Niedługo później na profilu Batushki, prowadzonym przez Bartłomieja Krysiuka, opublikowane zostało oświadczenie, zgodnie z którym na nieprawomocny wyrok Sądu I instancji złożone zostanie odwołanie, do czasu którego nic w planach wydawniczych i koncertowych zespołu nie ulega zmianie:

„OFFICIAL STATEMENT
In connection with the judgment of the District Court in Warsaw, XXII Intellectual Property Division, we would like to inform you that the judgment is not final and may be appealed against.
We are disappointed with the verdict and the length of the trial, which lasted over four years.
Adding to our sense of disappointment is the fact that the amount of evidence we presented was insufficient. The above court decision is not binding and does not change our concert and publishing plans in the near future.
We would also like to remind you that final court judgments are enforceable, i.e. those against which no complaint was filed within the deadline specified in the proceedings, and if a final judgment is passed in the next court instance, we will certainly respect it and comply with it.
Of course, we expect another wave of hate, so please, if you are our fan, do not engage in pointless discussions and do not waste your time, listen to our music and support us.
THANK YOU!
BATUSHKA TEAM”

Wszystko wskazuje więc na to, że batalia będzie miała ciąg dalszy, a na ostateczne rozstrzygnięcie sporu, fanom obu Batushek przyjdzie poczekać jeszcze chwilę.

Źródła:
https://www.facebook.com/truebatushka/
https://www.facebook.com/Batushkaband/

Artykuł Batushka Gate – coraz bliżej końca sprawy? pochodzi z serwisu KVLT.

Historii z nowożytną schizmą w polskim prawosławnym black metalu w tle przytaczać nie trzeba (bo to i nudne, i niepotrzebne), zatem nauczony ponad ćwierć wieku temu przez Varga Vikernesa oraz Fausta rozdzielać muzykę od jej twórców, mogłem z względnym spokojem wgłębić się w półgodzinny materiał wydany oczywiście przez Witching Hour Productions.

To obszerne jak na EPkę wydawnictwo zostało podzielone na 5 części obdarzonych jak zwykle tym samym tytułem (Irmos) z kolejnymi numerami. Pierwszy numer zaczyna się okrutnie. Ostry, szybki, nawalny wręcz wstęp przechodzi jednak prędko w klimaty znane bardziej z Litourgiyi niż z po-rozłamowego już wydawnictwa Hospodi. Mieszanka prawosławnych zaśpiewów miesza się z blackiem, próżno tu jednak szukać bizantyjskich zdobień w formie dzwonków, gongów, babcinych śpiewów czy innych ozdobników. Wciąż jednak czuć duszny klimat świątyń wschodu, który jasno mówi nam, z jakim zespołem mamy do czynienia. Irmos II utrzymuje ten sam schemat konstrukcji utworu. Niestety wokal (zwłaszcza w wersji „kościołkowej”) jest według mnie zbyt schowany za ścianą gitar i perkusji, przez co klimat nieco się gubi i chowa za kakofonią dźwięków. Dźwięku dzwonów pod koniec utworu nie słychać prawie w ogóle. Irmos III jest prawdopodobnie najbrutalniejszą odsłoną tego albumu, choć mariaż kapłańskich śpiewów i black metalowego growlu podpartego blastem i ścianą przesterowanych gitar pozostaje niezmienny. Z wyłączeniem oczywiście przeplatających się tu i ówdzie lirycznych fragmentów zagranych w formacie czystej gitary klasycznej. Irmos IV zaczyna się spokojniej, choć w drugiej części rośnie w siłę. I znów ciężkie doomowe instrumentarium wsparte męskim chórem i śpiewem kapłana miesza się ze ścianą black metalu. EPkę zamyka utwór najcięższy i najwolniejszy. I to wszystko.

Długo zastanawiałem się nad prawidłową i w miarę bezstronną oceną tej EPki. Z jednej strony w głowie wciąż wybrzmiewa mi Litourgiya, która pięć lat temu mnie powaliła. Z drugiej jednak strony dwie kolejne płyty w podobnym klimacie (Hospodi i Panihida) nieco przesyciły moją głowę wschodnimi klimatami. Dlatego tym razem nie było wielkiego „wow”, tylko rozsądne stwierdzenie, że Raskol to dobry i równy, choć nie wnoszący niczego nowego materiał. No i brak tej mistyki i przepychu, która jest przecież piedestałem prawosławia i jego greckich korzeni. I do tej pory był jakże ciekawym atrybutem i fundamentem Batushki. Trochę szkoda.

