Składanka wydana została w kilku formatach, 2xLP, 2xCD, 2CD bookpack, 2LP Deluxe, oraz 1CD na rynek Ameryki Północnej i Południowej. Do napisania swojej recenzji i sklejenia skromnego unboxingu otrzymałem regularne wydanie zawierające dwie czarne płyty winylowe. Płyty zostały zapakowane w solidny, sztywny gatefold, z którego każdy kupujący powinien być zadowolony. W porównaniu do najzwyklejszych kopert ten wypada świetnie, zapewniając możliwie długie eksploatowanie bez przesadnych zniszczeń, złamań i naderwań kartonu. Tu jak zwykle BMG zaproponował wysoką jakość. Pewny byłem też, że brzmienie płyt będzie świetne. Nie zawiodłem się. Utwory pomimo swej leciwości brzmią mocno, „ważą” ile trzeba i utrzymują staroszkolny klimat. Zawsze powtarzam, że kompozycje stare, nagrywane na analogach są idealne na odsłuch z płyt gramofonowych i to jest kolejny przykład, bo fanem Scorpions nigdy nie byłem, a słucham From the First Sting bez większego problemu. No, przynajmniej pierwszych trzech stron placków, bo na czwartej mieszczą się nowsze rzeczy, a takiego grania nie kupuję, ale po kolei.

Zacznijmy od zwrócenia uwagi, jak trudnym zadaniem musiało być zamknięcie długiej kariery zespołu na dwóch dyskach. Scorpions nagrało dwadzieścia albumów, więc nawet żeby wrzucić po jednym z każdego, potrzebujemy miejsca na te dwadzieścia songów. Nie wiem, jakim kluczem kierowali się wybierający tracklistę, ale chyba postawili na bardziej „przyjacielskie” utwory. Pierwszy odsłuch był dla mnie bardzo ciężki, wynudziłem się. Przebojowe kawałki zespołu w zestawieniu okazują się dosyć monotonne, bo są utrzymane w praktycznie jednym metrum i bardzo mi to przeszkadzało. Znawcą dyskografii nie jestem, ale znam choćby Virgin Killer (1976) i jest tam kilka niegrzecznych rockowych zrywów, które by mogły ożywić nową kompilację. A to tylko przykład z jednej płyty. Kariera zespołu od wczesnych lat 90. jest prowadzona tak, że robi się z niego swego rodzaju ramoli hard rocka. Gdyby kiedyś zespół postanowił zostać na drodze bardziej niszowej, może by i znacznie mniej zarobił, ale byłby szanowany przez większą liczbę stricte rockowych czy nawet metalowych fanów, zamiast stać się przystawką dla mainstreamu. Stało się, jak się stało i mam wrażenie, że nowa kompilacja idzie trochę dalej starym tropem, który ma zrobić ze Scorpions zespół środka.

Tak, poirytowało mnie to. Chciałem dostać zestaw rockowych staroci, który pokaże, że ten zespół to nie granie do kotleta dla panów, którzy jeżdżą na koncerty, by się poczuć niegrzecznymi. Dostałem co innego, pierwsze słuchanie mnie zniechęciło, ale się nie poddałem. Po jakimś czasie zarzuciłem placki jeszcze raz i siadło lepiej, po trzecim zacząłem czerpać z kompilacji delikatną przyjemność i dziś mogę powiedzieć, że jest ok. Co prawda nadal, gdy będę miał chęć zapodać coś Scorpionsów, to w pierwszej kolejności pomyślę o wspomnianym Virgin Killer, ale nie powiem już, że From the First Sting marnuje miejsce na moim regale. Składanka jest w porządku i zapewne więksi fani kapeli odbiorą ją entuzjastyczniej. Ja mogę przyznać, że jest to bardzo profesjonalnie wykonany produkt, który można zakupić bez obawy. Kompilacje to zawsze specyficzna rzecz i mało komu da się dogodzić. Ostatecznie daję okejkę i mam pewność, że przyjdzie moment, gdy te płyty trafią u mnie znowu pod igłę.

Artykuł SCORPIONS – „From the First Sting” (2025) pochodzi z serwisu KVLT.

Artykuł Audrey Horne – Gdańsk (09.12.2023) pochodzi z serwisu KVLT.

