Zgadzam się z wokalistą Kjetilem Nordhusem, który twierdzi, że trylogia A Dark Poem to największe osiągnięcie zespołu od czasu Light of Day, Day of Darkness. Bez wątpienia A Dark Poem to najbardziej ambitne jak dotąd dzieło Norwegów i niesie ze sobą nietuzinkowe przesłanie.

Po zdobyciu niedostępnych szczytów i zejściu w otchłań, gdzie pulsują najciemniejsze, najbardziej bolesne sekrety ich własnej historii, progresywni bardowie z Green Carnation domykają swoją trylogię finałem, który nie tyle wybrzmiewa – co przepowiada. A Dark Poem, Part III: The Messiah Complex staje się ostatnim rozdziałem ich mitologii, krwawym echem dawnych bitew, wyrokiem zapisanym w gwiazdach, pieśnią o odkupieniu, które zawsze kosztuje więcej, niż ktokolwiek jest gotów zapłacić. To nie jest album. To proroctwo.

The Messiah Complex został starannie zaplanowany z jasną wizją zakończenia historii. To tylko cztery kompozycje, a finałowa A Dark Poem – Orchestral Suite to prawie 17-tominutowe grande finale spektaklu, którego widzami jesteśmy.

Część pierwsza i druga zaspokoiła mnie zarówno muzycznie, jak i lirycznie. Owszem, były momenty zarówno gorsze, jak i wręcz genialne. Natomiast część trzecia The Messiah Complex to swego rodzaju brakujący klucz do sagi A Dark Poem. To wyjaśnienie całego konceptu i znakomity finał historii. Album przepełniony jest riffami, które przywołują majestat King Crimson oraz labiryntowe zwroty akcji w stylu Opeth.

Przy okazji trzeciej i ostatniej części trylogii moim redaktorskim obowiązkiem jest podsumowanie całości, zatem… A Dark Poem to traktat o upadku i przebóstwieniu.

Pierwsza część The Shores of Melancholia rodzi się w miejscu, które zna każdy, kto choć raz słyszał, jak jego serce pęka bez dźwięku. To melancholia nie jako nastrój, lecz jako kraina – mglista, rozciągnięta między wspomnieniem a snem, gdzie każdy krok brzmi jak wyznanie winy. Green Carnation wchodzą tam jak pielgrzymi, którzy wiedzą, że nie ma powrotu. Ich muzyka jest jak zimny kamień świątyni:  echo niesie się wysoko, ale nie daje ukojenia. To tutaj powstaje pierwszy werset mrocznego poematu – zapis tego, co znane, lecz nigdy wypowiedziane. Melancholia jest początkiem, bo tylko w jej ciszy można usłyszeć, że coś w człowieku zaczyna się kruszyć.

Druga część Sanguis jest jak otwarcie ran, które w Części I były jeszcze zakryte. Sanguis nie płynie – on sączy się, gęsty i ciężki, jak wino, które dojrzewało w ciemności. Staje się brzegiem, na którym rozbija się sztorm – nie z zewnątrz, lecz z wnętrza umysłu. Dziewięciominutowy utwór tytułowy jest jak obrzęd – ślubowanie wybaczenia, które nie może zostać spełnione, bo pamięć jest jak morze… zawsze wraca. W mrocznej, muzycznej kodzie słychać powrót tego, co miało zostać pogrzebane. Ballady tej części są jak zwiędłe kwiaty w krypcie – piękne, bo martwe. Delikatne, bo nie mają już siły żyć. Sanguis odsłania zespół w stanie surowej prawdy – bez zbroi, bez metafor, tylko z drżącym głosem, który próbuje utrzymać się na powierzchni własnego bólu.

A jednak w tej ciemności rodzi się coś, co nie jest już człowiekiem. Finał trylogii The Messiah Complex jest jak ostatnia księga apokryfu – ta, której nie powinno się czytać przy świetle świec. Green Carnation wchodzą w rolę bardów, którzy nie tylko opowiadają historię, lecz ją przepowiadają. The Messiah Complex jest jak przebóstwienie przez cierpienie. Nie triumfalne, lecz desperackie. To moment, w którym bohater mrocznego poematu przestaje walczyć o ocalenie i zaczyna walczyć o sens własnego upadku. Muzyka tej części jest monumentalna jak gotycka fasada. Pełna ostrych łuków, cieni, które wydają się żyć, i światła, które nie oświeca, lecz wskazuje drogę w dół. To finał, który nie zamyka historii, lecz ją konsekruje. Ból staje się doktryną, pamięć – sakramentem, a upadek – jedyną drogą do prawdy.

A Dark Poem jest więc nie trzema albumami, lecz jednym traktatem o człowieku, który zstępuje w głąb siebie tak głęboko, że zaczyna słyszeć echo własnego stworzenia. Melancholia – początek. Sanguis – raa. Messiah – przemiana.

