<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>Idle Hands - KVLT</title>
	<atom:link href="https://kvlt.pl/tag/idle-hands/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://kvlt.pl/tag/idle-hands/</link>
	<description>Niezależny magazyn muzyczny (od rocka przez wszystkie odmiany metalu)</description>
	<lastBuildDate>Thu, 27 Aug 2026 09:29:35 +0000</lastBuildDate>
	<language>pl-PL</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	

<image>
	<url>https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2020/11/cropped-kvlt-2020-logo_square-32x32.png</url>
	<title>Idle Hands - KVLT</title>
	<link>https://kvlt.pl/tag/idle-hands/</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
	<item>
		<title>Summer Dying Loud 2025 – Aleksandrów Łódzki (4-6.09.2025)</title>
		<link>https://kvlt.pl/koncerty/relacje/summer-dying-loud-2025-aleksandrow-lodzki-4-6-09-2025/</link>
					<comments>https://kvlt.pl/koncerty/relacje/summer-dying-loud-2025-aleksandrow-lodzki-4-6-09-2025/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Synu]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 18 Sep 2025 17:12:17 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Koncerty]]></category>
		<category><![CDATA[Relacje]]></category>
		<category><![CDATA[Antediluvium]]></category>
		<category><![CDATA[Aura Noir]]></category>
		<category><![CDATA[Baara]]></category>
		<category><![CDATA[Blood Fire Death]]></category>
		<category><![CDATA[Blóð]]></category>
		<category><![CDATA[Cancer]]></category>
		<category><![CDATA[Carcass]]></category>
		<category><![CDATA[Cave In]]></category>
		<category><![CDATA[Cult Of Luna]]></category>
		<category><![CDATA[Darkher]]></category>
		<category><![CDATA[Darvaza]]></category>
		<category><![CDATA[David Vincent]]></category>
		<category><![CDATA[Deus Mortem]]></category>
		<category><![CDATA[Devil's Blood]]></category>
		<category><![CDATA[Dom Zły]]></category>
		<category><![CDATA[Gallileous]]></category>
		<category><![CDATA[Gott]]></category>
		<category><![CDATA[Grave]]></category>
		<category><![CDATA[Gravekvlt]]></category>
		<category><![CDATA[Hoest]]></category>
		<category><![CDATA[Idle Hands]]></category>
		<category><![CDATA[In Solitude]]></category>
		<category><![CDATA[Inferno]]></category>
		<category><![CDATA[Mortiis]]></category>
		<category><![CDATA[Obscure Sphinx]]></category>
		<category><![CDATA[Odium Humani Generis]]></category>
		<category><![CDATA[Orange Goblin]]></category>
		<category><![CDATA[Pete Sandoval]]></category>
		<category><![CDATA[Portal]]></category>
		<category><![CDATA[samael]]></category>
		<category><![CDATA[Skyggen]]></category>
		<category><![CDATA[Summer Dying Loud]]></category>
		<category><![CDATA[sznur]]></category>
		<category><![CDATA[Taake]]></category>
		<category><![CDATA[Taraban]]></category>
		<category><![CDATA[Terrestrial Hospice]]></category>
		<category><![CDATA[Terrorizer]]></category>
		<category><![CDATA[The Night Eternal]]></category>
		<category><![CDATA[Totenmesse]]></category>
		<category><![CDATA[Tribulation]]></category>
		<category><![CDATA[Unto Others]]></category>
		<category><![CDATA[Venom]]></category>
		<category><![CDATA[Wąż]]></category>
		<category><![CDATA[Wucan]]></category>
		<category><![CDATA[Year Of The Goat]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://kvlt.pl/?p=332782</guid>

					<description><![CDATA[<p>Pora na naszą podwójną (napisaną wraz z red. Łukaszem) relację z tegorocznego Summer Dying Loud! Wrażenia z koncertów momentami pokrywały nam się&#8230;</p>
<p>Artykuł <a href="https://kvlt.pl/koncerty/relacje/summer-dying-loud-2025-aleksandrow-lodzki-4-6-09-2025/">Summer Dying Loud 2025 – Aleksandrów Łódzki (4-6.09.2025)</a> pochodzi z serwisu <a href="https://kvlt.pl">KVLT</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>Pora na naszą podwójną (napisaną wraz z red. Łukaszem) relację z tegorocznego <strong>Summer Dying Loud</strong>! Wrażenia z koncertów momentami pokrywały nam się prawie w punkt, innym razem dzieliła je przepaść &#8211; zarówno w odbiorze poszczególnych zespołów, jak i całej okołofestiwalowej atmosfery. Poniżej zapis spostrzeżeń z trzech dni muzycznej uczty w Aleksandrowie Łódzkim.</p>
<p><strong>Relacja red. Łukasza:</strong></p>
<p>Odkąd w 2019 roku po raz pierwszy zawitałem w Aleksandrowie Łódzkim na <strong>Summer Dying Loud </strong>nie wyobrażam sobie września bez powrotu na teren tamtejszego <strong>MOSiRu</strong>. Tym razem również tradycji musiało stać się zadość, a trzy intensywne dni spędzone na żegnaniu lata zapewniły mi mnóstwo wrażeń i wręcz wycisnęły jak cytrynę.</p>
<p><strong>Dzień pierwszy</strong></p>
<p>Czwartek zacząłem od koncertu <strong>Sznura</strong> na scenie głównej i od lekkiego zaskoczenia w postaci zawodu tym występem. Coś nie do końca zagrało nagłośnieniowo, przez co ciężko mi było cieszyć się zespołem tak jak miało to miejsce kilka razy podczas ich klubowych koncertów. Bardzo rozczarował mnie za to <strong>Taraban</strong>, który do tej pory na żywo również za każdym razem dowoził &#8211; tym razem było o wiele mniej stoneru, a znacznie więcej piosenkowego hard rocka i niestety w wydaniu krakowian ten kierunek kompletnie mi nie leży. No trudno.</p>
<p>Splot mniej i bardziej fortunnych wydarzeń (w tym paskudne piwa browaru Wąsosz serwowane na strefie gastro i związana z nimi konieczność spacerów poza MOSiR) sprawił, że następnie ledwie liznąłem <strong>Cancer</strong> (to co zdążyłem usłyszeć było całkiem całkiem) i niestety całkowicie przegapiłem będący dla mnie jednym z gwoździ czwartkowego programu <strong>Cave In</strong>. Końcówka dnia okazała się jednak bardzo mocna – legendy sceny w postaci <strong>Davida Vincenta </strong>i <strong>Pete’a Sandovala</strong> reprezentujących barwy <strong>Terrorizer</strong> spuściły mi solidne bęcki, idealnie naoliwiona maszyna <strong>Carcass</strong> rozgniotła to co ze mnie zostało, a skocznie melodyjny black metal <strong>Taake</strong> wieńczący pierwszy dzień festiwalu poderwał mnie do ruchu (no i przede wszystkim <strong>Hoest</strong> wytrzymał cały koncert, co nie jest takie oczywiste – kto ma wiedzieć ten wie). W międzyczasie zawitałem jeszcze w krypcie na <strong>Antediluvium</strong> (nie moja bajka) oraz na gigu dnia, jakim okazał się występ francuskiego <strong>Blód</strong> &#8211; mnóstwo emocji, mroczny klimat, po prostu rewelacja. Szkoda jedynie braku perkusji na żywo, która według mnie wzniosłaby ten show na jeszcze wyższy poziom.</p>
<p><img fetchpriority="high" decoding="async" class="aligncenter wp-image-332784 size-large" src="https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2025/09/blod-800x531.jpg" alt="" width="630" height="418" srcset="https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2025/09/blod-800x531.jpg 800w, https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2025/09/blod-300x199.jpg 300w, https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2025/09/blod-scaled.jpg 1200w" sizes="(max-width: 630px) 100vw, 630px" /></p>
<p style="text-align: center;"><em>Blód</em></p>
<p><strong>Dzień drugi</strong></p>
<p>Piątek wystartował dla mnie za sprawą <strong>Gravekvlt</strong>, którzy to wypadli bardzo przyjemnie nawet mimo nieszczególnie rozpieszczającej festiwalowiczów aury. Wszystkich po kątach porozstawiało <strong>Deus Mortem</strong> – panowie w moim prywatnym rankingu odstawili całą resztę piątkowej stawki o przynajmniej dwie długości, i to pomimo faktu, że widziałem ich niewiele wcześniej na jedenastej edycji <strong>Niech Cisza Milczy</strong>. A konkurencja do wyprzedzenia była nie byle jaka, bo przecież tego samego dnia na głównej scenie występowały składy takie jak chociażby <strong>Orange Goblin</strong> (swoją drogą “pożegnalny” koncert Anglików również był z najwyższej półki), energiczny <strong>Grave</strong>, którego wokalista dziękował publice w języku rosyjskim, czy <strong>Samael</strong>, który z nich porwał mnie zdecydowanie najmniej.</p>
<p>Działo się też w Krypcie oraz przed nią &#8211; to drugie niestety bardzo odczułem podczas koncertu <strong>Totenmesse</strong>, na który po prostu nie udało mi się dostać. Mam nadzieję, że organizatorzy <strong>SDL-</strong>a na nadchodzących edycjach wymyślą coś nowego w kwestii mniejszej sceny, bo sprowadzane na nią zespoły ściągają coraz więcej chętnych &#8211; a Krypta w obecnej formie z gumy nie jest. Udało mi się za to zerknąć na <strong>Węża</strong>, który zgodnie z przedfestiwalowymi przewidywaniami mnie nie porwał. Zachwytu nie spowodował również <strong>Mortiis</strong> – spacer spod sceny głównej do Krypty trwał dłużej niż moje zainteresowanie tym występem i biorąc pod uwagę tempo w jakim sala opustoszała nie byłem pod tym względem osamotniony.</p>
<p><img decoding="async" class="aligncenter wp-image-332787 size-large" src="https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2025/09/deus-mortem-800x533.jpg" alt="" width="630" height="420" srcset="https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2025/09/deus-mortem-800x533.jpg 800w, https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2025/09/deus-mortem-300x200.jpg 300w, https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2025/09/deus-mortem-scaled.jpg 1200w" sizes="(max-width: 630px) 100vw, 630px" /></p>
<p style="text-align: center;"><em>Deus Mortem</em></p>
<p><strong>Dzień trzeci</strong></p>
<p>Pierwsze sobotnie koncerty tegorocznego SDL-a dostarczyły mi diametralnie różnych wrażeń &#8211; najpierw znużył mnie mocno średni <strong>Gallileous</strong>, a następnie jak zwykle poruszył fenomenalny <strong>Dom Zły</strong>. Dużo obiecywałem sobie po przedwyjazdowych odsłuchach materiału <strong>Year of the Goat</strong>, na żywo czegoś mi jednak zabrakło, przez co spod głównej sceny odchodziłem mocno rozczarowany. Kolejna na mojej liście “do zobaczenia” była <strong>Darvaza</strong>, jednak tutaj pojemność Krypty ponownie dała o sobie znać i niestety musiałem obejść się smakiem.</p>
<p>Kolejne godziny spędziłem przy scenie głównej, gdzie najpierw zameldowali się starzy wyjadacze z <strong>Venom</strong> i zaprezentowali szereg numerów, które ukształtowały scenę, nawet zbytnio nie udając, że materiał nagrany przez zespół po latach 80-tych mógłby kogoś obchodzić (choć na symboliczną reprezentację ostatnich trzech pełniaków znalazło się miejsce). Świetny był to koncert, choć najlepsze i tak miało dopiero nadejść za sprawą <strong>Cult of Luna</strong> – dla mnie głównego punktu całego festiwalu. Oczekiwania względem Szwedów miałem absurdalnie wręcz wysokie, a oni nie tyle je spełnili, co wręcz przebili dostarczając pełne emocji post-metalowe przeżycie. Oj tak, to nie był koncert, to było doświadczenie. Wykonawczo bez zarzutu, nagłośnieniowo z mocnym uderzeniem i pracą świateł, która wznosiła zespół na jeszcze wyższy poziom. Liczę na trasę klubową tych gości w niedalekiej przyszłości. Bardzo niedalekiej.</p>