Wydanie Lordiversity zawiera:

– Sztywne pudełko kartonowe w twardej oprawie
– Wszystkie książeczki CD razem tworzą jeden wielki plakat Lordi.
– 7 płyt CD w digisleeves:

– Skelectric Dinosaur
– Superflytrap
– The Masterbeast From The Moon
– Abusement Park
– Humanimals
– Abracadaver
– Spooky Sextravaganza Spectacular

Jak zapewnia zespół, każdy album będzie brzmiał inaczej, będą w różnych stylach i z różnych fikcyjnych epok.

Skelectric Dinosaur:
01. SCG Minus 7: The Arrival
02. Day Off Of The Devil
03. Starsign Spitfire
04. Maximum-O-Lovin’
05. The King On The Head Staker’s Mountain
06. Carnivore
07. Phantom Lady
08. The Tragedy Of Annie Mae
09. Blow My Fuse
10. …And Beyond The tle Was Mary

Superflytrap:
01. SCG Minus 6: Delightful Pop-Ins
02. Macho Freak
03. Believe Me
04. Spooky Jive
05. City Of The Broken Hearted
06. Bella From Hell
07. Cast Out From Heaven
08. Gonna Do It (Or Do It And Cry)
09. Zombimbo
10. Cinder Ghost Choir

The Masterbeast From The Moon:
01. SCG Minus 5: Transmission Request
02. Moonbeast
03. Celestial Serpents
04. Hurricane Of The Slain
05. Spear Of The Romans
06. Bells Of The Netherworld
07. Transmission Reply
08. Church Of Succubus
09. Soliloquy
10. Robots Alive!
11. Yoh-Haee-Von
12. Transmission On Repeat

Abusement Park:
01. SCG Minus 4: The Carnival Barker
02. Abusement Park
03. Grrr!
04. Ghost Train
05. Carousel
06. House Of Mirrors
07. Pinball Machine
08. Nasty, Wild & Naughty
09. Rollercoaster
10. Up To No Good
11. Merry Blah Blah Blah

Humanimals:
01. SCG Minus 3: Scarctic Circle Telethon
02. Borderline
03. Victims Of The Romance
04. Heart Of A Lion
05. The Bullet Bites Back
06. Be My Maniac
07. Rucking Up The Party
08. Girl In A Suitcase
09. Supernatural
10. Like A Bee To The Honey
11. Humanimal

CD6 – Abracadaver:
01. SCG Minus 2: Horricone
02. Devilium
03. Abracadaver
04. Rejected
05. Acid Bleeding Eyes
06. Raging At Tomorrow
07. Beast Of Both Worlds
08. I’m Sorry I’m Not Sorry
09. Bent Outta Shape
10. Evil
11. Vulture Of Fire
12. Beastwood

Spooky Sextravaganza Spectacular:
01. Scg Minus 1: The Ruiz Ranch Massacre
02. Demon Supreme
03. Re-Animate
04. Lizzard Of Oz
05. Killusion
06. Skull And Bones (The Danger Zone)
07. Goliath
08. Drekavac
09. Terror Extra-Terrestrial
10. Shake The Baby Silent
11. If It Ain’t Broken (Must Break It)
12. Anticlimax

Artykuł Lordi wydaje siedem nowych albumów naraz pochodzi z serwisu KVLT.

