Gdyby ktoś w ostatnich miesiącach zapytał mnie o zespoły, które najlepiej wypełniają definicję „Polish death metal” to rzuciłbym w odpowiedzi nazwy Dormant Ordeal i Banisher właśnie.

Okej, lubię Banisher od dawna, ale nowym albumem Metamorphosis Hubert Więcek podbija stawkę. Już na jego poprzednich albumach znajdowałem to, co kiedyś jarało mnie na płytach Decapitated – trochę szpanu nienaganną techniką, ale też znakomity songwriting nie bojący się kłaniać w pas klasykom, ale też sięgać odważnie po nowe. Nade wszystko jednak Banisher to była dla mnie czysta radość z grania ekstremalnej muzyki, z posługiwania się tą stylistyką, ze spotkań w małych, głośnych klubach, gdzie jeszcze gra się metal, taka wręcz duma z podziemia. I okej, Degrees of Isolation, poprzedni krążek grupy, może miał tej radości mniej ze względu na tematykę jaką porusza i moment, w jakim powstawał, ale wciąż jest dumnym reprezentantem swojego gatunku. Ale Metamorphosis wchodzi w death metal z buta, na dzień dobry wypija szampana z butli, łapie za tyłek pannę młodą, rozrzuca tort i rozsiada się w limuzynie nowożeńców, a nawet nie był zaproszony na ślub. Hubert i ekipa zadbali o to, żeby album wciągał i właściwie w każdym elemencie słychać najwyższy poziom. Nie wiem dlaczego, ale czuję od tej płyty taką młodzieńczą energię, jakąś totalną zajawkę gości, którzy po prostu jarają się tym, że mogą grać. A że potrafią to robić jak mało kto, to miks mamy znakomity.

Banisher rozkłada akcenty równo i dla każdego mamy coś miłego. Punktem wyjścia jest chyba post-wypadkowe Decapitated, od Carnival is Forever w górę. Ale Hubert nie jest skrępowany wymaganiami i oczekiwaniami, nie dźwiga na barkach ciężaru konieczności utrzymania swojego pojazdu w określonym torze, więc sobie skręca i jeździ zakosami jak pijany. Dzięki temu Metamorphosis krąży po wszystkich możliwych zakamarkach, które można nazwać death metalem – bierze sobie z klasyki, dorzuca potężne garści nowoczesności, lepi z tego intensywny, kolorowy album, w którym wszystko miesza się ze sobą jak w pralce. U podstaw leży wręcz jakaś taka punkowa zadziorność, ale to, co jest na niej zbudowane, to monolit, w którym bezszwowo połączona została przystępność groovemetalowych patentów z feerią blastów i nieraz dziwnych riffów. Najlepszy przykład – Aftermath: moim zdaniem koncertowy pewniak, który sprawia, że trudno ustać w miejscu, upstrzony dziwnym riffem i znacznie prostszym, wpadającym w ucho refrenem. Albo takie Demons, od początku do końca nakierowane na to, żeby dać ci w pysk, potem zdeptać ci kręgosłup, a potem na wszelki wypadek jeszcze raz dać w pysk. Zestawicie Banisher na jednej scenie z np. Pestilence – super, będzie pasować. Sparujecie ich z Lamb of God – też siądzie. A z jakimś fajnym thrashem, np. z Sodom? Też spoko.