<p>Po tym koncercie nic w Aleksandrowie nie było już dla mnie takie samo &#8211; stąd też bardzo porządny występ <strong>Terrestrial Hospice </strong>nie wzbudził we mnie większych emocji, a zamykający tegoroczną edycję <strong>Summer Dying Loud Portal </strong>postanowiłem sobie darować, bodajże, po kwadransie.</p>
<p><img decoding="async" class="aligncenter wp-image-332792 size-large" src="https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2025/09/dom-zly-800x533.jpg" alt="" width="630" height="420" srcset="https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2025/09/dom-zly-800x533.jpg 800w, https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2025/09/dom-zly-300x200.jpg 300w, https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2025/09/dom-zly-scaled.jpg 1200w" sizes="(max-width: 630px) 100vw, 630px" /></p>
<p style="text-align: center;"><em>Dom Zły</em></p>
<p>&#8212;&#8212;&#8212;&#8211;</p>
<p>Czas na moje wrażenia:</p>
<p>Muzyczna celebracja końca lata za nami. Tegoroczny <strong>Summer Dying Loud</strong>, czyli najbardziej kameralny z wielkich festiwali (lub jak kto woli największy z zacisznych zjazdów koncertowo-towarzyskich) dostarczył tradycyjnie masy pozytywnych wrażeń. Jak to bywa na tego typu imprezach, niektóre z występów udało się obejrzeć jedynie w części, z wielu trzeba było zrezygnować. Jednak już kilkanaście naprawdę znakomitych punktów programu wystarczyło, by określić tę edycję mianem bardzo udanej.</p>
<p><strong>Dzień pierwszy</strong></p>
<p>Pierwszy dzień festiwalowych zmagań rozpocząłem od<strong> Sznura</strong>. Śląska załoga gustownie łącząca w swojej stylówie wpływy polskich uroczystości rodzinnych z kulturą bdsm, zabawnie kontrastowała ze słonecznym i pogodnym popołudniem w Aleksandrowie Łódzkim. Muzycznie też było przyzwoicie, choć podczas podziwiania popisów zespołu, z tyłu głowy kołatała mi się myśl, że na dancingi tego typu patent zastrzegła już wcześniej <strong>Gruzja</strong>.</p>
<p>Prezentujący się po podopiecznych<strong> Grega</strong> z <strong>GoW Taraban</strong> już tak pozytywnego wrażenia nie pozostawili. Choć należy oddać uznanie wokaliście, który zdecydował się na występ pomimo poważnie wyglądającej kontuzji nogi, zespół jako całość zaprezentował się co najwyżej średnio. Lekki, niezobowiązujący rock, wyraźnie nastawiony na przebojowe i radiowe klimaty, pozostawił po sobie zbyt mało, by na dłużej zagościć w mojej pamięci.</p>
<p>Znacznie więcej radości przyniósł kolejny z koncertów dużej sceny festiwalu. Gotycki rock zmieszany z occult hejwiorkami &#8211; nie ma lepiej. W dźwiękach <strong>The Night Eternal</strong> (poza klasykami pokroju <strong>Danzig, Iron Maiden,</strong> czy <strong>Angel Witch</strong>) pobrzmiewały echa takich składów jak <strong>Idle Hands/Unto Others, Tribulation</strong>, czy do dziś nieodżałowanego przeze mnie <strong>In Solitude</strong>. Nie było szans, bym nie został kupiony.</p>
<p><img decoding="async" class="aligncenter wp-image-332786 size-large" src="https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2025/09/night-eternal-800x531.jpg" alt="" width="630" height="418" srcset="https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2025/09/night-eternal-800x531.jpg 800w, https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2025/09/night-eternal-300x199.jpg 300w, https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2025/09/night-eternal-scaled.jpg 1200w" sizes="(max-width: 630px) 100vw, 630px" /></p>
<p style="text-align: center;"><em>The Night Eternal</em></p>
<p>Pozytywne wrażenia zdołała podtrzymać też pierwsza wizyta w SDL-owej Krypcie, która zbiegła się w moim przypadku z recitalem <strong>Wucan</strong>. Niemiecka załoga, dowodzona przez magnetyczną<strong> Francis Tobolsky</strong>, sięgała w swojej muzyce po elementy stonera, blues rocka i radosnej, amerykańskiej prowincji. Wokalistka grupy zasługiwała zresztą na osobne pochwały, kradnąc show energetycznym zachowaniem, biegłością instrumentalną i pełnym werwy oraz charyzmy głosem. Jedno z najbardziej pozytywnych zaskoczeń pierwszego dnia festiwalu.</p>
<p>Szybki powrót na dużą scenę poskutkował szansą na zobaczenie części występu <strong>Cancer</strong>. Zasłużeni w historii brytyjskiego death metalu artyści zaprezentowali się więcej niż przyzwoicie, dowożąc klasyczny, wyjęty wprost z bańki czasu death/thrash metal.</p>
<p>Zabrakło mnie niestety na koncercie <strong>Cave In</strong>, czego &#8211; słysząc relacje i opinie uczestników &#8211; mogę tylko żałować. Małe pocieszenie zafundowali mi muzycy<strong> Terrorizer</strong>, odgrywający na głównej estradzie festiwalu pomnikowy <em><strong>World Downfall</strong></em>. Papa na dachu pozostała wprawdzie nienaruszona, ale zobaczenie w akcji <strong>Pete’a Sandovala</strong> i <strong>Davida Vincenta</strong> samo w sobie warte było mojego stawiennictwa.</p>
<p>Ostrzej trzewiki poobdzierałem na koncercie <strong>Carcass</strong>. Brytyjczycy odegrali w Aleksandrowie Łódzkim cudną sztukę. Z jednej strony wyjątkowo precyzyjny, świetnie brzmiący i w każdym calu dopracowany, z drugiej całkowicie bezpretensjonalny, pełen naturalnej radości i zabawy formą występ. Rozradowany<strong> Jeff Walker</strong> pozostanie dla mnie jednym z symboli pierwszego dnia festiwalu.</p>
<p>Nawrotka do Krypty i koncert <strong>Blód</strong>, będący kolejnym przykładem tego, że posiadając na froncie mocną i ekspresyjną obsadę kobiecą, można czynić na scenie prawdziwe cuda.</p>
<p>Historie z ostatnio odnotowaną w Polsce niedyspozycją <strong>Hoesta</strong>, budziły uzasadnione obawy o <strong>Taake</strong>. Te podsyciło dodatkowo rozpoczęcie show od dwóch utworów instrumentalnych, jednak kiedy Norweg w końcu zagościł za mikrofonem, na deskach sceny rozpętało się prawdziwe piekło. Jasne, można podnosić hasła o drugiej lidze black metalu i przaśnych melodyjkach, jakich w muzyce zespołu pełno, ale kurwa.. Dawką furii, obłędu i dzikiego amoku, <strong>Hoest</strong> mógłby spokojnie obdarować wielu pozorantów, aspirujących do miana zadeklarowanych rycerzy black metalu. Jebaniutki trzymał za gardło przez cały set, dając jeden z najlepszych popisów pierwszego dnia festiwalu.</p>
<p><img decoding="async" class="aligncenter wp-image-332785 size-large" src="https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2025/09/taake-800x532.jpg" alt="" width="630" height="419" srcset="https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2025/09/taake-800x532.jpg 800w, https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2025/09/taake-300x200.jpg 300w, https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2025/09/taake-scaled.jpg 1200w" sizes="(max-width: 630px) 100vw, 630px" /></p>
<p style="text-align: center;"><em>Taake</em></p>
<p><strong>Dzień drugi</strong></p>
<p>Drugi dzień festu rozpocząłem od<strong> Gravekvlt</strong>, który dostarczył sytej porcji zakwaszonego speed/black punka. Zabawny koncert z kategorii tańca i śpiewu.</p>
<p>Kolejnym punktem mojej wishlisty była próba dostania się do Krypty na premierowy pokaz <strong>Baara</strong>, jednak jego obsuwa skutecznie mnie z tego pomysłu wyleczyła. W to miejsce cofnąłem się pod główną estradę na jeden z absolutnie obowiązkowych punktów tegorocznej edycji. <strong>Deus Mortem</strong> dostarczył dokładnie tego, czego po ekipie <strong>Necrosodoma</strong> należało się spodziewać. Swąd szatańskiej spalenizny uniósł się miłą wonią nad Aleksandrowem Łódzkim, a sam zespół dowiódł, że mimo silnego zakorzenienia w podziemiu, doskonale czuje się także na dużej scenie.</p>
<p>Następny koncert main stage niestety podobnie pozytywnych wrażeń nie przyniósł. Nie ukrywam że mocno liczyłem na <strong>Gott</strong> (<strong>Devil’s Blood</strong> love eternal), jednak na żywo zespół nie zdołał wywołać we mnie oczekiwanych, wznioślejszych uczuć. Grupa zaprezentowała się może i solidnie, jednak magicznego pierwiastka (obecnego na wydanych dotychczas EP-kach) nie zdołałem w występie Holendrów odnaleźć.</p>
<p>Szybka przebieżka do Krypty na harcowników z <strong>Totenmesse</strong>, którzy podobnie jak w czasie tegorocznego Mystica zalali klubową publikę falą jadu, nienawiści i wyrażonej z pogardą mizantropii. Obyło się wprawdzie bez krwawych scen, impakt gigu był jednak porównywalny do odnotowanego w czerwcu w gdańskiej stoczni.</p>
<p><img decoding="async" class="aligncenter wp-image-332788 size-large" src="https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2025/09/totenmesse-800x532.jpg" alt="" width="630" height="419" srcset="https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2025/09/totenmesse-800x532.jpg 800w, https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2025/09/totenmesse-300x199.jpg 300w, https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2025/09/totenmesse-scaled.jpg 1200w" sizes="(max-width: 630px) 100vw, 630px" /></p>
<p style="text-align: center;"><em>Totenmesse</em></p>
<p>Po black metalowej nawałnicy przyszedł czas na relaks w towarzystwie Brytyjczyków z <strong>Orange Goblin</strong>. Najlepszym podsumowaniem setu żegnającej się z publicznością grupy były słowa <strong>Bena Warda</strong>: “<em>we&#8217;ve gathered here to celebrate the simplicity of rock&#8217;n&#8217;roll!</em>”. Cóż można dodać? Proste środki i szczera energia były orężem, po który sympatyczni Angole sięgali podczas koncertu często i skutecznie.</p>
<p>Zmian stylistycznych i żonglerki emocjami ciąg dalszy &#8211; po beztroskich harcach przyszedł czas na wyciszenie i oddanie się uduchowionemu dark folkowi w towarzystwie <strong>Darkher</strong>. Chwila oddechu, która pozwoliła nieco odpocząć od festiwalowego zgiełku.</p>
<p><strong>Grave</strong> stał się w moim przypadku ofiarą obowiązków towarzyskich, jednak już zasłyszane z pobliskiego lasku dźwięki dawały dobry obraz tego, jak solidny i grubo ciosany był to koncert. Cieniem na występie położyły się ponoć podziękowania wyrażone przez <strong>Ole Lindgrena</strong> w dialekcie polsko-ruskim, małym pocieszeniem jest więc fakt, że nie musiałem być świadkiem tak ciężkiej krindżówy. Przeznaczenie jednak oszukać nie zdołałem, gdyż wspomniana dosięgnęła mnie podczas gigu Szwajcarów z <strong>Samael</strong>. Jasne, <strong><em>Ceremony of Opposites</em></strong> to płyta absolutnie kultowa, jednak odgrywanie jej w<em> settingu</em> festyniarskiej chałtury nie pozwoliło mi cieszyć się usłyszanymi na żywo klasykami. Pewnych rzeczy ruszać się nie powinno.</p>
