŁA, Rudeboy Club
24.10.2025 – GDAŃSK, Torpeda
07.11.2025 – TORUŃ, Kombinat Kultury
08.11.2025 – WARSZAWA, VooDoo Club
14.11.2025 – LUBLIN, Klub Grafitti
15.11.2025 – PRZEMYŚL, Pub Fort XXII
21.11.2025 – GORZÓW WLKP, MagnetOffOn
22.11.2025 – SZCZECIN, Krzywy Gryf
05.12.2025 – BIAŁYSTOK, Moto Pub
06.12.2025 – SUWAŁKI, Black Pub Komin
12.12.2025 – TARNÓW, Piwnica Przepraszam
12.12.2025 – RZESZÓW, Pub Spółdzielczy
19.12.2025 – ŁÓDŹ, Wooltura
20.12.2025 – KRAKÓW, Klub Gwarek
10.01.2025 – SKARŻYSKO-KAMIENNA, Klub Semafor
16.01.2025 – KATOWICE, Piąty Dom
17.01.2025 – POZNAŃ, Pod Minogą
23.01.2025 – WROCŁAW, Liverpool
24.01.2025 – LESZNO, Klub Zakład
21.02.2025 – OPOLE, Wyjście Awaryjne w ramach NoxFest

Artykuł CZARNY BEZ ujawnił singiel „Południca” z nowej płyty “W Blasku Księżyca” pochodzi z serwisu KVLT.

Sólstafir

Tribulation

Benediction

Necrowretch

High Parasite

Erdve

Ignea

Griefgod

Šaknys

Black Spikes

Nrcssst

Artykuł Kilkim Žaibu Festival – Dzień 3 pochodzi z serwisu KVLT.

Mimo że w stosunku 2:1 przeważał melodeath (wszak Hiraes para się z grubsza tym samym gatunkiem metalu, co słynne DT), po koszulkach zgromadzonych widać było, że sporo osób odwiedziło klub dla uwielbianych w naszym kraju Portugalczyków. Prawdę mówiąc, fani Moonspell wyraźnie przeważali liczebnie, a na dodatek byli głośniejsi i bardziej żywiołowi. Po koncercie ekipy dowodzonej przez Fernanda Ribeiro wyraźny był też odpływ części ludzi. Cóż, ich strata, ponieważ Dark Tranquillity było tego pamiętnego wieczoru w fenomenalnej formie koncertowej.

Miałem okazję widzieć jedynie dwa numery w wykonaniu Hiraes, więc wspomnę o Niemcach możliwie krótko. Band zdawał się robić wszystko, by przekonać do siebie wizytujących Progresję. Charyzmatyczna Britta Görtz świetnie sprawdziła się w roli frontwoman, zaś towarzyszący jej instrumentaliści precyzyjnie egzekwowali kolejne riffy czy zagrywki perkusyjne. To wszystko w towarzystwie nieustającego headbangingu. Zawsze zauważam zespoły „otwierające” wydarzenie, będące w stanie zaserwować show nie gorsze od headlinera; podczas takich sytuacji czuję bowiem niemalże bijący z podestu głód osiągnięcia bliżej niesprecyzowanego czegoś więcej. I najwyraźniej nie byłem jedyną osobą, doceniającą kipiący zewsząd potencjał, ponieważ po ostatnich nutach zagranych przez Hiraes owacje publiczności zdawały się nie gasnąć.

Nadszedł czas na Moonspell. Nim się zorientowałem, z głośników popłynęło intro w postaci Perverse… Almost Religious, a zaraz po nim zaprezentowano klasyk gotyku, jakim niewątpliwie wciąż pozostaje Opium. Utwór zabrzmiał odpowiednio mocno, ale mam sporo do zarzucenia pod względem aktualnego wizerunku formacji. Oj, zdecydowanie przyda mu się odświeżenie, bo poszczególni członkowie kapeli podchodzą przecież pod pięćdziesiątkę. Najgorzej sprawa miała się z Fernando Ribeiro, którego niegdyś bezdyskusyjną urodę zaczął w końcu doganiać wiek; trochę zbyt obcisły kremowy t-shirt połączony ze skórzaną, rozpiętą kamizelką i do tego częste wymachiwanie językiem w stronę publiczności potrafiły wywołać niesmak. Dodajmy do tego fryzurę kiepsko kamuflującą postępującą łysinę, by nakreślić wrażenie obcowania z typem omijanego szerokim łukiem wuja. Panie Ribeiro, najwyższa pora przemodelować dotychczasowe show i pomyśleć o doborze stosowniejszego stroju, podkreślającego status lidera, a nie deprecjonującego Pana osobę.

