Po zrobieniu odpowiedniego researchu doszedłem do wniosku, że, pomimo sporego poślizgu między rozpoczęciem działalności, a wydaniem debiutu, muzycy podchodzą bardzo profesjonalnie do grania i przy okazji Empyrean przygotowali pełnowartościowy produkt pozbawiony jakichkolwiek kompromisów. Materiał brzmi profesjonalnie, jest dopracowany w każdym calu. Choć rodzaj muzyki granej przez Hypermass dźwiękowo mógł uciec do przesadnej sterylności, tu udało się utrzymać balans między czystością, a kochanym przez metalowców wylewem mięsa. Wykonanie okładki i layoutu zlecono Costinowi Chioreanu, którego prace można podziwiać chociażby na płytach Feral, Necrophobic, Ghost, Night in Gales czy Darkthrone – pierwsza liga. Obraz zdobiący front Empyrean kojarzy mi się z grafikami takich zespołów jak Protest the Hero i August Burns Red.

Muzycznie Hypermass nie jest łatwy do klasyfikacji, jednakże kierując się wizerunkiem scenicznym i pewnymi wpływami uzycznymi, sposobem aranżu, postawiłbym na progresywny metalcore bardzo silnie wymieszany z klasycznym metalem. Muzycy nie boją się eksperymentować, można usłyszeć tu inspiracje black metalem obok wyraźnych nawiązań do Dream Theater. Mięsisty death metal zestawia się z graniem rodem z odlotów w stylu Devina Townsenda. Co zaskakujące, wszystko funkcjonuje tu w naturalnej symbiozie, nie psując ogólnego odbioru. Słuchając płyty ani razu nie miałem uczucia, że coś wciśnięto na siłę – każdy element został przemyślany i świadomie wykorzystany. Za to należą się Hypermass brawa. Taki debiut na pewno będzie ciężko przebić, aczkolwiek podjęta tu muzyczna różnorodność pozwala na rozwój w dowolnym kierunku, co może być szansą, ale i wyzwaniem.

Na tym etapie jedyna rada, jaką mógłbym dać, to poszukanie ciut większej rozpoznawalności poszczególnych utworów, ich refrenów i pomiędzy samymi kompozycjami. Płyta ma to do siebie, że w pierwszym kontakcie wbija słuchacza swą świeżością i pomysłami, ale przy kolejnych odsłuchach trochę gubi uwagę odbiorcy w bogatej zalewie aranżacji i częstych zmian. Musiałem przebrnąć przez ten okres „uczenia” się materiału i ostatecznie cieszę się, że to uczyniłem. Empyrean będzie często gościł w moim odtwarzaczu, a sam zespół będę miał na radarze – pokładam w nim spore nadzieje i liczę na kolejne zaskakujące albumy.

Artykuł HYPERMASS – „Empyrean” (2022) pochodzi z serwisu KVLT.

„Clouded Visions” to prawie 25 minut bardzo różnorodnych kompozycji. Rzeczywiście na opisywanej ep głównym prym wiedzie melodyjny death, który jest zagrany naprawdę zgrabnie i nie można odmówić muzykom umiejętności. Jednak czy muzycy wywiązali się z pozostałych obietnic? Tutaj już jest zdecydowanie gorzej. Jak długo bym nie słuchał tego materiału, tak niestety nie mogę doszukać się tutaj ani jednego odwołania do skandynawskiego black metalu, nie doznałem ani jednej thrash metalowej zagrywki, a tym bardziej nie usłyszałem nawet jednej progresywnej nutki. Co w takim razie otrzymujemy? Na najnowszym wydawnictwie norweskiego kwintetu wręcz wylewa się duża dawka dźwięków spod znaku metalcore/deathcore, którego pochodzenie można w ciemno przypisać Stanom Zjednoczonym. Tak więc dostajemy masę wrzasków, bujane rytmy, tony szybkich solówek i zwolnienia, które prawdopodobnie mają nas nastroić przed nieobecnym pierdolnięciem. Przywodzi mi to na myśl Caliban, The Black Dalhia Murder czy Maroon lecz w o wiele słabszym wykonaniu. I powiem szczerze, że nie słucha się tego aż tak bardzo źle lecz mam jedno, bardzo poważne zastrzeżenie – po co w takim razie reklamować pustymi hasłami materiał, który jest zupełnie inny od naszych oczekiwań i zapowiedzi ? Dla mnie jest to zupełnie bez sensu i stawia zespół w trochę niefajnym świetle. Bo chyba każdy byłby rozczarowany gdyby po otworzeniu Milki otrzymał ładnie opakowaną tabliczkę gorzkiego wyrobu czekoladopodobnego. Szkoda, bo chociażby w tytułowym „Clouded Visions” można usłyszeć, że muzycy mają wyobraźnie o muzyce, ale to chyba jeszcze nie ten moment by próbować zdobywać świat. To za co mogę pochwalić zespół to naprawdę ładne brzmienie i dobra produkcja ep, która została wydana własnym nakładem. Naprawdę ciężko zorientować się, że mamy do czynienia z materiałem nagrywanym w (uwaga) szkole.

Nie lubię przyznawać niskich ocen bo zazwyczaj są one odzwierciedleniem bardzo słabej muzyki. W przypadku Hypermass dostajemy niewkurwiające i możliwe do przesłuchania dźwięki, którym byłbym skłonny dać nawet 1,
a może i 2 dwie noty więcej, ale reklamowanie swojego wydawnictwa hasłami zupełnie nie adekwatnymi do zawartości jest po prostu w złym guście. Być może debiutancki album spowoduje, że dostrzegę masę zapowiadanych nawiązań. Jednak jeżeli mamy się skupić na tym co mamy tu i teraz to poczułem się rozczarowany,
a w ustach mam nadal gorzki smak taniej słodyczy.

Artykuł HYPERMASS – „Clouded Visions” (2015) pochodzi z serwisu KVLT.