Ale najpierw support. Rozumiem modę na lata osiemdziesiąte, blichtr na syntezatorowe motywy przewodnie kompozycji i takież koncepty na twórczość. Ale to, co zaprezentowali Amerykanie z Body of Light nie przechodzi mojego marginesu tolerancji nawet w najbardziej wygiętej formie. Naprawdę doceniam wczucie w klimat, to całe popowo-skoczne opracowanie tematu, włączając styl – i sceniczny, i repertuarowy rodem z Pet Shop Boys, ale nie zdołam potraktować takich praktyk ani poważnie, ani tym bardziej z przymrużeniem oka. Nie zadziałało, nie i jeszcze raz nie. Choć trzeba przyznać, że tanecznie wokalista miał wiele do pokazania, i to się chwali, na pewno dobrze czuje swoje piosenki.

Przemyślany koncept mają również Drab Majesty, ale to zupełnie inna historia, i bardzo dobrze. Na scenę wkroczyli z lekką obsuwą około 20.20, przebrani za…manekiny. Dla niewtajemniczonych ten muzyczny projekt tworzą Andrew Clinco, perkusista Marriages, i androgeniczny artysta bez nazwiska, który tytułuje się jako Deb Demure. Połączenie New Order i The Cure na synthpopowym kręgosłupie, jak się okazało tego wieczoru, technicznie wypada jednak lepiej studyjnie niż na żywo. Już tłumaczę w czym rzecz. Drab Majesty ujmuje bardzo dobrymi kompozycjami, miłymi dla ucha (nie znoszę tego określenia, ale w tym przypadku to najprawdziwsza prawda) piosenkami i mimo dream popowych aranży, chłodnym, a momentami mrocznym klimatem. Duet może się pochwalić świetnymi bangerami, które zapadają w pamięć i zachwycają umiejętnym korzystaniem z dobrodziejstw i tanecznych, i rockowych, i nowofalowych motywów ubiegłych błyszczących epok. Natomiast podczas koncertu zabrakło mi tempa i niestety przeszkadzały techniczne niedociągnięcia. Jasne, koncerty rządzą się swoimi prawami i nie wszystko musi wypadać idealnie i bez fałszów, nic w tym strasznego, jednak zwróciłam uwagę na zgrzyty i co zrobić – po prostu były. Drab Majesty promują obecnie najnowsze wydawnictwo Modern Mirror (2019) i stąd pojawiło się najwięcej numerów, włączając bardziej ekspresyjne i typowo dla zespołu melancholijne. Pierwsza część wydawała się bardziej nastawiona na sprawdzone patenty z nośnymi The Other Side, Oxytocin, Dot in the Sky, i świetnym, mimo że niestety technicznie lekko odstającym Ellipsis, druga zaś nieco „siadała” pod względem dynamiki, choć niekoniecznie taki musiał być zamysł. Na bis Kissing the Ground sprawdziło się świetnie i zostawiło chyba trochę niedosytu. 

Setlista:

A Dialogue
The Other Side
Oxytocin
Dot in the Sky
Ellipsis
Long Division
Noise of the Void
Everything Is Sentimental
Cold Souls
39 by Design
Out of Sequence

Bis:
Kissing the Ground

Na koniec muszę przyznać, że warto było skonfrontować się z Drab Majesty na żywo, mimo mojego marudzenia co do paru niedostatków, które nie są najważniejsze w tym przypadku. Panowie po koncercie byli dostępni i można było zamienić z nimi parę słów, zdobić podpis czy cyknąć foto. To był bardzo dobry wieczór z bardzo dobrą muzyką i w bardzo miłej, wcale nie jesiennej atmosferze. 

Do następnego!

Artykuł Drab Majesty, Body of Light – Warszawa (24.10.2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Na początek dwie nowinki, których nie miałam okazji wcześniej sprawdzić. Punktualnie ruszyła duńska formacja Daze of June, wcześniej znana pod nazwą Archives of Alaska. Panowie nazywani górnolotnie skrzyżowaniem Tesseract z Alter Bridge mieli dość trudne zadanie rozgrzania publiki w ilości nie przekraczającej 30 jednostek ludzkich. Zadanie jak dla mnie mogło być wykonane prawidłowo, warunki sprzyjały, jednak repertuar grupy dość odbiega od moich upodobań, więc zaniecham dalszej analizy koncertu.