Nie zrozumcie mnie źle, wygłupy Fernanda nijak mają się do kondycji koncertowej zespołu, ponieważ pod względem wykonawczym wszystko stało na najwyższym poziomie. Tylko widok nieco za bardzo rubasznego Ribeiro powodował, że do końca setu Portugalczyków nie byłem w stanie przestać nazywać ich wymyślonym naprędce Wujspell.

Przekrojowy set zbudowano przede wszystkim na podstawie kultowego Irreligious, z którego usłyszeliśmy jeszcze Awake!, a także obowiązkowe Full Moon Madness, oraz krążka Extinct z 2015 roku. Ponadto obchodzący tego dnia urodziny gitarzysta Ricardo Amorim dostał możliwość uczczenia swojego święta wyborem kompozycji. Padło na melodyjny numer Domina z Extinct, zaś jego porywające wykonanie stanowiło jeden z najmocniejszych momentów występu.

Setlista:
Perverse… Almost Religious (nagranie z taśmy)
Opium
Awake!
Common Prayers
Extinct
Night Eternal
Finisterra
In and Above Men
From Lowering Skies
Everything Invaded
Magdalene (zagrane na żywo po raz pierwszy od 2015)
Breathe (Until We Are No More)
Alma Mater
Full Moon Madness

Po dłuższej przerwie światła zgasły, zaś sceną zawładnęło Dark Tranquillity pod wodzą niezmordowanego Mikaela Stannego. Tego faceta chyba nie da się nie lubić, ponieważ między kolejnymi growlami głównie się uśmiecha, a do publiczności zwraca w sposób wyłącznie serdeczny, nie szczędząc przy tym pochwał. Na dodatek jego kondycja wokalna pozostaje niezmiennie rewelacyjna i mimo że niedawno w szeregach DT nastąpiły pewne roszady, grupa zdaje się być aktualnie jeszcze silniejsza niż wcześniej. To głównie dzięki duetowi gitarzystów, wymiatających kolejne solówki z odczuwalną lekkością. Oni również nie przestawali się uśmiechać.

Jak sprawa miała się z doborem utworów? Miłośnicy melodeathu mogli być dosłownie zachwyceni setlistą, gdyż oprócz promowania zeszłorocznego, całkiem niezłego krążka Endtime Signals (reprezentowało go aż pięć numerów), sięgnięto po kilka niegranych od lat klasyków. Nie sposób było się nudzić, tym bardziej że DT wykorzystuje na żywo zsynchronizowaną grę świateł oraz trzy pionowe telebimy do wyświetlania wizualizacji stworzonych pod konkretne kompozycje. Jakie są konsekwencje przykładania się do show, zapytacie? Ano takie, że przez cały półtoragodzinny set stałem jak wryty i sam również nie przestawałem się „szczerzyć” z nieskrywanej radości. Przyznaję, przed warszawskim koncertem Stannego oraz kolegów do Progresji szedłem stricte z ciekawości, ale opuszczałem ją już jako pełnoprawny fan projektu z Göteborga. Niewiele występów tak na mnie działa, a ostatnimi czasy nic podobnego nie zrobiło na mnie nawet zbliżonego wrażenia. Byłem dosłownie w szoku, wyłącznie pozytywnym, i niech niniejsze słowa stanowią stosowną rekomendację. A Wy po prostu obejrzyjcie Dark Tranquillity w akcji, gdy tylko nadarzy się ku temu okazja. Zróbcie sobie tę przyjemność.

Setlista:
Shivers and Voids
Hours Passed in Exile
Unforgivable
Forward Momentum
Wayward Eyes
Terminus (Where Death Is Most Alive)
Atoma
Nothing to No One
The Last Imagination
One Thought
Cathode Ray Sunshine
Empty Me
Not Nothing
Phantom Days
Final Resistance
ThereIn

The Wonders at Your Feet
Lost to Apathy
Misery’s Crown

Artykuł Dark Tranquillity, Moonspell – Warszawa (17.04.2025) pochodzi z serwisu KVLT.

17.04.2025 – Warszawa, Progresja (wydarzenie).

Obok formacji wystąpią Moonspell oraz Hiraes.

Na trasie koncertowej grupa będzie promować album Endtime Signals. Wydawnictwo ukazało się 16 sierpnia 2024. Płyta została wydana nakładem Century Media Records.

Bilety można zakupić na www.knockoutmusicstore.pl (w tym druki kolekcjonerskie) oraz www.ebilet.pl.

Artykuł DARK TRANQUILLITY z MOONSPELL jeszcze w kwietniu w Polsce pochodzi z serwisu KVLT.