<p>Finałowym koncertem dnia był dla mnie przyczajony w Krypcie <strong>Mortiis</strong>. Strasznie lubię wszelkiej maści odpały w stronę rpgowych, dungeon synthowych i larpowych klimatów, naturalnie więc muzyka artysty trafia dość celnie w moje gusta. Odgrywanie jej jednak w tak niemrawej postaci, jak zaproponowana przez Norwega, poddawało w wątpliwość sens całego przedsięwzięcia. Moje zdanie zdawała się podzielać zresztą spora część Krypty, która początkowo szczelnie wypełniona, z utworu na utwór zauważalnie pustoszała.</p>
<p><img decoding="async" class="aligncenter wp-image-332790 size-large" src="https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2025/09/orange-goblin-800x531.jpg" alt="" width="630" height="418" srcset="https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2025/09/orange-goblin-800x531.jpg 800w, https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2025/09/orange-goblin-300x199.jpg 300w, https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2025/09/orange-goblin-scaled.jpg 1200w" sizes="(max-width: 630px) 100vw, 630px" /></p>
<p style="text-align: center;"><em>Orange Goblin</em></p>
<p><strong>Dzień trzeci</strong></p>
<p>Po właściwym przygotowaniu energetycznym (Zielona Górka w Pabianicach rulez) przyszła pora na trzeci dzień festiwalowych przygód. Na pierwszy ogień <strong>Gallileous</strong>, który mimo nieco cekiniarskiego oblicza, zagrał całkiem poprawną i przyjemną sztukę.</p>
<p>Kierunek Krypta, w której black metalowej celebry dokonywał <strong>Limbes</strong>. Nie miałem pojęcia, czego mogę się po solowym występie Niemca spodziewać i dałem się wziąć mocno z zaskoczenia emocjonalnej wiwisekcji, której z jego strony doświadczyłem. To samo chciałbym powiedzieć o <strong>Domu Złym</strong>, jednak moje kolejne podejście do tego bandu skończyło się podobnie, jak wszystkie poprzednie (a muszę zauważyć, że widywałem go już w epoce przedlodowcowej, gdy za mikrofonem stał jeszcze Krzysztof Dziak). Właściwemu zestrojeniu nie pomógł na pewno festiwalowy pośpiech, przez który na powrót wycofałem się w kierunku Krypty.</p>
<p><strong>Odium Humani Generis</strong> stanęli jak zwykle na wysokości zadania. Black metal z kategorii “ale to już było”, mający jednak na siebie pomysł i potrafiący przyciągać uwagę słuchacza. Tej nie udało się niestety zaskarbić <strong>Year of the Goat</strong>. Podobnie jak w przypadku <strong>Gott</strong>, ostrzyłem sobie na nich zęby jak demoniczny Hessyjczyk na głowy mieszkańców <strong>Sleepy Hollow</strong>. Niestety &#8211; energia sceniczna, a raczej jej deficyt oraz średni jak na dorobek studyjny wybór kawałków, nie pozwoliły mi w najmniejszym nawet stopniu nacieszyć się oglądaniem Szwedów. Chyba najmocniejszy zawód tegorocznego SDL-a. Z asystą w powrocie na właściwe tory przyszli Norwegowie z <strong>Aura Noir,</strong> którzy zagrali surowy, naznaczony też jednak luzem i sceniczną swobodą koncert. Najlepszy <strong>Venom</strong> tej edycji <strong>Summer Dying Loud</strong>.</p>
<p>Black metalowy ogień podsycili w Krypcie muzycy <strong>Darvazy</strong>. Dla wielu był to jeden z najbardziej wyczekiwanych momentów festiwalu, co było widać wyraźnie zarówno po frekwencji jak i przyjęciu grupy. Zespół oddał w naturze z nawiązką, dając koncert pełen black metalowej zaciekłości, niepozbawiony jednak też rock&amp;rollowego feelingu.</p>
<p><img decoding="async" class="aligncenter wp-image-332793 size-large" src="https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2025/09/darvaza-800x537.jpg" alt="" width="630" height="423" srcset="https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2025/09/darvaza-800x537.jpg 800w, https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2025/09/darvaza-300x202.jpg 300w, https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2025/09/darvaza-scaled.jpg 1200w" sizes="(max-width: 630px) 100vw, 630px" /></p>
<p style="text-align: center;"><em>Darvaza</em></p>
<p>Zważywszy na wcześniejszą rundę z <strong>Aura Noir</strong>, nie spieszyłem się z powrotem pod main stage na recital<strong> Venom</strong>. Fragment, który zobaczyłem był dla mnie wystarczający do odblokowania achievementu, nie da się jednak nie zauważyć, że zespół coraz wyraźniej przegrywa już dziś swój wyścig z rydwanem czasu.</p>
<p><strong>Cult of Luna</strong> uczestniczyli w tegorocznym <strong>SDL</strong> w podobnej roli, jak w roku ubiegłym <strong>Obscure Sphinx</strong>, siłą rzeczy trochę oba występy ze sobą porównywałem. Show Szwedów miał wprawdzie urok, zagranie post metalową kartą w ostatnim dniu festiwalu nie było już jednak tak skuteczne, jak przed rokiem. Szczękę straciłem dopiero za sprawą koncertu <strong>Terrestrial Hospice</strong>, podczas którego skóra zeszła mi z twarzy razem ze ścięgnami. Formalnie pierwsza konfrontacja projektu <strong>Skyggena</strong> i <strong>Inferno</strong> z publiką, była moim zdaniem (wraz z<strong> Taake i</strong> <strong>Deus Mortem</strong>) najlepszym bleciorowym aktem tegorocznego SDL-a.</p>
<p>Jakby ofiar w ludziach było mało, chwilę później na głównej estradzie, z finałowym setem rozgościł się <strong>Portal</strong>. Występ Australijczyków od początku traktowałem w kategorii doświadczenia wizualno-dźwiękowego, dzięki czemu odnalazłem się w kontakcie z nimi całkiem dobrze. Zupełnie nie przeszkadzały mi wypominane przez wielu mankamenty akustyczne, bo i tak chłonąłem tę muzykę bez zagłębiania się w brzmieniowe didaskalia. Zabawnym i całkiem rozczulającym był też fakt, że mając w fosie legion profesjonalnych fotografów, po koncercie zespół udostępnił w swoich socialach zdjęcie, zrobione przez mnie dobry kilometr od sceny, w dodatku w pełnym pixel arcie. Tak trzeba żyć.</p>
<p><img decoding="async" class="aligncenter wp-image-332791 size-large" src="https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2025/09/portal-800x532.jpg" alt="" width="630" height="419" srcset="https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2025/09/portal-800x532.jpg 800w, https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2025/09/portal-300x199.jpg 300w, https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2025/09/portal-scaled.jpg 1200w" sizes="(max-width: 630px) 100vw, 630px" /></p>
<p style="text-align: center;"><em>Portal</em></p>
<p>To chyba na tyle. Nie będę tym razem silił się na wzniosłe podsumowania, deklarując jedynie, że widzimy się oczywiście w Aleksandrowie Łódzkim już w przyszłym roku!</p>
<p><strong>Autorką zdjęć</strong> jest <a title="" href="https://www.instagram.com/by.slembii/" target="_blank" rel="bookmark noopener">Natalia Krymska (@slembii)</a>.</p>
<p>Artykuł <a href="https://kvlt.pl/koncerty/relacje/summer-dying-loud-2025-aleksandrow-lodzki-4-6-09-2025/">Summer Dying Loud 2025 – Aleksandrów Łódzki (4-6.09.2025)</a> pochodzi z serwisu <a href="https://kvlt.pl">KVLT</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://kvlt.pl/koncerty/relacje/summer-dying-loud-2025-aleksandrow-lodzki-4-6-09-2025/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Poznaliśmy nową nazwę zespołu Idle Hands</title>
		<link>https://kvlt.pl/newsy/poznalismy-nowa-nazwe-zespolu-idle-hands/</link>
					<comments>https://kvlt.pl/newsy/poznalismy-nowa-nazwe-zespolu-idle-hands/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Piotr]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 01 Oct 2020 08:54:33 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Newsy]]></category>
		<category><![CDATA[gothic rock]]></category>
		<category><![CDATA[Heavy Metal]]></category>
		<category><![CDATA[Idle Hands]]></category>
		<category><![CDATA[Unto Others]]></category>
		<category><![CDATA[zmiana nazwy idle hands]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://kvlt.pl/?p=218205</guid>

					<description><![CDATA[<p>Kilka dni temu informowaliśmy, że zgodnie z amerykańskim prawem autorskim zespół Idle Hands nie może dłużej prezentować, ani nagrywać muzyki pod tym&#8230;</p>
<p>Artykuł <a href="https://kvlt.pl/newsy/poznalismy-nowa-nazwe-zespolu-idle-hands/">Poznaliśmy nową nazwę zespołu Idle Hands</a> pochodzi z serwisu <a href="https://kvlt.pl">KVLT</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>Kilka dni temu informowaliśmy, że zgodnie z amerykańskim prawem autorskim zespół <a href="https://kvlt.pl/tag/idle-hands/"><strong>Idle Hands</strong></a> nie może dłużej prezentować, ani nagrywać muzyki pod tym szyldem.<br />
Przy okazji muzyczna grupa zmuszona jest do jak najszybszego wyprzedania dotychczas wyprodukowanego merchu i nośników (<a href="https://www.lonefirrecords.com/">oficjalny sklep</a>).</p>
<p>Nowa nazwa zespołu z Portland to <strong>Unto Others</strong>.<br />
Dotychczas zespół wydał dwie EPki (<em><strong>Don&#8217;t Waste Your Time</strong></em> oraz <em><strong>Don&#8217;t Waste Your Time II</strong></em>) i album <strong>Mana</strong> (<strong>Eisenwald</strong>, 2019).</p>
<p><iframe src="https://www.youtube.com/embed/ZKNT23FcSw8" width="100%" height="400" frameborder="0" allowfullscreen="allowfullscreen" loading="lazy"></iframe><br />
<img decoding="async" class="alignnone size-full wp-image-218207" src="https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2020/10/unto-others-logo-e1601542204159.jpg" alt="unto others" width="100%" /><br />
źródło: bravewords.com<br />
zdjęcie: Peter Beste</p>
<p>Artykuł <a href="https://kvlt.pl/newsy/poznalismy-nowa-nazwe-zespolu-idle-hands/">Poznaliśmy nową nazwę zespołu Idle Hands</a> pochodzi z serwisu <a href="https://kvlt.pl">KVLT</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://kvlt.pl/newsy/poznalismy-nowa-nazwe-zespolu-idle-hands/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Idle Hands tracą prawa do swojej nazwy</title>
		<link>https://kvlt.pl/newsy/idle-hands-traca-prawa-do-swojej-nazwy/</link>
					<comments>https://kvlt.pl/newsy/idle-hands-traca-prawa-do-swojej-nazwy/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Synu]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 28 Sep 2020 16:18:32 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Newsy]]></category>
		<category><![CDATA[gothic rock]]></category>
		<category><![CDATA[Idle Hands]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://kvlt.pl/?p=218061</guid>

