Zespół rozwija pomysły zawarte na debiutanckim albumie Adaryt z 2019. Czuć, że muzycy dojrzali, jednocześnie nie tracąc nic z werwy i spontaniczności. Różnie oczywiście można się do tego odnosić – będą i tacy, którzy zarzucą, że mielenie patentów z przeszłości do niczego nie prowadzi. Zgodzę się, ale jeśli ktoś odnosi się do tradycji z szacunkiem, nie małpuje pewnych rozwiązań, nie robi tego koniunkturalnie, a bierze je za swoje, wtedy może wyjść coś ciekawego.

Wyobrażam sobie, że Krystian Kwas (bas), Krystian Krzewiński (bębny), Łukasz Kosnowicz (gitara), Mateusz Kosnowicz (gitara) i Karol Koter (wokal) wypatrzyli się gdzieś przed kilkoma laty w szkole, rozpoznając po długich włosach, katanach i naszywkach. Stąd pewna spójność i jasność wizji. Opium po każdym przesłuchaniu przekonywał mnie do siebie skuteczniej. Jeśli metal stoi na dobrych, nośnych riffach, a w jego bardziej klasycznych, rozbudowanych formach chodzi też o zaskakujące, a jednocześnie płynne zmiany tempa, to Tyrada daje słuchaczom przyzwoitą dawkę obu. Dodatkowo nie ucieka w świat baśniowych majaków, mówiąc w tekstach o naszej rzeczywistości, nie zawsze miłej i pokrzepiającej ducha.

Nawet, jeśli zespół rozpędza się do thrashowych galopad, to bliżej im do klasycznego, melodyjnego oblicza Metalliki, Kata czy Turbo niż do plugawych riffów Slayera. Ten szacunek dla melodyki to spory atut Opium – wyraża się w akustycznych fragmentach (Przeczucie) i niezłych solówkach, w których czuć jakąś myśl i dramaturgię. Prawdziwy metal i ballad się nie boi, więc Tyrada stara się dotknąć każdego aspektu starej szkoły – przykładem bujające, podszyte bluesem Urojenia.

Zdaje mi się, że siła Opium wyrasta z dobrze dobranych elementów układanki. Nie bez znaczenia jest też nić porozumienia między grającymi na gitarze braćmi – czuć tu niepodrabialną chemię, z wszelkim prawdopodobieństwem dorastanie przy tych samych płytach, które zaowocowało świetną współpracą. To nie tak, że nie ma tu pewnych niedociągnięć i fragmentów jeszcze ciut amatorskich. Z drugiej strony na wielu klasycznych płytach też są, a przymykamy na nie ucho. Mam wrażenie, że przy dobrym efekcie finalnym, nie ma potrzeby doszukiwać się braków. Opium jest godne polecenia fanom heavy/thrash metalowej klasyki, a ja wierzę, że Tyrada będzie się jeszcze rozwijać.

Artykuł TYRADA – „Opium” (2022) pochodzi z serwisu KVLT.

Chyba nawet mocniej wypada ta nowa płyta niż poprzedniczka, zdaje się podlana jest większą wściekłością, panowie Simon i Patrick częściej krzyczą, skandują, growlują niż śpiewają, groove bywa potężny, tempa zwykle szybkie, ewentualnie średnie, gitary ciężkie, sekcja zwarta i gotowa do działania. Owszem, czasem pojawią się tutaj strzępki fajnych melodii, a nawet wpadający w ucho refren (Rot), albo spokojny wstęp (Expect Your Executor), ale to jedynie dodatki. Królują tu kawałki z dużą dawką energii, wysokokaloryczne, bez ozdobników, śmiałe i agresywne (co nie oznacza, że ekstremalne). Bardzo często w tego typu muzycznych próbach, gdy mamy do czynienia z ciężko strawnym miksem różnych metalowych stylów, oldschoolowych i nowoczesnych patentów, gubi się sedno – nośność riffów i zwartość całości. Na Executor szczęśliwie nic takiego nie następuje, to znaczy wiemy, że mamy do czynienia z zespołem, który wypracował swój styl, wsparty na podwalinach różnych tuzów gatunku, przemyślany, a jednocześnie niepozbawiony jeszcze pasji, typowej dla wciąż młodej kapeli. Technicznie to bardziej podejście do grania, choć nie stawiające tylko na popisy. Z rzadka, ale jednak, zespół potrafi zwolnić, by pewne riffy wybrzmiały dobitniej, a że stosunkowo sporo się tu dzieje w obrębie jednego utworu – o ziewaniu nie ma mowy. Ciekawy dodatek stanowi najbliższy mainstreamowemu graniu cover Iron Maiden, Moonchild, i za niego też brawa, bo zabrzmiał ten numer szorstko w wydaniu Fateful Finality, trochę w brudnym duchu Mötorhead.

Teksty też jak najbardziej w kanonach thrashowo/core’owych, zainteresowane naszą rzeczywistością, a nie krainami magii, przede wszystkim piętnujące grzechy współczesności. Towarzyszące lirykom grafiki fajnie zresztą splatają się w jedno na froncie okładki. Muzycznie brak tu może czegoś specjalnego, co nakazywałoby zapamiętać tę płytę na dziesięciolecia, jakiejś wyjątkowej autorskiej pieczęci, niemniej jest bardzo dobra metalowa robota, sięgająca zdecydowanie powyżej średniej, więc na pewno warto Fateful Finality dać szansę. Zespół trzyma poziom.

Artykuł FATEFUL FINALITY – „Executor” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.