Projekt Hatari powstał w 2015 roku, a na koniec roku 2017 ukazał się ich debiutancki materiał w postaci EP. Szersze grono poznało zespół na początku 2019 roku, gdy muzycy w ramach żartu zgłosili się do krajowych eliminacji przed Eurowizją, podczas których zdeklasowali konkurencję i stali się kolejnym nieszablonowym pretendentem podczas festiwalu kiczu i piosenek o miłości. Piosenka pod tytułem Hatrið mun sigra (isl. Nienawiść przetrwa) zajęła ostatecznie dopiero dziesiąte miejsce, ale widok tancerzy w strojach, nawiązujących do praktyk BDSM, mocna muzyka elektroniczna i agresywne, krzykliwe wokale sprawiły, że finał Eurowizji 2019 był jednym z barwniejszych. Kompozycja, dzięki której Islandczycy są dziś znani poza granicami swojego kraju, znalazła się również na ich tegorocznej płycie.

W sumie na albumie Neyslutrans znaleźć można trzynaście utworów, które stylistycznie zderzają ze sobą dwa kontrastujące światy muzyki elektronicznej. Z jednej strony dominują tu wpływy aggrotechu, dark electro, industrialu, zaś w opozycji do nich stoi lżejszy synthpop czy electroclash. Z pewnością fani całej twórczości zespołu Ministry będą usatysfakcjonowani takim połączeniem. Mocniejsza strona Hatari nawiązuje również do takich kapel, jak Combichrist czy Hocico. Również sympatycy Front Line Assembly i Die Form nie powinni przejść obok Neyslutrans obojętnie.

Wspomniany już singiel Hatrið mun sigra, ale również otwierający płytę Engin Miskunn stanowią zapowiedź tego, co usłyszeć można na krążku. Muzyka Hatari charakteryzuje się przede wszystkim złożonością agresywnych bitów i prostych melodii, których zwieńczenie stanowi ostra melorecytacja Matthíasa Haraldssona, połączona z dream popowym śpiewem Klemensa Hannigana. Deklamacje, poruszające antykapitalistyczne i negatywistyczne tematy, wykrzykiwane w stylu harsh electro, stanowią znak rozpoznawczy grupy. Najlepiej wypada to w numerach Spillingardans czy 14 Ár. Ciekawie prezentuje się kompozycja Klefi / صامد, w której stery za mikrofonem przejmuje palestyński piosenkarz Bashar Murad, otwarcie występujący przeciw opresji Izraela wobec swoich rodaków. Swoją drogą, podczas finałów Eurowizji (odbywających się, o zgrozo, w Tel Awiwie) grupa Hatari występowała z flagą Palestyny, za co została ukarana grzywną. Podczas nagrywania płyty, muzycy zaprosili też kilku islandzkich artystów, reprezentujących scenę popową, ale i hip hopową. Neyslutrans stała się zatem przestrzenią twórczą do realizacji zapadającego w pamięć międzygatunkowego projektu, gdzie znajdzie się miejsce dla industrialu, synthpopu, punku i innych styli.

Prawdopodobnie nie usłyszałbym nigdy o Hatari, gdyby nie ich udział w Konkursie Piosenki Eurowizji. Dekadę temu zdarzyło mi się potupać nogami do Combichrist i Ministry, ale to było dawno temu i nieprawda. Hatari traktuję jako odskocznię od muzyki, która na co dzień króluje w moim odtwarzaczu. W przypadku tej kapeli mamy do czynienia z bardzo dobrą produkcją, świetną jakością i pomysłowością, która dla wielu może być zbyt kontrowersyjna. Jest to na tyle interesujący projekt, że w końcu zdecydowałem się podzielić z Wami moimi przemyśleniami na temat islandzkiego techno-punka ze skórami, pejczami i kolcami w roli głównej. Oby więcej takich nietypowych występów na jałowej Eurowizji!

Artykuł HATARI – „Neyslutrans” (2020) pochodzi z serwisu KVLT.