					<description><![CDATA[<p>Zespół Idle Hands poinformował za pośrednictwem swoich mediów społecznościowych, że zgodnie z amerykańskim prawem autorskim, nie może dłużej prezentować, ani nagrywać muzyki&#8230;</p>
<p>Artykuł <a href="https://kvlt.pl/newsy/idle-hands-traca-prawa-do-swojej-nazwy/">Idle Hands tracą prawa do swojej nazwy</a> pochodzi z serwisu <a href="https://kvlt.pl">KVLT</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>Zespół<strong> Idle Hands</strong> poinformował za pośrednictwem swoich mediów społecznościowych, że zgodnie z amerykańskim prawem autorskim, nie może dłużej prezentować, ani nagrywać muzyki pod pierwotnym szyldem.</p>
<p>https://www.facebook.com/idlehandspdx/posts/2811214739092741</p>
<p>W związku z tym grupa zmuszona jest do jak najszybszego wyprzedania dotychczas wyprodukowanego merchu i nośników.</p>
<p>Artykuł <a href="https://kvlt.pl/newsy/idle-hands-traca-prawa-do-swojej-nazwy/">Idle Hands tracą prawa do swojej nazwy</a> pochodzi z serwisu <a href="https://kvlt.pl">KVLT</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://kvlt.pl/newsy/idle-hands-traca-prawa-do-swojej-nazwy/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Nowa EP-ka Idle Hands</title>
		<link>https://kvlt.pl/newsy/nowa-ep-ka-idle-hands/</link>
					<comments>https://kvlt.pl/newsy/nowa-ep-ka-idle-hands/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Synu]]></dc:creator>
		<pubDate>Fri, 10 Jul 2020 05:36:08 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Newsy]]></category>
		<category><![CDATA[Don't Waste Your Time II]]></category>
		<category><![CDATA[Idle Hands]]></category>
		<category><![CDATA[Lone Fir Records]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://kvlt.pl/?p=213300</guid>

					<description><![CDATA[<p>Pochodząca z Portland w stanie Oregon grupa Idle Hands udostępniła za pośrednictwem serwisu YouTube nową, dwuutworową EP-kę Don&#8217;t Waste Your Time II.&#8230;</p>
<p>Artykuł <a href="https://kvlt.pl/newsy/nowa-ep-ka-idle-hands/">Nowa EP-ka Idle Hands</a> pochodzi z serwisu <a href="https://kvlt.pl">KVLT</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>Pochodząca z Portland w stanie Oregon grupa <a href="https://kvlt.pl/tag/idle-hands/"><strong>Idle Hands</strong></a> udostępniła za pośrednictwem serwisu YouTube nową, dwuutworową EP-kę<em><strong> Don&#8217;t Waste Your Time II.</strong></em><br />
Materiał został napisany w 2017 roku, jednak zespół postanowił nieznacznie go przearanżować i wydać dopiero teraz.<br />
Wydawnictwo zostało wydane na winylu i można je zakupić w sklepie wytwórni <a href="https://store.eisenton.de/en/search?query=idle+hands"><strong>Eisenwald</strong></a> oraz <a href="https://www.lonefirrecords.com/"><strong>Lone Fire Records</strong></a>.</p>
<p><iframe src="https://www.youtube.com/embed/OWhxR3buREU" width="100%" height="400" frameborder="0" allowfullscreen="allowfullscreen" loading="lazy"></iframe></p>
<p>Tracklista:<br />
1. It Doesn&#8217;t Really Matter<br />
2. Puppy Love</p>
<p><img decoding="async" class="alignnone size-full wp-image-213306" src="https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2020/07/Dont-Waste-Your-Time-II-e1594362958225.jpg" alt="idle hands 2020 ep" width="100%" /><br />
źródło: Yourube, Bandcamp</p>
<p>Artykuł <a href="https://kvlt.pl/newsy/nowa-ep-ka-idle-hands/">Nowa EP-ka Idle Hands</a> pochodzi z serwisu <a href="https://kvlt.pl">KVLT</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://kvlt.pl/newsy/nowa-ep-ka-idle-hands/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Promocyjny zestaw dla uczestników festiwalu Metalmania 2020</title>
		<link>https://kvlt.pl/newsy/promocyjny-zestaw-dla-uczestnikow-festiwalu-metalmania-2020/</link>
					<comments>https://kvlt.pl/newsy/promocyjny-zestaw-dla-uczestnikow-festiwalu-metalmania-2020/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Piotr]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 07 Apr 2020 07:12:06 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Newsy]]></category>
		<category><![CDATA[At The Gates]]></category>
		<category><![CDATA[bilety plus festiwalowa koszulka]]></category>
		<category><![CDATA[Candlemass]]></category>
		<category><![CDATA[Idle Hands]]></category>
		<category><![CDATA[Letnia Scena Progresji]]></category>
		<category><![CDATA[Mayhem]]></category>
		<category><![CDATA[Metalmania]]></category>
		<category><![CDATA[Metalmania 2020]]></category>
		<category><![CDATA[Metalmania Open Air 2020]]></category>
		<category><![CDATA[promocja]]></category>
		<category><![CDATA[Rosk]]></category>
		<category><![CDATA[Turbo]]></category>
		<category><![CDATA[warszawa]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://kvlt.pl/?p=206556</guid>

					<description><![CDATA[<p>Latem bieżącego roku odbędzie się kolejna edycja kvltowego już festiwalu dla maniaków metalowej muzyki &#8211; Metalmania. Na festiwalu, który będzie jednym z&#8230;</p>
<p>Artykuł <a href="https://kvlt.pl/newsy/promocyjny-zestaw-dla-uczestnikow-festiwalu-metalmania-2020/">Promocyjny zestaw dla uczestników festiwalu Metalmania 2020</a> pochodzi z serwisu <a href="https://kvlt.pl">KVLT</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>Latem bieżącego roku odbędzie się kolejna edycja kvltowego już festiwalu dla maniaków metalowej muzyki &#8211; <strong><a href="https://kvlt.pl/tag/metalmania/" target="_blank" rel="noopener noreferrer">Metalmania</a></strong>.<br />
Na festiwalu, który będzie jednym z najważniejszych wydarzeń muzycznych zaprezentuje się czołówka światowej i polskiej sceny metalowej, nie zabraknie również dodatkowych atrakcji dla fanów metalu. <strong>Metalmania</strong> pozostaje też wierna swoim założeniom i fani będą mogli zobaczyć najlepszych, różnorodnych pod względem metalowej stylistyki wykonawców. W tym roku impreza odbędzie się w Warszawie. Podczas festiwalu wystąpią:</p>
<p><strong>Mayhem</strong> (black metal)<br />
<strong>Candlemass</strong> (doom metal)<br />
<strong>At The Gates</strong> (melodic death metal)<br />
<strong>Exhorder</strong> (thrash/groove metal)<br />
<strong>Razor</strong> (speed/thrash metal)<br />
<strong>Idle Hands</strong> (gothic/heavy metal)<br />
<strong>Imperator</strong> (death metal)<br />
<strong>Turbo</strong> (heavy/thrash metal)<br />
<strong>Monasterium</strong> (doom metal)<br />
<strong>Truchło Strzygi</strong> (black metal/punk)<br />
<strong>ROSK</strong> (post-black metal/acoustic post-metal)</p>
<p>29.08.2020 – <strong>Warszawa</strong>, Letnia Scena Progresji (<a href="https://www.facebook.com/events/513221506164598/">wydarzenie</a>)</p>
<p><strong>Już dzisiaj startuje metalmaniowa super promocja!</strong><br />
Do każdego biletu będzie można nabyć również limitowaną festiwalową koszulkę w jednym z dwóch wzorów: ICE  (niebieska) lub FIRE (pomarańczowa) za jedyne 20 zł! Spieszcie się, zamówienia przyjmowane będą tylko do 31 maja! Zamów<a title="https://shop.metalmind.com.pl/MM2020,pl.html" href="https://shop.metalmind.com.pl/MM2020,pl.html" target="_blank" rel="noopener noreferrer" data-saferedirecturl="https://www.google.com/url?q=https://shop.metalmind.com.pl/MM2020,pl.html&amp;source=gmail&amp;ust=1586325571171000&amp;usg=AFQjCNH04OJwiG07_WY8v6sKq2ZDhHLs2g"> <strong>tutaj</strong></a>!</p>
<p>Koszulki te <u>nie będą dostępne w regularnej, osobnej sprzedaży,</u> będą do nabycia<u> tylko w zestawie bilet + koszulka</u>, z jednym wyjątkiem: wszyscy Ci, którzy bilety na festiwal zakupili przed 6 kwietnia,  będą mogli nabyć samą koszulkę w cenie 20 zł* po przesłaniu:</p>
<p>&#8211; nr zamówienia lub podaniu nazwiska, na jakie zamówienie było składane (przy wcześniejszym zakupie biletu na stronie <a href="http://shop.metalmind.com.pl/" target="_blank" rel="noopener noreferrer" data-saferedirecturl="https://www.google.com/url?q=http://shop.metalmind.com.pl&amp;source=gmail&amp;ust=1586325571171000&amp;usg=AFQjCNEu46BDF1Db7FWOlTV9gx2k5CL5fw">shop.metalmind.com.pl</a>)<br />
&#8211; potwierdzenia zakupu biletu oraz zdjęcia lub skanu biletu (przy wcześniejszym zakupie biletu przez inną bileterię)</p>
<p>w terminie do 31 maja na adres <a href="mailto:zamowienia@metalmind.com.pl" target="_blank" rel="noopener noreferrer">zamowienia@metalmind.com.pl </a><a href="mailto:zamowienia@metalmind.com.pl" target="_blank" rel="noopener noreferrer">(w tytule maila prosimy o wpis: Metalmania &#8211; koszulka limitowana).</a></p>
<p>Promocja dostępna tylko na stronie <strong><a href="http://shop.metalmind.com.pl/" target="_blank" rel="noopener noreferrer" data-saferedirecturl="https://www.google.com/url?q=http://shop.metalmind.com.pl&amp;source=gmail&amp;ust=1586325571171000&amp;usg=AFQjCNEu46BDF1Db7FWOlTV9gx2k5CL5fw">shop.metalmind.com.pl</a></strong>!</p>
<p><img decoding="async" class="alignnone size-full wp-image-206557" src="https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2020/04/Metalmania_tshirts-e1586243239749.jpg" alt="Metalmania_tshirts" width="100%" /><br />
<img decoding="async" class="alignnone size-full wp-image-206560" src="https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2020/04/84414913_2333983693368703_6394664609583726592_o.jpg" alt="metalmania 2020 poster plakat" width="100%" srcset="https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2020/04/84414913_2333983693368703_6394664609583726592_o.jpg 672w, https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2020/04/84414913_2333983693368703_6394664609583726592_o-210x300.jpg 210w, https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2020/04/84414913_2333983693368703_6394664609583726592_o-315x450.jpg 315w" sizes="(max-width: 672px) 100vw, 672px" /><br />
Źródło: Metal Mind Productions</p>
<p>Artykuł <a href="https://kvlt.pl/newsy/promocyjny-zestaw-dla-uczestnikow-festiwalu-metalmania-2020/">Promocyjny zestaw dla uczestników festiwalu Metalmania 2020</a> pochodzi z serwisu <a href="https://kvlt.pl">KVLT</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://kvlt.pl/newsy/promocyjny-zestaw-dla-uczestnikow-festiwalu-metalmania-2020/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Podsumowanie roku 2019 wg redakcji KVLT</title>
		<link>https://kvlt.pl/muzyka/artykuly/podsumowanie-roku-2019-wg-redakcji-kvlt/</link>
					<comments>https://kvlt.pl/muzyka/artykuly/podsumowanie-roku-2019-wg-redakcji-kvlt/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Joanna Pietrzak]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 06 Jan 2020 12:15:32 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Artykuły]]></category>
		<category><![CDATA[1349]]></category>
		<category><![CDATA[4672]]></category>
		<category><![CDATA[Abbath]]></category>
