16.10.2025 – Roskilde, Gimle
17.10.2025 – Flensborg, Roxy Concerts
18.10.2025 – Malmoe, Plan B
19.10.2025 – Goteborg, Monument
20.10.2025 – Sztokholm, Kollektivet Livet
22.10.2025 – Jyvaskyla, Lutakko
23.10.2025 – Helsinki, Aaniwalli
25.10.2025 – Tallin, Tapper Club
26.10.2025 – Ryga, Melna Piektdiena

Obok formacji wystąpią Bliss Of Flesh, Carved Memories oraz Shemhamforash. Wkrótce więcej informacji.

Artykuł GORGOROTH zapowiada trasę koncertową 33 YEAR ANNIVERSARY TOUR 2025 PART II pochodzi z serwisu KVLT.

Podczas trasy koncertowej Arcane Dimensions Tour 2026 grupy wystąpią:

16.01.2026 – Kolonia
17.01.2026 – Monachium
18.01.2026 – Bruksela
20.01.2026 – Bristol
21.01.2026 – Glasgow
23.01.2026 – Manchester
24.01.2026 – Londyn
25.01.2026 – Paryż
27.01.2026 – Zurych
28.01.2026 – Mediolan
30.01.2026 – Barcelona
31.01.2026 – Madryt
01.02.2026 – Lizbona
03.02.2026 – Tuluza
04.02.2026 – Lyon
06.02.2026 – Ludwigsburg
07.02.2026 – Amsterdam
06.03.2026 – Hamburg
07.03.2026 – Lipsk
08.03.2026 – Berlin
10.03.2026 – Kopenhaga
11.03.2026 – Sztokholm
13.03.2026 – Oulu
14.03.2026 – Helsinki
15.03.2026 – Tallin
22.03.2026 – Frankfurt

Obok zespołów zagra Charlotte Wessels.

Na koncertach:

Epica będzie promować najnowszy album Aspiral, który ukaże się 11 kwietnia. Płyta zostanie wydana nakładem Nuclear Blast Records. 

Amaranthe będzie promować album The Catalyst, który ukazał się 23 lutego 2024 roku. Płyta została wydana nakładem Nuclear Blast Records. 

Charlotte Wessels będzie promować album The Obsession, który ukazał się 20 września 2024 roku. Płyta została wydana nakładem Napalm Records.

Artykuł EPICA oraz AMARANTHE zapowiadają trasę koncertową po Europie pochodzi z serwisu KVLT.

Piątek, 9.11

Wydarzenie zostało niemal całkowicie wyprzedane, nic więc dziwnego, że klub Nosturi był wypełniony już wczesnym wieczorem. Morze czarnych ubrań, znajome twarze w tłumie, wymieniane opinie na temat zespołów, które już grały i tych, które miały dopiero wystąpić: od momentu, w którym weszło się na teren festiwalu, można było się wczuć w atmosferę wypełnionego muzyką wieczoru.

Jeden z pierwszych zespołów, Evil Angel, rozgrzał zbierający się tłum jak należy. Proponowany przez fińską grupę thrash black był chwytliwy, szybki i grany z dużym entuzjazmem. Odpowiednia rozgrzewka przed dwoma nadchodzącymi wieczorami intensywnych koncertów.

Kto widział True Black Dawn na żywo, wie, czego może spodziewać się po wokaliście zespołu. Janne Kuru, zarówno w nieaktywnym już Enochian Crescent, jak i w True Black Dawn, nie stronił od okaleczania się na scenie czy zbliżania się do ognia. Występ True Black Dawn na listopadowym festiwalu został zapowiedziany jako „Meathook show”. Co kryło się za tą nazwą? Gdy tylko zasłaniająca scenę kurtyna się rozsunęła, widowni ukazał się podwieszony na hakach półnagi mężczyzna z zasłoniętą twarzą. Członkowie zespołu stali już wtedy na scenie, gotowi do siania blackmetalowego spustoszenia.