Muzycy stojący za projektem Helfró do nowicjuszy nie należą. Obaj Panowie znają się z death metalowego Ophidian I, gdzie Símon Þórólfsson odpowiedzialny jest za gitary, zaś Ragnar Sverrisson zajmuje miejsce za zestawem perkusyjnym. Doświadczenie wyniesione ze wspomnianej grupy wpływa na stylistykę, którą znajdziemy wśród ośmiu kompozycji na Helfró. Bezkompromisowy, solidny black metal, przyprawiony rozpędzonymi i dzikimi inspiracjami death metalem – tak pokrótce można opisać zawartość albumu Islandczyków.

Materiał rozpoczyna się świetnym Afeitrun, zbudowanym na klimatycznym, narastającym gitarowym wstępie, po którym na scenę wjeżdża artyleria w postaci powykręcanych motywów gitarowych i absorbujących riffów. Zniszczenie sieje tu potężna perkusja, z której wypluwane są szybkie i agresywne blasty. Uwielbiam moment przełamania stylu w połowie utworu, gdzie pojawia się głęboki growl, opatrzony chwytliwym riffem. Na plus wypada też połączenie dwóch kolejnych kompozycji. Przejście pomiędzy nimi nie daje ani chwili wytchnienia. Ta z kolei znajduje swoje miejsce w następnym kawałku, Þrátt fyrir brennandi vilja, gdzie mamy do czynienia z nieco wolniejszym tempem, choć gitary i perkusja nadal oparte są o bezlitosne i mocne uderzenia. Tak już jest do samego końca. Duet z Islandii nie bierze jeńców, ani na chwilę nie składa broni i serwuje swoim odbiorcom przyzwoity mariaż black i death metalu.

Helfró to kawał porządnej muzyki dla fanów klasycznego, nieprzekombinowanego blacku. Duet z Islandii być może nie odkrywa gatunku na nowo, ale dokłada swoją cegiełkę w składaniu hołdu prekursorom gatunku. Ten album to sentymentalna podróż. Pozbawiona zaskakujących momentów, ale pełna znanych i lubianych miejsc. Warto w nią wyruszyć.

Artykuł HELFRÓ – „Helfró” (2020) pochodzi z serwisu KVLT.

Wydana pod szyldem Dark Essence Records płyta Orsök to debiutancki longplay kwintetu z Islandii. Muzycy wydali do tej pory demo, prezentując światu dwie obiecujące kompozycje, które pozostawiły po sobie pewien niedosyt. Dobrze zapowiadający się wtedy materiał aż się prosił o rozwinięcie w postaci pełnego albumu studyjnego. Po czterech latach w końcu ukazał się trwający nieco ponad czterdzieści minut materiał Nyrst. Zapnijcie pasy, bo może to być jeden z ważniejszych debiutów tego roku.

Islandzka grupa pewnym krokiem stąpa po wytyczonych przez Norwegów w latach 90. ścieżkach, prezentując black metal w jego surowej, zimnej i pozbawionej zbędnych komplikacji wersji. Oprócz oczywistych inspiracji Mayhem czy Darkthrone, kwintet z Rejkiawiku zajmuje swoje miejsce gdzieś pomiędzy krajanami z Misþyrming i Auðn. Z jednej strony spada na nas grad ciężkich riffów i blastów, z drugiej zaś pojawiają się bardziej atmosferyczne przejścia i zwolnienia tempa. Otwierający płytę utwór Æðri verur przypomina prawdziwie mroźny zimowy pejzaż – piękny i uśpiony, a jednocześnie pełen niepokoju i czyhającego zła. Surowy i zimny klimat towarzyszy nam aż do końca albumu. Nie ma tu miejsca na symfoniczne wstawki, nowoczesne efekty i kombinacje. Warstwa instrumentalna może i jest nieco przewidywalna, momentami wręcz wtórna i dobrze znana sympatykom czarnego metalu. Nie można za to powiedzieć, że krążek Orsök jest oklepany czy nudny. Partie wokalne świetnie dopełniają mroczny styl, w którym lubują się muzycy, a krótki przerywnik w postaci Athöfn, otwierającego stronę B płyty w stylu klimatycznego ambientu, buduje nastrój przed kolejnymi dwoma utworami. Otrzymujemy wspaniale zaaranżowane zwieńczenie albumu, którego słuchanie to czysta przyjemność. Nyrst, jak sama nazwa wskazuje, faktycznie wysuwa się „najbardziej na północ”, w stronę nieprzebytych lodowych krain, skąd czerpać można nieskończenie wiele inspiracji przy tworzeniu agresywnego i srogiego black metalu.