Nieco inaczej sytuacja miała się z kolejną grupą – Duńczykami z Siamese. Muzycy twierdzą, że ich styl należy określać mianem R’n’B core… Fajnie? Czemu nie, przecież w muzyce nie ma granic. Jednak daleka jestem od takich interpretacji. Koncert Siamese najchętniej zamknęłabym w ramkach prog rocka w nowoczesnej odmianie, jeśli miałabym się nad czymś w gatunkach upierać. Na pewno wrażenie robiły świetne, wręcz rewelacyjnie czyste wokalizy, „żywe” skrzypce, chwytliwe melodie i zwyczajnie dobra energia bijąca ze sceny. Co do jakości koncertu zarzutów mieć nie mogę, natomiast jeśli rzecz miałaby dotyczyć repertuaru, na pewno zabrakło pewnego zróżnicowania, przez co trudno było utrzymać skupienie na dłużej.

Na koniec czas na headlinera i Dead Letter Circus, na których mocno tego wieczoru liczyłam. Dwie pierwsze płyty Australijczyków This is the Warning (2010) i The Catalyst Fire (2013) zaliczam do jednych z ulubionych, i choć ewolucja zespołu poszła w kierunku coraz bardziej odbiegającym od pierwotnych założeń, to z pewnością techniki i pomysłów nie można grupie odmówić. Muzycznie formacja spisała się dobrze, jednak wokal Kima Benzie pozostawiał wiele do życzenia. Nie mam pojęcia, czy winą wyjątkowo kiepskiego stanu rzeczy było niefortunne nagłośnienie koncertu czy też problemy zdrowotne lidera, ale nie mogłam w pełni docenić koncertu poprzez liczne niedociągnięcia w tej materii. Tak jak się spodziewałam było emocjonalnie, melodyjnie i z werwą, zespół dwoił się i troił, żeby nie tracić bardziej poprzez niedomagania na linii frontu. Udawało się lepiej lub gorzej, niemniej publika nie odpuszczała i podejmowała wszystkie wyzwania do wspólnej zabawy inicjowane od początku koncertu. Za najlepsze momenty uznaję pierwszy utwór z pierwszej płyty Here We Divide, żywiołowy Cage, przełomowy dla zespołu I am i nowy The Armour You Own. Na uwagę zasłużyła sekcja rytmiczna i dobra energia po obu stronach sceny, jednak mogło być o wiele lepiej. Z takimi możliwościami na pewno. Cóż, bywa i tak.

Setlista:

Here We Divide
In Plain Sight
While You Wait
The Space on the Wall
Change
Lodestar
Tremors
The Burning Number
Cage
I Am
We Own the Light
One Step
Running Out of Time
The Armour You Own
The Mile
The Real You
Next In Line

To by było na tyle, więcej nie trzeba. Zachęcam do sprawdzenia Dead Letter Circus indywidualnie i przy najbliższej okazji spróbowania ich możliwości na żywo. Mimo swojego marudzenia nie zamierzam tracić wiary w ten zespół i mam nadzieję, że następnym razem moje doświadczenia koncertowe będą bardziej satysfakcjonujące. 

Do następnego!

Artykuł Dead Letter Circus, Siamese, Daze of June – Warszawa (17.09.2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Wieczór rozpoczęła amerykańska formacja o tajemniczej nazwie ’68 (hardcore, pokłosie kapeli The Chariot), której niestety nie udało mi się zobaczyć. Piątek, godz. 19.00, człowiek zmarnowany po całotygodniowej orce, wybaczcie – innym razem!

Kolejno na scenie stawiła się kapela All Hail The Yeti (nazwa cudowna) wprost ze słonecznego Los Angeles. I dość słonecznie metalcore’owo zagrali. Panowie nie owijali w bawełnę, koncert okazał się energetyczny i przemyślany. Podobały mi się tzw. back vocals, sposób, w jaki przechodzili z jednego utworu do drugiego oraz zarażająca dawka radości grania i kontaktu z publiką. Na ile muzyka All Hail The Yeti jest bliska moim gustom pozostawię bez komentarza, aczkolwiek technicznie nie mam grupie wiele do zarzucenia. Jeśli ktoś lubi melodyjny rock/metal z ładnymi riffami i czystymi wokalami, zachęcam do sprawdzenia formacji i przyjrzenia im się bliżej. Mnie osobiście jak na razie wystarczy i czerpię radość z tego, ile usłyszałam.

