Vader

Deafheaven

Wardruna

Satyricon

Artykuł Brutal Assault Dzień 4. – Jaromer (08.08.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Eivor

Misþyrming & Nergal play Behemoth’s Sventevith

Artykuł Brutal Assault Dzień 3. – Jaromer (07.08.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Death Angel

Kittie

Psychonaut

Artykuł Brutal Assault Dzień 2. – Jaromer (06.08.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Fit For An Autopsy

Solstafir

Triptykon

Batushka

Witch Club Satan

Artykuł Brutal Assault Dzień 1. – Jaromer (05.08.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Dzieło Lake’a to skrupulatny (w założeniu) przegląd stanu amerykańskiego black metalu, od jego zarania na przełomie lat 80. i 90. po najnowsze dokonania. Szczęśliwie autor unika tutaj pułapki kreślenia zbyt daleko idącej genezy stylu, albo ciągłego odnoszenia się do jego peryferii i sąsiedztwa. Po wprowadzeniu Lake skupia uwagę na kapelach stricte blackowych (definicje stylu pozostawiamy purystom), rozpoczynając opowieść słusznie od kultowego VON, oddając dalej głos członkom Absu, Grand Belial’s Key, Masochist czy Profanatica – i tak dalej, i dalej, przemierzając prerie, bagna, pustynie amerykańskiego kontynentu, a przy okazji dziesięciolecia. Całość jest bowiem ułożona względnie chronologicznie, co pozwala dobrze prześledzić pewne przeobrażenia i trendy, jakim poddawał się black metal na amerykańskiej ziemi.

Pomysł na książkę jest zatem prosty, a jej forma klarowna – autor przepytał muzyków tworzących amerykańską scenę i oddał im głos. Poszczególne rozdziały, poza paroma wyjątkami, to po prostu prezentacje poszczególnych formacji na bazie cytowanych wywiadów. Taki format ma też wady. W dłuższej perspektywie okazuje się bowiem miejscami nużący, zwłaszcza gdy czytamy ją ciągiem i chcemy się uwinąć w kilka wieczorów. Nie oszukujmy się: historie o tym, jak to się wszystko zaczęło i jak rozwijało – od piwnicy po większy festiwal – bywają bliźniaczo podobne do siebie. Jowialni i pełni pasji interlokutorzy spotykają się tu z nudziarzami, a rzetelni świadkowie z bufonami, którzy ubarwiają rzeczywistość – i trzeba mieć to na względzie.

Czasem do głosu dochodzą też ludzie z wytwórni płytowych, wydawcy zinów czy właściciele sklepów, ale to margines przytaczanych tu treści. Niewiele też w Rewolucji tożsamości prób ogólnych syntez czy zacięcia socjologicznego. Lake jest konsekwentny – oddaje głos swym bohaterom i czasem tylko dorzuca swoje przysłowiowe trzy grosze, w lapidarny sposób ujmując sedno opisywanego zjawiska. Potrafi też scharakteryzować styl omawianych kapel dosadnie i obrazowo.

Jaki obraz sceny wyłania się z opowieści muzyków? Pierwsze z blackowych kapel spod gwiaździstego sztandaru nie zdążyły się jeszcze zachłysnąć miłością do Skandynawii, bo wyrastały z innych korzeni. Kiedy powiew drugiej fali z Norwegii dotarł do USA, ścieżka ta stała się na jakiś czas bardziej odtwórcza. Ale nie ma co się oszukiwać – był taki moment w historii metalu, że każdy chciał być jak Emperor. Rodzi się tu zatem pewien wewnętrzny konflikt między poszukiwaniem oryginalnego języka, a ograniczającą fascynacją tym, co na Starym Kontynencie można było usłyszeć. Z biegiem lat amerykański black metal zaczął ponownie poszukiwać własnych dróg, odrzucając konwenanse – zaczęło się to na szerszą skalę od Agalloch, a kontynuatorami tej wolnościowej myśli są chociażby Deafheaven czy Imperial Triumphant – inna sprawa, że nie wszyscy zaakceptowali te poszukiwania. Ale trudno mu dziś odmówić wpływowej roli. Black metal z USA nie jest już ciekawostką, bywa punktem odniesienia.

