Materiał na ten album w całości napisał Ricci, włącznie ze ścieżkami wokali, więc jest to niemal projekt solowy. Co przyniesie przyszłość – nie wiem, ale widać, że lider jest pewien swego i stawia na swoje pomysły. Płytę (poza wokalami) nagrano „na setkę” by utrzymać staroszkolny klimat, co według mnie się udało. Następnie ścieżki trafiły do Unisound Studio, gdzie legendarny Dan Swano wykręcił z nich brzmienie finalne. Jest old schoolowe, skierowane na sound lat 80. i czasy, gdy metal „żył”, a nie niszczył. Ma to swój urok i pasuje do napisanej muzyki.

A więc jaka jest Bestia? Inna od Exciter, nie taka szybka i jednostajna. Exciter oczywiście potrafił zwolnić, ale tu przyśpieszeń jest mniej niż średnich temp czy okazjonalnych, niemal doomowych zwolnień. Co pierwsze rzuciło mi się na uszy, to skojarzenia z Mercyful Fate. Riffy, wokale, sporo inspiracji bandem, który stworzył legendarną Melissę. Gdy Bélanger uderza w sopran, to po to, by zabrzmieć jak King Diamond i jak dla mnie jest to zabieg robiony z premedytacją – mi się to podoba. Gość potrafi zaśpiewać i te wysoko śpiewane refreny to dla mnie najlepsze momenty płyty. W początkowej fazie odsłuchów nie byłem pewien natomiast, jak mi się te soprany zgrywają z barwą dominującą, czyli czymś zbliżonym do skrzeków. Ciężko mi je określić jednym słowem, są to wokale jakby growlowane, z użyciem przesteru, ale w sposób bardzo thrashowy i mający brzmieć po zwierzęcemu. Z czasem ta wymianka wokali mi siadła i oceniam to za dobre urozmaicenie, choć na pewno mniej darte voxy sprawiłyby, że materiał byłby bardziej przebojowy.

Tak, użyłem tego słowa z premedytacją. Utwory są napisane tak, by stały się heavy metalowymi hitami. Cremation Damnation, The Devil is Screaming czy otwierający Dark Wings to heavy/thrashowe hity, przy których mamy podnieść zaciśniętą pięść i wykrzywić gęby w podkowę na modłę Abbatha, grożąc wszystkim świętościom, że nadszedł czas dominacji metalu nad całym światem. Nie da się tych kawałków zignorować, ja je kupuję i uważam, że są trafione bez pudła. Natomiast jeżeli oceniać całość, to czasami Powerrage traci moje skupienie motywami mniej charakterystycznymi i zlewającymi się w jedno riffami. Takich momentów jest mało, ale powodują one, że płyta nie ma szans na 10/10. Nie poniesie całości na pełnym wypasie i cieszy pojedynczymi utworami czy motywami. Jednak jestem pełen nadziei co do przyszłości tego zespołu, bo słyszę na Beast potężny potencjał, który należy przebić w złoto. Jest to moim zdaniem osiągalne, gdy postawić na średnie tempa i optymalne riffy oraz melodie.

Artykuł POWERRAGE – „Beast” (2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Kolejny raz muszę napisać słowa w stylu „jest to mój pierwszy kontakt z zespołem”. Niestety nie natrafiłem wcześniej na nazwę Archaic Thorn i otrzymawszy do recenzji Malicious Spears nie byłem pewien, czego się spodziewać. Niewiele też zdradzała okładka, bo jest dosyć „plemienna” i kompletnie nie wywołuje bezpośrednich skojarzeń. Włączyłem, ok – old school. Przesłuchałem całość i skoczyłem na chwilę na debiut, by porównać. Okazało się, że dokonała się dosyć spora zmiana stylu i brzmienia. Debiut ciął w stronę Hellhammer, tego rodzaju prostolinijnego i diabelskiego chłostania. Nówka utrzymuje staroszkolny charakter, jednak wyciągnęła band z lat 80. w kierunku początku 90. Zespół zdecydowanie poprawił się technicznie i postanowił pójść w stronę death metalu, jednocześnie nie zapominając o miłości do Venom. Dzięki temu otrzymujemy miks motywów kojarzących się na przykład z Obituary, z nieco mniej gęstymi wpływami „pierwszego” black metalu. Często także można usłyszeć tu blasty, ale nie ma mowy o przesadnym zagęszczaniu aranży czy ultrabrutalizmie. Może i większość inspiracji tu słyszalnych sięga czasów, w których blasty uważane były za przegięcie, ale tu się komponują z całością całkiem sympatycznie. Przejrzystość kompozycji utrzymana jest wszędzie, szybkie zrywy pasują do archaicznego stylu całości i kula się to jak najbardziej poprawnie.