Artykuł BATUSHKA – „Raskol” (2020) pochodzi z serwisu KVLT.

Nazwany na cześć staro-cerkiewno-słowiańskiego słowa „Bóg”, album „Hospodi” oprócz elementów, które sprawiły, że Batushka stała się błyskawicznie fenomenem na skalę światową, zawiera również całkiem nowe, często charakterystyczne dla muzyki rockowej rozwiązania. Zespół określa nowe utwory jako najbardziej jadowite i zarazem najbardziej klimatyczne ze wszystkich jakie stworzył do tej pory.

„Cały album to koncepcja oparta na Liturgii Śmierci, modlitwach za zmarłych, ortodoksyjnych obrzędach pogrzebowych i pieśniach żałobnych” – podkreśla Batushka. „To rytuał, który angażuje zarówno zmarłych, jak i żałobników. Przy tworzeniu „Hospodi” wykorzystaliśmy również wiele starych pieśni ludowych oraz elegii. Są one śpiewane wokół trumny w domu zmarłego. Dziś już zaledwie nieliczne, starsze osoby znają i śpiewają te utwory. Postanowiliśmy pielęgnować tę tradycję i cieszymy się, że dzięki naszemu nowemu albumowi te pieśni i obrzędy przetrwają.”

Tracklista:
01. Wozglas
02. Dziewiatyj Czas
03. Wieczernia
04. Powieczerje
05. Polunosznica
06. Utrenia
07. Pierwyj Czas
08. Tretij Czas
09. Szestoj Czas
10. Liturgiya

Źródło: Batushka, Mystic Production

Artykuł Batushka: video do utworu Pierwyj Czas pochodzi z serwisu KVLT.

Zapraszamy do zapoznania się z naszą podwójną recenzją płyty Hospodi.
Album jest dostępny do odsłuchu między innymi na Spotify oraz Bandcamp.

Album ukazuje się w następujących formatach:
– CD jewelcase oraz digibook CD z 24 stronicową książeczką,
– podwójny winyl w kolorach: czarny (dostępny w Europie), czarno-złoty (dostępny w USA, 500 sztuk), kremowo-czarny splatter (dostępny w USA, 500 sztuk), czerwono-czarny splatter (dostępny w Europie, 100 sztuk), marmurowy krwisto czerwono-czarny (dostępny w Europie, 200 sztuk), marmurowy jasno złoty (dostępny w Europie, 300 sztuk), marmurowy bursztynowy (dostępny w Europie, 500 sztuk), mglisty czarno-złoty (dostępny w USA, 500 sztuk).
– box zawierający digibook CD, podwójny marmurowy winyl o barwie przeźroczysto-czarnej lub krwisty splatter (limit 200 sztuk), DVD Parastas, 24 stronicowa książka w twardej oprawie, drewniane pudełko, pudełko na kadzidło, dwie świece, kostki do gitary, przypinka.

Nazwany na cześć staro-cerkiewno-słowiańskiego słowa „Bóg”, album „Hospodi” oprócz elementów, które sprawiły, że Batushka stała się błyskawicznie fenomenem na skalę światową, zawiera również całkiem nowe, często charakterystyczne dla muzyki rockowej rozwiązania. Zespół określa nowe utwory jako najbardziej jadowite i zarazem najbardziej klimatyczne ze wszystkich jakie stworzył do tej pory.

„Cały album to koncepcja oparta na Liturgii Śmierci, modlitwach za zmarłych, ortodoksyjnych obrzędach pogrzebowych i pieśniach żałobnych” – podkreśla Batushka. „To rytuał, który angażuje zarówno zmarłych, jak i żałobników. Przy tworzeniu „Hospodi” wykorzystaliśmy również wiele starych pieśni ludowych oraz elegii. Są one śpiewane wokół trumny w domu zmarłego. Dziś już zaledwie nieliczne, starsze osoby znają i śpiewają te utwory. Postanowiliśmy pielęgnować tę tradycję i cieszymy się, że dzięki naszemu nowemu albumowi te pieśni i obrzędy przetrwają.”