Książka Lake’a to również historia brzydkiego kaczątka, które z czasem rozwinęło czarne skrzydła. Ci muzycy, którzy nie pasowali do sceny thrashowej czy deathmetalowej (czasem po prostu z powodu mniejszej biegłości technicznej) zaczynali tworzyć coś swojego. A to „coś” bywało zazwyczaj bardziej odpychające, złowrogie, obrazoburcze – na pokaz lub z przekory. Kapele z innych nurtów metalowych w Stanach podpisywały kontrakty z dużymi wytwórniami, pokazywano je w Headbangers Ball, niektóre nawet przygrywały psiemu detektywowi na ekranach kin, a amerykański black metal pozostał na długo w prawdziwej niszy, przyciągając uwagę prawdziwych maniaków, najczęściej nielicznych. W Europie w którymś momencie i o black metalu stało się głośno (choć w dużej mierze za sprawą ekscesów pozamuzycznych), a w Wyoming czy Teksasie nigdy.

Rewolucja tożsamości przedstawia czytelnikom w dużej mierze portrety indywidualistów, odszczepieńców pragnących kroczyć własną ścieżką, zagubionych w mrokach życia, zmagających się z nałogami, niezrozumieniem, czasem błądzących ideologicznie. Sporo znajdziemy w tej książce opowieści o samotnikach, którzy w zaciszu swych pokojów i rodzinnych piwnic zaczynali swoje projekty muzyczne, tyleż ciekawe, co efemeryczne. Trudno zresztą mówić tu o jednolitej scenie. W końcu nawet zespoły z Kaskadii – to mój ulubiony rozdział w tej książce – rozrzucone są na przestrzeni paru stanów i kontakty między nimi można uznać za znikome. W USA mieliśmy i mamy też do czynienia z wieloma ośrodkami, a czasem i samotnymi wyspami, gdzieś pomiędzy sekwojowymi lasami, polami bawełny i kukurydzy lub na krańcu zagubionej autostrady.

Jak czytać książkę Rewolucję tożsamości? Ambitnym czytelnikom proponuję sposób „die hard”: od deski do deski, dawkując sobie zawartość, sprawdzając jednocześnie wnikliwie dyskografie omawianych kapel. To zajmie długie tygodnie, być może miesiące, nie musi jednak odbyć się jednym ciągiem. Taka lektura pozwoli zdobyć przynajmniej tytuł Bachelor of Arts na Yale czy Princeton z omawianego w książce tematu. To jednak wyzwanie dla nielicznych. Ale jeśli lubicie stare ziny i opowieści z dawnych czasów, to będzie to dla Was lektura satysfakcjonująca, bez względu na poziom zaangażowania.

USBM. Amerykański Black Metal: Rewolucja tożsamości nie jest pozycją pozbawioną mankamentów. Nie jestem wszak ekspertem w dziedzinie, ale mogę wymienić parę kapel, które powinny się znaleźć w tym dziele, a próżno ich szukać. Gdzie na przykład Akhlys? Pewne zespoły zasłużyły na dłuższe teksty, innym należała się być może jedynie wzmianka. Ale ogrom pracy autora i ilość zebranej wiedzy, muszą budzić respekt. Pytanie tylko, jak wiele osób w Polsce ma potrzebę tak wnikliwego zapoznania się ze sceną zza Wielkiej Wody? Dla amerykańskiego czytelnika zainteresowanego tematem to na pewno kategoria „musisz mieć”, a co ma powiedzieć Jan Kowalski wychowany na Gromie Behemotha? Opinie mogą być różne, ale pewien duch, bez względu na kontynentalne różnice, podobny, więc Lake operuje językiem uniwersalnym dla fanów podziemia.

Neill Jameson z formacji Krieg, pytany przez Lake’a o amerykańską scenę, stwierdza: To nie jest piękna historia. To nie Norwegia, nikt się tu nie zabija, ale zdecydowanie są ludzie, którzy mają mocne opinie. Są różne wersje tego, jak pewne rzeczy wyglądały naprawdę, niekoniecznie prawdziwe. Otrzymujecie nasze historie, które nie kroczą prostą drogą. To nie jest czysta opowieść. I sądzę, że to dobre podsumowanie zarówno fenomenu amerykańskiej sceny, jak i książki Daniela Lake’a.