Tyle w sprawie ogólnych odczuć i komplementów. Słowo „poprawnie” kończy poprzedni akapit nie bez powodu. Przesłuchałem album kilka razy i mimo że wszystko niby tu pasuje, to mam problemy z wyciśnięciem u siebie większego entuzjazmu. „Poprawnie” może tu więc znaczyć „bez polotu”. Płyta jest monotonna – trafiając na singiel na pewno zainteresowałbym się krążkiem, ale w kontakcie z czterdziestominutową całością po prostu się nudzę. Na ten stan rzeczy bez wątpienia wpływa między innymi niezbyt ciekawy wokal M.F. Jego przeciągająca frazy maniera nie ma zbyt wiele wspólnego z agresją. Gdy czasami zdarza mu się ucinać i bardziej rytmicznie drzeć japę, jest ok, ale przez większość czasu przeciąga słowa i nie wypada to atrakcyjnie, choć też nie dyskwalifikuje. Na pewno zamula. Lepiej zrobione voxy poniosłyby utwory w większą rozpoznawalność i lepsze odczucia względem reszty. Wokale w połączeniu z jednostajnymi kompozycjami uwalają potencjał zespołu i wręcz niechętnie piszę słowa krytyki, bo słyszę w tym szansę na nagranie w przyszłości killera.

Dziś jest przeciętnie i mało wyraziście. Szkoda. Postęp między debiutem a Malicious Spears dokonał się potężny, ale według mnie niewystarczający. Oby kolejny skok był równie zauważalny i dający płytę, która mnie wbije w ziemię. Na dziś nota w połowie stawki z małym plusikiem na zachętę na przyszłość.

Artykuł ARCHAIC THORN – „Malicious Spears” (2025) pochodzi z serwisu KVLT.

Tracklista:
01. The Chronicles
02. Creed of Fire
03. Plunder & Steel
04. Mountains of Black Sleep
05. Battalion 31
06. The Curse of Mercurion
07. Technocrats’ Tyranny
08. Bound to Be King
09. The Prophet
10. Sentinel’s Fate

Artykuł Nowy teledysk grupy AQUILLA pochodzi z serwisu KVLT.

Nie da się tej recenzji rozpocząć inaczej, niż wspomnieniem o przedwcześnie zmarłym wokaliście zespołu Andym Kainą. Takie wieści zawsze smucą, a nabierającemu w wiatru w żagle zespołowi na dodatek musiało to mocno popsuć plany. Wokal Andyego był nieodzowną częścią zespołu i nawet znając płytę Underground, na której zaśpiewał Christofer Johnsson (Therion), ciężko mi było sobie wyobrazić, jak Messiah zabrzmi bez głosu Kainy. Najwytrwalsze próby nieoceniania nowego frontmana przez pryzmat oryginalnego po prostu musiały się nie udać, bo w muzyce (jak w miłości) jednak kierujemy się najpierw sercem, a potem rozsądkiem. Ze względu na ten fakt mój kontakt z pierwszym singlem z płyty, tytułowym Hypercubusem, nie odbył się przesadnie pozytywnie. Niezbyt atrakcyjny klip, dosyć typowa linia wokalna i przewidywalna kompozycja nie poniosły. Spodziewałem się, ba! – wymagałem więcej po twórcach świetnego Choir of Horrors i genialnego Rotten Perrish. Z tego powodu odpuściłem późniejsze zajawki i czekałem na cały album.

Bardzo fajnie wydany digipack, mroczna okładka i inlay nacieszyły oczy, ale nadal byłem sceptyczny. Niemniej jednak Mesjasz to zbyt poważna w moim życiu załoga, bym mógł odpuścić i krążek trafił do odtwarzacza. Płytę rozpoczyna intro i utwór Sikhote Alin. Intro brzmi jak żywcem wyjęte z Rotten Perrish i jest to bardzo mile widziany akcent. Sam utwór po małym wstępie uderza zwrotką, która też nie pozostawia wątpliwości, z kim mamy do czynienia. Jedna z moich brwi podniosła się w zaciekawieniu i słuchałem dalej. Kompozycja po klasycznej, thrashowo-deathowej młócce zatrzymała się na chwilę, oferując fajne melodie gitar i staroszkolny klawisz, partia ta z kolei została wyparta przez encyklopedyczny, thrash metalowy ciężar i przyznaję, że poczułem się dosyć pozamiatany. Bardzo dobry start płyty.

Z dwójeczką wjechał utwór tytułowy i gdy go odrzeć z wideoklipu i umieścić w trackliście albumu, to okazuje się znacznie lepszy. Nawet blackujące partie gitarowe w refrenie przestały mnie irytować, a solo wręcz porwało. Lecimy dalej.

Once Upon a Time – Nothing należy do tych kawałków, które po usłyszeniu ciężko wypchnąć z głowy, jego refren jest tak prosty i zarazem wgryzający się w podświadomość, że po usłyszeniu go odtwarzasz go w pamięci do samego końca dnia. Centipade Bite przynosi w końcu downtempo i jakieś urozmaicenie, przy okazji stał się też jednym z moich faworytów na płycie. Jest coś w tym kawałku z mrocznych hymnów Celtic Frost, a kończące go harmonie to mistrzostwo świata.