Czasami mam poczucie, że to jest taki death metal skrojony dla millenialsów, czyli dla mnie – tych, którzy początki w metalu stawiali w latach 90-tych, więc zahaczyli z jednej strony o ikoniczne dla gatunku albumy, ale przeszli też przez cały groove metal tego świata, wzrost wpływu sceny hardcore, a nawet nu metal (bo mam wrażenie, że jest tutaj pewnego rodzaju mrugnięcie okiem również w tym kierunku pod postacią Metamorphosis pt. 2, ale nie bójcie się drodzy radykałowie). Bardzo łatwo byłoby to spierdolić, ale w tym momencie zaczynam mieć wrażenie, że Hubert Więcek (urodzony w 1987 roku, więc wszystko pasuje jak ulał) jest właśnie gościem, który utożsamia te właśnie inspiracje. W połączeniu z faktem, że jest świetnym songwriterem, o talencie instrumentalnym nie wspominając, mamy szybką konstatację: kto, jak nie on. Być może właśnie to stoi za tym albumem – nieskrępowany flow tego, czym gąbka nasiąkła za młodu, przefiltrowany przez ultra wysokie umiejętności zaangażowanych. Bo to nie tylko Hubert – wszyscy na Metamorphosis stają na wysokości zadania. Nowy wokalista Jorgi Vanhees wydaje się skrojony dla tego zespołu. Szczepan Inglot na poprzednich krążkach Oniric Delusions i Degrees of Isolation nadał Banisherowi koloryt, bo to świetny, rozpoznawalny wokalista. A jednak Jorgi wszedł w te buty jak gdyby nigdy nic, dorzucił trochę swojego charakteru i podołał wysokiej intensywności. Znani i lubiani Eugene Ryabchenko i Michał Łysejko za zestawami perkusyjnymi to klasa sama w sobie i nikt kto śledzi polską i światową scenę metalową nie może mieć wątpliwości, że goście ci wiedzą z czym to się je. Efekt? Szalenie grooviąca płyta, ale też pełna zmian, przechodząca z blastów w breakdowny. Bas? Piotra Kołakowskiego jest na tej płycie pełno, odblask basu słychać nieustannie między perkusją i gitarami. To nie Victor Wooten – Kołakowski jest tam gdzie być powinien, nie ma go tam, gdzie byłby przesadą. Napędza te potwory miotane przez Więcka, klei te groovy perkusistów, ale jednocześnie nie chowa się za nimi. A sam Hubert, wiadomo – nieustanne fondue riffów, i to bardzo często nie jakichś tam prostych. Przeskakiwanie od karkołomnie szybkich zabójców po tworzenie tła. Posłuchajcie choćby Born to Die, żeby uświadomić sobie, że Więcek wcale nie ciśnie na pierwszy plan, a utożsamia raczej podejście serve the song, choć jednocześnie, kiedy trzeba, kiedy utwór tego wymaga, potrafi błysnąć imponującą solówką, którą wymienia zresztą z solo na… organach Hammonda?! A przecież mógłby cały czas stać z przodu i być Mustainem swojego Megadeth, bo wolnoć Tomku w swoim domku.

Metamorphosis zespołu Banisher to w tym momencie mój polski (a może i nie tylko) numer 1 AD 2026. W mojej opinii ten rzeszowsko-międzynarodowy ansambl dołączył już na stałe do absolutnej ekstraklasy death metalu znad Wisły i może z otwartą przyłbicą stawać obok Vadera czy Decap, choć uczciwie dodajmy, że akurat tę scenę mamy świetną i każdy z nas wymieniłby jeszcze pewnie co najmniej kilka ferajn, które spokojnie można pokazywać światu.

Panie Więcek, nie wiem jak to zrobić, ale bierz pan swoje stadko za fraki i uderzajcie w zagraniczne sceny, tego nie można kisić w kraju, tym trzeba się chwalić. Metamorphosis to klasa światowa.

Artykuł BANISHER – „Metamorphosis” (2026) pochodzi z serwisu KVLT.

„Metamorphosis pt. 2” doczekał się mrocznego obrazu

„Metamorphosis pt. 2” stanowi drugą część dwuczęściowej kompozycji będącej narracyjnym rdzeniem albumu. Utwór opowiada historię bohatera stopniowo tracącego własną tożsamość i kontrolę nad rzeczywistością, aż do momentu całkowitego przejęcia przez destrukcyjną, obcą siłę prowadzącą go ku nieuchronnemu upadkowi.

To mroczna opowieść o walce z wewnętrznymi demonami, kruchości ludzkiej psychiki oraz cenie przemiany, która może okazać się drogą bez powrotu.