Tom uzupełniają główne czarno-białe fotografie i takież reprodukcje wybranych okładek płyt. Na początku rozdziałów w tle pojawiają się loga zespołów, co dodaje całości podziemnego sznytu, podobnie jak oldschoolowa okładka Artura Rudnickiego. Brakuje chyba listy wydawnictw, pewnego kanonu, od którego warto zacząć swoją przygodę z USBM – wnikliwy czytelnik musi sam sobie wypisać najważniejsze tytuły do sprawdzenia. Twarda odkłada i dobry papier to już standard w publikacjach wydawnictwa In Rock – i tym razem edytorsko wszystko wygląda porządnie. Za to wstęp napisany przez Toma G. Warriora nie wnosi nic ciekawego – ale jak wiadomo, to przede wszystkim zabieg marketingowy. Znane nazwisko miało przyciągnąć uwagę i tyle.

USBM. Amerykański Black Metal: Rewolucja tożsamości to książka od fana dla fanów. Tak to się zwykle w podziemiu odbywało. Wymiana kaset, wymiana wiedzy, wzajemne wtajemniczanie się. Tego właśnie oczekiwałem od tej pozycji. Maniacy black metalu nie powinni się zastanawiać. Kolekcjonerzy metalowych biografii dostaną na półkę ładnie prezentujący się tom. Reszta przed zakupem musi rozważyć wszystkie za i przeciw.

Oficjalna strona wydawnictwa In Rock na Facebooku

Artykuł DANIEL LAKE – „USBM. Amerykański Black Metal: Rewolucja tożsamości” (2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Brutal Assault Dzień 1. – Jaromer (05.08.2026)

Dzień 2

Brutal Assault Dzień 2. – Jaromer (06.08.2026)

Dzień 3

Brutal Assault Dzień 3. – Jaromer (07.08.2026)

Dzień 4

Brutal Assault Dzień 4. – Jaromer (08.08.2026)

Pozostałe zespoły

Festiwal

Artykuł Brutal Assault – Jaromer (05-08.08.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Wcześniej muzycy zapowiadali album za pomocą pełnego pozytywnej energii singla „Glory Days”, będącego celebracją dwudziestoletniej przyjaźni, wspólnych marzeń i historii zespołu. Nowy utwór pokazuje jednak znacznie bardziej emocjonalne oblicze grupy.

Posłuchaj nowego singla „I’ll Be”

Jak wyjaśniają członkowie zespołu,„I’ll Be” opowiada o bezwarunkowym wsparciu i lojalności wobec drugiej osoby, niezależnie od okoliczności.

„Nasz nowy singiel ‘I’ll Be’ jest o bezwarunkowym wsparciu i obietnicy, że będziemy przy sobie bez względu na wszystko, szczególnie gdy życie staje się trudne. Przesłanie utworu można rozumieć na wiele sposobów: jako wyraz miłości, głębokiej przyjaźni lub wyjątkowej więzi między nami a naszymi fanami. W tym sensie ‘I’ll Be’ idealnie wpisuje się w emocjonalny świat naszego albumu.”

W komentarzu pojawia się również odniesienie do sytuacji Hannesa Brauna, który w 2025 roku zakończył działalność koncertową ze względów zdrowotnych. Mimo odejścia z funkcji wokalisty pozostaje ważną częścią zespołu jako autor, kompozytor, producent i jedna z jego głównych sił kreatywnych.

„Choć Hannes ustępuje z roli frontmana zespołu, nadal pozostanie jego członkiem, naszym przyjacielem i naszym bratem.”

Pod względem muzycznym„I’ll Be” łączy melancholijny nastrój z przesłaniem nadziei, tworząc kompozycję o wyraźnie stadionowym charakterze.

„Muzycznie ‘I’ll Be’ łączy odrobinę melancholii z niezachwianą nadzieją. Z tego połączenia powstał, naszym zdaniem, potężny, głęboko emocjonalny i prawdziwie stadionowy hymn.”

Przypomnijmy, że album„Kissin’ Dynamite” będzie wyjątkowy nie tylko ze względu na udział Brauna. Znajdzie się na nim sześć premierowych utworów oraz siedem nowych wersji kompozycji pochodzących z dwóch pierwszych płyt zespołu. Będzie to także pierwsze wydawnictwo w historii grupy opublikowane całkowicie samodzielnie za pośrednictwem własnej wytwórni.