Tracklista:
1. Wozglas
2. Dziewiatyj Czas
3. Wieczernia
4. Powieczerje
5. Polunosznica
6. Utrenia
7. Pierwyj Czas
8. Tretij Czas
9. Szestoj Czas
10. Liturgiya

źródło: Batushka, Mystic Production

Artykuł Batushka: streaming płyty Hospodi pochodzi z serwisu KVLT.

Zapraszamy do zapoznania się z naszą podwójną recenzją płyty Hospodi.

Album ukaże się w następujących formatach:
– CD jewelcase oraz digibook CD z 24 stronicową książeczką,
– podwójny winyl w kolorach: czarny (dostępny w Europie), czarno-złoty (dostępny w USA, 500 sztuk), kremowo-czarny splatter (dostępny w USA, 500 sztuk), czerwono-czarny splatter (dostępny w Europie, 100 sztuk), marmurowy krwisto czerwono-czarny (dostępny w Europie, 200 sztuk), marmurowy jasno złoty (dostępny w Europie, 300 sztuk), marmurowy bursztynowy (dostępny w Europie, 500 sztuk), mglisty czarno-złoty (dostępny w USA, 500 sztuk).
– box zawierający digibook CD, podwójny marmurowy winyl o barwie przeźroczysto-czarnej lub krwisty splatter (limit 200 sztuk), DVD Parastas, 24 stronicowa książka w twardej oprawie, drewniane pudełko, pudełko na kadzidło, dwie świece, kostki do gitary, przypinka.

Nazwany na cześć staro-cerkiewno-słowiańskiego słowa „Bóg”, album „Hospodi” oprócz elementów, które sprawiły, że Batushka stała się błyskawicznie fenomenem na skalę światową, zawiera również całkiem nowe, często charakterystyczne dla muzyki rockowej rozwiązania. Zespół określa nowe utwory jako najbardziej jadowite i zarazem najbardziej klimatyczne ze wszystkich jakie stworzył do tej pory.

„Cały album to koncepcja oparta na Liturgii Śmierci, modlitwach za zmarłych, ortodoksyjnych obrzędach pogrzebowych i pieśniach żałobnych” – podkreśla Batushka. „To rytuał, który angażuje zarówno zmarłych, jak i żałobników. Przy tworzeniu „Hospodi” wykorzystaliśmy również wiele starych pieśni ludowych oraz elegii. Są one śpiewane wokół trumny w domu zmarłego. Dziś już zaledwie nieliczne, starsze osoby znają i śpiewają te utwory. Postanowiliśmy pielęgnować tę tradycję i cieszymy się, że dzięki naszemu nowemu albumowi te pieśni i obrzędy przetrwają.”

Tracklista:
1. Wozglas
2. Dziewiatyj Czas
3. Wieczernia
4. Powieczerje
5. Polunosznica
6. Utrenia
7. Pierwyj Czas
8. Tretij Czas
9. Szestoj Czas
10. Liturgiya

źródło: Batushka, Mystic Production

Artykuł Nowy teledysk zespołu Batushka pochodzi z serwisu KVLT.

Album ukaże się w następujących formatach:
– CD jewelcase oraz digibook CD z 24 stronicową książeczką,
– podwójny winyl w kolorach: czarny (dostępny w Europie), czarno-złoty (dostępny w USA, 500 sztuk), kremowo-czarny splatter (dostępny w USA, 500 sztuk), czerwono-czarny splatter (dostępny w Europie, 100 sztuk), marmurowy krwisto czerwono-czarny (dostępny w Europie, 200 sztuk), marmurowy jasno złoty (dostępny w Europie, 300 sztuk), marmurowy bursztynowy (dostępny w Europie, 500 sztuk), mglisty czarno-złoty (dostępny w USA, 500 sztuk).
– box zawierający digibook CD, podwójny marmurowy winyl o barwie przeźroczysto-czarnej lub krwisty splatter (limit 200 sztuk), DVD Parastas, 24 stronicowa książka w twardej oprawie, drewniane pudełko, pudełko na kadzidło, dwie świece, kostki do gitary, przypinka.

Wcześniej kapela przedstawiła klipy do numerów Wieczernia i Polunosznica.