Opuszczony szpital psychiatryczny jako tło dla historii

Aby jak najlepiej oddać klimat utworu, zdjęcia do teledysku zrealizowano w jednym z opuszczonych zakładów psychiatrycznych w Polsce. Historia tego miejsca dodatkowo wzmocniła atmosferę niepokoju i psychologicznego rozpadu, stanowiąc naturalne tło dla opowiadanej historii.

Za realizację i montaż klipu odpowiada Mateusz Łajczak z Sound Frame Studio.

Banisher – ponad 20 lat na polskiej scenie ekstremalnej

Banisher został założony w Rzeszowie w 2005 roku przez Huberta Więcka, znanego również z działalności w DIETH, a także koncertowych występów z Acid Drinkers i wieloletniej współpracy z Decapitated.

Na przestrzeni lat przez skład zespołu przewinęli się muzycy związani między innymi z Decapitated, Fleshgod Apocalypse, Belphegor, Vital Remains, DIETH czy Hate, co przełożyło się na wyrazisty styl łączący nowoczesny death metal z techniczną precyzją i ekstremalną intensywnością.

Banisher zagra przed Rivers of Nihil w Warszawie

Już w najbliższy czwartek zespół będzie można zobaczyć na żywo w warszawskim klubie Hybrydy, gdzie Banisher pojawi się w roli supportu przed amerykańską formacją Rivers of Nihil.

25.06.2026 – Warszawa, Hybrydy (wydarzenie)

Artykuł BANISHER prezentuje klip do „Metamorphosis pt. 2” i szykuje się na koncert z RIVERS OF NIHIL pochodzi z serwisu KVLT.

Wchodząc w 2026 rok, BANISHER powraca ze świeżą energią oraz nowym albumem „Metamorphosis„, który stanowi jak dotąd najbardziej dojrzałe i różnorodne dzieło zespołu, będąc jednocześnie podsumowaniem 20-letniej drogi BANISHER oraz refleksją nad burzliwym światem, który go ukształtował. Choć album jest głęboko zakorzeniony w historii samego zespołu, odnosi się również do szerszych tematów izolacji, niepewności, przemiany i upadku, które zdefiniowały ostatnie lata.

Hub opisuje utwór słowami: „Manifest Of Justice” przedstawia mroczną wizję kresu ludzkości, opowiedzianą z perspektywy bezlitosnej demonicznej siły powstającej przeciwko człowiekowi. Przedstawia zagładę nie jako karę, lecz jako sprawiedliwość, uosabiając nieuchronność losu oraz cień, który drzemie w każdym z nas.

Premiera „Metamorphosis” już 30 stycznia 2026 r. nakładem Selfmadegod Records. Album ukaże się jako CD, LTD CD, a w dalszej kolejności również jako LP.

Tracklista:
1. Manifest of Justice
2. Daymare
3. Aftermath
4. Metamorphosis
5. Metamorphosis pt. 2
6. Born to Die
7. Demons
8. Soul Deformed

Artykuł BANISHER prezentuje singiel i teledysk z płyty „Metamorphosis” pochodzi z serwisu KVLT.

Cześć! Na początek, bardzo klasycznie, chciałabym zapytać o powstanie waszego zespołu. Mam nadzieję, że nadal doskonale pamiętacie te wydarzenia sprzed 10 lat.

Siema! W połowie 2005 roku wyhaczyłem Mekonga na jakimś portalu randkowym dla muzykantów i wymieniliśmy się kilkoma wiadomościami. Po szybkim piwku pod Wawelem doszliśmy do porozumienia, że oboje chcemy nakurwiać i nie oglądać się zbytnio za siebie, patrząc na trendy oraz młodzieżowe upodobania. Jaraliśmy się energią w muzie, mieliśmy bekę z wirtuozerstwa i składaliśmy hołd Slayerowi. Myślę, że ogólna podjarka ich późniejszą płytą Undisputed Attitude ukierunkowała nas na cel, jaki chcemy osiągnąć, czyli połączyć energiczny rozpierdol z szybkimi wokalami, dużą ilością werbla i ścianą siarczystych gitar.

W nowy rok wchodzicie pełną parą, bo już niedługo wyruszacie w trasę, która zapewne będzie dla Was wielkim przeżyciem. Jak to się stało, że polski band z Krakowa zagra aż 12 koncertów na amerykańskim kontynencie?