To opowieść o tym, że aby stać się kimś nowym, trzeba najpierw umrzeć w sobie – powoli, świadomie, pięknie i strasznie zarazem.

Artykuł GREEN CARNATION – „A Dark Poem, Part III: The Messiah Complex” (2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Album będzie odpowiedni zarówno dla wieloletnich fanów Green Carnation, jak i tych, którzy dopiero zaczynają swoją przygodę z tym zespołem. Otwierają go dwa hity z chwytliwymi rockowymi aranżacjami, które pomogły zdefiniować erę Blessing in Disguise. As Silence Took You i In Your Paradise są melodyjne, z mocnymi refrenami i chwytliwymi melodiami, zapraszającymi słuchaczy do odkrycia na nowo ciężkości Green Carnation.

Muzyka na tej płycie stoi na bardzo wysokim poziomie. Słuchacz jest prowadzony przez szeroką gamę emocji, od melancholii po euforię, zabarwioną elementami black metalu, które dodają kompozycjom surowości i głębi. Green Carnation udowadniają, że nie zapomnieli o swoich muzycznych korzeniach, a jednocześnie podążają własną ścieżką, eksplorując nowe muzyczne terytoria.

Me My Enemy zaczyna się powoli, zakotwiczając przestrzenny, niemal jazzowy groove fusion perkusisty Jonathana Alejandro Pereza z linią basu Rogera Sordala, której nie sposób nie zauważyć. Utwór zawiera również jedne z najbardziej zapadających w pamięć tekstów na albumie, a Kjetil Nordhus zapewnia prawdopodobnie najlepszy wokal na płycie. Mroczna melancholia utworu zestawiona jest z The Slave That You Are, agresywnym powrotem do undergroundowej przeszłości Green Carnation, w którym gościnnie udziela się Grutle Kjellson z Enslaved.

Tytułowy utwór albumu brzmi tajemniczo i nastrojowo, a jego klimat pasuje do sugestywnej okładki autorstwa Niklasa Sundina, byłego gitarzysty Dark Tranquility. The Shores of Melancholia zachowuje uderzający i dynamiczny refren, dzięki subtelnej grze na klawiszach Kennetha Sildena. Wreszcie Too Close to the Flame prowadzi album do godnego finału, trwając blisko 10 minut i prezentując jedne z najbardziej progresywnych aranżacji na płycie. Jednocześnie jednak utwór ten unosi się w powietrzu z naturalnym wdziękiem, który z pewnością sprawi, że fani Green Carnation będą chcieli powtórzyć swoją podróż z The Shores of Melancholia.

W porównaniu do poprzedniego albumu Leaves of Yesteryear, A Dark Poem Part I wznosi się na nowy poziom zarówno pod względem muzyki, jak i tekstów. Podczas gdy Leaves of Yesteryear skupiał się na nostalgicznych i introspektywnych tematach, najnowsza płyta wprowadza słuchaczy w bardziej mroczne i złożone narracje, eksplorujące granice ludzkich emocji.

Jeśli wydany w 2020 roku album Leaves of Yesteryear był donośnym wezwaniem do wspomnianego odrodzenia Green Carnation, to The Shores of Melancholia jest albumem, na którym zespół wyłożył wszystko na stół. A to obejmuje ponoć również powrót na scenę.

Album można porównać do twórczości takich zespołów jak In The Woods…, Autumnblaze, a nawet Pain Of Salvation. To bogata paleta brzmień i emocji, które tworzą unikalną atmosferę. Avantgarde’owe podejście do kompozycji pozwala na włączenie nieoczywistych elementów, które zaskakują i angażują słuchacza od pierwszych dźwięków.

A Dark Poem Part I: The Shores of Melancholia z pewnością zadowoli zarówno fanów Green Carnation, jak i miłośników progresywnego metalu. Bogactwo brzmień, głębia emocji oraz wyjątkowe wykonania sprawiają, że jest to pozycja obowiązkowa dla każdego, kto ceni sobie muzykę na najwyższym poziomie artystycznym. Czekam z niecierpliwością na kolejne części trylogii – miejmy nadzieję, równie porywające jak pierwsza odsłona.

Artykuł GREEN CARNATION – „A Dark Poem Part I: The Shores Of Melancholia” (2025) pochodzi z serwisu KVLT.