Niewielki wyspiarski kraj, położony z dala od kontynentu, gdzie mieszka ledwie około trzystu pięćdziesięciu tysięcy ludzi wciąż zaskakuje. Wyrastające ostatnio jak grzyby po deszczu kapele black metalowe są najlepszym dowodem na to, że Islandczycy są niezwykle ambitnym i twórczym narodem. Mając za sobą kilka odsłuchów Nyrst, ale i innych zespołów, które niedawno zadebiutowały na lokalnej scenie, trudno się nie zgodzić ze wspomnianym przeze mnie wcześniej komentarzem. Najbliższe lata należeć będą do black metalu z lodowej wyspy.

Artykuł NYRST – „Orsök” (2020) pochodzi z serwisu KVLT.

I muszę przyznać, że połączenie to niezwykle udane. Decyduje o tym ciepły, melodyjny, ale też oddający różne emocje głos artysty – Ólafsson nie jest wokalnie jednowymiarowy i używa różnych środków, od niskiej melorecytacji po falset. Niemniej istotna jest tu też naturalna zdolność do komponowania wpadających w ucho, ale nie banalnych muzycznych tematów.

Ale nie udałoby się to wszystko tak dobrze, gdyby nie detale. Trzeba przyznać, że każdy z licznych gości wniósł na płytę szczyptę czegoś wyjątkowego. Choć zdarzają się tu bardzo kameralne, minimalistyczne utwory (Walls, ambientowy Seamless), to jednak w większości przebija się bogate instrumentarium, wykorzystane jednak z głową, bez popisywania się. Skrzypce, altówka, wiolonczela, gitara akustyczna i elektryczna, ukulele, pianino Rhodesa, organy Hammonda, syntezator, w końcu eteryczne kobiece wokale (Sólveig Ásgeirsdótti i Ida Langthejm Christensen) – wszystko zostało zaaranżowane ze smakiem i z wyczuciem. Album ten ma wielu drugoplanowych bohaterów, a sporą zabawę dla słuchacza może stanowić wyłowienie tych wdzięcznych drobnostek. Ragnar i jego goście nie atakują słuchacza nawałnicą dźwięków (nawet jeśli kompozycja zmierza do rozbudowanych, chóralnych finałów jak w Southern Nights czy Photograph), ale skuteczność przedkładają nad efektowność.

Płyta m.i.s.s. przynosi oczywiście moc amerykańskich inspiracji, jednak nie są one dosłowne. Może jedynie rdzenny Muddy Waters, hołd dla wielkiego bluesmana z Delty, albo lekko soulowo-gospelowy, chóralny finał Southern Nights, mocniej umocowują się w tradycji Południa. To dobrze, Ólafsson jest w końcu wikingiem. Fałszywie byłoby udawać kogoś innego. Jak zatem przystało na skalda z wyspy gejzerów, muzyczne i liryczne inspiracje widokiem bezkresu wielkiej rzeki Ragnar przekłada na intymny, ale zrozumiały dla każdego język, w którego zaśpiewie wybrzmiewa radość, zachwyt chwilą, nostalgię, przestrzeń… Ktoś powie, że to tylko popowe piosenki. Sądzę, że kryje się za nimi jednak pewna szlachetność i urok. Polecam zatem tym, którzy szukają wyciszenia, a nie godzą się na balladową nudę.