Tak, to dla nas ważne i zajebiste, że ukoronowaniem ponad dziesięciu lat pracy jest naprawdę świetnie przyjęta ostatnia płyta, wyjazdy do Brazylii i Japonii oraz granie z czołowymi bandami. Stało się to chyba dlatego, że naprawdę bardzo ciężko pracujemy. Granie w TRDM to nie tylko próby i pompowanie hajsu w sprzęt i nagrania, ale też codzienne klepanie w komputer, setki telefonów oraz masę innych sprawunków, od których nierzadko kręci się w głowie.

Nie mniej od sprawy Brazylii nurtuje mnie kwestia festiwalu True Thrash w Japonii, na którym będzie można Was zobaczyć już w lutym, u boku takich zespołów jak Venom Inc. czy Whiplash. Jak udało Wam się załapać na to wydarzenie?

Od kilku lat wymieniamy nagrania i współpracujemy z wytwórnią i sklepem Rock Stakk Records. Bywały czasy, że nasze przesyłki, zanim dotarły do Japonii, były już tam wyprzedane, więc musieliśmy przypaść do gustu Japończykom. W ubiegłym roku dostaliśmy zaproszenie na festiwal i nawet przez myśl nie przeszło nam, aby nie skorzystać z tak zajebistej okazji.

A właściwie, skoro Ameryka, Japonia… Może w tym roku zaskoczycie nas występem na jakimś europejskim festiwalu albo trasą po naszym kontynencie? Chociaż właściwie po styczniu i lutym tego roku już chyba nic nie będzie w stanie zaskoczyć Waszych fanów…

Cały czas nad tym pracujemy i wysyłamy zgłoszenia na festiwale. Niestety trochę za późno zaczęliśmy się zgłaszać, bo o tej porze wszystkie festy mają już zamknięte składy. Dostaliśmy też zaproszenie na Tajwan, ale w tym roku już nie wyrobimy z urlopami – oprócz tego, że gramy, próbujemy się też utrzymać i normalnie pracujemy hehe. W tym momencie naszym marzeniem jest Brutal Assault oraz Obscene Extreme – byłoby świetnie się tam pokazać.

Dosyć niedawno można było Was zobaczyć na koncercie w Czechach i na Słowacji. Propozycje grania za granicą napływają do Was same czy po prostu poszukujecie możliwości grania poza ojczyzną?

Dokładnie tak! To były super koncerty, gdzie Pauę na gitarze zastąpił nasz zajebisty kumpel Hubert Więcek z Banisher – pozdro Hubert! Co do zaklepywania koncertów to bywa różnie, bo oprócz wysyłania zgłoszeń, dostajemy też zapytania od innych organizatorów. Zwykle jedziemy nawet tysiąc kilometrów i szukamy czegoś do zagrania „po drodze” – tak aby wykorzystać wycieczkę w stu procentach, czyli zrobić najwięcej i odpowiednio podzielić koszty podróży.

W tym roku wasz zespół będzie obchodził swoje 11 urodziny, to już dosyć spory staż. Jak z perspektywy czasu oceniacie to, co stworzyliście w przeszłości?

Myślę sobie, że zrobiliśmy zdecydowanie za mało! A byliśmy wtedy młodsi i mieliśmy z pewnością więcej werwy i pomysłów. Dość ciężko było nam wystartować, bo nie mieliśmy sprzętu i wszystko gromadziliśmy powoli przez lata. W sumie można powiedzieć, że nadal tak jest, bo nadal nie mamy zawodowych wioseł jak inni koledzy z branży hehe. Myślę, że wszystko jeszcze przed nami, ale pewnym jest, że we wszystko, co działo się do tej pory, wkładaliśmy maksimum siły i pracy. Niczego nie żałujemy, a na błędach się uczymy.

12 grudnia odbyła się premiera Waszego teledysku. Jak przebiegały prace nad nim?