ATMOSPHERIC BLACK METAL

08.05.2020 – Winterfylleth The Reckoning Dawn posłuchaj
08.05.2020 – Kły Wyrzyny posłuchaj

BLACK METAL

05.05.2020 – Winterblut Monotot posłuchaj
05.05.2020 – The Last Seed Revenant posłuchaj
08.05.2020 – Naglfar Cerecloth posłuchaj
08.05.2020 – …and Oceans Cosmic World Mother posłuchaj
10.05.2020 – Pagan Throne Our Blackest Roots posłuchaj

BLACKENED DEATH

05.05.2020 – Theosophy Towers Of Dark Pantheon posłuchaj
05.05.2020 – Acedia Mundi Selfhatred.Addiction posłuchaj

DEATH METAL

04.05.2020 – Cryptic Shift Visitations From Enceladus posłuchaj
05.05.2020 – Aposento Conjuring The New Apocalypse posłuchaj
05.05.2020 – Mean Messiah Divine Technology posłuchaj
07.05.2020 – Torn from the Womb Medieval Medicine posłuchaj
08.05.2020 – Omniarch Omniarch posłuchaj

FOLK

08.05.2020 – Kari Rueslåtten Sørgekåpe posłuchaj

GOTHIC METAL

05.05.2020 – Moaning Silence A Waltz Into Darkness posłuchaj
08.05.2020 – Green Carnation Leaves of Yesteryear posłuchaj
08.05.2020 – Forgotten Tomb Nihilistic Estrangement posłuchaj
08.05.2020 – Secrets of the Moon Black House posłuchaj

GRINDCORE

10.05.2020 – Devoured Elysium Extermination Policies posłuchaj

HARD ROCK/HEAVY ROCK

08.05.2020 – Kult Of The Skull God The Great Magini posłuchaj
08.05.2020 – And The Sky Darkened Between Ghosts posłuchaj

POST-BLACK

08.05.2020 – Feral Light Life Vapor posłuchaj

PROGRESSIVE ROCK

08.05.2020 – Cryptex Once Upon A Time posłuchaj

STONER/SLUDGE

08.05.2020 – Forming The Void Reverie posłuchaj
08.05.2020 – Kayleth 2020 Back To Earth posłuchaj
08.05.2020 – Supernaughty Temple posłuchaj

SYMPHONIC METAL

08.05.2020 – Thy Despair The Song Of Desolation posłuchaj

Źródła grafik: Winterfylleth, Kły, Winterblut, The Last Seed, Theosophy, Acedia Mundi, Torn from the Womb, Cryptic Shift, Aposento, Omniarch, Kari Rueslåtten, Moaning Silence, Green Carnation, Forgotten Tomb, Secrets of the Moon, Devoured Elysium, Kult Of The Skull God, And The Sky Darkened, Mean Messiah, Naglfar, Pagan Throne, Feral Light, Cryptex, Forming The Void, Kayleth, Supernaughty, …and Oceans, Thy Despair, Pagan Records,

Artykuł Najciekawsze premiery w muzyce metalowej (04.05-10.05.2020) pochodzi z serwisu KVLT.

Tchort (ex-Emperor) komentuje: „Jesteśmy bardzo podekscytowani, że wreszcie możemy wydać nową muzykę i nasz pierwszy teledysk. Costin wykonał kawał dobrej roboty, interpretując nastroje i teksty piosenki. Uważamy, że widzowie znajdą nowe znaczenie w wizualnej stronie piosenki i odkryją nowe elementy za każdym razem, gdy ją zobaczą.”

Poniżej możecie obejrzeć video to tytułowej kompozycji Leaves Of Yesteryear stworzone przez Costina Chioreanu.

Tracklista:
1. Laves Of Yesteryear
2. Sentinels
3. My Dark Reflections Of Life And Death
4. Hounds
5. Solitude

źródło: http://bravewords.com/
zdjęcie: Petter Sandell

Artykuł Green Carnation powraca z nowym albumem pochodzi z serwisu KVLT.

08-11.08.2018 – Czechy, Jaromer (wydarzenie)

Zapraszamy do wzięcia udziału w konkursie, w którym można wygrać jedną z poniższych nagród:
– 2x karnet na cały festiwal
– 2x festiwalowa koszulka
Aby wziąć w nim udział należy:

1) Być fanem KVLT Magazine.
2) Polubienie i publiczne udostępnienie konkursowego postu nie jest niezbędne, ale mile widziane i wykonanie tych czynności może zwiększyć szanse na wygraną.
3) Na konkursy@kvlt.pl wysłać mail o tytule Brutal Assault 2018 dołączając link do profilu FB wraz z imieniem i nazwiskiem celem weryfikacji wymogów konkursu a w komentarzu wymienić nazwy 3 zespołów, które chciałbyś/chciałabyś zobaczyć na Brutal Assault 2019.

Na zgłoszenia czekamy do piątku (03.08.2018) do godziny 20:00. Zwycięzca otrzyma wiadomość mailową ze strony redakcji, a informacja o tym fakcie zostanie opublikowana pod postem konkursowym.

Biorąc udział w konkursie, akceptujesz regulamin strony internetowej www.KVLT.pl.

Artykuł Wygraj merch i karnet na Brutal Assault 2018 pochodzi z serwisu KVLT.