Nazwany na cześć staro-cerkiewno-słowiańskiego słowa „Bóg”, album „Hospodi” oprócz elementów, które sprawiły, że Batushka stała się błyskawicznie fenomenem na skalę światową, zawiera również całkiem nowe, często charakterystyczne dla muzyki rockowej rozwiązania. Zespół określa nowe utwory jako najbardziej jadowite i zarazem najbardziej klimatyczne ze wszystkich jakie stworzył do tej pory.

„Cały album to koncepcja oparta na Liturgii Śmierci, modlitwach za zmarłych, ortodoksyjnych obrzędach pogrzebowych i pieśniach żałobnych” – podkreśla Batushka. „To rytuał, który angażuje zarówno zmarłych, jak i żałobników. Przy tworzeniu „Hospodi” wykorzystaliśmy również wiele starych pieśni ludowych oraz elegii. Są one śpiewane wokół trumny w domu zmarłego. Dziś już zaledwie nieliczne, starsze osoby znają i śpiewają te utwory. Postanowiliśmy pielęgnować tę tradycję i cieszymy się, że dzięki naszemu nowemu albumowi te pieśni i obrzędy przetrwają.”

Tracklista:
1. Wozglas
2. Dziewiatyj Czas
3. Wieczernia
4. Powieczerje
5. Polunosznica
6. Utrenia
7. Pierwyj Czas
8. Tretij Czas
9. Szestoj Czas
10. Liturgiya

źródło: Batushka, Mystic Production

Artykuł Batushka: video do utworu Liturgiya pochodzi z serwisu KVLT.

Double review in English (PDF file)

Nie pamiętam, żeby w ostatniej dekadzie jakakolwiek płyta narobiła tyle szumu, co drugi album rodzimej Batushki. A do tego z całą pewnością o żadnej z płyt nie napisano aż tyle, nie odnosząc się ani słowem na temat jej zawartości. Postanowiłem więc to zmienić.

Najpierw jednak słowo wstępu. Tak, znana jest mi historia sporu pomiędzy dwoma filarami tego projektu i wiem, że używanie w tym przypadku nawet nazwy zespołu jest działaniem ryzykownym. Oczywiście z szacunkiem odnoszę się do własności intelektualnych i wszelakie działania niezgodne z prawem są przeze mnie piętnowane. Niemniej jednak przez niemal trzy dekady mojego obcowania z tym gatunkiem w sposób perfekcyjny nauczyłem się oddzielać dzieło od jego twórcy. W głównej mierze dzięki Burzum, od którego zaczynałem moją przygodę z black metalem. Przy jego wyczynach jakiekolwiek zaściankowe przepychanki dotyczące przywłaszczania nazw wydają się co najwyżej słabe. A jednocześnie przy tak genialnych płytach jak Det som engang var czy Hvis lyset tar oss wszystkie inne wydają się miałką kalką. Dlatego i tym razem spór twórców Batushki postanowiłem zostawić na boku i skupić się na najnowszym dziele, tym razem z całą pewnością sygnowanym przez Bartka Krysiuka.

Litourgiya była dla mnie jak supernowa. Tak oczywistego konceptu skorzystania z bogatych i przepastnych zasobów prawosławia nie słyszałem jeszcze nigdy, a przecież piękno tej liturgii jest bezsprzeczne. To jak chorały gregoriańskie, z tym tylko wyjątkiem, że ten drugi wątek oklepany jest w muzyce metalowej na setną stronę. Piękna to była płyta i mimo utyskiwania co poniektórych na wtórności konceptów, prostotę melodyki i zaprzeczanie black metalowym ideom, z otwartą przyłbicą pytałem zawsze o drugi tego typu zespół na świecie. Dyskusje milkły w sekundę.

Hospodi jest według mnie albumem jeszcze bardziej przemyślanym i prawosławna tradycja jest tu wykorzystana jeszcze bardziej kompletnie, jeśli mogę tak to określić. Cały album składa się z dziesięciu utworów trwających w sumie ponad pięćdziesiąt minut, podzielonych na trzy tematyczne piony. Całość natomiast opiera się na koncepcji wykorzystania prawosławnej liturgii śmierci, modlitwach za zmarłych, ortodoksyjnych obrzędach pogrzebowych i pieśniach żałobnych. Na płycie wykorzystano tradycję starych ludowych pieśni śpiewanych wokół trumny w domu zmarłego. Pieśni, które znają dziś już nieliczne, starsze osoby, Krysiuk postanowił wskrzesić i na swój sposób uchronić od zapomnienia. Już za to działanie należą mu się peany pochwalne. Taka rola black metalu podoba mi się bardziej niż bardzo. Dla mnie od zawsze kultywowanie rodzimych tradycji było black metalu fundamentem. I tu ten fundament jest wyraźny i solidny.