Teledysk do Back to the ‘80s był dość czasochłonnym przedsięwzięciem. Dwa miesiące planowania i dogadywania szczegółów, następnie gromadzenie materiałów (pokój zbudowaliśmy i umeblowaliśmy własnoręcznie w pomieszczeniu studyjnym – zajęło to prawie tydzień), ogarnięcie ponad tony sprzętu (lampy telewizyjne, okablowanie, specjalne kamery), no i dogadanie się z ekipą, tak aby każdy rozumiał wizję i współtworzył video. Następnie spędziliśmy trzy dni na planie, czego efekt widzicie dziś na YouTube. Kręceniem oraz montażem zajął się Rafał Pogoda, który filmował 2 lata temu teledysk do Brutal Punishment.

W teledysku, o który pytałam, można zobaczyć półnagą dziewczynę… Dlaczego akurat ona? Mieliście jakiś casting na „najlepsze cycki dla Terrodome”?

Taki prawdziwy casting pewnie dopiero przed nami. Korzystając z okazji, zachęcam wszelkie dziewczęta do zgłoszeń, bowiem po powrocie z Brazylii i Japonii planujemy rozpoczęcie prac nad teledyskiem do Welcome to the Bangbus haha! Serio. W tym przypadku modelka została nam polecona z Suicide Girls Poland.

Nie jesteście już młodym zespołem i na koncie macie kilka zmian składu. Jak wpłynęły one na Waszą działalność?

Każdy członek, który był u nas ponad rok czasu i zdążył dorzucić kilka nut (oraz groszy hehe) do naszego dorobku, zasługuje na przybicie ogromnej piąteczki za współtworzenie Terrordome, beng!

Jak wygląda u Was kwestia tworzenia nowego materiału? Kto zajmuje się pisaniem tekstów, a kto muzyki?

Teksty zwykle piszę ja, tak samo większość riffów do tej pory. Ostatnio całkiem fajnie rozkręcił się Paua, czego popis daje na kilku numerach na Machete Justice, natomiast jeżeli chodzi o proces powstawania pełnych utworów, to biorą w nim udział wszyscy, więc nie mogę powiedzieć, że zrobiłem jakiś utwór w pełni – brała w nim udział cała kapela, tak samo z tekstami – każdy musi przejść analizę i poprawki.

W tym roku supportowaliście amerykańską legendę: D.R.I. Podzielicie się z nami wrażeniami z tego koncertu?

Koncert dość skromny, bo w „Od Zmierzchu do Świtu” organizowany był przez dość młodą ekipę, która z thrashem i z językiem angielskim nie miała wcześniej zbyt wiele do czynienia hehe. Na pewno organizacyjnie zrobilibyśmy to inaczej, bo kilka rzeczy nie zostało po prostu ogarniętych i dogadanych. Myślę jednak, że TRDM i Tester Gier to dream team i poradzimy sobie w każdej sytuacji – daliśmy radę ugościć D.R.I. w należyty sposób. Ludzie dopisali i był dobry chlew, więc czego chcieć więcej?

Na swoim koncie macie dwa splity, jeden nagrany z warszawskim bandem Lostbone i drugi, z zespołem Dekapited z Chile. Jak oceniacie współpracę z tymi kapelami? Planujecie znów w przyszłości stać się współtworzycielami splitu?

Ha! Dokładnie tak, w tym momencie kiedy piszę ten wywiad wychodzi nasz trzeci split, z brazylijskim Chaos Synopsis – nazywa się Intoxicunts. Z Dekapited nie współpracujemy na co dzień, z Lostbone mieliśmy okazję zagrać kilka koncertów. Fajnie jednak wydać ten split i jakoś pchać to wspólnie w świat. Na pewno będziemy brać udział w takich przedsięwzięciach w przyszłości, uważamy, że to bardzo rozwojowe wydać album z kimś „na spółę”, tym bardziej jeśli można się promować na drugiej części globu.

Opowiecie nam nieco o tym, jak przebiegało nagrywanie Waszego longplaya z maja 2015 roku?