Warto dodać, że Ragnar Ólafsson odwiedza nasz kraj z godną podziwu regularnością, a dzięki swojemu polskiemu wydawcy, Borówka Music, wizyty te okraszone są dość intensywnymi trasami. I niekoniecznie składają się na nie wizyty w największych z polskich miast. Sprawdzajcie zatem, możecie doczekać się Ragnara i na waszym, lokalnym podwórku.

Artykuł RAGNAR ÓLAFSSON – „M.I.S.S.” (2020) pochodzi z serwisu KVLT.

Już debiut kwartetu, zatytułowany po prostu Lucy In Blue, zdradzał spore umiejętności i wrażliwość muzyków zasłuchanych w Pink Floyd przede wszystkim, ale nie tylko, bo muzycznych tropów można było znaleźć w ich nagraniach całkiem sporo. Być może poprzednia płyta była bardziej efektowna niż In Flight, pozornie bogatsza w pomysły, mocniejsza pod względem zastosowanych środków, jednak niektóre z zawartych na niej nawiązań mogły nieco razić zbytnią dosłownością – jakby zespół nieco cynicznie kopiował pewne patenty (inna sprawa, że momentami w sposób mistrzowski). Tym razem mamy do czynienia z większą subtelnością działań.

Owszem, wciąż rozpoznamy w twórczości Lucy In Blue floydowskie klimaty – już wstęp do pierwszej części otwierającej płytę kompozycji Alight, Pt. I bliski jest kołyszącym, sennym dźwiękom Breath (In the Air) z Dark Side Of The Moon, a praca sekcji rytmicznej w pewnym fragmencie tytułowego In Flight mogłaby być wzięta z albumu Wish You Were Here. Znajdziemy tu też pewną baśniową zwiewność propozycji Camel albo Genesis, słyszalną przede wszystkim w analogowych, klawiszowych plamach, które przenoszą nas myślami do innych wymiarów. Z kolei gitara Gíslasona pod koniec znakomitego Respire zabrzmi bardzo „frippowsko” (duch King Crimson także jest obecny na tym albumie, zwłaszcza w melodyce). Niemniej poprowadzone to wszystko z taką finezją, wyczuciem, lekkością, jakąś mistyczną, podskórną tajemnicą, że zwyczajnie In Flight przykuwa uwagę i czaruje słuchacza, a pewne słyszalne inspiracje nie zabierają przyjemności obcowania z propozycją Islandczyków.

Zespół stawia na prostotę środków, podaną jednak w formalnie rozbudowanych kompozycjach. Można odnaleźć w nich sporo klimatu i raczej nastrojowych pejzaży, ale muzycy potrafią też pobawić się rytmiką, nieco bardziej poszaleć, ciut odpłynąć, może nawet zaniepokoić, albo po prostu podać dźwięki z większym nerwem (jak w Matricide albo w Tempest). In Flight to jednak płyta bardzo oniryczna (ale nie usypiająca), pełna melodii, snująca się z pozoru leniwie, ale jednocześnie zanurzająca słuchacza w oceanie intensywnych, lekko psychodelicznych doznań, które zmuszają do uwagi. Potrafią na tym wydawnictwie zachwycić detale – a to prosta melodia (motyw przewodni z początku Respire czy tytułowego In Flight), a to interesujące harmonie wokali (Alight, Pt. II), albo rozedrgana gitara akustyczna (początek Núverandi), czy w końcu bogactwo klawiszowych rozwiązań (od dźwięków fortepianu, poprzez hammondowe zagrywki, po niemal meletronowe ściany dźwięku) serwowanych przez Jónssona.