Na finał przyszedł czas na headlinera! Pierwsze spotkanie z 36 przeżyłam….16 lat temu, kiedy zawitali do Proximy, supportując Killswitch Engage (jeszcze z Howardem Jonesem). Tak, tak, Polska nigdy nie była po drodze Amerykanom, wszystkie ich (koniec końców nieliczne) europejskie trasy koncertowe nie zahaczały o nasz piękny kraj. I proszę! Oto przybyli! I kilogramów też im przybyło – w kontekście głównie lidera formacji. Wokalista Brock Lindow wydawał się jeszcze większy niż na zdjęciach. Pewnie nie powinnam zaczynać relacji z koncertu wrażeniami wzrokowymi, ale musicie wybaczyć Drodzy Państwo, tym razem inaczej nie mogłam. Zwyczajnie podświadomie wydaje mi się, że zabrakło w ruchach scenicznych Brocka większej ekspresji, bo te paręnaście lat i bicepsów temu kompletnie inaczej cały show wyglądał. O ile do wokaliz nie chce się przyczepiać, jeszcze raz podkreślę, że dla mnie głos Lindowa jest mocno unikatowy wraz ze specyficznym „żabim” skrzekiem, który poznam z daleka bez zawahania, to w całości nieco zazgrzytało. Przede wszystkim nie jestem fanką chórków „z taśmy”. Nie i już. W tego typu muzyce wszystko powinno iskrzyć na żywo, nawet jeśli miałoby wyjść pokracznie. Do połowy koncertu 36 mieszając wiekowe hity z At the End of August czy The Heart and the Shape na czele z najnowszymi z Death Eater i Better to Burn z płyty Lanterns (2017), koncert był równy i ekspresywny. Jednak w którymś momencie Panowie wyraźnie musieli zwolnić. Nic dziwnego, przy tak wartkim tempie każdemu zabrakłoby oddechu, ale szkoda, że forma wokalisty trochę spadła. Wyśpiewany wraz z publiką Bloodwork był właściwie ledwo przyswajalny. Jednak to mało ważne detale, bo atmosfera w Hydrozagadce zrekompensowała niedostatki dźwiękowe. Może Lindow nie dźwignął reakcji, z jaką się spotkał w Polsce? A to za sprawą tego, moi mili czytelnicy, że publika okazała się największą gwiazdą tego wieczoru! Od początku do końca energia pochłaniała kolejnych słuchaczy w sali koncertowej niczym posłanka Pawłowicz kanapki podczas sejmowych narad. Refreny i zwrotki śpiewane z pamięci, młynki, stage divingi, oklaski – co tylko można sobie wymyślić. Wrzało i huczało, a przyznam szczerze, obawiałam się o frekwencję i zainteresowanie zespołem. W końcu od czasu największej popularności 36 minęło jakieś 15 lat! A tymczasem w piątkowy wieczór publikę zasiliły nie tylko młodzianie, ale sporo moich rówieśników (czyli… 18+ :)) i nieco starsze pokolenie. Dość podsumowującym, wymownym akcentem dla grupy było wspólne odśpiewanie na koniec Slit Wrist Theory z albumu Bitterness the Star (2002!). Na twarzach muzyków z Alaski rysowały się podziw, podziękowanie i –  jak sądzę – wzruszenie. Zresztą obiecali do nas wrócić jeszcze w tym roku, więc ponownie będzie można sprawdzić jakość interakcji zespołu z fanami, a ta była na wysokim poziomie!

To by było na tyle, jeśli chodzi o krótki przekaz emocjonalny kolejnego, udanego wieczoru w „hydro”. 36 Crazyfists mają w mojej głowie specjalną sentymentalną półeczkę, do której od czasu do czasu z przyjemnością sięgam. Nie zawiodłam się, świetnie się bawiłam i celebrowałam cały koncert Amerykanów z zainteresowaniem i radością. Czas minął wyjątkowo szybko, jak wszystkie dobre chwile, których doświadczamy.