		<category><![CDATA[Alcest]]></category>
		<category><![CDATA[Angel Witch]]></category>
		<category><![CDATA[Auric Gates of Veles]]></category>
		<category><![CDATA[basnia]]></category>
		<category><![CDATA[Bethlehem]]></category>
		<category><![CDATA[black metal]]></category>
		<category><![CDATA[Black Midi]]></category>
		<category><![CDATA[Blindead]]></category>
		<category><![CDATA[Blood Incantation]]></category>
		<category><![CDATA[Bloody Hammers]]></category>
		<category><![CDATA[Chelsea Wolfe]]></category>
		<category><![CDATA[Children Of Bodom]]></category>
		<category><![CDATA[concrete winds]]></category>
		<category><![CDATA[Critical Defiance]]></category>
		<category><![CDATA[Cult Of Luna]]></category>
		<category><![CDATA[Daniel Tompkins]]></category>
		<category><![CDATA[death metal]]></category>
		<category><![CDATA[Deathspell Omega]]></category>
		<category><![CDATA[Despised Icon]]></category>
		<category><![CDATA[Deus Mortem]]></category>
		<category><![CDATA[Drab Majesty]]></category>
		<category><![CDATA[Drastus]]></category>
		<category><![CDATA[Fink]]></category>
		<category><![CDATA[Fleshworld]]></category>
		<category><![CDATA[Foals]]></category>
		<category><![CDATA[folk]]></category>
		<category><![CDATA[folklore]]></category>
		<category><![CDATA[Frank Carter & The Rattlesnakes]]></category>
		<category><![CDATA[Gaahls Wyrd]]></category>
		<category><![CDATA[GOLD]]></category>
		<category><![CDATA[Gruzja]]></category>
		<category><![CDATA[Heavy Metal]]></category>
		<category><![CDATA[Heilung]]></category>
		<category><![CDATA[Idle Hands]]></category>
		<category><![CDATA[In Hell's Duty]]></category>
		<category><![CDATA[In Other Climes]]></category>
		<category><![CDATA[Inter Arma]]></category>
		<category><![CDATA[Ison]]></category>
		<category><![CDATA[Jambinai]]></category>
		<category><![CDATA[Kat & Roman Kostrzewski]]></category>
		<category><![CDATA[King Gizzard & The Lizard Wizard]]></category>
		<category><![CDATA[Leprous]]></category>
		<category><![CDATA[Life Of Agony]]></category>
		<category><![CDATA[Lingua Ignota]]></category>
		<category><![CDATA[Lucy In Blue]]></category>
		<category><![CDATA[Lvcifyre]]></category>
		<category><![CDATA[Mag]]></category>
		<category><![CDATA[Mass Insanity]]></category>
		<category><![CDATA[materia]]></category>
		<category><![CDATA[Memoriam]]></category>
		<category><![CDATA[mgła]]></category>
		<category><![CDATA[Misþyrming]]></category>
		<category><![CDATA[Mord'A'Stigmata]]></category>
		<category><![CDATA[Murder Made God]]></category>
		<category><![CDATA[muzyczne podsumowanie roku KVLT.pl]]></category>
		<category><![CDATA[Nagrobki]]></category>
		<category><![CDATA[Nameless Creations]]></category>
		<category><![CDATA[Nasheim]]></category>
		<category><![CDATA[New Model Army]]></category>
		<category><![CDATA[Osi And The Jupiter]]></category>
		<category><![CDATA[Pixies]]></category>
		<category><![CDATA[podsumowanie roku wg redakcji kvlt]]></category>
		<category><![CDATA[Possessed]]></category>
		<category><![CDATA[rammstein]]></category>
		<category><![CDATA[Rorcal]]></category>
		<category><![CDATA[Rosk]]></category>
		<category><![CDATA[Rotting Christ]]></category>
		<category><![CDATA[Scorn]]></category>
		<category><![CDATA[Shagreen]]></category>
		<category><![CDATA[slipknot]]></category>
		<category><![CDATA[So Slow]]></category>
		<category><![CDATA[Soen]]></category>
		<category><![CDATA[Suldusk]]></category>
		<category><![CDATA[SundaySong]]></category>
		<category><![CDATA[Swallow the Sun]]></category>
		<category><![CDATA[tankograd]]></category>
		<category><![CDATA[Teintanblood]]></category>
		<category><![CDATA[thrash metal]]></category>
		<category><![CDATA[tomb mold]]></category>
		<category><![CDATA[tool]]></category>
		<category><![CDATA[torche]]></category>
		<category><![CDATA[Tribulation]]></category>
		<category><![CDATA[Truchło Strzygi]]></category>
		<category><![CDATA[Vehemence]]></category>
		<category><![CDATA[Vesperith]]></category>
		<category><![CDATA[Vishurddha]]></category>
		<category><![CDATA[Vltimas]]></category>
		<category><![CDATA[wędrowcy~tułacze~zbiegi]]></category>
		<category><![CDATA[Weird Tales]]></category>
		<category><![CDATA[White Ward]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://kvlt.pl/?p=180993</guid>

					<description><![CDATA[<p>Ależ ten rok szybko minął! Wydaje się, że całkiem niedawno redakcyjnie zbieraliśmy podsumowania ostatnich letnich festiwali, a już zastał nas czas zbierania&#8230;</p>
<p>Artykuł <a href="https://kvlt.pl/muzyka/artykuly/podsumowanie-roku-2019-wg-redakcji-kvlt/">Podsumowanie roku 2019 wg redakcji KVLT</a> pochodzi z serwisu <a href="https://kvlt.pl">KVLT</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>Ależ ten rok szybko minął! Wydaje się, że całkiem niedawno redakcyjnie zbieraliśmy podsumowania ostatnich letnich festiwali, a już zastał nas czas zbierania statystyk rocznych. Nie było łatwo, nie było kolorowo, jak co roku wyruszyliśmy w różnorodne muzyczne gatunkowe strony i choć nie zawsze zgadzaliśmy się we wszystkich kwestiach, to lubiliśmy dyskutować, wykłócać się i przekonywać wzajemnie do swoich wyborów. W tym roku znaleźliśmy mnóstwo perełek w niszy, jak i na dużej scenie, w zestawieniach najczęściej pojawiali się między innymi <strong>Deathspell Omega, New Model Army, Cult of Luna</strong>, <strong>Misþyrming</strong>, a z polskich propozycji uznanie zbierali <strong>Mgła</strong> czy<strong> ROSK</strong>. Najczęściej (i najsoczyściej) spieraliśmy się o <strong>Tool</strong> i <strong>blindead</strong>, ale też oberwało się<strong> In Flames,</strong>&nbsp;toczyliśmy dysputy(!) o <strong>Gruzji</strong>, znalazło się parę totalnych odskoczni w postaci <strong>Nagrobków</strong>, <strong>Heilung</strong>, <strong>Drab Majesty</strong>, i zawodów pod znakiem <strong>Slipknot</strong> albo <strong>Baroness</strong>. Zapraszamy do podsumowania roku 2019 według redakcji KVLT!</p>
<hr>
<p style="text-align: center;"><strong>Marcin “Mały” Brzeźnicki</strong></p>
<p>Jaki był muzyczny rok z mojej perspektywy? Biorąc pod uwagę polską scenę &#8211; na pewno ciężki, niestety nadal obserwuję monopol dla kilku zespołów okupujących eventy, a setki świetnych nowych projektów ledwo się pokaże, a zaraz znika. I tak, znaczna liczba tych mniej znanych zasługuje na większe wsparcie webzinów, promotorów, organizatorów koncertów – mediów w ogóle. Cieszy mnie za to bardzo, że jednak sporo kapel się nie poddaje i walczą o publikę. Cóż, mody modami, ale liczę na to, że w końcu polska scena undergroundowa będzie bardziej otwarta i różnorodna. Rok 2019 zdecydowanie muzycznie zapisał się dla mnie pod znakiem młodych scenicznie zespołów, które trafiły do mojej świadomości dzięki szczerości i pewnej świeżości w stylach.</p>
<ol>
<li><strong>[4672] – Aether / Devourment – <em>Obscene Majesty</em></strong>. Ex aequo Polska i zagranica, gdzie <strong>[4672]</strong> jest symbolem poszukiwań, chęcią wyrwania się jakimkolwiek szufladkom wbrew tendencjom, a <strong>Devourment</strong> odartym z uczuć niszczycielem i tym elementem zwierzęcym w człowieku, o którym zapominamy.</li>
<li><strong>Torche – <em>Admission</em></strong>. Zespół, który nie nagrał dwóch podobnych albumów tym razem poszedł w kierunku wolnej, melancholijnej sztuki, ocierając się o smutek i dół znany z płyt <strong>Type O Negative</strong> czy dwóch pierwszych albumów <strong>Life of Agony,</strong> trafiając we mnie bez pudła. Dodatkowy punkt należy się za ciężar i brzmienie utworu<em><strong> Inferno</strong></em>.</li>
<li><strong>Memoriam – <em>Requiem for Mankind</em></strong>. Można ten zespół traktować jako bezpośrednią spuściznę <strong>Bolt Thrower</strong> ze względu zaangażowanych tu muzyków. O ile wcześniejsze materiały do mnie nie trafiły, tak ostatni uważam za świetny i pozbawiony słabych punktów.</li>
<li><strong>In Other Climes – <em>Ruthless</em></strong>. Nie mogło zabraknąć w moim podsumowaniu miejsca dla reprezentanta sceny hardcore, ponieważ jest to ważny element mojej muzycznej drogi. <strong>In Other Climes</strong> to przede wszystkim koncertowy masakrator i pewniak, ich gigi to energia podkręcona do maksimum, a płyty są tego przedłużeniem. Siła, moc, ciężar i bezkompromisowość.</li>
<li><strong>Leprous – <em>Pitfalls</em></strong>. Pozycja z gatunku „nie samą agresją metalowiec żyje”. Jest to pierwsza płyta zespołu <strong>Leprous</strong>, która w całości mi się podoba, zaskoczenie było spore, a zachwyt nie mija do teraz. Przekroczenie granic metalu progresywnego zdecydowanie wyszło zespołowi na dobre.</li>
<li><strong>Murder Made God – <em>Endless Return</em></strong>. Kolejne miłe zaskoczenie i pierwszy kontakt z nazwą. Jest to pozycja dla fanów, którym nie odpowiada kierunek, w jakim poszła muzyka <strong>Decapitated</strong> po genialnym <strong><em>Organic Halucinosis</em></strong>. Mechaniczny, soczysty i zarazem bezduszny death metal zawsze należał do lubianych przeze mnie, a <em><strong>Endless Return</strong></em> uważam za jeden z zacniejszych w tym nurcie.</li>
<li><strong>Idle Hands – <em>Mana</em></strong>. W sumie sam jestem w tym momencie zaskoczony, iż ten album trafił do mojej dziesiątki, ale uczciwie muszę przyznać, że od momentu premiery nie opuszcza mojej playlisty. Trochę czasu minęło nim się przekonałem do muzyki <strong>Idle Hands</strong>, ale ciężko odmówić mrocznym melodiom generowanym przez wokalistę, szczególnie, gdy za oknem także króluje mrok.</li>
<li><strong>Materia – <em>The Rising</em></strong>. Liczę, że <strong><em>The Rising</em> </strong>wyniesie <strong>Materię</strong> na nowy poziom działalności. Jest to właśnie jeden z przykładów zespołów, który wszystko, co osiągnął, uzyskał tylko dzięki swojej ciężkiej pracy. Ilość koncertów zagranych w Polsce i poza granicami kraju deklasuje wielu, a płyta pokazuje rozwój, jaki przez lata dokonał się na tle muzycznym i mentalnym w zespole.</li>
<li><strong>Despised Icon – <em>Purgatory</em></strong>. Jako jeden z moich muzycznych faworytów<strong> Despised</strong> nie mógł zostać pominięty w podsumowaniu. Każdy album Kanadyjczyków jest dla mnie wielkim wydarzeniem i cieszę się, że trzymają poziom, nie odpuszczają i w tak zajebisty sposób łączą technikę, brutalność z chwytliwością i przyswajalnością ich muzyki.</li>
<li>Zestawienie zamykają klasyki, tj. albumy uzupełniające moją kolekcję CD/winyli zakupionych w 2019 roku, a prezentujących najróżniejsze lata czy dekady.</li>
</ol>