Na tym etapie chyba już widać, że moje początkowe nastawienie okazało się mega błędne, a dalsza część płyty wciągnęła mnie w równym stopniu. Wokalizy Marcusa Seebacha w dużej mierze zbudowane są jak te Kainy, jednak Marcus operuje szerszym spektrum i nie kończy na thrashowym warkocie, pozwalając sobie na wyższe screamy, zalicza też czasami niskie rejony. Urozmaicenia te na początku mnie odpychały, ale z czasem doszedłem do wniosku, iż Marcus wokale rozpisał dobrze. Utrzymał spory procent klasyki i wcisnął w linie nieco siebie. Ostatecznie muszę więc przyznać, że zespół nie mógł obecnie wybrać lepszego krzykacza, a jego praca wraz z dobrze napisanymi kompozycjami dała wymierny efekt.

Inne niż w starym Messiah jest też brzmienie, za które bierze odpowiedzialność gitarzysta V.0. Pulver. W Little Creek Studio wykręcił naprawdę solidny sound, utrzymujący odpowiedni balans między starym klimatem a nowym podejściem w produkcji muzycznej.

Podsumowując, nie taki diabeł straszny, jak go malują. Warto walczyć ze swoimi słabościami i dawać szansę albumom, które głowa chce skazać na porażkę. Messiah A.D. 2024 to ciekawa i mocna załoga, która drugim po reaktywacji albumem pokazuje wielką determinację i dobrą kondycję.

Artykuł MESSIAH – „Christus Hypercubus” (2024) pochodzi z serwisu KVLT.

Wcześniej kapela zaprezentowała teledysk do utworu Christus Hypercubus.

Tracklista:
01. Sikhote Alin
02. Christus Hypercubus
03. Once Upon a Time… Nothing
04. Speed Sucker Romance
05. Centipede Bites
06. Please Do Not Disturb (While I’m Dying)
07. Soul Observatory
08. Acid Fish
09. The Venus Baroness I
10. The Venus Baroness II

Artykuł Odsłuch nowego albumu formacji MESSIAH pochodzi z serwisu KVLT.

Tracklista:
01. Last Stand Hill
02. Pandemic Misery
03. Referat IV B 4
04. Open Skies and Endless Seas
05. Infinite Tyranny
06. Perpetual Blood Oath
07. Thirty Years of Perdition
08. Cleithrophobia
09. Toiling in Sheol
10. Shackled by Total Control
11. Morse Mania

Artykuł Odsłuch nowego albumu legendarnej formacji PROTECTOR pochodzi z serwisu KVLT.

Artykuł Protector: lyric video do utworu Pandemic Misery pochodzi z serwisu KVLT.

Artykuł Legendarny Protector zapowiada nowy album pochodzi z serwisu KVLT.

Tracklista:
01. Sacrosanctus Primitivus
02. Fracmont
03. Mort al dente
04. Urbi et Orbi
05. Singularity
06. Children of Faith
07. Dein Wille geschehe
08. Miracle Far Beyond Disaster
09. My Flesh – Your Soul
10. Throne of Diabolic Heretics

Źródło: Messiah, High Roller Records
Zdjęcie: Mikeweibel.fotografie

Artykuł Streaming nowego albumu zespołu Messiah pochodzi z serwisu KVLT.

Pierwszym minusem Epki jest na pewno ilość muzyki na niej zawartej – jeden nowy utwór i dwa stare nagrane na nowo nie są w stanie mojego apetytu zapchać w żaden sposób. Wiem, iż niedługo nastąpi premiera pełnego krążka Fracmont, ale tu treści w moim guście jest za mało.
Drugim minusem okazała się sama muzyka. Tytułowy utwór zabił mnie oczywistością… Główna partia zwrotki jest banalna i pierwsze słuchanie mnie wręcz załamało, niby jest zbudowana w podobny sposób do Rotten Perish, ale wydała się trywialna. Na szczęście ten utwór to nie tylko jeden patent i reszta kompozycji nadrabia resztę.

Dalsza część Epki to nagrane na nowo utwory, sięgające lat 80. – Space Invaders i Extreme Cold Weather. Takie posunięcia powodują różnorakie uczucia, fani raczej wolą oryginały, a ewentualni nowi słuchacze mogą tego nie załapać przez staroświeckie podejście do tematu. Mi te wersje się podobają, krótko mówiąc.

Fatal Grotesque Symbols w ostatecznej ocenie pozostawia mnie trochę na rozdrożu. Do ostatecznej decyzji nad poziomem zespołu Messiah muszę się wstrzymać do pełnego albumu, a na dzisiaj napiszę, że nadal cieszy mnie powrót zespołu i old schoolowe podejście do tematu. Liczę za to, iż płyta uderzy znacznie silniej od Ep na miarę Choir of Horrors, i zaskoczy pomysłowością na poziomie Rotten Perrish.

Artykuł MESSIAH – „Fatal Grotesque Symbols – Darken Universe” (2020) pochodzi z serwisu KVLT.