Muzycznie album można nazwać kontynuacją Litourgii, w żadnym jednak momencie nie jest wtórny. Linie melodyczne znów nie należą może do zbyt wyszukanych, natomiast tak zasadnicze wpisanie się muzyki w elementy pieśni prawosławnych wymusza pewne ograniczenia w ornamentyce partii gitarowych czy perkusyjnych. Podobnie jak na Litourgii tutaj także klimat religijności i wiary prawosławnej jest fundamentem muzyki a nie melodycznym kwiatkiem do kożucha. Niektóre utwory (zwłaszcza na początku i na końcu albumu kawałki nr 1, 2, 3,4, 8 i 10) zaczynają się wprost niczym prawosławna msza. Kawałek pierwszy to w całości intro będące urywkiem mszy bez żadnych metalowych indoktrynacji. Utwór piąty (promujący album singiel Polunosznica) pokazuje natomiast obrządek bardziej od strony przedsionka (pritwora) cerkwi, a nie ikonostasu. Słyszymy tu pieśń śpiewaną przez ludzi, a nie przez kapłana. Jest to też kawałek z najostrzejszym fragmentem środkowym utworu. A to dlatego, że każdorazowo, w każdym z utworów, po klimatycznych wstępach przychodzi oczywiście czas na black metal. Jest to muzyka oparta na niezbyt spiesznych, ale za to dość ciężkich liniach melodycznych, będących naturalną kontynuacją ornamentycznych wstępów. Tylko wokal Barta wchodzi od czasu do czasu na poziomy nie spotykane dotąd w utworach Batushki. W tle słychać oczywiście chór, który dodatkowo robi robotę i nawet w ostrych momentach utrzymuje cerkiewny klimat. Na płycie próżno szukać zmiennych temp, ostrych blastów czy wydumanych gitarowych pasaży. Natomiast oczekiwać po Batushce tego typu zagrywek, to tak jakby oczekiwać po księdzu długich włosów i headbangingu. Nie ta bajka i albo się z tym pogodzicie, albo nie.

Jeśli przypatrzymy się debiutowi pod kątem zarówno partii tekstowych, jak i wizualnej części płyty nie spotkamy nigdzie jawnego bezczeszczenia świętych kanonów religii. Żadne słowo tekstu i żadna z ikon nie jest w sposób jawny przeobrażona na czarną stronę. Dopiero podtekst całości albumu i wydrapane oczy ikon każą nam się zastanowić, czy aby na pewno mamy do czynienia z black metalem prawosławnym. Ten właśnie wcale nie taki tajemniczy zabieg urzekł mnie w Litourgii chyba najbardziej. I tutaj (na tyle, na ile wsłuchałem się w teksty i przyjrzałem się okładce płyty) jest prawie identycznie. Szkoda tylko, że okładka odbiega od ikonicznego kanonu tak przestrzeganego przez prawosławie. I za to minus dla twórcy tego obrazu. Zresztą w zakresie formy płyty nie chcę się wypowiadać. Będzie ją można zgłębić na podstawie kilkudziesięciu (chyba) formatów, w których ukaże się krążek. Ja, przeglądając preorderowe możliwości, nieco się pogubiłem w tych wszystkich wersjach kasetowych, winylowych we wszystkich kolorach tęczy i kompaktowych w pudełkach od plastikowego po kamienne z płyty nagrobnej. To taka trochę behemothowa szkoła wyciągania kasy od kuców, ale co poradzić. Takie czasy.

Kończąc recenzję, chcę podkreślić jedno. Ile by się nie wylało hejtu na Bartka Krysiuka i ile utyskiwań by nie było na tworzoną przez niego muzykę, to ostatecznie powstała płyta, która wciąga podobnie jak debiut zespołu. I nawet jeśli utwory na Litourgii w stu procentach stworzone były przez Krzysztofa Drabikowskiego, to Bartek kontynuuje tę myśl po mistrzowsku. Płyta nie ma dla mnie słabych momentów. Ba, nie ma nawet momentów średnich. Jest spójna od pierwszej do ostatniej sekundy. A wraz z jej końcem przychodzi mi ochota tylko na jedno. Żeby puścić ją od początku.

