Panzerkrieg 666 to jedynie dwie osoby: odpowiadający za wszystkie instrumenty i muzykę HvS, oraz piszący teksty wokalista MvM. Podobnie, jak w przypadku nazwy, tekstów i tytułów, również muzycznie nie grzeszą jakimkolwiek przejawem wyjątkowości. Od początku dostajemy totalny wpieprz, który tak mnie pozytywnie zaskoczył, że aż mi się japa cieszy. Panzerkrieg 666 nie przekuwa tu stali na nowo, ale robi muzykę dobrą, bezkompromisową, może i zainspirowaną klasyczną twarzą Marduk, a co najważniejsze – jednak po swojemu. Pięć kawałków mieszczących się na Wolfpack emanuje brutalnością, gniewem i jadem. Jego black metalowe korzenie są niepodważalne, ale brzmienie i kilka wpływów (między innymi pojawiające się czasami ciężkie riffy) pozwalają sądzić, iż muzykom nie są obce ciągotki to metalu ekstremalnego spod znaku Zyklon. Osiemnaście minut trwania Epki to urozmaicona aranżacyjnie dawka mocy, jako całość popchnięta do ekstremum, ale bez przynudzania – oferuje częste zmiany tempa, zapamiętywalne partie i refreny (na przykład Blitzkrieg Inferno).

Podczas gdy klasycy z Marduk co album poszukują nowych brzmień, Panzekrieg 666 może stać się dobrą alternatywą dla tęskniących za erą Legiona (wokalista Marduk, który stał za mikrofonem aż do albumu World Funeral). Można tu wyczuć tę samą furię i chęć zniszczenia całego świata. Styl projektu jeszcze się tworzy, ale na dziś jest na tyle wyraźny, iż myślę, że w niedalekiej przyszłości skojarzenia ze Szwedami przestaną być oczywiste, a nazwa twórców Wolfpack będzie wymawiana na jednym oddechu z klasykami gatunku.

Artykuł PANZERKRIEG 666 – „Wolfpack” (2023) pochodzi z serwisu KVLT.

Pięć kawałków autorstwa Niemców wzbudziło we mnie skojarzenia z twórczością Marduk. Panzerkrieg 666 grają szybko i wściekle, momentów wytchnienia w zasadzie brak, a blasty gonią blasty, uciekając przed blastami. Dodajcie do tego przepełniony jadem skrzek Daniela-Sebastiana Meisena oraz teksty traktujące o wojnie i macie telegraficzny skrót genezy wspomnianej przeze mnie konotacji.

Muzyka formacji zwyczajnie się broni, choć zbudowano ją prostymi środkami – a może właśnie dzięki temu. Black duetu brzmi bardzo staroszkolnie, cechuje go furia i agresja, z którymi ściśle wiąże się punkowa wręcz energia płynąca z materiału. Na dodatek jest ona na swój sposób nośna, a słuchając jej, aż chciałoby się wskoczyć w mosh pit. Prostota określa również sposób, w jaki materiał został wyprodukowany – nie słyszy się w nim udziwnień i ozdobników – co uznaję za bardzo duży plus, gdyż idzie to w parze z podejściem tworzących Panzerkrieg 666 muzyków.

Ten konkretny debiut obiecującego zespołu okazał się miłym zaskoczeniem. Jeśli zaliczacie się do fanów bezkompromisowego podejścia do black metalu zakorzenionego w drugiej fali, nie powinniście być zawiedzeni. No, może jedynie długością wydawnictwa, przez którą oczekiwanie na więcej zdaje się bardziej dojmującym uczuciem.

Artykuł PANZERKRIEG 666 – „Panzerkrieg 666 EP” (2022) pochodzi z serwisu KVLT.

Scars to the Flesh trwa niemal czterdzieści minut. Długość niby standardowa, ale jak na wspomniany gatunek może to być wiele. Muzycy próbują mieszać, ile się da, by zaoferować atrakcyjny produkt. Zauważalne są zmiany tempa, liczne dynamiczne riffy, a na dodatek materiał brzmi silnie koncertowo. Pierwszy, wyrywkowy kontakt z albumem szczerze mówiąc, mnie zniechęcił. Dopiero głębsze wsłuchanie się poprawiło jego odbiór, ale nie jest to zaskakująca muzyka. Brak jej fajerwerków. Artyści stawiają na solidne młócenie bez efekciarstwa i ja to szanuję, przy czym uważam, że takie granie potrzebuje odpowiedniej ilości „polotu”. Zespół ma pomysły i umiejętności, więc główne składowe się zgadzają. Debiut jednak nie wgniótł mnie w ziemię i sądzę, że do rewelacji daleka droga. Niemniej kapela podąża w dobrym kierunku i przy odrobinie uporu, a także ograniu scenicznym może w przyszłości zapracuje na miano rewelacyjnego.

Przede wszystkim należy zadbać o więcej przestrzeni i głębi dźwięku – Scars to the Flesh brzmi płasko. Gdzieś trafiłem na bolesne określenie dla podobnych produkcji: „computer metal”. Powstrzymam się na razie od takiej brutalności, lecz podkreślam: rodzaj metalu prezentowanego przez Death Apocalypse potrzebuje życia i jak najmniejszej ilości cyfrowego pierwiastka. Ja bym tutaj wprowadził miks brzmienia starego Grave i wczesnego Six Feet Under, co oczywiście nie byłoby łatwe, ale na pewno zmieniłoby odbiór płyty in plus.

Równocześnie nie można odmówić kompozycjom dynamiki. Kawałki ewidentnie są nutą koncertową, podejrzewam więc, że w wykonaniu na żywo dostają „plus trzy” do mocy, robiąc lepsze wrażenie. Dziś stawiam na nieco ponad połowę skali z nadzieją, iż z czasem grupa przedstawi album zdolny wyrwać ze mnie trzewia i rozsmarować je po całym salonie, potem zmieli je jak maszynka do mięsa, na deser rozprawiając się z głośnikami i sprzętem grającym. Niemniej Scars to the Flesh ma szansę trafić do amatorów dynamiki rodem z Maximum Violence, florydzkiego Six Feet Under i deathmetalowych albumów Debauchery, dlatego przede wszystkim fanom podobnych brzmień polecam zapoznać się z najnowszym materiałem Death Apocalypse.

Artykuł DEATH APOCALYPSE – „Scars to the Flesh” (2022) pochodzi z serwisu KVLT.