Posłuchaj singla „Glory Days”

Tracklista albumu „Kissin’ Dynamite”

1. 1. Glory Days
   2. I Salute You (feat. Saltatio Mortis)
   3. Heart Attack
   4. Night Is Calling
   5. Out In The Rain (feat. Amaranthe)
   6. Love Me Hate Me
   7. Lie For Me (feat. Anna Brunner)
   8. I’ll Be
   9. Steel Of Swabia (feat. Primal Fear & Sam Totman)
   10. Against The World (feat. Eklipse)
   11. Nothing Breaks Like A Heart
   12. Only The Good Die Young
   13. Good In Goodbye

Przedsprzedaż nowego albumu KISSIN’ DYNAMITE

Album „Kissin’ Dynamite” będzie dostępny w kilku formatach (pre-order):

• CD Digipak
• CD Boxset
• MC (kaseta)
• LP Black (gatefold)
• LP Red Transparent (gatefold)
• LP Splatter (gatefold)
• Bundles CD + T-shirt
• Bundles LP + T-shirt

Artykuł KISSIN’ DYNAMITE prezentują singiel „I’ll Be”. Emocjonalna zapowiedź ostatniego albumu z Hannesem Braunem pochodzi z serwisu KVLT.

Nietypowa wersja kompozycji powstała w ramach wyzwania #GetTheReLoadOut, zorganizowanego przez Metallikę. MØNK nie ograniczył się jednak do przygotowania klasycznego coveru. Artysta wzbogacił utwór o żywe instrumentarium charakterystyczne dla muzyki bałkańskiej, wykorzystując między innymi akordeon, saksofon oraz instrumenty perkusyjne.

Towarzyszący nagraniu teledysk rozwija ten pomysł, zmieniając Fuel w pełne energii bałkańskie święto. Muzyka łączy się w nim z jedzeniem, wspólną zabawą i charakterystyczną dla regionu atmosferą biesiady.

Stefanov zajął się również miksem i masteringiem całości. Za klip odpowiada Fatboy Film.

Artykuł MØNK przerabia „Fuel” METALLIKI na bałkańską modłę pochodzi z serwisu KVLT.

Historia festiwalu rozpoczęła się w 2009 roku od kameralnej, jednodniowej imprezy z udziałem kilku polskich zespołów. Przez lata Summer Dying Loud wyrósł jednak na pełnoprawny, trzydniowy festiwal, który co roku przyciąga tysiące uczestników oraz dziesiątki artystów reprezentujących niemal wszystkie odmiany muzyki metalowej, rockowej i alternatywnej.

Summer Dying Loud 2026 – data i miejsce

03-05.09.2026 – Aleksandrów Łódzki, MOSiR im. Włodzimierza Smolarka (wydarzenie)

Siedemnasta edycja festiwalu zapowiada się jako jedna z najmocniejszych w historii wydarzenia. Organizatorzy po raz kolejny przygotowali program łączący absolutne legendy światowej sceny metalowej z artystami nowej generacji, zespołami kultowymi, projektami jednorazowymi oraz wykonawcami odwiedzającymi Polskę po raz pierwszy.

Legendy, wyjątkowe projekty i koncerty, których nie można przegapić

Wśród największych gwiazd tegorocznej edycji znajduje się norweski Satyricon, jeden z najważniejszych zespołów drugiej fali black metalu, który od dekad pozostaje symbolem rozwoju gatunku. Fani ekstremy z pewnością nie przejdą również obojętnie obok występu Triptykon, formacji prowadzonej przez Toma Gabriela Fischera, legendę znaną z Hellhammera i Celtic Frost.

Ogromne zainteresowanie budzi także obecność reaktywowanego Nevermore. Powrót jednej z najbardziej kultowych grup amerykańskiego progressive i power metalu należy do najgłośniejszych wydarzeń ostatnich lat na światowej scenie metalowej.

Nie zabraknie również wyjątkowych setów przygotowanych specjalnie na tę okazję. Blaze Bayley zaprezentuje przekrojowy program oparty na materiale z okresu swojej działalności w Iron Maiden, natomiast islandzki Misþyrming wraz z Nergalem wykonają w całości kultowy album Behemoth „Sventevith”, jeden z kamieni milowych polskiego black metalu.

Miłośnicy death metalu otrzymają wyjątkowo mocną reprezentację gatunku. Na festiwalu wystąpią między innymi legendarni Massacre, duński Baest, fińscy mistrzowie śmiercionośnego doomu Krypts, amerykański Of Feather and Bone, czeski Sněť czy młodzi przedstawiciele nowej fali death metalu w postaci Putridarium.