Zamknęliśmy się w lutym w studiu ZED pod Olkuszem. Prace trwały miesiąc. Nagrywanie przebiegało bardzo spokojnie, byliśmy bardzo dobrze przygotowani i nie było żadnych niespodzianek. Zajebiście lubię wyłączać się ze świata, aby skupić się wyłącznie na muzie. Oczywiście raport z nagrywania Machete Justice jest dostępny na YT – zachęcam do rzucenia okiem!

Wasz zespół „żyje” dosyć intensywnie. Czy wymaga to od Was jakichś wyrzeczeń w życiu prywatnym?

Nie sądzę abyśmy musieli się czegoś specjalnie wyrzekać. Żyjemy tak samo, jak każdy, tylko mniej się opierdalamy haha. Czyli jak ktoś gra w kompa przez 3h, no to my robimy tak samo, tylko gramy w niego np. 1h, bo mamy jeszcze inne rzeczy do ogarnięcia. Oczywiście czasem odpadamy nerwowo albo robimy kilka spraw na raz, no ale od czego są napoje regeneracyjne i witaminki?

Mieliście możliwość zagrania jako support na wrocławskim koncercie Sepultury, 13 listopada 2015 roku. Dlaczego jednak do tego nie doszło?

Tak, mieliśmy tam być i wybrał nas management zespołu, jednak jak się potem okazało, ze względów logistycznych i czasowych Sepultura nie mogła sobie wtedy pozwolić na support (mieli bardzo późno przyjechać na miejsce i nie mieliby czasu na dzielenie sceny z drugim zespołem). Informacji o rezygnacji z suportu nie przekazali jednak do mediów, stąd zostaliśmy oficjalnie zaanonsowani jako support, jednak tam nie graliśmy.

W internecie krąży mnóstwo recenzji Machete Justice. Czy któraś z nich szczególnie Was zaskoczyła?

Z tego co pamiętam, nie było jakiejś recenzji, która by nas specjalnie zaskakiwała. Prawie każda recka zadowalała mnie wysokim poziomem merytorycznym i spoko refleksjami.

Każdy kiedyś zaczynał. Czy w Polsce trudno jest się wybić nowo powstałym zespołom? Macie jakieś rady dla kolegów z młodszych kapel?

Na pewno trzeba zrezygnować z wielu przyjemności i poświęcić się ciężkiej pracy. Radziłbym z pewnością robić małe koncerty, wydawać płyty w konkretnych odstępach czasowych, zaangażować absolutnie wszystkich członków kapeli w jej rozwój (jeśli ktoś gra dla samej przyjemności, a nie dla konkretnych celów, to kopnąć go w dupę hehe), ćwiczyć, trejdować na potęgę płytami z innymi kapelami na całym świecie i nie bać się inwestować w zespół. Jeśli widać efekty, to jest to tego warte.

Na Waszym fanpage często przewija się temat cycków… i alkoholu. Pozwolę więc sobie zapytać: jakie są Wasze ulubione trunki? A może macie też ulubione cycki?

Cycki to piękna sprawa; lubimy różne, różniaste, duże, małe – im więcej cycków, tym lepiej! Byleby były to dziewczęce cycki. Zawsze zachęcamy do pokazywania na koncertach. Alkohol to tak przy okazji, bo jesteśmy sportowcami i musimy dbać o nasze atletyczne sylwetki. Kaca nie lubimy – przecież można na drugi dzień pomacać cycki, a na kacu to już nie to samo!

Rok 2015 już za nami i w związku z tym mam dwa pytania na koniec wywiadu. Jakie albumy wydane w starym już roku przykuły Waszą uwagę? Oczekujecie na jakieś wydawnictwa, które ukażą się w 2016?

Rozjebała mnie na pewno Batushka, Turbowolf z albumem Two Hands – ich teledysk do Solid Gold jest dla mnie znakomity. Czekam na nowego Superjointa, a nowy rok zacząłem z nowym wydawnictwem Venomous Concept – jest genialny! Poza tym słucham i odkrywam masę staroci, więc w nowościach nie przebieram.

Kilka ostatnich słów pozostawiam Wam, dzięki za wywiad!

Dzięki również za wywiad, pozdrawiam wszystkich bdb kolegów od serca! Napierdalajcie na koncerty, wspierajcie muzę i pijcie smaczne piwko!