Jedno jest pewne – płyta In Flight to album, który miłośnicy art rocka i wintydżowych, lekko psychodelicznych klimatów muszą sprawdzić. Wierzę też, że muzyka Lucy In Blue może przypaść do gustu nie tylko fanom prog rockowych gigantów sprzed dekad, ale też tym, którzy zasłuchują się w nowszych dokonaniach Opeth – w końcu także spadkobiercach tamtej tradycji – czy miłośnikom retro klimatów przywoływanych przez Jacco Gardnera albo The Coral (zwłaszcza z okresu jednego z moich ulubionych albumów, The Curse Of Love).

Ktoś powie – no dobrze, wszystko się tu zgadza, tyle tylko, że szlaki wytyczali giganci, a młodzi muzycy poszli ich tropem. Może. Natomiast wiem na pewno, że będę do nagrań chłopaków powracał i z niecierpliwością wyczekiwał kolejnych albumów. Intuicja podpowiada mi, że Lucy In Blue stać na jeszcze więcej, a przebłyski genialności, które niewątpliwie słychać na In Flight można rozwinąć w coś, co pozwoli – zwłaszcza przy zwiększonej dawce oryginalności – zajść naprawdę daleko. Na razie nie padłem na kolana, ale przyklęknąłem przed nimi. Czy ocena jest zawyżona? Może ciut. No i nieładnie rozpieszczać tak młody zespół zbyt dużą ilością pochwał. Z drugiej strony warto odnotować pojawienie się płyty niosącej ze sobą całkiem sporą dawkę dźwiękowej magii.

Artykuł LUCY IN BLUE – „In Flight” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Katla to duet. Bębni w nim i odpowiedzialny za stronę wizualną jest Guðmundur Óli Pálmason, znany po prostu jako „Gummi”, były perkman post-metalowego Sólstafir, o którego niespodziewanym rozstaniu z tym znanym zespołem było dość głośno w mediach. Za warstwę wokalną i pozostałe instrumentarium odpowiedzialny jest Einar „Eldur” Thorberg. Na pewno nie są Wam obce black metaowe kapele Curse oraz Fortíð, w których się udziela. Zderzenie dwóch różnych muzycznych światów jest na płycie Móðurástin wyraźnie odczuwalne, co powoduje, że osiem kompozycji, zawartych na tym krążku, otwiera nowe drzwi fanom post-rockowego i atmosferycznego grania.

Całość rozpoczyna rewelacyjny instrumentalny numer Aska, który zarysowuje tło dla kolejnych utworów. Nie obraziłbym się, gdyby ktoś mi sprzedał longpleja utrzymanego w całości w takim klimacie. Trzy kolejne kompozycje mijają szybko, przenosząc słuchacza na rozległe krajobrazy post-rocka i post-metalu. „Gummi” tradycyjnie daje popis wzorowego grania na garach. Jego absencja na ostatniej płycie Sólstafir jest bardzo boleśnie odczuwalna, chłop robi bowiem świetną robotę za zestawem perkusyjnym, co powoduje, że każdy kawałek z jego udziałem to uczta dla uszu.

Piąty z kolei Hreggur ma w sobie „to coś”. Atmosferyczny wokal, wysublimowane gitarowe granie, a do tego potężna, typowo black metalowa rytmika powodują, że ten centralny punkt programu jest genialną kulminacją całego albumu. Numer Kul ciągnie dalej ten ciężki wózek, tym razem przy wsparciu damskiego wokalu i bardziej depresyjnych krzyków, które występują obok bardziej tradycyjnego śpiewu. Bardzo pokręcony i dziwaczny utwór, który w pewien sposób odznacza się na tle reszty materiału.

Po potężnych ciosach przychodzi czas na wyciszenie w postaci tytułowej kompozycji Móðurástin, gdzie próżno szukać ciężkich riffów, twardego rytmu i agresji. Niemniej jednak nie jest to pościelówa, tylko piękna, poetycka opowieść muzyczna o matczynej miłości, od której, zdaniem twórców, nie ma na świecie niczego silniejszego. Dość nietypowe oświadczenie, jak na twardych metalowców, prawda?