Na koniec wyobraźcie sobie Państwo bajerancki, amerykański super-bus koncertowy w kolorze żółtym, ze wszystkimi udogodnieniami i chyba-sejfem na odciski palców i siatkówkę oka w drzwiach, który stał dumnie na tle praskich budynków w bramie Chmur, Hydrozagadki i Składu Butelek. Cóż za piękny, bareiczny widok. Może ma ktoś zdjęcie?

Do następnego!

Autorem zdjęć jest Paweł Brześciński

Artykuł 36 Crazyfists, All Hail The Yeti, ’68 – Warszawa (09.02.2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Wieczór rozpoczął punktualnie o 20.00 nieznany mi do tej pory skład Skeletonwitch. Panowie sygnują się metką metalu ekstremalnego (jakby metal to było mało), ale tyle tu naleciałości różnych pobocznych gatunków (i black, i melo-death, i thrash), że niespecjalnie zamierzam wnikać, co rzeczywiście grają. A zagrali mocno, energicznie i cholernie gorliwie! Dwie gitary, bas i konkretna perkusja, plus żywe srebro na wokalu, to zawsze dobra mieszanka. O ile nie jestem fanką – kolokwialnie rzecz ujmując tzw. napierdalanki – tak w przypadku Skeletonwitch dało się poczuć tę energię. Frontman Adam Clemans z uprzejmością portiera kłaniał się publiczności, wyginał na wszystkie strony, a i klęknął, zionąc swoim wokalem potężnie i z uczuciem. Z emocjami. Z wściekłością. Ciekawe zjawisko, na pewno przyjrzę im się lepiej następnym razem. Muzycy promują w Europie swoją najnowszą EPkę The Apothic Gloom.

(Setlista jest na ostatnim zdjęciu)

[ngg_images source=”galleries” container_ids=”457″ display_type=”photocrati-nextgen_basic_thumbnails” override_thumbnail_settings=”1″ thumbnail_width=”100″ thumbnail_height=”50″ thumbnail_crop=”0″ images_per_page=”24″ number_of_columns=”6″ ajax_pagination=”0″ show_all_in_lightbox=”0″ use_imagebrowser_effect=”0″ show_slideshow_link=”0″ slideshow_link_text=”[Pokaz zdjęć]” template=”/home/platne/serwer16360/public_html/kvlt/wp-content/plugins/nextgen-gallery/products/photocrati_nextgen/modules/ngglegacy/view/gallery-caption.php” order_by=”sortorder” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”500″]

Krótka przerwa, zmiana instrumentarium na podium i w ciągu 5 minut klub wypełnił się tłumem. Przyznam, że dawno nie widziałam tak skrajnego przekroju wiekowego publiki – od młodzianek i młokosów, po sędziwych i dostojnych bywalców niejednego koncertu spod znaku metalu (te naszywki na bezrękawnikach – szał!). Już w czasie montażu perkusji, pod sceną zrobiło się tak duszno, że moment rozpoczęcia był nie tyle ekscytujący, co trochę i niepokojący. Kvelertak nie do końca się mieści(ł) w moich upodobaniach, ale jest to zespół, który ma coś, przy czym warto się zatrzymać – niejednoznaczność: może to rock podkręcony do granic możliwości, może metal wymieszany z punkiem i z dumą nie stroniący od hard-rocka. I jeszcze śpiewają (głównie drą się niemiłosiernie) w ojczystym języku, a przez ortodoksów blacku określani są mianem niedostatecznie trv. Uwielbiam takie hybrydy, w muzyce których wszystko się zgadza, mimo że…nic się nie zgadza! Formacja promuje właśnie swoją trzecią płytę Nattesferd (recenzja), bardzo dobrze odebraną, i w Polsce świetnie znaną. I jak się zaprezentowali? Ano tak: Kvelertak nie bierze jeńców, poraża brzmieniem i morduje energią. Konkretne blasty i żywsze niż Chodakowska na sterydach gitary, charakterystyczny wokalista bez wytchnienia miotający się po niewielkiej scenie i publika tak nakręcona, że Hydro znów wypełniła się oparami (kto nie był na tego typu koncercie w tym zacnym klubie wyjaśniam: kapało z sufitu). W otwierającym Dendrofil For Yggrasil od razu rozpętało się piekło, tzn. pierwszy młyn i nieśmiałe stage divingi. Wokalista ku uciesze wszystkich zebranych zaprezentował się w bardzo udanym stylistycznie looku – goła, wytatuowana klata, a na głowie maska na wzór sowy z rogami (obowiązkowo), kryształami i świecącymi oczami! Ot, taki radosny wiking. I zarządził – czas właściwie się zatrzymał.  Sekstet promował głównie najnowszy materiał, ale pojawił się też cały przekrój ich najlepszych numerów. Z  Nattesferd, oprócz otwierającego popłynęły m.in. van-halenowski wydłużony 1985 ze świetnym przerywanym intro, brudny  Bronsegud, Ondskapens Galakse, czy dziewięciominutowy moloch Heksebrann; z Meir zabrzmiały np. Månelyst czy euforyczny, żwawy Kvelertak, przy którym publika totalnie zawrzała; i nie zabrakło rodzynków z pierwszego albumu, jak Mjød, Nekroskop czy Offernatt. Bisy były dwa, żeby się nie rozdrabniać. Przerywników brakło, bo i po co przy takim natężeniu rozruszanego tłumu, który oprócz fantastycznych szaleństw na środku sali koncertowej ochoczo wyrywał się do dzielenia sceny z przedmówcami. Były więc skoki non stop, wokalista Erlend Hjelvik też sobie ich nie żałował, wraz z rykami i cyrkami na rękach fanów, saltami i pozami, o których może niekoniecznie będę chciała pamiętać. Konferansjerki nie było, prócz polskiego „dziękuję”, które oczywiście wprawiało w kontemplację. Żart – euforia do potęgi! W końcowym numerze, kiedy zdawać by się mogło, że za chwilę wszyscy pomdleją ze zmęczenia – nic z tych rzeczy! – zespół zaprosił fanów na scenę i wspólnie pląsali w rytm szatańskich riffów. 