Autorką jest Weronika Szubert.

Artykuł TERRORDOME: „niczego nie żałujemy, a na błędach się uczymy” pochodzi z serwisu KVLT.

Minął rok od wydania płyty The Jugglernaut. Co prawda nie mieliście możliwości skonfrontowania tegoż materiału na żywo. Jednak spytam jak z perspektywy czasu go oceniasz.

Materiał powstał w szybkim tempie (jak na nas), bo w niecałe trzy miesiące. W styczniu 2013 rozpoczęliśmy komponowanie utworów, w międzyczasie podjęliśmy współpracę z Kerimem Lechnerem, żeby już na początku kwietnia wejść do studia.
Rok wcześniej zawiesiliśmy działalność. W zasadzie nic nie wskazywało, że wrócimy do „tematu”, chciałem to rzucić, ale pewne zajścia z życia, wewnętrzna potrzeba, spowodowały, że gdzieś musiałem odreagować.
Wtedy, po raz pierwszy tworzyłem muzykę, bo było mi źle (śmiech). Oczywiście, wielki wkład w proces tworzenia The Jugglernaut miał Xaay (wokalista). Poza tym, że był odpowiedzialny za oprawę graficzną (okładkę wykonał na podstawie rzeźby, którą wcześniej robił przez kilka tygodni), teksty, to też zaangażował się muzycznie, choć niebezpośrednio w pisanie riffów.

Jeśli już wspomniałem o koncertach, to czemu się nie udało zaraz po premierze idąc za ciosem zagrać kilku sztuk. Krimh dołączył do ScepticFlesh pod koniec 2014 roku.

Były plany, próbowaliśmy ustalić parę dat. Niestety nie wyszło. Kerim po nagraniu naszej płyty został zwerbowany na chwilę do Behemoth, a potem dostał propozycję od Septic Flesh. Wiedzieliśmy, że bez niego granie tej płyty na żywo nie będzie miało sensu, więc zrobiliśmy sobie kilka miesięcy przerwy, a potem zaczęliśmy pracować nad kolejną płytą…

Od lutego na Waszym facebookowym profilu wisi informacja, że szukacie perkusisty. Jak wygląda progress w tym temacie?

Znaleźliśmy perkusistę, który dołączył do zespołu jako pełnoprawny członek. Za kilka tygodni zaczynamy nagrywanie trzeciej płyty, wtedy też ogłosimy jego nazwisko.

Macie już skomponowaną całość utworów?

Od strony muzycznej, już prawie koniec. Zależy nam na tym, żeby to co gramy było spójne z tekstami i oprawą graficzną. To jest kwestia, która pochłania znacznie więcej czasu niż układanie riffów samo w sobie.

Czy na nowej płycie możemy się spodziewać kontynuacji The Jugglernaut czy planujecie nieco zmienić brzmienie?

Tym razem będzie można usłyszeć parę utworów autorstwa Xaaya. Postanowiliśmy też znacznie przyspieszyć tempo i zredukować partie solowe gitar, całość wzbogacić większą ilością sampli niż na poprzedniej płycie. Krótko mówiąc: będzie inaczej.

Będzie brutalniej i techniczniej czy racze groove/death?

Jedno nie wyklucza drugiego. Wg mnie są to niezbędne składniki do powstania dobrej ekstremalnej muzy. Z drugiej strony, nie da się jednoznacznie określić tego co gramy jako death metal. Powiedzmy, że jest to ważny element całości.
Kiedyś, kombinowaliśmy z fusion, bywały fragmenty nieco jazzujące, progresywne, formy utworów były dość zagmatwane. The Jugglernaut było już zupełnie inne: formy utworów „piosenkowe”, co za tym idzie, bardziej przyswajalne.

The Jugglernaut jest bardzo organiczną, świeżą i świetnie brzmiącą płytą. Czy na nagrywki nowego albumu wrócicie do studia Heinricha?

