Kiedy jednak uda się odstawić na bok konsternację, wynikającą z motywu przewodniego, da się dojrzeć na krążku Paryżan całkiem sporo jakościowego grania. Z jednej strony odpowiednio surowego i mięsistego, z drugiej nieuciekającego od nastrojowych zwolnień, progresywnych, melodyjnych i symfonicznych wtrąceń, czy pełnych podniosłości recytacji. Biorąc pod uwagę bardzo przyzwoity poziom kompozycyjny, sympatycy tego typu klimatów powinni być krążkiem Francuzów bardzo ukontentowani.

De Republica nie zmienia biegu żadnej z black metalowych rzek, jednak jest pozycją na tyle ciekawą, że warto poświęcić jej uwagę. Tym bardziej, że nie jest to szczególnie długa – 37 minut muzyki to przecież żadne ryzyko.

Artykuł GRIFFON – „De Republica” (2024) pochodzi z serwisu KVLT.

Otuchą napawał label, który wpadki i kiepskie zespoły ma w swoim portfolio sporadycznie. Poza tym, jakby co, czterdzieści minut muzyki szybko zleci. Na szczęście już sam początek płyty przykuwa do głośników i momentalnie człowiek przestaje się martwić, jak zniesie osiem kawałków śpiewanych klarownym francuskim growlem. Muzykę Griffona nazwałbym dziełem raczej post blackowym. Ostre, wyraźne i czyste dźwięki zbudowane na nawałnicy sekcji rytmicznej, ostrych partiach gitarowych i bardzo pierwszoplanowym growlu przecinane są fragmentami melancholijnych klawiszy i cichymi deklamacjami. Posłuchajcie chociażby utworu numer dwa, trzy lub pięć pt. Abomination. Są też momenty równie ostre, ale nieco wolniejsze w tempie. Są przy tym ciężkie i mroczne. To znaczy byłyby, gdyby znów z odsieczą nie przychodziły delikatne i melancholijne przerywniki. Przykładem jest utwór numer cztery (Les Plaies Du Trône).

Płyty słucha się niezmiernie przyjemnie. Czyste, przeważające fragmenty bezpardonowego black metalu są dobitne i walą między oczy brutalnością, czytelnością i mocą. Natomiast liryczne antrakty koją skołataną duszę i powodują, że lód w sercu zaczyna się topić. Wszystko na tej płycie świetnie do siebie pasuje, a francuski język (i delikatne melodyjne wstawki trącące paryskim klimatem) dodają kolejnych atutów albumowi.

Ὸ Θεός Ὸ Βασιλεύς to następna mocna pozycja w zasobach Les Acteurs de l’Ombre Productions. A Griffon to kolejny mocny gracz znad Loary, którego słuchanie przypomina nieco jazdę nadsterownym kabrioletem bez pasów i z zamkniętymi oczyma. Gaz do dechy i to uczucie mentalnego odpływu, a jednocześnie strach przy wciśnięciu w fotel. I uśmiech od ucha do ucha.

Artykuł GRIFFON – „Ὸ Θεός Ὸ Βασιλεύς” (2020) pochodzi z serwisu KVLT.

Oba zespoły przygotowały po cztery utwory, prezentując zderzenie dwóch, skrajnie różnych światów, choć z tej samej galaktyki. Pierwsza połowa tego wydawnictwa należy do Griffon, który w brutalny, piekielny sposób, przesiąknięty smołą i siarką, opowiada średniowieczną bajędę. Przynajmniej Si Rome Vient A Perir ma taki charakter, bo klimat opowieści o rycerzach wylewa się sam. Nieco poważniej robi się w Souviens Toi, Karbala, mający w sobie coś z posmaku kapeli niejakiego Famine, ale skandynawski chłód pięknie równoważy wszelkie odniesienia i stawia utwór w pozycji blackowego kolosa z własnym charakterem. Jerusalem nie stanowi wyjątku, i w swoim wydźwięku jest równie potężny jak najważniejszy zespół Miko Aspy, oczywiście z zachowaniem odpowiednich proporcji. Interlude kończy spotkanie z Griffon i stanowi wstęp do świata kreowanego przez Darkenhold.

A ten jest całkowicie nietypowy i niemal nadrealny, zarówno z poziomu zespołu, jak i całego gatunku. Jeśli zastanawialiście się kiedyś, czy można w interesujący sposób grać black metal na gitarach akustycznych, to posłuchajcie drugiej części Atra Musica, gdzie Darknehold oczyszcza sam siebie w wszelkiego, typowego dla gatunku instrumentarium, pozostawiając jedynie charakterystyczny wokal. Ktoś powie, że słyszał to wcześniej u innych, również francuskich kapel, inni doszukają się wpływów portugalskiego Defuntos. Prawda pewnie jest pośrodku, taka forma grania to żadne novum, sztuką jest zrobić to dobrze. Bije od tych utworów średniowiecznym klimatem, momentami nawet aż za bardzo. Wszystko byłoby pięknie, gdyby zespół ograniczył się do akustycznych gitar i paru chóralnych, nienachlanych wstawek, ale użycie fletu czy akordeonu w taki a nie inny sposób, momentalnie sprowadza ciekawy utwór do poziomu piosenki ogniskowej.

Trzeba jednak przyznać, że to niecodzienne zestawienie, które może otworzyć percepcje fanów na nowe doznania. Cześć należąca do Griffon jest po prostu doskonała, część należąca do Darkenhold jest zwyczajnie słaba, natomiast skonfrontowane razem dają fajny efekt obcowania ze średniowiecznym klimatem z różnych perspektyw.

Artykuł DARKENHOLD / GRIFFON – „Atra Musica” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.