Po to taką muzykę się tworzy – z sentymentu do starych ścieżek dźwiękowych z gier i kina klasy B. Oczywiście synthwave opiera się na ciągłym mieleniu paru zgranych pomysłów i Abyssal Arcana nie zmienia tego stanu rzeczy. Kto szuka klasycznych rozwiązań w tym stylu, ten pewnie będzie zadowolony z poziomu prezentowanych tu kompozycji. Jednak żwawy i agresywny rytm robi się z czasem dość jednostajny i, paradoksalnie, nużący. Można się nawet złapać na myśli: „ale to już było parę kawałków wcześniej”. Na EP-kę to aż nadto, na album może jednak za mało. Draven stara się niemniej odrobinę wzbogacić formułę o bardziej klimatyczne pejzaże i zmiany tonacji. Dostajemy zatem wzniosłe, syntetyczne chórki, jakieś ambientowe plamy, odrobinę gotycko brzmiących klawiszy albo też spokojniejsze, bardzo „ejtisowe” partie, przywodzące na myśl ścieżki dźwiękowe z niskobudżetowych horrorów z syntezatorową muzyką. Owszem, urozmaicenie to, ale dość przewidywalne. Nihil novi sub tenebris sol, chciałoby się rzec.

Ostatecznie najważniejsza wydaje się odpowiedź na pytanie, czy za sprawą użytych środków udało się zbudować jakiś klimat, w tym przypadku opierający się na zderzeniu mechanicznej, głośnej muzyki ze światem wampirycznej grozy. Moim zdaniem tak, choć można to było zrobić w sposób bardziej zaskakujący. Ten tygiel oczywistych pomysłów i nawiązań, które dzięki doświadczeniu twórcy podano ostatecznie zgrrrabnie i sssmacznie.

Czy miłośnicy stylu szukają innowacji w jego ramach? Nie wiem. Ja chętnie bym je usłyszał. Dla niektórych Abyssal Arcana będzie solidnym, ale jednak przewidywalnym średniakiem z fajną, mroczną otoczką; dla innych naprawdę mocną propozycją wykorzystującą to, co najlepsze w kanonach stylu. Oceną skłaniam się raczej ku pierwszej ewentualności, ale możecie zaliczać się wkrótce do entuzjastów projektu i mieć nieodpartą chęć gwałcenia przycisku repeat, oczywiście przy kieliszku świeżej krwi. Dlatego kto synthwave w bardziej mrocznym i agresywnym wydaniu ceni, ten propozycję Deamiena Ravena sprawdzić musi.

Artykuł DRAVEN – „Abyssal Arcana” (2022) pochodzi z serwisu KVLT.

Muzyka zawarta na krążku broniłaby się samodzielnie, podobnie jak „libretto” koncept albumu Rats & Ravens, które śmiało mogłoby stać się kanwą poczytnego opowiadania lub posłużyć za inspirację filmowcom. Razem jednak napędzają się i doprowadzają magiczny kocioł do wrzenia. Oto właśnie chodzi – muzyczne wątki i opowieść zazębiają się doskonale, budując nastrój grozy. Umiejętności muzyków pozwalają na może niezbyt odkrywczą, ale zręczną zabawę konwencjami – wychodzimy zatem od szybkich thrashowych przebieżek po gryfie, by dać się uwieść świdrującym, niespiesznym, ciężkim deathowym riffom i dojść do momentów klimatycznych, spokojniejszych, czasem ambientowych, które stanowią drobne, ale konieczne uzupełnienie.

Wes Anderson (bębny), Stephen Goodwin (bas), Steve Smyth (gitara) i George „Sinn” Anderson (gitara i wokal) stanowią wspaniałą orkiestrę, gotową uświetnić obchody dnia patrona w każdym z nawiedzonych, małych miasteczek, o których czytaliście, lub które widzieliście w amerykańskich horrorach, czerpiących z tematyki dawnych procesów o czary.

Znalazało się na Rats & Ravens miejsce i na szczere, soczyste uderzenia (Lilium, The Witch, Body Rats), wzniosłe, okultystyczne hymny (Three and Nine), klasyczne, mocne metalowe tematy (They Come at Night, Room for One), ale i chwile złudnego spokoju, podszytego jednak złowieszczością (interludium w postaci Dark Heart, początek Forest of the Screaming Trees, albo mistyczna końcówka Room For One). Bardzo to rozsądnie wyważone między bezkompromisowością a pewnym chwytliwym zacięciem. Nie przestajemy jednak kroczyć ani na moment poprzez cienistą dolinę. Atmosfera horroru nie opuszcza słuchacza.

Doskonałą robotę odwala tu kierownik ekipy, Aleister Sinn, który oprócz tego, że skomponował materiał, napisał teksty i zagrał na gitarze, nadał jeszcze głównej bohaterce – czyli rzeczonej wiedźmie – prawdziwie mroczny charakter. Jego ekspresywny wokal, który opiera się na różnych skrzekliwych patentach, kąsa ucho jadem, a jednocześnie nie pozwala odrywać się od zawartej w tekstach historii. No i chociaż szczury i kruki pojawiają się niemal w każdej opowieści snutej ze zmurszałej krypty, to tutaj ich wykorzystanie wcale nie jest szablonowe. Ale niczego nie będę zdradzał.

Najnowszą płytę zespołu From Hell polecam z wielką ochotą miłośnikom mieszania klasycznych thrash i death metalowych rozwiązań oraz fanom horrorów. Wiedźma z Rats & Ravens może śmiało dołączyć do najciekawszych kreacji czarownic, jakie mieliśmy w ostatnich latach w książkach i filmach. Nie mam pewności, czy ci, którzy nie przepadają za tego typu połączeniami muzyczno-lirycznymi, dadzą się przekonać, ale Kalifornijczycy mają sporo argumentów, by spróbować skruszyć serca ewentualnych malkontentów.

Możecie także nie wchodzić tej wiedźmie w paradę. Przymusu nie ma. Bo kiedy szczury wypełnią wasze ciała, a krucze ślepie, rozpalone blaskiem czyjejś duszy, zamigoce w ciemnościach, będzie za późno…

Artykuł FROM HELL – „Rats & Ravens” (2020) pochodzi z serwisu KVLT.