Nazwę Hobos najprościej przełożyć na nasz język słowem „menele”. Można by próbować użyć określeń takich jak „włóczęga” lub „bezdomny”, ale raczej niezbyt to oddawałoby image, jaki kreuje sam zespół, przedstawiając się w wideoklipach jako przyklejonych do butelki obdartusów, którym zdarzają się szalone przygody. Obraz ten można jak najbardziej uznać za pełen rock’n’roll, bo kto bardziej może tak nazwać swe życie niż „menele” nieprzejmujący się pracą, kredytami, utrzymaniem rodziny, a jedynie momentem obecnym i staraniami, by go urozmaicić wszelakimi poszukiwaniami melanżu. Czysty rock’n’roll! Co prawda wizerunek jest żartobliwy, ale w przypadku tego zespołu ma to jakiś sens.

Nell’Era Dell’Apparenza jest silnie zainspirowany twórczością Motorhead i podobne serce w nim pulsuje. Obok tego wpływu należy wymienić na równi hardcore/d-beat z delikatną szczyptą metalu, brudnym brzmieniem i zdartym niemiłosiernie wokalem. Utwory są przepełnione energią, szybkimi tempami i sporą ilością rockowych solówek. Słuchając tego materiału, ciężko nie przywołać także ojców gatunku zwanego d-beatem, czyli Disfear, ponieważ występuje tu kilka wspólnych cech, z tym że uważam Hobos za na wskroś pewny swego twór, a nie kserokopię kogokolwiek. Teksty wykrzyczane w języku ojczystym dają ciekawy efekt końcowy, i pomimo iż włoski z natury jest językiem powiedzmy miękkim, w wykonaniu zespołu brzmi wyjątkowo agresywnie.

Album nadaje się świetnie na początek dnia, bądź podczas długiej jazdy samochodem, mówiąc trywialnie „nie ma spania”. Tak samo nie ma mowy o pojawieniu się uczucia znudzenia, gdyż jest to dwudziestopięciominutowy cios pozostawiający po sobie uczucie niedosytu i chęć odtworzenia go kolejny raz. Mnie Hobos kupił od pierwszych sekund swojego hałaśliwego grania, a czy z Tobą tak będzie – musisz sprawdzić sam.

Artykuł HOBOS – „Nell’Era Dell’Apparenza” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.