Z kolei fani cięższych, klimatycznych i bardziej eksperymentalnych brzmień będą mogli zobaczyć między innymi funeral doomowych gigantów z Ahab, wizjonerów z Jesu, post-metalowe Blindead 23, energetyczne Ciśnienie oraz ceniony projekt Cult of Fire, słynący z widowiskowych koncertów i niepowtarzalnej oprawy wizualnej.

Siłą Summer Dying Loud pozostaje różnorodność

Od wielu lat jednym z największych atutów festiwalu jest jego eklektyczny charakter. Obok klasycznego heavy metalu, black i death metalu znaleźć można tutaj również doom, post-metal, gothic rock, industrial, noise rock, dark ambient czy psychodelicznego rocka. Dzięki temu Summer Dying Loud pozostaje wydarzeniem dla słuchaczy poszukujących muzycznych odkryć oraz ambitnych, nieoczywistych projektów.

Do tegorocznego line-upu dołączyli również między innymi Lucifer, prezentujący klasyczne brzmienia inspirowane heavy i hard rockiem lat siedemdziesiątych, włoski Ponte del Diavolo, łączący doom metal, black metal oraz post-punk, a także szwedzki Saturnalia Temple, specjalizujący się w rytualnym, psychodelicznym doom metalu.

Polscy artyści i scena niezależna

Organizatorzy niezmiennie przykładają dużą wagę do obecności polskich wykonawców. W tym roku publiczność zobaczy między innymi Frontside, Azarath, Thy Worshiper, Neolith, Ciśnienie, Hydra, Czernina, Atavia, Aquilla oraz Pure Bedlam. To właśnie zestawienie uznanych nazw z mniej oczywistymi projektami sprawia, że Summer Dying Loud od lat pozostaje jednym z najciekawszych festiwali w Europie Środkowej.

Wystawa Art Hunt, merch i strefa gastronomiczna

Nieodłącznym elementem wydarzenia pozostaje wystawa Art Hunt, prezentująca twórczość artystów związanych z szeroko pojętą kulturą muzyki metalowej. W tym roku swoją obecność potwierdzili między innymi:

• Aleks Nocny – tatuator, rzeźbiarz, malarz i ilustrator,
• Sylwia Rymanowska – autorka prac dla zespołów takich jak Stillborn, Azarath, Infernal War oraz Anima Damnata,
• Artem Metra,
• Martyna.

Oprócz koncertów uczestnicy będą mogli odwiedzić tradycyjnie rozbudowaną strefę merchową, w której swoje stoiska przygotują wytwórnie, dystrybutorzy muzyczni oraz zespoły. Na miejscu funkcjonować będzie również strefa gastronomiczna z szeroką ofertą jedzenia i napojów.

Jak co roku do dyspozycji uczestników pozostaną także pole namiotowe, miejsca dla camperów oraz parking, dzięki czemu festiwal zachowa swój charakter muzycznego miasteczka, które na trzy dni staje się centrum polskiej sceny rockowej i metalowej.

Pełny line-up Summer Dying Loud 2026

• Ahab (funeral doom metal)
• Aquilla (heavy metal)
• Årabrot (noise rock / post-punk / industrial rock)
• Atavia (post-metal / sludge metal)
• Azarath (death metal / blackened death metal)
• Baest (death metal)
• Black Magnet (industrial metal)
• Blaze Bayley (heavy metal)
• Blindead 23 (post-metal)
• Civerous (blackened death metal / doom metal)
• Ciśnienie (post-rock / post-metal)
• Cryptic Shift (technical thrash metal / death metal)
• Cult of Fire (epic black metal)
• Czernina (black metal)
• Destruction (thrash metal)
• Devil Master (blackened punk / black metal)
• Dool (dark rock)
• Drowned In Silver (occult rock)
• Eyes (hardcore / noise / sludge metal)
• Frontside (metalcore / deathcore)
• Grief Circle (black metal)
• Hekla (dark ambient / experimental)
• Helga (folk / post-rock / black metal)
• Hexer (doom metal / sludge metal)
• Hydra (heavy metal / doom metal)
• Imha Tarikat (black metal)
• Jesu (drone / doom metal / shoegaze / post-rock)
• King Parrot (grindcore / thrash metal)
• Königreichssaal (black metal)
• Krypts (death doom metal)
• Lucifer (hard rock / heavy metal)
• Massacre (death metal)
• Misþyrming & Nergal performs Behemoth „Sventevith” (black metal)
• Neolith (doom metal / death metal / black metal)
• Nevermore (progressive metal / power metal)
• Of Feather and Bone (death metal)
• Ponte del Diavolo (doom metal / black metal / post-punk)
• Pure Bedlam (alternative rock / post-rock / post-hardcore)
• Putridarium (death metal / death doom metal)
• Rope Sect (gothic rock / post-punk)
• Saturnalia Temple (psychedelic doom metal)
• Satyricon (black metal)
• SIGH (avant-garde black metal)
• Sněť (death metal)
• Species (technical thrash metal)
• Stellar Blight (blackened heavy metal / death metal)
• Thy Worshiper (death metal / black metal / folk metal)
• Triptykon (doom metal / extreme metal)
• Vanishing Kids (psychedelic rock / doom / post-punk)
• Wolfpack Heading Nowhere (gothic rock / dark rock)