<p>Z najważniejszych wydarzeń 2019 wyróżniam: koncert <strong>Anselmo &amp; Illegals</strong>, którzy zagrali set złożony z utworów Pantery, niszcząc mnie kompletnie; dołączenie <strong>Vogga (Decapitated)</strong> do <strong>Machine Head</strong>; powrót <strong>Dave&#8217;a Ingrama</strong> do <strong>Benediction</strong>.</p>
<p><iframe src="https://www.youtube.com/embed/hfnqwtkck9s" width="100%" height="400" frameborder="0" allowfullscreen="allowfullscreen" loading="lazy"></iframe></p>
<hr>
<p style="text-align: center;"><strong>Rafał Chmura</strong></p>
<p>Z podsumowaniem roku mam zawsze jeden problem – łapię się na tym, że moja „płyta roku” pochodzi z przeszłości, często zamierzchłej i nie mieści się w określonych ramach czasowych. Takie podejście to trochę wąs, co nie znaczy, że nie było się czym zachwycać w okresie ostatnich 12 miesięcy. Było, i to chyba bardziej niż rok temu. Żałuję, że nie wyszedłem poza krąg metalowo-rockowy bardziej niż bym chciał, przez co pewnie sporo straciłem, ale i tak było czego słuchać.</p>
<p><strong>Deathspell Omega – <em>The Furnaces Of Palingenesia</em></strong>. Ta płyta od pierwszych dźwięków przytłacza wielkością, ale minie jeszcze sporo czasu, zanim pozwoli poznać się dokładnie. To fundament pod nowe w muzyce ekstremalnej.</p>
<p><strong>Misþyrming – <em>Algleymi</em></strong>. Jeśli black metal może sprawiać radość i wywoływać uśmiech, to Islandczykom się to udało. Szczerze, konkretnie, prosto w twarz. Trzeba mieć jaja, by w obecnych czasach tak grać.</p>
<p><strong>Mgła – <em>Age Of Excuse</em></strong>. To jest <em>miś</em> na miarę naszych możliwości. A możliwości, jak wiadomo, mamy nieograniczone.</p>
<p><strong>Wędrowcy~Tułacze~Zbiegi – <em>Marynistyka Suchego Lądu</em></strong>. Płyta bardzo odległa od metalu, ale niespokojne fale, po jakich dryfują, są niebezpiecznie uzależniające. Znosi w niespodziewane rejony.&nbsp;</p>
<p><strong>Blood Incantation – <em>Hidden History Of The Human Race</em></strong>. Bardzo mnie cieszy, że w końcu ktoś się odważył wykopać wszystkie drzwi, powybijać wszystkie okna, udrożnić wentylację i przewietrzyć death metalowe salony.</p>
<p><strong>Teintanblood – <em>The Baneful Choir</em></strong>. Włączam ją regularnie, nadal nie pamiętam żadnego riffu, ale z przyjemnością daję się przeczołgać jak młody kot sadystycznemu kapralowi. War metal z ludzką twarzą, ale to ciągle twarz zbrodniarza.</p>
<p><strong>blindead – <em>Niewiosna</em></strong>. Takiej płyty nikt się nie spodziewał. Trudnej, niespokojnej, naznaczonej nieciekawymi emocjami. Bez udowadniania czegokolwiek, za to z pełnym wykorzystaniem potencjału.</p>
<p><strong>New Model Army – <em>From Here</em></strong>. To po prostu nowa płyta <strong>New Model Army</strong>, nic więcej, nic mniej. Tyle wystarczy, żeby znaleźć się w moim zestawieniu.</p>
<p><strong>Critical Defiance – <em>Misconception</em></strong>. Wiarę w thrash metal straciłem dawno temu, a ci debiutujący Chilijczycy zapalili świeczkę, która staje się małym światełkiem w tunelu.</p>
<p><strong>Scorn – <em>Cafe Mor</em></strong>. Pierwsze pozytywne wrażenia były bardziej spowodowane samym faktem przemówienia <strong>Micka Harrisa</strong> po wieloletniej przerwie niż jakością muzyki. Teraz jest zupełnie odwrotnie, w tej niszy po prostu nie ma lepszych.</p>
<p><iframe src="https://www.youtube.com/embed/E-sNygFHM9M" width="100%" height="400" frameborder="0" allowfullscreen="allowfullscreen" loading="lazy"></iframe></p>
<hr>
<p style="text-align: center;"><strong>Piotr Czwarkiel</strong></p>
<p>Mam dziwne wrażenie, że pomimo całkiem sporej ilości ciekawych wydawnictw w 2019 roku, całkiem sprawnie i szybko udało mi się stworzyć listę dziesięciu tych „naj naj”, zapraszam do mojego zestawienia.</p>
<p><strong>Vishurddha</strong> &#8211; <em><strong>Addiction to Death and Anguish</strong></em>. Gdy tylko wpadłem na ich twórczość, oniemiałem. Kopiący dupę death metal i to akurat w stylu, który do mnie trafia, a specjalnym maniakiem defu nie jestem. To takie skrzyżowanie <strong>Decide, Malevolent Creation</strong> i <strong>Cannibal Corpse</strong>. Jest tu brutalność, momentami walcowate zwolnienia, potężne blasty, jak i znakomite solówki. Szkoda, że o kapeli jest nieco za cicho, mam nadzieję, że to wkrótce się zmieni.</p>
<p><strong>In Hell’s Duty</strong> – <em><strong>Deep Grey Light</strong></em>. Oj, jakaż to jest wspaniała płyta. Mógłbym tu tylko mnożyć epitety o muzyce poznańskiej kapeli, ale wiele bym dał, żeby właśnie taki rock promowano w każdej polskiej rozgłośni radiowej. Kompozycyjnie kawałki są jak narkotyk, melodyjne, z fajnym gitarowym flow i cholernie przyjemnym wokalem. Od premiery do końca roku kalendarzowego bardzo często do niej wracam, i wracać będę.</p>
<p><strong>Weird Tales</strong> &#8211; <em><strong>Hell Services Cost a Lot</strong></em>. Ta płyta to esencja doomu. Nie brakuje klasycznych inspiracji zespołami <strong>Cathedral</strong> czy <strong>Windhand</strong> i totalnie obłąkanego wokalu. Ale co mnie bardzo tutaj cieszy, to ta brudna produkcja. Nie brzmi ona chamsko-garażowo, ale dodaje jej niesamowitego klimatu. No i te wciągające partie gitar. Miód na moje uszy.</p>
<p><strong>MAG</strong> &#8211; <em><strong>16XI</strong></em>. Pewnie wielu z Was nie wie, czym MAG jest. Nisza z gatunku &#8222;nigdzie jej nie ma&#8221;, w tym hipnotyczne riffy na mocno przesterowanych gitarach, równie hipnotyczny wokal i polskie teksty. Totalna MAGia.</p>
<p><strong>Hate</strong> &#8211; <em><strong>Auric Gates of Veles</strong></em>. Przy poprzednich płytach ATFa i spółki kręciłem nieco nosem, ale już przy okazji udostępnienia przedsmaku nowej płyty w postaci utworu <em><strong>Path to Arkhen</strong> </em>czułem w kościach, że tym razem Adam zamknie fanom usta. <em><strong>Auric Gates of Veles</strong></em> to świetna płyta od A do Z, a komentarze, tudzież hejty o zrzynkę i zbyt mocne inspiracje <strong>Mgłą</strong> mam totalnie gdzieś.</p>
<p><strong>White Ward</strong> &#8211; <em><strong>Love Exchange Failure</strong></em>. Ukraina potrafi zaskakiwać i pokazać, że jest ciekawym kierunkiem na mapie europejskiego metalu. Drugi pełniak <strong>WW</strong> to porcja eksperymentalnego podejścia do black metalu, kapitalny mariaż post-blacku z jazzem. Momentami z tej płyty wylewa się spokój i jazzowy relaks, a za chwilę słuchacza potrafią zaatakować black metalowe blasty i muzyczna agresja.</p>
<p><strong>Deathspell Omega</strong> &#8211; <em><strong>The Furnaces of Palingenesia</strong></em>. Co za pokręcona zawartość krążka. Brawo, Francja.</p>
<p><strong>Gaahls Wyrd</strong> &#8211; <strong><em>GastiR &#8211; Ghosts Invited</em></strong>. Bardzo mnie ucieszył fakt, że po wydaniu koncertowego wydawnictwa<strong> Gaahl</strong> postanowił przeistoczyć projekt w pełnoprawny zespół i zaserwować autorski materiał. Mroczna muzyka dopełniona głębią głosu <strong>Kristiana</strong> daje niezapomniany efekt.</p>
<p><strong>Cult of Luna</strong> &#8211; <em><strong>A Dawn to Fear</strong></em>. Może ultrasem post-metalu nie jestem, ale nowy krążek<strong> CoL</strong> chwycił mnie za serce od samego początku, dzięki czemu nie mogłem go odstawić na bok. Emocje, które tu słychać oraz muzyczny ciężar do łatwych składowych muzyki nie należą, totalny nokaut w swojej kategorii.</p>
<p><strong>Rorcal</strong> &#8211; <em><strong>Muladona</strong></em>. Dawno nie słyszałem tak potężnie brzmiącego i niszczącego słuchacza muzycznego konglomeratu, jakim jest nowa płyta Szwajcarów z <strong>Rorcal</strong>. Jeśli macie problem z wyobrażeniem sobie połączenia dronów, z blackiem, sludge/doomem i post-hc, to posłuchajcie tego materiału.</p>
<p>Tuż za podium TOP10 postanowiłem umieścić <strong>Mass Insanity</strong> <strong><em>Maveth</em></strong>, <strong>Kat &amp; Roman Kostrzewski</strong> <em><strong>Popiór</strong></em>, <strong>Misþyrming</strong>&nbsp; <em><strong>Algleymi</strong></em>, <strong>Advent Sorrow</strong> <em><strong>Kali Yuga Crown</strong></em>&nbsp;i <strong>Aoratos</strong> <em><strong>Gods Without Name</strong></em>.</p>
<p>Jeśli chodzi o największe muzyczne oczekiwania w 2020 roku &#8211; to jestem ciekaw nowych albumów zespołów <strong>Trauma</strong>, <strong>Vader</strong> i projektu <strong>Ols</strong>.</p>
<p><iframe src="https://www.youtube.com/embed/2rdkInvsGp4" width="100%" height="400" frameborder="0" allowfullscreen="allowfullscreen" loading="lazy"></iframe></p>
<hr>
<p style="text-align: center;"><strong>Annika Gucwa</strong></p>
<p>W porównaniu do poprzedniego rok 2019 wypadł nieco mniej ciekawie pod względem muzycznym. Mam świadomość tego, z jak wieloma wydawnictwami się nie zapoznałam (lub nie zapoznałam na tyle dobrze, by móc się o nich wypowiedzieć), jednak z wybraniem dziesięciu płyt, które w ciągu roku wywarły na mnie najmocniejsze wrażenie, nie miałam większego problemu. Sporo ciekawych tytułów pozostało poza zestawieniem, co przy ogromie wydawanych albumów raczej nie jest zaskoczeniem.<br />
Kolejność wybranych albumów wyłącznie alfabetyczna.</p>
<p><strong>1349 &#8211; <em>The Infernal Pathway. </em></strong>Często wracam do tego albumu. Norweska horda sieje spustoszenie niczym czarna śmierć, od której zespół zaczerpnął swoją nazwę. Konkretny i bezlitosny black metal, jak zwykle zresztą w wykonaniu <strong>Ravna</strong> i spółki, plus wściekłość ziejąca od muzyki niczym siarka.</p>
<p><strong>Chelsea Wolfe &#8211; <em>Birth of Violence. </em></strong>Album amerykańskiej królowej mroku wydany w piątek trzynastego nie mógł okazać się rozczarowaniem. Akustycznymi aranżacjami i melancholijnymi, miejscami niepokojącymi pejzażami dźwięku <strong>Chelsea Wolfe</strong> zapewniła sobie miejsce w mojej ścisłej dziesiątce 2019.</p>
<p><strong>Concrete Winds &#8211; <em>Primitive Force.</em></strong> Niby nic przełomowego, jednak taki surowy, dziki i – a jakże – prymitywny krążek zasługuje na miano niezwykle mocnego death metalowego ciosu. Muzycy, którzy dawniej udzielali się w <strong>Vorum,</strong> pokazali, że są w stanie nagrać coś jeszcze dzikszego i złowieszczego, za co należy im się uznanie.</p>
<p><strong>GOLD &#8211; <em>Why Aren’t You Laughing?</em></strong>&nbsp;Choć niektórzy stwierdzą, że wokal <strong>Mileny Evy</strong> jest mało wyrazisty i monotonny, dla mnie idealnie pasuje do hipnotyzującego materiału i melancholijnych tekstów <strong>Gold</strong>, a niepokój i rozgoryczenie właściwe twórczości Holendrów wybrzmiewają bez nadmiernej rozpaczy i dramatyzmu.</p>