Jeśli po występie True Black Dawn ktoś życzył sobie przerwy od blacku, kolejny fiński zespół, Armour, zadbał o całkowicie inną atmosferę. Oldschoolowy heavy metal przypadł do gustu wielu słuchaczom, którzy wykrzykiwali teksty utworów, i porzucając na jakiś czas cięższy, bardziej złowrogi dźwięk, po prostu dobrze się bawili.

Ku radości wielu festiwalowiczów Bölzer pojawił się na drugiej edycji SteelChaosu. Chociaż szwajcarski duet został zapowiedziany już na zeszłoroczny fest, z powodów urazu pleców doznanego przez jednego z artystów zespół został zmuszony do odwołania występu (po raz pierwszy zresztą w swojej karierze).

Na szczęście w tym roku festiwalowy piątek nie mógł się obejść bez Bölzera. Niewiarygodnie niski dźwięk, dudniąca perkusja i przepełniony emocjami wokal bez wątpienia należały do mocnych stron występu Bölzera na żywo. Zespół stanął na wysokości zadania, a tak mocnymi kompozycjami, jak Hero, Entranced by the Wolfshook czy finałowa Chlorophilia udowodnił, jak porywający potrafi być koncert grany przez zaledwie dwóch artystów.

Po Bölzerze, który swoim hipnotycznym brzmieniem przeniósł słuchaczy do innego wymiaru, przyszedł czas na klasykę gatunku. Szwedzi z Marduka zagrali doskonale jak zwykle, angażując widownię w swój występ.

Set rozpoczął znany z najnowszego wydawnictwa Werwolf, którego refren szybko podchwycili stojący najbliżej sceny fani. Mortuus zwracał się również do cichszych słuchaczy, zachęcając do skandowania. Z kawałkami takimi jak Of Hell’s Fire, The Blond Beast czy końcowe Wolves zespół po raz kolejny zaprezentował bezlitosny, przepełniony północnym mrokiem set.

Setlista Marduka:
Werwolf
Of Hell’s Fire
The Levelling Dust
Cloven Hoof
 
The Blond Beast
Throne of rats
Burn my coffin
Equestrian Bloodlust
Wolves

Gdy pół roku temu plakat SteelChaosu zapełniał się kolejnymi zespołami, duże zainteresowanie wzbudził Arcturus, który zgodnie z obietnicą miał zagrać koncert opierający się na kawałkach z dwóch pierwszych albumów zespołu. Chociaż występ zaczął się z małym opóźnieniem, dzięki zakrawającym o muzykę folkową melodiom na To Thou Who Dwellest In The Night tłum nie przysypiał nawet o późnej godzinie. Growl ICS Vortexa przeplatał się z czystym wokalem, a ostrzejsze metalowe brzmienia zgrabnie łączyły z melodyjnymi klawiszami.

Dynamika i interakcje pomiędzy członkami zespołu były widoczne na scenie i chociaż nie była to ta sama bezgraniczna, dzika energia obecna na koncercie Marduka, norweska grupa zdecydowanie zdobyła sympatię publiki.

Sobota 10.11
Po organizowanym wcześniej koncercie zjawiłam się na drugim dniu festiwalu z opóźnieniem, omijając pierwsze zespoły, między innymi Root. Znając jednak możliwości grupy i słysząc pełne uznania komentarze festiwalowiczów, od razu można było stwierdzić, że Czesi zostali pozytywnie przyjęci.

The Ruins of Beverast zagrali dobrze wyważony set, który balansował pomiędzy agresywnością black metalu i ciężkim brzmieniem zaczerpniętym z doom metalu. Nie zabrakło również posępnych, atmosferycznych przejść. Rozmarzonej widowni zmiany tempa wyraźnie przypadły do gustu, wiele osób w tłumie „chłonęło” muzykę z przymkniętymi oczami, jak w transie, kiwając głowami do rytmu.

Następny zespół, Impaled Nazarene, zaprezentował całkowicie inny rodzaj muzyki niż przesycony mrokiem atmosferyczny gig The Ruins Of Beverast. Chociaż niesławna fińska grupa w czasie długiej kariery określała swoją twórczość przeróżnymi nazwami (do najciekawszych należą chyba militaristic alcohol metal oraz industrial cyberpunk sado metal), na festiwalu zaprezentował nieposkromioną energię. Zespół powitały okrzyki fanów, którzy znali też większość tekstów: kawałki takie jak Suomi Finland Perkele czy Total War – Winter War były wykrzykiwane przez zaangażowany tłum.