Ocena: 9/10

Drama wokół zespołu Batushka, która rozpoczęła się pod koniec zeszłego roku trwa w najlepsze. W tle kolejnych oświadczeń (do dyskusji dołączył ostatnio były perkusista składu), postanowień sądowych i pism procesowych swoje premiery mają płyty obu istniejących obecnie wcieleń grupy – Hospodi Ba(r)tushki i Панихида Batushki prowadzonej przez Krzysztofa Drabikowskiego.
Na wstępie zaznaczę, że nie jestem fan boyem tego składu, pierwszą jego płytę oceniam na max 3+ w skali szkolnej i do dziś nie dostąpiłem daru zrozumienia powszechnego uwielbienia z jakim została przyjęta. Pozwala mi to na chłodno i spokojnie podejść do oceny nowego krążka jednej z dwóch Batushek, dystansując się od aktualnego sporu, jaki towarzyszy jego wydaniu.
Pierwszym co przyciąga uwagę przy odsłuchu Hospodi jest rozmach aranżacyjny i produkcyjny jakim płyta się charakteryzuje – w tym kontekście Batushka czyni spory krok naprzód, stawiając na dbałość o brzmienie i detale. Zmienia przy tym jednocześnie stylistykę, bo nowa odsłona muzyki zespołu nie ma już zbyt wielu punktów stycznych z debiutancką Litourgiyą. W miejsce klimatycznego, cerkiewnego bm dostajemy wydany zgodnie z aktualnymi standardami, melodyjno/symfoniczny black metal (skojarzenia z ostatnimi krążkami Rotting Christ i Dimmu Borgir są aż nadto wyczuwalne), któremu towarzyszy jednak praktycznie całkowita utrata aury prawosławnego mistycyzmu, który stanowił punkt wyjścia dla muzycznego konceptu grupy.
Hospodi jest płytą zaaranżowaną i odegraną zawodowo (co znając nazwiska jej autorów dziwić nie może), trudno jednak nie odnieść wrażenia, że powstałą jako próba stworzenia ładnie opakowanego produktu, za którym stoi po prostu chęć kontynuacji działalności dobrze prosperującej grupy. Krążek ma wszelkie predyspozycje, by wkupić się w gusta (szczególnie zachodniej) publiki, a wydaje się, że właśnie to przyświecało głównie jego przygotowaniu.
Żeby nie było – płyta ma kilka bardzo udanych momentów (melodic doom metalowy ukłon w stronę Finlandii/Szwecji w Dziewiatyj czas, sakisowa solówka w Powieczerje, groove’owy fragment Utrenia, post metalowy riff w Tretij czas czy najciekawszy moim zdaniem na płycie, stonowany Liturgiya), jest na niej jednak też sporo mielizn (Polunosznica, Pierwyj czas, Szestoj czas) które zwyczajnie nużą swoją oczywistością i sztampą.
Bardzo ciekawi mnie przy okazji sposób prezentacji nowej muzyki na żywo, myślę sobie bowiem, że nie będzie ona zbytnio licować z dotychczasową, statyczną i stonowaną postawą koncertową, do jakiej zespół zdążył swoich fanów przyzwyczaić.

Chciałem początkowo dokonać jakiejś próby zestawienia omawianego krążka, z udostępnionym kilka dni temu w sieci albumem Панихида Batushki Krzysztofa Drabikowskiego, ale wydaje mi się to jednak zbyt karkołomnym zadaniem. O ile pierwotny gitarzysta grupy pozostał przy swoim koncepcie w klimatycznym, drewnianym chramie położonym na terenie lwowskiego Gaju Szewczenki, Bartłomiej Krysiuk wprowadził się ze swoją Batushką do ociekającej złotem i zdobionymi ornamentami moskiewskiej Cerkwii Zbawiciela. Pozostaje wybrać samodzielnie, która stylistyka jest wam bliższa.