Tym razem trafiła do mnie wydana oryginalnie w 1975 roku płyta Sabotage brytyjskiej legendy Black Sabbath. Wytwórnia wznowiła ją z datą 11 czerwca bieżącego roku, co daje aż 46 lat istnienia albumu na rynku. Wynik to niemały, tym bardziej że z pewnością spora część czytających te słowa (i je piszący) jeszcze nie sięgnęła tego wieku, więc nie da się inaczej podejść do tego albumu jak z wielkim respektem i szacunkiem. BMG zadbało o dwie wersje wydawnicze, czyli tradycyjnie o winyl i CD. Wersja winylowa obejmuje trzy duże placki i 7 EP, a CD cztery srebrne płyty. Znajduje się na nich oryginalny, pełny album zremasterowany w 2020 przez Andy’ego Pearce’a i Matta Worthama, dwualbumowy koncert zawierający utwory zebrane podczas North American Tour z 1975 roku, oraz singiel Am I Going Insane przygotowany na japońskie wydanie. Wszystko to opakowane w twarde, kartonowe pudło z bonusami w postaci postera, tourbooka i rzetelnie przygotowanej historii albumu/książeczki, zawierającej wiele wycinków z gazet, okładek wydawnictw z różnych krajów, wypowiedzi muzyków i dziennikarskich not, czym był BS w latach 70. Ja mam do dyspozycji wersję Super Deluxe Edition CD, nie wątpię, że dla wielu winyl posiada więcej magii, a muzyka Black Sabbath powstając w erze analogu po prostu na nim brzmi najlepiej, ale odsłuchując wersję nieco bardziej modernistyczną, czerpię z tego wiele radości. Muzycznie album Sabotage nie należy do ulubionych wśród Sabbath maniacs, u mnie również nie stoi na podium, ale paradoksalnie znajdują się na nim aż trzy utwory, które mogę zaliczyć do grona tych najlepszych: Hole In the Sky, Children of the Universe i mniej znany The Writ. Nie da się ukryć, że jako całość płyta posiada odmienny feeling od tego, czym był zespół na początku kariery, muzyka tu jest znacznie szybsza i „pogodniejsza” od doom metalowych, ciężkich hymnów z debiutu czy Paranoid. Bez wątpienia wpływ na ten stan rzeczy miały zmieniające się czasy i pozycja zespołu, Black Sabbath nie był już zespołem, który mógł żywnie robić to, na co ma ochotę, tylko potężną maszyną, zarabiającą potężne pieniądze, plus utrzymującą sztab ludzi. Ich płyty po prostu musiały się sprzedawać. Sabotage stał się kompromisem pomiędzy presją otoczenia a rozwojem muzycznym czwórki instrumentalistów. Nowe brzmienie remastera nie różni się jakoś diametralnie od klasycznego, jest może nieco bardziej dynamiczne i podciągnięte, ale nie powinno kłóć w uszy fanów pierwszych wydań. Utrzymuje odpowiedni charakter lat 70., mógłbym go jedynie określić mianem bardziej skutecznego, uderzającego z siłą w narządy słuchu.

Co do krążków bonusowych, dwa zwierające nagrania live dla niektórych fanów staną się daniem głównym, ponieważ utwory znajdujące się na nich w znakomitej większości do tej pory nie były nigdzie publikowane. Jakość nagrań może nie ma tak potężnego brzmienia jak album koncertowy The End, ale absolutnie niczego mu nie brakuje. Słychać, że Black Sabbath w tamtym okresie był machiną koncertową, której po prostu nie sposób było zatrzymać. Bardzo podobają mi się także wstawki, w których Ozzy między utworami zagaduje publikę i – jak na niego – prowadzi bogatą konferansjerkę.

BMG kolejny raz wykonało bardzo dobrą pracę. Czasy mamy takie, że wszystko kosztuje i to wydawnictwo nie jest najtańsze, ale jeżeli się już zdecydujecie na zakup, to nie powinniście żałować. Box zawiera dużą dawkę muzyki i fajne w moim uznaniu bonusy. W jednym pudełku dostajemy małą historię albumu Sabotage i pełny wgląd w Black Sabbath z 1975 roku w pięknym, solidnym packingu. Cóż można chcieć więcej w tym temacie.

Artykuł BLACK SABBATH – „Sabotage” (1975/2021) pochodzi z serwisu KVLT.

Doomsayer zawiera pięć utworów, które zamykają się w dwudziestu czterech minutach. Idealny album na drogę do pracy/szkoły – najkrótsza recenzja. W kwestii muzycznej moje pierwsze skojarzenie było jednoznaczne. Otóż mamy do czynienia z kolejnym zespołem zainspirowanym Iron Maiden do tego stopnia, że próbuje być bardziej maidenowy niż pierwowzór. Nawet tytuł pierwszego utworu, The Iron Never Lies, coś sugeruje.

Ale już przy drugim utworze, tytułowym Doomsayer, to wrażenie znika. Owszem, nadal słychać tu elementy charakterystyczne dla zespołu Steve’a Harrisa, jednak ustępują one miejsca klimatom hard rocka z lat siedemdziesiątych. Dostajemy gitarę w stylu Ritchiego Blackmore’a, chociaż bliżej tu do Rainbow niż Deep Purple.