Ostatnim zespołem drugiej edycji festiwalu była wyczekiwana przez wielu gwiazda wieczoru, Primordial. Powolne instrumentalne intro Nail Their Tongues z najnowszego albumu rozpoczęło ich koncert. Po pewnym czasie na scenę wkroczył Alan Averill, który z twarzą pokrytą rozmazaną szarą farbą i w poszarpanych ubraniach wyglądał jak istota nie z tego świata. Po powitaniu tłumu wokalista zabrał się za pierwszy utwór charakterystycznym, zawodzącym głosem.
Na następnych kawałkach kilkakrotnie schodził nawet ze sceny do fanów w pierwszym rzędzie, dbając o bardzo bliski kontakt z oddaną publiką. To Hell or the Hangman z najnowszego albumu rozruszało i tak już entuzjastyczny tłum, który skandował, klaskał i wznosił pięści w geście uznania. Set Irlandczyków zakończył się dla niektórych zbyt wcześnie utworem Empire Falls.
Mimo wszystko dla większości uczestników festiwalu naprawdę ciężko było odczuwać niedosyt po sprawnie zorganizowanym wydarzeniu, na którym zagościło tyle różnych zespołów.

Setlista Primordial:
Nail Their Tongues
Gods to the Godless
No Grave Deep Enough
To Hell or the Hangman
As Rome Burns
Traitors Gate
Stolen Years
The Coffin Ships
Empire Falls

Artykuł SteelChaos 2018 – Helsinki (9-10.11.2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Soulthirst to niecałe pół godziny metalu śmierci, który nie daje po sobie znać jakoby był wytworem początkującego zespołu. Death metal prezentowany przez Devenial Verdict jest brutalny, mocny i odpychający, lecz jednocześnie pozbawiony bezmyślnej gonitwy i kosmicznego tempa. Muzycy serwują nam pięć numerów, w których możemy odczuć podobny ogień jak na ostatnich dokonaniach Sinister. Można więc łatwo domyślić się, że to, co prezentują Finowie jest jednoczesnym miszmaszem potężnych i sunących do przodu walców, które z powodzeniem są przełamywane intensywnym oraz niezwykle szybkim łojeniem. Dobrym przykładem jest otwierający numer Thrones, który rozpoczyna się niezwykle klimatycznie, lecz po chwili nabiera rumieńców i dokonuje zniszczenia. Natomiast taki Sun Hammer to jeden wielki kocioł, który buzuje od niemożliwej do zatrzymania perkusji. Niestety, brzmienie bębnów na tym wydawnictwie w moim odczuciu jest niewystarczająco dobre. Pomimo imponujących umiejętności, jakie prezentuje Okko, jego instrument brzmi momentami płasko i niezbyt czysto. Jak dla mnie to dość istotny mankament, bo przez to cały materiał wydaje się nieco ściszony i nie wiedzieć czemu ugrzeczniony. Powaga i patos bijący z konstrukcji oraz klimatu kompozycji nie zostają do końca odzwierciedlone w samej mocy muzyki. 

Jeżeli miałbym jakoś określić Soulthirst, to rzekłbym, że jest to materiał z gatunku „jest dobrze, ale może być lepiej”. Panowie z Devenial Verdict fajnie kształtują swój styl i myślę, że są na dobrej drodze do nagrania interesującego debiutu. Nie pozostaje nic innego jak śledzić ich dalsze poczynania i mieć cichą nadzieję, że z biegiem czasu pokażą całość swoich umiejętności na jeszcze wyższym poziomie. Z przekory nie podciągam oceny, liczę, że na kolejnym wydawnictwie nie będę miał większych problemów z wystawieniem wyższej noty.

Ocena: 6/10

Artykuł DEVENIAL VERDICT – „Soulthirst” (2016) pochodzi z serwisu KVLT.