Tracklista:
01. Solstice’s Eve
02. Damned Cavalry
03. King of the Ashes
04. Gutter Rats
05. Lowborn Rebel Strikes Back
06. Phantasms of Coven
07. Tower of Doom
08. Necromancer
09. Malevolence over the Land
10. Funeral in Vain
11. Lustful Cardinal
12. Holy Light

Źródło: Gallower, Heathen Tribes Records

Artykuł Streaming nowego albumu zespołu Gallower pochodzi z serwisu KVLT.

– CD
– digital
– płyta winylowa

Grupa udostępniła również tracklistę oraz okładkę, którą zaprojektował Velio Josto. Layout stworzyła Dominika Brzdęk.

Tracklista:
01. Solstice’s Eve
02. Damned Cavalry
03. King of the Ashes
04. Gutter Rats
05. Lowborn Rebel Strikes Back
06. Phantasms of Coven
07. Tower of Doom
08. Necromancer
09. Malevolence over the Land
10. Funeral in Vain
11. Lustful Cardinal
12. Holy Light

Źródło: Gallower, Heathen Tribes Records

Artykuł Gallower zapowiada nowy album pochodzi z serwisu KVLT.

Jeszcze gorzej jest przy pierwszym (wyłączając klimatyczne intro) kawałku. Całość linii melodycznych przykrywa i zarzyna (to i tak mało powiedziane) partia wokalna. Ostatni Wojownik to przy tym Pavarotti. Tak złego, fatalnego i patowego głosu nie słyszałem dobre trzy dekady (wtedy słyszało się trochę kapel podwórkowych z czasów wczesnej szkoły średniej i to były przeżycia naprawdę ciężkie do opisania).

Już miałem wyłączyć to ścierwo, żeby zaoszczędzić sobie nieco katorgi, ale postanowiłem zostać twardzielem roku. Na szybko w pamięci wykasowałem wspomnienie tego strasznego czegoś z utworu numer dwa, i przytykając uszy na wokal w kolejnych kawałkach, postanowiłem odsłuchać album do końca.

I z tym wokalem na pozostałych utworach jest nieco lepiej. „Nieco” to znów może słowo zbyt wygórowane, ale albo może ja się już trochę przyzwyczaiłem, albo może faktycznie wokalista uporał się choć trochę z tremą i sprzętem, i coś z siebie wykrzesał. No dobra, odpuszczam już utyskiwania na ten temat. Jest dno i ze trzy metry mułu. Bez możliwości odbicia się.

A szkoda, bo gdyby nie frontman, to płyta byłaby całkiem ciekawa. Muzycznie sporo się na niej dzieje. Od klawiszowej ballady Mumintrollets död, po brutalne i ostre kawałki pokroju Morrans armé, czy wspomniany na początku Knullad av en Mumin właśnie. Wolniejszy jest jeszcze Hemulens bekännelse (utwór utrzymano w klimacie Mumintrollets död), a w tempach nieco power metalowych utrzymano kawałki Sängstund har Muminsnopp i mun czy Slaget om Mumindalen. Mamy tu również próbkę doom metalu w postaci Bärplockarknull, ale na ten utwór także lepiej spuścić zasłonę milczenia. Płytę zamyka numer a’la ulverowy Kveldssanger o wiele mówiącej nazwie Kuken i köttkvarnen, przynajmniej taki jest ten kawałek na początku i na końcu, gdyż pozostała środkowa część to raczej esencja ostrości i naparzania w wykonaniu Mumincunta.

Ja się nie dziwię, że ten album został pierwotnie wydany w roku 2016 nakładem własnym w ilości sztuk dwadzieścia. Dziwię się za to, że w roku 2017 Heathen Tribes reedytowało ten krążek w kolejnych stu egzemplarzach.

A tak na serio, Visor från Muminskogarnas mörker to ostatecznie dobra i ciekawa płyta z intrygującymi liniami melodycznymi, różnorodnymi aranżami i tempami od sasa do lasa. Nie da się tego wszystkiego jednak słuchać na dłuższą metę. Po prostu się przez tego człowieka przy mikrofonie to nie działa.

Rzadko mi się zdarza taka ocena, ale melodyka wychodzi mi na jakieś siedem, natomiast wokalistę mogę ocenić co najwyżej na zero. Tak zjebać, nie rozumiem.

Artykuł MUMINCUNT – „Visor från Muminskogarnas mörker” (2016) pochodzi z serwisu KVLT.

Wydany dwa lata temu przez Heathen Tribes (a jeszcze rok wcześniej samodzielnie) krążek jest pełnoprawnym debiutem norweskiej ekipy. Zawiera jedenaście ścieżek, circa trzydzieści pięć minut death metalu, którego miło posłuchać jest lecącego w tle, ale przy dokładniejszych oględzinach ciężko coś konkretnego powiedzieć.

Deathfare stawia na brutalność. Serwuje ją nieustannie, niespecjalnie zawracając sobie głowę takimi głupotami jak zwolnienia czy łagodniejsze części. Jest nisko, całkiem bujająco i agresywnie. Generalnie przywołuje to dość odległe skojarzenia z Dying Fetus, a konkretniej fragmentami pozbawionymi technicznych gonitw, a skupionych bardziej na tanecznych wątkach. Kłopot polega na tym, że Płody są arcymistrzami w swojej dziedzinie, a Deathfare dopiero stara się o tytuł czeladnika. Nie przeczę, zdarzają się bardziej chwytliwe riffy (Final Cut, Dead Girls Don’t Say No, Fistful of Fuck albo Toetagged And Bodybagged), niemniej poza tymi perełkami, większość płyty brzmi raczej przeciętnie i bezosobowo. Same motywy grane są głównie na tych samych dźwiękach, tak więc im dalej w las, tym trudniej wyłowić konkretne fragmenty i przypisać je do piosenek. 

Tak to się prezentuje, gdy zwracasz na Shotgun Surgery zbyt dużo uwagi. Natomiast jeżeli puścisz sobie tę płytę w tle, robi się całkiem fajnie. Nie przykuwająca zbyt wiele uwagi, ale przyjemna chwytliwość motywów połączona z krwawą, obskurną atmosferą, z której od czasu do czasu macha zalążek czarnego humoru miło poprawi nastrój po ciężkim dniu w robocie każdemu degeneratowi. W takiej formie Deathfare sprawdza się naprawdę przyzwoicie. Prawdopodobnie jako support też potrafiłoby nieźle rozgrzać publikę.

Kolejnym plusem jest brzmienie. Odpowiednio mięsiste, ładnie zgrywa się z klimatem morderczej groteski, dodatkowo podbijając wszystko soczystym wokalem i głębokim gutturalem. Jedyne, co nie do końca mi tu pasuje, jest trochę za bardzo syntetyczna perkusja. Szczególnie może irytować brzmienie stopy. Końcówka Dead Girls Don’t Say No i gonitwa podwójnego drumbeatu jest przyswajalna przez pierwsze pięć sekund, potem tylko irytuje.

Cytując Serdżia, słynnego gangstera zajmującego się lewym handlem rybą: „Nie jest dobrze. Co prawda, nie jest też źle. Można powiedzieć, że jest średnio”. To najlepsze podsumowanie, jakim można opisać Deathfare. Powiedziałbym, że płyta jako pierwsze większe wydawnictwo zachęca do śledzenia dalszych ich poczynań, ale biorąc pod uwagę, że wyprodukowanie Shotgun Surgery zajęło chłopakom czternaście lat… no właśnie.

Deathfare na Facebooku

Artykuł DEATHFARE – „Shotgun Surgery” (2016) pochodzi z serwisu KVLT.