Całość jednak utrzymana jest w klimacie heavy z wczesnych lat osiemdziesiątych. Posłuchajmy Queen On Her Throne, który przypomina Judas Priest z okresu Point Of Entry. Dla odmiany w Ministry of Power chłopaki serwują nam riff, który może się kojarzyć z doomem, a nawet z proto metalem.

Można się tu doczepić, że wokalista Martin De Jong to kolejny z licznych klonów Bruce’a Dickinsona. Nie da się ukryć, że naśladuje wokalistę Iron Maiden, jednak w przeciwieństwie do wielu swoich kolegów po fachu – robi to naprawdę dobrze.

Doomsayer to wydawnictwo interesujące, niestety tylko dla tych, którzy naprawdę kochają klasyczny heavy metal i stawiają go ponad wszystkim innym. Inni raczej albumem się znudzą i będą zarzucać Harbour Of Souls wtórność.

Artykuł HARBOUR OF SOULS – „Doomsayer” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Na początku rzućmy okiem na skład CTP. Cóż, powiedzieć, że jest on imponujący to zdecydowanie zbyt mało. Otóż w nagraniu Blank Point brały udział takie sławy jak gitarzysta Doug Aldrich (ex- DIO, ex-Whitesnake, The Dead Daisies) oraz wokaliści David Reece (ex-Accept, ex- Bonfire) i John Cuijpers (znany przede wszystkim z Praying Mantis). Towarzystwo to można uznać za gwarancję wysokiego poziomu albumu.

Muzykę prezentowaną przez zespół można uznać za swoistą mieszankę hardrockowych wpływów zarówno z lat 70., jak i 80. ze sporą mieszanką AOR. O inspiracjach grupy najlepiej mogą świadczyć zawarte na Point Blank covery. Pierwszy z nich to rewelacyjny Since You’ve Been Gone z repertuaru Rainbow. Trzeba przyznać, że w wykonaniu Christiana Tolle’a i kolegów numer ten nabiera nowej mocy, absolutnie nie tracąc przy tym swego pierwotnego charakteru. Drugi z coverów to Lonely Is The Night Billy’ego Squiera – idealnie pasuje do repertuaru CTP!

Autorskie utwory Tolle’a również się bronią. Warto wyróżnić chociażby kawałek tytułowy ze sporą ilością ukłonów do wczesnych lat 80. i melodyjnym, stadionowym refrenem. Kolejny numer, o którym trzeba wspomnieć to bardzo AORowy Proceed With Caution. Sympatyczna, chociaż nie usypiająca ballada z nieco ostrzejszym refrenem. W latach 80. w USA mogłaby być częstym gościem na falach tamtejszych rozgłośni radiowych. Nieco nawiązań do country oraz bluesa znajdziemy za to w kawałku Too Late. Ten sam feeling, choć w nieco ostrzejszym wydaniu dostaniemy także w Before I Fall. Więcej rock’n’rolla znajdziemy za to w Black Friday oraz Don’t Make Me Wait.

Plusem płyty jest niewątpliwie produkcja, nad którą czuwał sam Tolle. Trzeba przyznać, iż uzyskał on brzmienie niemal idealne jak na prezentowany gatunek muzyczny. Nie jest ono ani przesadnie wygładzone i wysterylizowane oraz nie idzie w drugą stronę, czyli zbytnią „garażowość”.

Jeżeli jesteście fanami rocka z przełomu lat 70. oraz 80. i szukacie płyty w rodzaju wehikułu czasu, możecie sięgnąć po Point Blank nawet w ciemno.

Artykuł CTP – „Point Blank” (2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Zanim włożymy album do odtwarzacza, spójrzmy na okładkę. W porównaniu z debiutem nieco uboższa graficznie, ale po raz pierwszy pojawia się tutaj charakterystyczny orzełek, który będzie towarzyszył zespołowi przez lata.

Kiedy już odpalimy Wheels Of Steel, pierwsze co zauważymy, to ogromny postęp w stosunku do wydanego rok wcześniej debiutu. Objawia się to przede wszystkim bardziej jednoznacznym kierunkiem, w którym Saxon zdecydował się podążać. Słuchając pierwszej płyty, można odnieść wrażenie, że mamy do czynienia z zespołem poszukującym, jeszcze nie do końca zdecydowanym, próbującym eksperymentować z różnymi opcjami. Tutaj tego odczucia nie doświadczymy. Wheels Of Steel to płyta jak najbardziej heavy metalowa, nad którą unosi się duch starego rockandrolla.