Bilety

• 500,90 zł – karnet 3-dniowy
• 596,90 zł – karnet 3-dniowy + pole namiotowe
• 107,90 zł – pole namiotowe
• 169,90 zł – camper
• 96,90 zł – parking

Bilety dostępne są w serwisie eBilet.pl.

Artykuł Wszystko co musisz wiedzieć o SUMMER DYING LOUD 2026 pochodzi z serwisu KVLT.

Materiał na ten album w całości napisał Ricci, włącznie ze ścieżkami wokali, więc jest to niemal projekt solowy. Co przyniesie przyszłość – nie wiem, ale widać, że lider jest pewien swego i stawia na swoje pomysły. Płytę (poza wokalami) nagrano „na setkę” by utrzymać staroszkolny klimat, co według mnie się udało. Następnie ścieżki trafiły do Unisound Studio, gdzie legendarny Dan Swano wykręcił z nich brzmienie finalne. Jest old schoolowe, skierowane na sound lat 80. i czasy, gdy metal „żył”, a nie niszczył. Ma to swój urok i pasuje do napisanej muzyki.

A więc jaka jest Bestia? Inna od Exciter, nie taka szybka i jednostajna. Exciter oczywiście potrafił zwolnić, ale tu przyśpieszeń jest mniej niż średnich temp czy okazjonalnych, niemal doomowych zwolnień. Co pierwsze rzuciło mi się na uszy, to skojarzenia z Mercyful Fate. Riffy, wokale, sporo inspiracji bandem, który stworzył legendarną Melissę. Gdy Bélanger uderza w sopran, to po to, by zabrzmieć jak King Diamond i jak dla mnie jest to zabieg robiony z premedytacją – mi się to podoba. Gość potrafi zaśpiewać i te wysoko śpiewane refreny to dla mnie najlepsze momenty płyty. W początkowej fazie odsłuchów nie byłem pewien natomiast, jak mi się te soprany zgrywają z barwą dominującą, czyli czymś zbliżonym do skrzeków. Ciężko mi je określić jednym słowem, są to wokale jakby growlowane, z użyciem przesteru, ale w sposób bardzo thrashowy i mający brzmieć po zwierzęcemu. Z czasem ta wymianka wokali mi siadła i oceniam to za dobre urozmaicenie, choć na pewno mniej darte voxy sprawiłyby, że materiał byłby bardziej przebojowy.

Tak, użyłem tego słowa z premedytacją. Utwory są napisane tak, by stały się heavy metalowymi hitami. Cremation Damnation, The Devil is Screaming czy otwierający Dark Wings to heavy/thrashowe hity, przy których mamy podnieść zaciśniętą pięść i wykrzywić gęby w podkowę na modłę Abbatha, grożąc wszystkim świętościom, że nadszedł czas dominacji metalu nad całym światem. Nie da się tych kawałków zignorować, ja je kupuję i uważam, że są trafione bez pudła. Natomiast jeżeli oceniać całość, to czasami Powerrage traci moje skupienie motywami mniej charakterystycznymi i zlewającymi się w jedno riffami. Takich momentów jest mało, ale powodują one, że płyta nie ma szans na 10/10. Nie poniesie całości na pełnym wypasie i cieszy pojedynczymi utworami czy motywami. Jednak jestem pełen nadziei co do przyszłości tego zespołu, bo słyszę na Beast potężny potencjał, który należy przebić w złoto. Jest to moim zdaniem osiągalne, gdy postawić na średnie tempa i optymalne riffy oraz melodie.

Artykuł POWERRAGE – „Beast” (2026) pochodzi z serwisu KVLT.