Zwieńczeniem tego post-wszystko pomnika jest spokojna i mroczna kompozycja Dulsmál, która swą emocjonalnością i dość rozbudowanymi zmianami motywów daje obraz niezwykłego islandzkiego pejzażu, który przewija się przez cały album – z jednej strony surowe pustkowia, a pośród nich koegzystencja ognia i lodu. A pośrodku tego landszaftu monumentalny wulkan Katla…

Móðurástin nie jest krążkiem dla każdego. Zatwardziali zwolennicy tradycyjnej, starej szkoły black metalu powinni omijać ten materiał szerokim łukiem. Co z fanami post-rockowego budowania szerokich muzycznych krajobrazów? Trudno wskazać właściwą odpowiedź. Jestem jednak pewien, że współczesne eksperymenty międzygatunkowe idą w dobrym kierunku, a projekt Katla jest najlepszym tego przykładem. Nieważne jaką metkę przyczepicie islandzkiemu duetowi, ich najnowsze dzieło jest czymś wyjątkowym, świeżym i zaskakującym. Trzeba tylko oddać się temu klimatowi w pełni.

Artykuł KATLA – „Móðurástin” (2017) pochodzi z serwisu KVLT.

Już otwierający numer Verold Hulin zwiastuje typowe dla Auðn konstrukcje – przeplatane subtelnymi melodiami z werwą raw black metalu. Bez zmian pozostała również kwestia wokalna, z którą dzielnie mierzy się Hjalti Sveinsson, zawodząc w języku islandzkim, i tym samym bezwzględnie pozbawiając mnie szans na zrozumienie choćby jednego słowa. Kolejny na płycie utwór to Lífvana Jörð, niesie ze sobą potężny ładunek energetyczny, jak skok na głęboką wodę. Nie brakuje monumentalnych fragmentów, pojawia się krótka solówka, a jednym z charakterystycznych momentów jest „rozedrgany” riff: podobny motyw wykorzystany jest również w dwóch kolejnych Haldreipi hugans oraz Prisund. Za nastrojową balladę można uznać Ljósaslæður, a na pewno jej początek, złożony z głębokich, czystych dźwięków. W opozycji do wolnej gitarowej melodii, równolegle wyrywa się z uścisku żwawa perkusja. Zdecydowanie mocnym, kolejnym kawałkiem na płycie jest Blóðrauð Sól, uwagę zwraca niższy, groźniej brzmiący skrzek, który jednak nie utrzymuje się długo. Całość kompozycji jest zróżnicowana i intrygująca, prezentująca posępniejsze i bardziej ponure oblicze. Znacznie łagodniejsze Skuggar z idyllicznym intrem łatwo zapada w pamięci, w skrajnych przypadkach może być powodem bezsenności. Odnoszę wrażenie, że muzyka we wcześniejszych utworach jest przesiąknięta chłodem, tu natomiast miękkie i czyste melodie wydają się cieplejsze. Do końcowego utworu I Halmstraid Held Auðn tchnęli burzumowego ducha z okresu Fallen, podkręcając tempo i tworząc bardziej zwartą, homogeniczną ścianę dźwięków.

Ile zespołów, tyle różnych twarzy black metalu. Dla Auðn kanwą są drugofalowe zespoły, jak Burzum czy Mortuary Drape, jednak ich dokonania potrafią przełożyć na własny styl. Składowymi Auðn pozostają szorstki wokal Hjaltiego, melodyjność oraz niepowtarzalny nastrój. Oczekiwania do nowej płyty zespołu były spore i tym razem nie mogę mówic o rozczarowaniu. Farvegir Fyrndar zdaje egzamin.

Ocena: 9/10

Artykuł AUÐN – „Farvegir Fyrndar” (2017) pochodzi z serwisu KVLT.