Od strony technicznej muzycy również zrobili spore postępy. Riffy wypełniające utwory stały się ostrzejsze, solówki bardziej przemyślane. Sam Peter „Biff” Byford też zdecydowanie pewniej czuje się za mikrofonem. Zresztą jego barwa i styl śpiewania to klasa sama w sobie.

Album rozpoczyna się odgłosami odpalanego silnika Harleya Davidsona, które przechodzą w charakterystyczny riff Motorcycle Man, jednego z bardziej znanych utworów grupy. Takich kąsków jest tu znacznie więcej. Następny Stand Out And Be Counted nie pozostawia już żadnych wątpliwości, że mamy do czynienia z zespołem jak najbardziej heavy metalowym. 747 (Strangers In The Night) to kolejny flagowy i powszechnie rozpoznawalny utwór Saxon. Oczywiście nie muszę tu dodawać jak bardzo niesamowita jest ta partia gitary we wstępie, a potem powtórzona na zakończenie. Utwór tytułowy to zaś nawiązanie do bluesowych i rockandrollowych korzeni. Na szczęście nie oznacza to, że całkowicie rozstajemy się z heavy metalem. Dostajemy go sporo w takich utworach jak See The Light Shining, Street Fighting Gang czy Machine Gun. Warto jeszcze wspomnieć o dość leniwej, ale dość sympatycznej balladzie Suzie Hold On, która daje moment wytchnienia.

Tym razem bonusy podzielono na dwie grupy. Pierwsza to wersje demo Suzie Hold On, Wheels Of Steel oraz koncertowa wersja Stallions Of The Highway. O ile koncertowe wykonanie utworu z pierwszej płyty jeszcze się broni, to nie można tego powiedzieć o nagraniach demo. Wokal jest niemalże całkowicie zagłuszony przez instrumenty. Kolejna grupa to nagrania, a konkretnie pięć utworów pochodzących z występu zespołu na festiwalu w Donnington w 1980 roku. Były to kawałki świeże, dlatego nie ma co tu szukać rutyny. Wręcz przeciwnie. Czuć radość z grania młodego zespołu, jakim wówczas był Saxon.

Wheels Of Steel to płyta, która już na stałe wpisała się w kanon brytyjskiego heavy metalu i śmiało można ją stawiać obok klasycznych płyt Iron Maiden czy Judas Priest.

Artykuł SAXON – „Wheels Of Steel” (1980/2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Pierwsza kwestia, jaką należy poruszyć to znacznie złagodzone brzmienie, które niestety odbiera albumowi sporo mocy. Druga sprawa to pewien brak spójności. Szczerze mówiąc, to album już od momentu pierwszego przesłuchania (nie pamiętam nawet ile lat temu miało to miejsce) wzbudzała u mnie spory dysonans. Wyjaśnię o co mi chodzi.

Najpierw należy spojrzeć na okładkę. Widnieje na niej grupa krzyżowców na koniach, a w dole widać ciała poległych Saracenów. Grafika sugeruje porcję epickiego metalu połączonego z historiami o średniowiecznych wojownikach i przenoszącego słuchacza na pole bitwy. Niestety tylko w części pokrywa się to z rzeczywistą zawartością muzyczną.