Ocena: 6/10

Artykuł BATUSHKA – „Hospodi” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Album ukaże się w następujących formatach:
– CD jewelcase oraz digibook CD z 24 stronicową książeczką,
– podwójny winyl w kolorach: czarny (dostępny w Europie), czarno-złoty (dostępny w USA, 500 sztuk), kremowo-czarny splatter (dostępny w USA, 500 sztuk), czerwono-czarny splatter (dostępny w Europie, 100 sztuk), marmurowy krwisto czerwono-czarny (dostępny w Europie, 200 sztuk), marmurowy jasno złoty (dostępny w Europie, 300 sztuk), marmurowy bursztynowy (dostępny w Europie, 500 sztuk), mglisty czarno-złoty (dostępny w USA, 500 sztuk).
– box zawierający digibook CD, podwójny marmurowy winyl o barwie przeźroczysto-czarnej lub krwisty splatter (limit 200 sztuk), DVD Parastas, 24 stronicowa książka w twardej oprawie, drewniane pudełko, pudełko na kadzidło, dwie świece, kostki do gitary, przypinka.

Nazwany na cześć staro-cerkiewno-słowiańskiego słowa „Bóg”, album „Hospodi” oprócz elementów, które sprawiły, że Batushka stała się błyskawicznie fenomenem na skalę światową, zawiera również całkiem nowe, często charakterystyczne dla muzyki rockowej rozwiązania. Zespół określa nowe utwory jako najbardziej jadowite i zarazem najbardziej klimatyczne ze wszystkich jakie stworzył do tej pory.

„Cały album to koncepcja oparta na Liturgii Śmierci, modlitwach za zmarłych, ortodoksyjnych obrzędach pogrzebowych i pieśniach żałobnych” – podkreśla Batushka. „To rytuał, który angażuje zarówno zmarłych, jak i żałobników. Przy tworzeniu „Hospodi” wykorzystaliśmy również wiele starych pieśni ludowych oraz elegii. Są one śpiewane wokół trumny w domu zmarłego. Dziś już zaledwie nieliczne, starsze osoby znają i śpiewają te utwory. Postanowiliśmy pielęgnować tę tradycję i cieszymy się, że dzięki naszemu nowemu albumowi te pieśni i obrzędy przetrwają.”

Tracklista:
1. Wozglas
2. Dziewiatyj Czas
3. Wieczernia
4. Powieczerje
5. Polunosznica
6. Utrenia
7. Pierwyj Czas
8. Tretij Czas
9. Szestoj Czas
10. Liturgiya

źródło: Batushka, Mystic Production

Artykuł Batushka: videoklip do drugiego singla z płyty Hospodi pochodzi z serwisu KVLT.

Poniżej możecie obejrzeć teledysk do premierowej kompozycji zatytułowanej Polunosznica.

Nazwany na cześć staro-cerkiewno-słowiańskiego słowa „Bóg”, album „Hospodi” oprócz elementów, które sprawiły, że Batushka stała się błyskawicznie fenomenem na skalę światową, zawiera również całkiem nowe, często charakterystyczne dla muzyki rockowej rozwiązania. Zespół określa nowe utwory jako najbardziej jadowite i zarazem najbardziej klimatyczne ze wszystkich jakie stworzył do tej pory.

„Cały album to koncepcja oparta na Liturgii Śmierci, modlitwach za zmarłych, ortodoksyjnych obrzędach pogrzebowych i pieśniach żałobnych” – podkreśla Batushka. „To rytuał, który angażuje zarówno zmarłych, jak i żałobników. Przy tworzeniu „Hospodi” wykorzystaliśmy również wiele starych pieśni ludowych oraz elegii. Są one śpiewane wokół trumny w domu zmarłego. Dziś już zaledwie nieliczne, starsze osoby znają i śpiewają te utwory. Postanowiliśmy pielęgnować tę tradycję i cieszymy się, że dzięki naszemu nowemu albumowi te pieśni i obrzędy przetrwają.”

Tracklista:
1. Wozglas
2. Dziewiatyj Czas
3. Wieczernia
4. Powieczerje
5. Polunosznica
6. Utrenia
7. Pierwyj Czas
8. Tretij Czas
9. Szestoj Czas
10. Liturgiya

źródło: www.hornsup.fr, Mystic Production

Artykuł Batushka: pierwsze szczegóły nowej płyty, premiera teledysku pochodzi z serwisu KVLT.