(Setlista jest na ostatnim zdjęciu)

[ngg_images source=”galleries” container_ids=”458″ sortorder=”7913,7915,7916,7917,7918,7919,7920,7921,7922,7923,7924,7925,7926,7927,7928,7929,7930,7931,7932,7933,7934,7935,7936,7937,7938,7939,7940,7941,7942,7943,7944,7945,7946,7947,7948,7950,7949,7951,7914″ display_type=”photocrati-nextgen_basic_thumbnails” override_thumbnail_settings=”1″ thumbnail_width=”100″ thumbnail_height=”50″ thumbnail_crop=”0″ images_per_page=”39″ number_of_columns=”6″ ajax_pagination=”0″ show_all_in_lightbox=”0″ use_imagebrowser_effect=”0″ show_slideshow_link=”0″ slideshow_link_text=”[Pokaz zdjęć]” template=”/home/platne/serwer16360/public_html/kvlt/wp-content/plugins/nextgen-gallery/products/photocrati_nextgen/modules/ngglegacy/view/gallery-caption.php” order_by=”sortorder” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”500″]

Podsumowując, ten koncert to istny wybuch – emocji i radości grania. Muzycy zagrali z przyjemnością, szaleńczo dynamicznie, i nie sposób było nie wejść w ten klimat. Kvelertak pokazali się jako równi goście, którzy lubią łoić, pić w międzyczasie (i dzielić się płynami z publiką) i zwyczajnie bawić się do upadłego. Co ciekawe, warto pamiętać jak długą drogę przebyli. Nikomu nieznany norweski zespół z pomysłem na inną formę metalu/hard-rocka, dema rozdawane w street teamach, aż do koncertów na największych festiwalach u boku Alice In Chains, Slayera czy Metalliki. Nie najgorzej. Przyznam się teraz na koniec do jednego: nie spodziewałam się takiego obrotu sprawy. Jasne, przyjaciele wspominali, że Panowie są legendarnie żywiołowi, ale opinie są przecież zawsze subiektywne. Trochę potraktowałam ten koncert jak walkę Pudziana z Popkiem – niby silą się na poważnie, ale jest trochę zabawnie i podśmiechujkowo. Jakże się pomyliłam i kajam się w pas, bo koncert Kvelertaka był jednym z najlepszych w tym roku.

Do następnego!

Artykuł Kvelertak, Skeletonwitch – Warszawa (18.11.2016) pochodzi z serwisu KVLT.