Album (pomijając intro) rozpoczyna się niesamowitym utworem tytułowym, który jako jedyny nawiązuje do okładki. Jest to dość wolny, epicki numer, opowiadający o średniowiecznych wyprawach krzyżowych. To pierwszy taki utwór w karierze Saxon. Kawałek ten po lekkich zmianach w aranżacji mógłby kilka lat później trafić na którąś z viking metalowych płyt Bathory. Niestety dalej na albumie już takich klimatów nie znajdziemy. Numer dwa pod tytułem A Little Bit Of What You Fancy to już typowe wesołe boogie. W trzecim utworze za to zespół funduje nam wielką podróż zarówno w czasie, jak i w przestrzeni. Dzięki kawałkowi Sailing To America przenosimy się z wyprawy krzyżowej w Ziemi Świętej do USA lat 80. Zdaje się, że Saxon bardzo mocno już się oglądał na kraj za oceanem. Zresztą we wspomnianym utworze słychać echa AOR oraz amerykańskiego glamu. Bardziej heavy metalowo robi się w kolejnym kawałku pod tytułem Set Me Free. Melodyjna solówka znów przywodzi na myśl inna legendę brytyjskiego heavy, mianowicie Iron Maiden. Jest to jeden z lepszych momentów albumu, podobnie jak następujący po nim pół balladowy Just Let Me Rock, którego skandowany refren idealnie sprawdzałby się podczas koncertów. Bad Boys Like To Rock ’ n’ Roll kojarzy mi się bardzo z dokonaniami amerykańskiej grupy Twisted Sister, głównie przez ten rockendrollowy luz oraz chóralny refren. Następujący po nim Do It Alright to kawałek nieco udziwniony. Brzmi trochę jakby Biff Byford spotkał Briana Maya i resztę grupy Queen i dogadał się, że na chwilę zmieni za mikrofonem Freddiego Mercury’ego. Eksperyment średnio udany, ale pokazuje, w jakim kierunku grupa później pójdzie. Na koniec dwa kawałki – Rock City oraz Run For Your Lives, w których znów da się wyczuć klimaty amerykańskiego glam metalu tamtych czasów.

Jako bonus dostajemy wersje demo utworów z płyty, nagrane we wrześniu roku 1983. Ponadto odrzut z sesji w postaci wesołego rockendrolla pod tytułem Living For The Weekend

Ogólnie szóste dzieło Saxon może budzić mieszane emocje. Na pewno można mu zarzucić brak spójności, i pod względem muzycznym, i tekstowym. Z jednej strony mamy wyprawy krzyżowe, z drugiej rockendrollowy lifestyle. Jednak mimo wszystko nie jest to płyta zła (choć nie tak dobra, jak poprzednie) i warto po nią sięgnąć. A pojawienie się na rynku świeżo wydanej reedycji powinno być ku temu dodatkową motywacją.

Artykuł SAXON – „Crusader” (1984/2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Power And The Glory to osiem utworów, o których można by rzec, iż doskonale pokazują, czym był brytyjski heavy pierwszej połowy lat 80. Pewne zmiany stylistyczne w stosunku do poprzednich albumów są słyszalne od pierwszej chwili. Przede wszystkim brzmienie wydaje się czystsze i bardziej dopracowane. Znacznie lepiej niż na poprzednich albumach słychać bas.

Album rozpoczyna się od utworu tytułowego, który od razu budzi skojarzenia ze ówczesnymi dokonaniami Iron Maiden. Możliwe, że to właśnie sukces tamtego zespołu skłonił Biffa i ekipę do pójścia tą drogą. Redline to natomiast nawiązanie do starej szkoły brytyjskiego hardrocka (pobrzmiewają tutaj echa UFO). I ten wesolutki, luzacki tekst. Nieco przyspieszenia grupa oferuje w następnym kawałku pod tytułem Warrior. Po nim następuje utwór Nightmare, w którym mamy do czynienia z kolejną na tym albumie próbą odświeżenia stylu. Zdaje się, jakoby zespół spoglądał w stronę dopiero raczkującej amerykańskiej sceny glam-metalowej. Takie skojarzenia może budzić chóralnie śpiewany refren na tle zwolnionej gitary. This Town Rocks to niestety wypełniacz niewiele wnoszący do ogólnego wizerunku albumu (jeśli go nie psujący). W Watching The Sky ponownie robi się hardrockowo. W sumie zawsze uważałem, że wczesnemu (podkreślam wczesnemu, nie obecnemu) Saxon zdecydowanie bliżej do hardrocka niż heavy metalu. Bluesowe (a hardrock przecież wyszedł z bluesa) ciągoty w ich muzyce są słyszalne na każdym kroku. Kolejny numer to zdecydowanie wyróżniający się z całości Midas Touch. Tutaj znów pobrzmiewa Iron Maiden. Ta pływająca gitara bardzo przypomina mi ich utwór pod tytułem Revelations. Chociaż tu raczej ciężko mówić o inspiracji, gdyż wspomniany kawałek Maidenów również pochodzi z roku 1983, zatem wszystko wskazuje, iż to podobieństwo jest zupełnie przypadkowe. Album kończy jeden ze sztandarowych hymnów grupy pod tytułem The Eagle Has Landed. Jest to prawie siedmiominutowa ballada bardzo idąca w stronę progresji. Słychać tu inspiracje YES. To pierwszy taki utwór w historii tej grupy.