<p><strong>Lingua Ignota &#8211; <em>Caligula.</em></strong>&nbsp;Jak banalnie by to nie brzmiało, drugi albumu <strong>Kristin Hayter</strong> trudno opisać jakimikolwiek słowami i wydawnictwa trzeba po prostu posłuchać. <strong><em>Caligula</em></strong> jest tak ekspresyjnym, miażdżąco ciężkim albumem, że nie byłam w stanie zbyt często go słuchać. Mistrzostwo.&nbsp;</p>
<p><strong>Rotting Christ &#8211; <em>The Heretics.</em></strong>&nbsp;Wśród płyt w tegorocznym zestawieniu to właśnie <em><strong>The Heretics</strong></em> wyczekiwałam najbardziej. Czternasta płyta Greków to kolejna odsłona ich niewyczerpanych inspiracji, a wypracowane przez braci <strong>Tolis</strong> brzmienie wciągnęło mnie od początku.</p>
<p><strong>Shagreen &#8211; <em>Falling Dreams. </em></strong>Dawno nie słyszałam równie udanego połączenia industrialu i elektroniki z urzekającym, pełnym emocji wokalem. Po tak wciągającym debiucie pozostaje życzyć odpowiedzialnej za projekt artystce samych sukcesów.</p>
<p><strong>Tribulation &#8211; <em>Alive &amp; Dead at Södra Teatern.</em></strong>&nbsp; Znakomita koncertówka, na której został uchwycony klimat koncertu, a towarzyszące muzyce na żywo emocje zostały przełożone na wydawany album.</p>
<p><strong>Vesperith &#8211; <em>Vesperith.</em></strong>&nbsp;W dużym uproszczeniu: chłodny, atmosferyczny black metal, a zebrane kompozycje przenoszą słuchaczy w zupełnie inny wymiar.</p>
<p><strong>Vltimas &#8211; <em>Something Wicked Marches In.</em></strong>&nbsp;Tak złowieszczego black/deathowego grania w tym zestawieniu nie mogło zabraknąć. Trójca legendarnych już w scenie metalowej artystów nie bierze jeńców, a ich ciężki, posępny materiał ma szanse zostać kiedyś klasykiem. Moje serce skradła też okładka autorstwa Zbigniewa Bielaka.</p>
<p><iframe src="https://www.youtube.com/embed/8BJPWeRXPSY" width="100%" height="400" frameborder="0" allowfullscreen="allowfullscreen" loading="lazy"></iframe></p>
<hr>
<p style="text-align: center;"><strong>Wadim „Vladymir” Filiks</strong></p>
<p>W tym roku zdecydowałem się na skrócenie listy TOP z dziesięciu do sześciu pozycji. Poniżej albumy, z którymi spędziłem najwięcej czasu, zrobiły na mnie najlepsze wrażenie i najchętniej do nich wracam.</p>
<ol>
<li><strong>Heilung – <em>Futha</em></strong>. Zdecydowanie mój numer jeden, jeśli chodzi o 2019 rok. Krążek, do którego stale powracam i nadal odkrywam dla siebie coś nowego pośród nagromadzenia eterycznych i mrocznych dźwięków, inspirowanych kulturą wczesnośredniowiecznej Skandynawii. Album ten wprowadził nieco innowacji w porównaniu do poprzednich dokonań tria, szczególnie poprzez mocne zaakcentowanie roli narracji w budowaniu klimatu materiału. Płyta ta jest jak wino &#8211; im starsza, tym lepsza.</li>
<li><strong>Osi and the Jupiter – <em>Nordlige Rúnaskog</em></strong>. Końcówka roku przyniosła jeszcze jeden album folkowy, który wywarł na mnie bardzo pozytywne wrażenie. Projekt jednego człowieka, Amerykanina, który osadzony jest głęboko w klimatach wikińskich, ukazując delikatniejszą naturę muzyki, inspirowanej tym wojowniczym ludem. Właśnie ta lekkość, z jaką <strong>Sean Kratz</strong> operuje instrumentami i wokalami w swojej twórczości, zasługuje na powtórne odtwarzanie jego najnowszego dzieła.</li>
<li><strong>Inter Arma – <em>Sulphur English</em></strong>. Do tej ekipy ze Stanów należała pierwsza połowa 2019 roku, przynajmniej w moim odtwarzaczu. Krążek ujął mnie odważną mieszaniną stylistyk, które definiują black, doom, stoner i sludge. Muzyka na tej płycie naprzemiennie przyspiesza i zwalnia, a połamane tempo kompozycji staje się cechą rozpoznawczą zespołu. Mijają miesiące, a do tego krążka nadal dobrze się wraca.</li>
<li><strong>Mgła – <em>Age of Excuse</em></strong>. Tej kapeli nie mogło zabraknąć w moim zestawieniu. Z uwagą obserwuję wszystkie projekty, w których uczestniczy <strong>M.</strong>, zarówno jako muzyk czy też producent. Nowa <strong>Mgła</strong> co prawda utwierdziła mnie w przekonaniu, że bliżej memu sercu do stylistyki <strong>Kriegsmaschine</strong>, ale i tak <em><strong>Age of Excuse</strong></em>&nbsp;przez pewien czas gościło w moim odtwarzaczu nawet kilka razy dziennie.<strong> M.</strong> i <strong>Darkside</strong> to dla mnie nadal najlepszy blackowy duet w kraju nad Wisłą.</li>
<li><strong>Abbath – <em>Outstrider</em></strong>. Może i nie jest to najlepszy materiał, sygnowany nazwiskiem Pana <strong>Olve Eikemo</strong>, tym bardziej że <strong>Immortal</strong> bez niego na wokalu i gitarze wydał rok wcześniej o wiele ciekawszy krążek, ale <em><strong>Outstrider</strong></em>&nbsp;nie jest pozbawiony charakterystycznego stylu gry <strong>Abbatha</strong>. Jest tu parę dobrych, zapadających w pamięć numerów, a do tego bardzo dobrze ćwiczy się do nich na siłowni. Brakuje innowacyjności, ale przecież lubimy piosenki, które już znamy, czyż nie?</li>
<li><strong>Lvcifyre – <em>Sacrament</em></strong>. <em>Last but not least</em>, czyli jeszcze jedna propozycja, która zadomowiła się w moich głośnikach i słuchawkach na dłużej. Niby to tylko epka, ale każda chwila z tym materiałem rozpala zmysły i wywołuje ciary na plecach. Blackened death metal w najlepszej postaci, który wymierza słuchaczowi potężny cios, nie biorąc jeńców. Wciąż uwielbiam i czekam na więcej.</li>
</ol>
<p><iframe src="https://www.youtube.com/embed/7PBo83bPyOE" width="100%" height="400" frameborder="0" allowfullscreen="allowfullscreen" loading="lazy"></iframe></p>
<hr>
<p style="text-align: center;"><strong>Paweł Lach</strong></p>
<p>Wyróżniam płyty, które najczęściej były przeze mnie słuchane w roku 2019, bez ambicji obiektywnego wskazania najwartościowszych krążków tego roku. Ot, spodobało mi się, zrobiło na mnie jakieś wrażenie, zachęciło do wciśnięcia przycisku &#8222;repeat&#8221; – wylądowało ostatecznie na subiektywnej liście TOP 10.</p>
<ol>
<li><strong>Nagrobki &#8211; <em>Pod ziemią</em></strong>. Same świetne piosenki, bez pudła. Zabawnie, wzniośle, strasznie, dziwnie, z przytupem, na smutno, tragicznie i bezczelnie – o śmierci można mówić na wiele sposobów, a duet <strong>Nagrobki</strong> kontynuuje krucjatę oswajania słuchacza z ostatecznością. Muzycznie jakby jeszcze przystępniej niż na poprzednich wydawnictwach, ale wcale nie oznacza to, że <strong>Maciej Salamon</strong> i <strong>Adam Witkowski</strong> idą na jakieś kompromisy. Dźwiękowa i tekstowa mieszanka, która nie pozwala się oderwać, oczywiście pod warunkiem, że kupujemy tę groteskową konwencję. Słuchało mi się z ogromną przyjemnością, choć przecież nie zawsze pod ziemią bywa przyjemnie, wszak raczej tam zimno, ciemno, robak się w ciało wwierca. Ale od czego mamy poczucie humoru?</li>
<li><strong>Lucy In Blue &#8211; <em>In Flight</em></strong>. Niby to tylko prog metal, który przecież bywa nudny, zwłaszcza gdy eksploruje te same ścieżki, co Wielcy Przedwieczni stylu. Ale z jakichś (magicznych) powodów kwartet bardzo młodych muzyków z Islandii nagrał płytę znakomitą, opartą na prostych patentach, przenoszących jednak słuchacza gdzieś na styk jawy i snu. Niespieszna, nieefektowna z pozoru, niestawiająca na techniczny popis, a jedna godna zasłuchania muzyka. Czasem tak się dzieje, że 2+2=5, a znane składniki dają coś więcej.</li>
<li><strong>Nameless Creations &#8211; <em>Upon God&#8217;s Call</em></strong>. Bardzo niszowa rzecz, o której dowiedziałem się przypadkiem, z czego się cieszę zresztą. Warszawiacy brzmią jak skrzyżowanie (nie przymierzając) <strong>The Velvet Underground, The Stooge</strong>s i <strong>The Birthday Party</strong>. Obrazoburcze teksty, niesamowita aura, &#8222;garażowość&#8221;, prostota środków. Intrygujący miks psychodeli wziętej z przybrudzonego grania lat 60., punkowej zadziorności i nawiedzonej aury rocka gotyckiego. Udało się tu stworzyć coś dziwnego, ale i intrygującego zarazem.</li>
<li><strong>Bethlehem &#8211; <em>Lebe dich leer</em></strong>. Ze starego <strong>Bethlehem</strong> ostał się jedynie <strong>Jürgen Bartsch</strong>, a zespół od kilku lat nagrywa i koncertuje w nowym składzie. Wysoki, skrzekliwy, lekko nawiedzony wokal Pani<strong> Yvonne &#8222;Onielar&#8221; Wilczynski</strong> połączony z niemieckimi tekstami tworzy mefistofeliczną, magiczną atmosferę. Drobne eksperymenty, trochę elektroniki, mimo wszystko sporo melodii, a także charakterystyczne riffy (ani to Norwegia, ani Szwecja, ani Grecja, po prostu dark metal z Bethlehem) składają się na całość, obok której nie warto przechodzić obojętnie, choć mogło się to komuś przydarzyć, bo nie było o tej płycie głośno w 2019.</li>
<li><strong>Drastus &#8211; <em>La Croix De Sang</em></strong>. O tym, że ciekawe rzeczy wciąż dzieją się we franuckim black metalu nikogo przekonywać nie trzeba. <strong>Drastus</strong> zaproponował płytę przesiąkniętą złem i przytłaczającą. Artysta (bo to jednoosobowy projekt) używa growlu/skrzeku, ale też zawodzi niczym opętana przez diabła <strong>Lisa Gerrard</strong>. Skomasowana praca gitar i sekcji tworzy duszną, złowieszczą całość, która ma charakter rytualny. Dotykami dzięki temu piekła i tajemnicy? Tak, i to bez sztucznego podkręcania ekstremum.</li>
<li><strong>So Slow &#8211; <em>W otwarte dłonie powietrze sypie gruz przedświtu</em></strong>. W nieco inną ścieżkę skręciła muzyka warszawiaków ze <strong>So Slow</strong>. Mniej tu post-metalowych gitar, mniej riffowej energii, więcej za to transowych rytmów, psychodelicznych odlotów, minimalizmu. Nie każdemu taka zmiana będzie w smak, a mi właśnie jest, zajadałem się nawet momentami. Post-rock miesza się tu z elektroniką, noir jazzem, muzyką ilustracyjną, eksperymentalną, tworząc mieszanką strawną i kaloryczną, pod warunkiem, że będzie się chciało ją przyjąć.</li>
<li><strong>Baśnia &#8211; <em>No Falling Stars &amp; No Wishe</em>s</strong>. Nowofalowa płyta, chłodna, zwiewna, pełna melodii, melancholijna. Sporo tu ejtisowego ducha <strong>The Cure</strong> czy <strong>The Mission</strong>, trochę nowocześniejszych indie rockowych rozwiązań i dream popowego rozmarzenia. Czuć tu też producencką rękę geniusza, <strong>Waldemara Sorychty</strong>, którego przedstawiać nie trzeba.</li>
<li><strong>Black Midi &#8211; <em>Schlagenheim</em></strong>. Młodzi Anglicy, którzy w ciekawy sposób odwołują się do tradycji rockowego alternatywnego hałasowania i spuścizny po takich eksperymentatorach jak niemieckie <strong>CAN</strong>. Interesujące, szczere, czasem podane w nieoczywistej rytmice, zgrzytliwe granie, poszukujące nowych dróg w rockowym nurcie.</li>
<li><strong>Cult Of Luna &#8211; <em>A Dawn To Fear</em></strong>. Płyta może trochę za długa, ale ostatecznie to rzecz udana, mroczna i klimatyczna, z bardzo ciekawymi, monotonnymi, wciągającymi tematami, które miejscami hipnotyzują.</li>