Od wydania ostatniego krążka Sólstafir minęły trzy lata. Ótta była zwrotem ku bardziej delikatnemu brzmieniu i większej różnorodności kompozycji. Nie wywoływała jednak takiego zaskoczenia jak poprzednie albumy grupy. Islandzcy kowboje chyba na dobre zamienili black metal na post-rock, bowiem Berdreyminn bardziej wpisuje się w format stonowanego i melodyjnego krążka, niż konkretnego uderzenia, jak w przypadku albumu Köld. Warto odnotować, że zespół w 2015 roku rozstał się ze swoim bębniarzem Gummim, którego bicie w gary stanowiło poniekąd trzon Sólstafir. Mówi się, że kapela jest tak dobra, jak jej perkusista. Czy Islandczycy stracili zatem na tej zmianie?

Najnowsze wydawnictwo grupy otwiera solidny cios w postaci Silfur-Refur, W kwestii albumowych otwieraczy Sólstafir nigdy nie zawodził. Nie inaczej jest i tym razem. Utwór jest przemyślany, łączy w sobie mocne metalowe brzmienie z czystymi motywami gitarowymi. Dalej idzie Ísafold, który został wybrany pierwszym singlem promującym całe LP. Utwór ten spowodował, że w mediach społecznościowych na zespół wylano wiadro pomyj, wytykając im masę błędów, a nawet oskarżając o plagiat, gdyż pewne partie gitarowe do złudzenia przypominają Psychonaut grupy Fields of the Nephilim. W moim odczuciu Ísafold jest typową piosenką radiową, która stylistycznie odbiega najdalej od dotychczasowych dokonań zespołu. Czy oznacza to, że jest zła? Nie powiedziałbym. Jeśli nie porównywać jej do Fjara, to z pewnością większość hejterów nie pisnęłaby ani słowem.

Kolejnych sześć kompozycji, zawartych na Berdreyminn, to siedmio- i ośmiominutowe opusy. Hula zaskakuje wykorzystaniem smyczków, które przewodzą całej kompozycji. W Nárós instrumenty przyspieszają, ale nie na długo, gdyż Hvít sæng rozpoczyna się od kolejnego spokojnego momentu na płycie, zaś przejście ku szybszemu i mocniejszemu uderzeniu nie spełnia oczekiwań. Dýrafjörður brzmi jak wyśrubowana na siłę ballada, która łączy w sobie elementy rocka progresywnego i muzyki elektronicznej, podsyconej znów smyczkami i pianinem. Przedostatnia kompozycja to Ambátt, która spokojnie mogłaby znaleźć się na płycie zespołu Muse. Klawisze w tym numerze brzmią jakby były oderwane od reszty, trudno znaleźć tu ład i skład. Cała nadzieja w zamykającym całość utworze Bláfjall. Przynajmniej ta kompozycja jest daleka od rozczarowania. Są tu elementy rocka gotyckiego, przejawiające się przez brzmienie organów, a także rocka progresywnego, dzięki swojej złożoności.

Gdyby nie słuchać tej płyty w kontekście twórczości Sólstafir, to może końcowa ocena byłaby wyższa. To zrozumiałe, że grupa ewoluuje i wciąż poszukuje nowych ścieżek, ale tym razem niestety zabrnęła w ślepą uliczkę. Choć podoba mi się ta swoista klamra kompozycyjna, jaką stanowią najpotężniejsze uderzenia w postaci otwierającego i zamykającego album utworu, to jednak pozostała zawartość znacząco odbiega od szlaków wytyczonych do tej pory przez kapelę. Cholernie brakuje mi mocnego uderzenia, jakie serwował Gummi. Na pochwałę w moim odczuciu zasługuje warstwa liryczna wyłącznie w języku islandzkim. Cudowna jest też okładka Berdreyminn. Szkoda tylko, że to, co kryje się pod nią i zostało zapisane na płycie, w ostatecznym rozrachunku pozostawia wiele do życzenia. Z drugiej strony przynajmniej nie jest to synthpop dawnych black metalowców z Ulver. Na razie.

Artykuł SÓLSTAFIR – „Berdreyminn” (2017) pochodzi z serwisu KVLT.