Jak to zazwyczaj bywa przy okazji reedycji, również tutaj otrzymujemy sporą liczbę bonusów. Są to dwa odrzuty z sesji nagraniowej, mianowicie Make’Em Rock oraz Turn Out The Lights, a ponadto wersje demo siedmiu utworów pochodzących z płyty. Bonusów wychodzi tu więcej niż utworów podstawowych, a tego typu zabiegi nigdy mnie nie przekonywały. Ale to temat na osobne dywagacje.

Power And The Glory to album ukazujący Saxon jako zespół, który mimo jasno sprecyzowanego stylu, nie bał się poszukiwać i rozszerzać swych horyzontów. Ostatecznym efektem tych zabiegów było nagranie jednej z najlepszych płyt w całej dyskografii. Powinien ją znać każdy szanujący się fan zarówno hardrocka, jak i klasycznego heavy metalu.

Artykuł SAXON – „Power And The Glory” (1983/2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Pierwszą ze wznowionych płyt jest czwarty album w dyskografii Saxon, zatytułowany Denim And Leather. Płyta pierwotnie ukazała się w roku 1981. Był to czas, gdy ruch nazwany New Wave Of British Heavy Metal przestał już być małą sceną skupiającą młode bandy występujące w lokalnych pubach. Wręcz przeciwnie – na dobre wdarł się do mainstreamu. Saxon czując na plecach coraz mocniejszy oddech konkurencji, nie mógł sobie pozwolić na nagranie słabego albumu. I z zadania wywiązał się wzorowo, gdyż Denim And Leather jest płytą, która tylko wzmocniła pozycję grupy.

Album rozpoczyna się od opartego na ostrym, ciętym riffie utworu Princess Of The Night, po dziś dzień pozostającym koncertowym hitem grupy. Kolejny Never Surrender to dynamiczny rockendrollowy song ozdobiony wspaniałym solo. Numer trzy czyli Out Of Control, to kawałek mający spory radiowy potencjał. Idealny balans między starym hard rockiem a heavy metalem. Tak jak następne kawałki w kolejności, czyli Rough And Ready i Play It Loud, w którym znajdziemy echa wczesnego Rainbow. Riff przewodni od razu przywodzi na myśl Man On The Silver Mountain. Solówka również mogłaby wyjść spod palców Ritchiego Blackmoore’a. And The Bands Played On to już kawałek typowo „saxonowy”. Wstęp przypomina nieco ich kultowy numer 747 (Strangers In The Night) z wydanej rok wcześniej płyty Wheels Of Steel. A że to naprawdę wspaniała gitarowa partia, nie ma się co czepiać. Najdłuższy na płycie Midnight Rider to typowo heavy metalowy utwór bazujący na ciętym riffie. Przedostatni Fire In The Sky sprawia za to wrażenie nagranego na siłę wypełniacza, niestety psującego ogólny wydźwięk płyty. Jednak prawdziwą perełkę dostajemy na koniec. Mowa tu o utworze tytułowym, w którym heavy metal spotyka się z motywami… bluesowymi. Tekstowo natomiast mógłby być hymnem metalowców tamtych czasów. Tak, tych noszących skórę i dżinsy.

Oczywiście tego typu reedycje zazwyczaj zawierają sporo bonusów. Tak jest i tym razem. Dostajemy tu kilka nagrań pochodzących z koncertów. Są to nagrania z trasy z 1981 roku, głównie utwory pochodzące z omawianej płyty. Koncertowe wykonania, jak to zazwyczaj bywa, nadają im nowego wyrazu. Chociaż słychać, że zespół nie miał jeszcze tych utworów ogranych na żywo.

Jest to absolutna klasyka NWOBHM. Jeżeli ktoś nie zna jeszcze tego albumu, to nowe, piękne wydanie jest doskonałym pretekstem, by to zmienić. Jeśli masz na półce jakąś starszą wersję Denim And Leather, sprzedaj ją i zakup wydanie z BMG. Na pewno nie pożałujesz.

Artykuł SAXON – „Denim And Leather” (1981/2018) pochodzi z serwisu KVLT.