Cieszę się, że tak odebrałeś tą płytę. Bardzo nam zależało na tym żeby brzmiała naturalnie. W studio Sound Division, Heniek nagrał tylko parkusję. U siebie w Heinrich House wykonał reamping basu. Resztę robiliśmy na własną rękę. Miks i mastering, po raz kolejny Malta.

Czy macie już pomysł na tytuł krążka oraz oprawę graficzną? Czy ten proces zostanie uruchomiony jak już całość materiału osiągnie finalne brzmienie?

Staramy się o tym teraz nie myśleć. Wolimy się skupić na komponowaniu i aranżacjach. Zależy nam na tym żeby słuchacz chłonął płytę i chciał do niej wracać.  Każdy z utworów jest zupełnie inny kiedy słucha się ich „na wrywki”, w całości jednak brzmią spójnie.

Drugi album ukazał się aż po 7 latach przerwy a po wydaniu drugiego długo graja chcecie czym prędzej nagrać „trójkę”. Czyżby wszystkie moce zostały skierowane w stronę zespołu Redemptor i czy fani będą mogli częściej widywać koncerty?

Bardzo byśmy tego chcieli. Jeszcze do niedawna byłem „rozerwany” między parę zespołów, w których się udzielałem. Obecnie, z powodu braku czasu, obowiązków i wewnętrznej potrzeby, nie widzę sensu w angażowanie się w inne projekty, dlatego jest dokładnie tak jak piszesz: wszystkie moce zostały skierowane w stronę zespołu Redemptor. Warto nadmienić, że w tej siedmioletniej przerwie zawierają się też materiały demo i EP.

Daniel, jak już się uda w pełni uruchomić Redemptora to uda Ci się pogodzić swój czas z zespołem Sceptic, który również pracuje nad nowym materiałem? Redemptor to priorytet?

Z zespołem Sceptic rozstałem się przed nagraniem ich nowego materiału „demo”. Powód jest taki jak wyżej opisałem.

Nie uważacie, że Redemptor jest jeszcze takim nieoszlifowanym diamentem? Gracie techniczny death metal na bardzo wysokim poziomie. Czy jest tylko kwestią czasu trasa z Decapitated czy też Decrepit Birth?

Czas pokaże. Mamy wielkie chęci, jesteśmy głodni grania na żywo, więc musi się wydarzyć. A z kim, to nie ma większego znaczenia.
Ważne żeby być gotowym kiedy to nastąpi. Minęło prawie 4 lata od ostatniego koncertu, także po powrocie musi być „strzał”.

Wyczytałem kiedyś w wywiadzie z Wami, że planowaliście wydanie trójpaka starych wydawnictw?

Był i jest taki plan. Teraz będzie ku temu odpowiednia okazja. Nie wiemy jeszcze czy będzie to niezależne wydawnictwo, czy łączone z nową płytą. Zobaczymy.

W przyszłym roku przypada 15-lecie zespołu. Czy będziecie chcieli go jakoś specjalnie uczcić?

Po nagraniu płyty, chcemy zorganizować koncert w Krakowie. Być może uda się zarejestrować DVD z tej okazji. Nie wiemy jak długo jeszcze pociągniemy, więc przynajmniej będzie pamiątka (śmiech). No i te materiały, o których wspomniałeś, czyli demo z 2009 i EP z 2011.

Znacie się z Voggiem z Decapitated od lat. Jak ocenisz nieco odmienną ścieżkę zespołu. Mam tu na myśli wydane po reaktywacji Carnival oraz ostatnia Mantra? Podoba Ci się nowe groove’owe brzmienie czy wolicie stary techniczny Decapitated.

Nie oceniam. Zawsze lubiłem Organic Hallucinosis. W czasie, w którym się pojawiła, ostro namieszała – światowy poziom. Muzycznie, jest absolutnie niedościgniona.

Na koniec czego byście sobie życzyli oraz polskiej scenie metalowej jak i rynkowi muzycznemu?

Wszystkim: żeby sił starczyło. Powoli, bez napinki i do przodu. Dzięki!

Również dzięki za wywiad.

Artykuł REDEMPTOR: „tworzyłem muzykę, bo było mi źle” pochodzi z serwisu KVLT.