Logn to islandzki zespół wykonujący mieszankę takich gatunków jak grindcore, hardcore czy crust. Í sporum annarra jest ich drugim albumem i zarazem jedynym, który udało mi się dotychczas posłuchać.

Niepokój okładki znajduje duże odzwierciedlenie już w pierwszym utworze płyty. Þitt rétta eðli rozpoczyna się natchnioną inkantacją, która po chwili przeistacza się w sunącego powoli molocha popędzanego dysonansowym riffem. Z bólem stwierdzam, że wspomniany niepokój niestety rozmywa się w kolejnych utworach i daje się ponownie odczuć dopiero pod koniec odsłuchu całości.

I taka niestety jest ta płyta – ma kilka ciekawych elementów, które sprawiają, że album jest wart przesłuchania, ale ma też mnóstwo wewnętrznych sprzeczności i zmarnowanego potencjału.

Duża w tym niestety wina wokalu, który stanowi najsłabszy element zespołu. I nie przeszkadzają mi nawet kompletnie niezrozumiałe dla mnie liryki wykonywane po islandzku, a niezwykle silne poczucie, że wokalista nie zawsze do końca wie co robi. Niewątpliwie za plus trzeba tutaj zaliczyć jego umiłowanie do eksperymentu – szkoda tylko, że jest to zazwyczaj eksperyment nieudany. Wystarczy posłuchać kilku utworów, aby zauważyć, że wokalista często zdaje się też nie lubić z rytmem i energią reszty instrumentów – jak w utworze Happdrætti sorgarinnar, czy kawałku tytułowym, który od mniej więcej drugiej połowy jest niemalże niszczony przez zastosowane rozwiązania wokalne. No i mamy też to płaskie, nijakie brzmienie, które przy porównaniu z brzmieniem Łukasza Myszkowskiego na The Insolent Antigamy wypada bardzo słabo. To powinno brzmieć jakby gość darł Ci się do ucha, a nie podsłuchane kłótnie na ulicy.

Co gorsza płyta jest zmiksowana w sposób uwydatniający ten wokal tak bardzo, że zagłusza on niekiedy resztę instrumentów, które to dają sobie radę całkiem nieźle. I jasne, mamy tutaj kilka niezrozumiałych zabiegów kompozycyjnych jak zdecydowanie zbyt długa pauza w Í sporum annarra, czy płynne przejścia pomiędzy utworami, które w tym wypadku niestety sprawiają, że niektóre partie płyty zbyt zlewają się ze sobą i nużą słuchacza. Kilka motywów jest też niezrozumiale zmarnowanych – jak przypominający wczesnego Mastodon początek Fórnarlömb, czy niepokojące dysonansowe motywy z Í sporum annarra zmiecione przez kilka niezwykle sztampowych riffów.
Z drugiej strony mamy te wszystkie momenty, gdzie zespół odrzuca wpływy grindcore’a, aby pójść w stronę wolniejszych i bardziej emocjonalnych kawałków – jak w utworach otwierających i zamykających płytę, które przywodzą na myśl partie Liturgy czy wspomnianego wcześniej Mastodona. Dopiero w tych chwilach mogę iść za poleceniem głosu na początku płyty, aby zamknąć oczy i poczuć wyjątkowość jaką ma do zaproponowania Logn. Niezwykle żałuję, że tak naprawdę udało im się to osiągnąć wyłącznie w tych dwóch utworach.

Pomimo tych wszystkich zarzutów i faktu, że tylko kilka utworów zagości na dłużej w moim odtwarzaczu, to polecam przesłuchać tę płytę. Ma swoje braki, ale zarazem proponuje też kilka ciekawych rozwiązań, które są niespotykane u konkurencji. Tylko niech w końcu zrozumieją, że czysty grindcore nie wychodzi im zbyt dobrze.

Autorem jest Naird (Adrian).

Artykuł LOGN – „Í sporum annarra” (2015) pochodzi z serwisu KVLT.