<li><strong>Possessed &#8211; <em>Revelations Of Oblivion</em></strong>. Wiadomo, ich debiut to jedna z najważniejszych płyt w dziejach metalu i kamień węgielny pod death metalową katedrę. Za to dozgonny szacunek. Miło słyszeć po tylu latach ekipę <strong>Jeffa Becerry</strong> w formie, a że to bezczelnie staroświeckie, przywołujące thrash/death metalowego ducha drugiej połowy lat 80.? Im to pasuje po prostu. Szczery powiew nostalgii.</li>
</ol>
<p><iframe src="https://www.youtube.com/embed/peDPpSOxSfQ" width="100%" height="400" frameborder="0" allowfullscreen="allowfullscreen" loading="lazy"></iframe></p>
<hr>
<p style="text-align: center;"><strong>Mikołaj Kobielski</strong></p>
<p>Kolejność alfabetyczna.</p>
<p><strong>Brutus &#8211; </strong><em><strong>Nest</strong>.</em>&nbsp;Po raz drugi belgijskie trio zręcznie unikające muzycznych szufladek pojawia się w moim podsumowaniu i coś mi się zdaje, że na tym nie poprzestaną. Czysta moc, ogrom energii i zabójcze melodie, czego chcieć więcej?</p>
<p><strong>blindead &#8211; </strong><em><strong>Niewiosna</strong>.</em>&nbsp;<strong>Blindead</strong> do spółki z <strong>Nihilem</strong> nagrali w końcu album odważny, intrygujący, nieszablonowy, a mimo to niepokojąco wkręcający się z każdym kolejnym przesłuchaniem. Jest brudno, jest trochę surrealistycznie, jest dobrze.</p>
<p><strong>Chelsea Wolfe &#8211; </strong><em><strong>Birth Of Violence</strong>.</em>&nbsp;Długą drogę przeszedłem z tym albumem, bo wymagał on dłuższego osłuchania, żebym mógł w pełni go docenić. Jednak gdy tylko już wsiąkłem w gęsty, gotycki klimat wykreowany przez <strong>Chelsea</strong>, to wsiąkłem kompletnie i bez powrotu.</p>
<p><strong>Cult of Luna &#8211; </strong><em><strong>A Dawn To Fear</strong>.</em>&nbsp;Jeden z najciekawszych zespołów sceny metalowej powrócił z albumem, który sporo wymaga od słuchacza, ale w zamian oferuje jeszcze więcej. Muzyka końca świata w najlepszym wydaniu.</p>
<p><strong>Deathspell Omega &#8211; <em>Furnaces of Palingenesia.</em></strong>&nbsp;Skoro najnowszy album<strong> Cult of Luna</strong> nazwałem wymagającym, to na dzieło Francuzów nie ma już chyba stosownego określenia. Uważajcie, to niebezpieczna płyta, bo w tym black metalowym szaleństwie jest metoda.&nbsp;&nbsp;&nbsp;</p>
<p><strong>Jambinai &#8211; </strong><em><strong>ONDA</strong>.</em> Koreańczycy znowu uciekają przed post rockową łatką jak tylko mogą, przemycając do swojej muzyki jeszcze więcej folkloru i ludowych instrumentów. Efektem jest ich najlepsza, najbardziej różnorodna i poruszająca płyta, wymykająca się gatunkowym kwalifikacjom.</p>
<p><strong>Mgła &#8211; </strong><em><strong>Age of Excuse</strong>.</em>&nbsp;Pomimo tego, że ta płyta nie zrobiła na mnie aż takiego wrażenia jak <em><strong>With Hearts Toward None</strong></em> czy <em><strong>Exercises in Futilty</strong></em>, to nadal chwyta mocno i nie chce puścić, a to, co wyczynia tutaj <strong>Darkside</strong>, może wpędzić każdego perkusistę w ciężkie kompleksy i załamanie nerwowe.</p>
<p><strong>New Model Army &#8211; </strong><em><strong>From Here</strong>.</em>&nbsp;Nigdy jeszcze nie zawiodłem się na formacji <strong>Justina Sullivana</strong>, którego talentem kompozytorskim i tekściarskim można by obdarzyć kilka kapel. Niespodzianek nie ma,<em><strong> From Here</strong></em> to piękny, szczery i poruszający album, zawierający wszystko to, co w muzyce <strong>NMA</strong> zawsze było najważniejsze.</p>
<p><strong>Pixies &#8211; </strong><em><strong>Beneath the Eyrie</strong>.</em>&nbsp;W końcu Pixies powróciło z martwych z pierwszym albumem po reaktywacji, który można uznać za w pełni udany i spójny, oraz pełen nietypowych hitów. Przy czym wrócili w charakterystycznym dla siebie stylu, który jasno mówi, że nie muszą już nic nikomu udowadniać, potwierdzając jedynie, że Black Francis talent kompozytorski ma we krwi.</p>
<p><strong>ROSK &#8211; </strong><em><strong>Remnants</strong>.</em> Akustyczny album warszawiaków potwierdza, że nie da się ich zaszufladkować, oraz że debiutancka <strong><em>Miasma</em></strong> nie była przypadkowym zlepkiem dobrych pomysłów. Imponująco ambitny album o przepotężnej dawce emocjonalnej.</p>
<p><iframe src="https://www.youtube.com/embed/DfGTa-yUMRc" width="100%" height="400" frameborder="0" allowfullscreen="allowfullscreen" loading="lazy"></iframe></p>
<hr>
<p style="text-align: center;"><strong>Joanna Pietrzak</strong></p>
<p>2019 to dla mnie przede wszystkim rok koncertowo-rekreacyjny, eksploatowany w szerszych skrajnościach niż dotychczas. Poszukiwałam nowych muzycznych doznań głównie w wydawnictwach lat ubiegłych, toteż wydawało mi się, że nie zbiorę aż 10 płyt do podsumowania. Stało się jednak inaczej.&nbsp;&nbsp;</p>
<ol>
<li><strong>Frank Carter &amp; The Rattlesnakes &#8211; <em>End of suffering</em></strong>. Bez dwóch zdań rudzielec rodem z UK zrobił na mnie największe wrażenie właściwie pod każdym względem &#8211; chwytliwości utworów, liryk, melodii i genialnego wokalu. W porównaniu z poprzednimi albumami, niniejszy stracił na punkowej czy pop-rockowej agresywności i intensywności, ale zyskał na emocjonalności. Mordowałam ten album najczęściej, sprawdziłam przy okazji wszystkie 150 projektów tego utalentowanego brytola i stałam się fanką ze wszystkimi atrybutami takowych.</li>
<li><strong>Fink &#8211; <em>Bloom Innocent</em></strong>. Z <strong>Fink</strong>iem zwykle bywa prosto &#8211; albo wypuszcza absolutne bangery, piękne ballady z wiodącymi gitarowymi patentami, albo zanudza dłużyznami. Tym razem <em><strong>Bloom Innocent</strong> </em>można nazwać spokojnie następcą genialnego <em><strong>Hard Believer</strong></em>. Cudowny klimat, aranże, no i ten wokal!&nbsp;</li>
<li><strong>Deathspell Omega &#8211; <em>Furnaces of Palingenesia</em></strong>. Kiedy już zaczęło mi się wydawać, że moje gusta nieco zelżały na rzecz nośnych melodii i czystych wokali, wjeżdżają oni, na pełnej, z ofiarami i pożogą. Najtrudniejsza płyta w mojej tegorocznej dyskografii, co ciekawe zaszczepiona przez tę samą piękną osobę, która zaraziła mnie pozycją niżej.&nbsp;</li>
<li><strong>Drab Majesty &#8211; <em>Modern Mirror</em></strong>. Korzystać z dóbr ejtisów trzeba umieć, a ten duet zaczarował mnie zwyczajnie świetnymi piosenkami w świetnych rytmach. Szkoda, że na żywo fałszują niemiłosiernie, ale grają bardzo elegancko.</li>
<li><strong>ROSK &#8211; <em>Remnants</em></strong>. Tych Panów podejrzewałam o przemyślane podejście do wydawnictwa numer 2, ale chyba nie spodziewałam się aż tylu emocji i wyczucia w kompozycjach. Najsmutniejsza płyta roku 2019, najpiękniejsza praca dwóch wokalistów.&nbsp;</li>
<li><strong>blindead &#8211; <em>Niewiosna</em></strong>. Sprawa z tym trójmiejskim składem wygląda tak, że właściwie zawsze/od zawsze znajduję u nich coś, czego nie ma nikt. Tym razem Panowie zaprosili do współpracy wariata <strong>Nihila</strong> i stworzyli zarówno niepokojący, jak i urzekający album, który zyskał grany na żywo (widziałam 3 razy) +100 do mocy. I bardzo podobały mi się skrajne opinie co do albumu &#8211; ileż dyskusji o <em>niekokainie</em> i <em>niepowodzeniu</em> popłynęło w różnych kierunkach.&nbsp;</li>
<li><strong>Tool &#8211; <em>Fear Innoculum</em></strong>. A jeśli już o skrajnościach mowa, to <strong>Tool</strong> wywołał taką burzę, że nawet osoby, których nie podejrzewałam w ogóle o jakąś muzykalność zabierały głos. Burza jednak była krótka i właściwie szybko <strong>Tool</strong> zszedł z ust krytyków i krytykantów, mnie jednak rozłożył na łopatki i długo trzymał w ryzach. Mnóstwo warstw, genialna produkcja, świetna promocja &#8211; nabrałam się i pokochałam na zawsze.&nbsp;</li>
<li><strong>Foals &#8211; <em>Part 1. Everything not saved will be lost</em></strong>. Tak jak zwykle &#8211; nośne, poukładane, z kopyta przebojowe. Na drugą część wydania niestety nie starczyło czasu, nadrobię.</li>
<li><strong>Daniel Tompkins &#8211; <em>Castles</em></strong>. Kolejny artysta, który czego się nie dotknie, to zamienia w złoto. Jeśli nie pracuje w <strong>Tesseract</strong>, <strong>Zeta</strong>, <strong>White Moth Black Butterfly</strong> i 10 innych projektach, pisze piosenki autorskie, na które złożył się tym razem album <em><strong>Castles</strong></em>. Piękne, rozbudowane ballady to najprostsze określenie całości, ale tak naprawdę ilość warstw, aranżów i produkcja wytwórni <strong>Kscope</strong> zrobiła robotę.</li>
<li><strong>Fleshworld &#8211; <em>The essence has changed, but the details remain</em></strong>. Wjechali w końcówce roku, pozamiatali i zostawili szczątki. Post-HC w wykonaniu tych Panów mocno wykraczający poza granice gatunku powinien otworzyć im furtkę, tak jak niedawno <strong>Entropii</strong>. Czekam z nadzieją, że dane im będzie wspinać się wyżej i wyżej po szczebelkach polskiej altern&#8230;. ekstremy.</li>
</ol>
<p>Pozostało mi wyróżnić parę skrajności, które nie wpadły do topu ze względu na różne okoliczności: <strong>Viagra Boys &#8211; <em>Street Worms</em></strong> (muszę ich posłuchać kiedyś bez tzw. imprezowego nastawienia), <strong>Mulk &#8211;<em> I</em></strong> (namieszają Panowie konkretnie w 2020!), <strong>[::] 4dots</strong> &#8211; <em><strong>XIXIX</strong></em> (premiera ledwo w grudniu, a podejrzewam, że może być o tych łobuzach całkiem głośno). Za koncerty roku uznałam przede wszystkim występy <strong>Tool</strong>, <strong>Madrugada</strong> i odkrycie <strong>Richiego Kotzena</strong> na nowo na festiwalu <strong>Prog in Park III</strong>. Zażenowałam się na występie <strong>Paradise Lost</strong>,<strong> Drab Majesty</strong> i ziewałam na <strong>Dream Theater</strong>. Za życiową porażkę uważam zaś odpuszczenie koncertu <strong>Dead Can Dance</strong>.&nbsp;</p>
<p><iframe src="https://www.youtube.com/embed/LHny7eDGX88" width="100%" height="400" frameborder="0" allowfullscreen="allowfullscreen" loading="lazy"></iframe></p>
<hr>
<p style="text-align: center;"><strong>Marta “Kometa” Stock</strong></p>
<p>Nie przedłużając zbędnie, przejdę do sedna, czyli moje tegoroczne TOP 10. W moim przypadku oznacza to wybór albumów, które uwiodły mnie na tyle, że nie mogłam od nich oderwać uszu. Kolejność alfabetyczna.</p>
<ol>
<li><strong>Alcest &#8211; <em>Spiritual Instinct</em></strong>. To niesamowite, co Panowie potrafią zakląć w dźwiękach swojej muzyki, która mimo agresywnych momentów jest po prostu piękna i urzekająca. Jeden z niewielu momentów, gdy język francuski mnie nie odrzuca.</li>
<li><strong>Bloody Hammers &#8211; <em>The Summoning</em></strong>. Jedna z lżejszych propozycji na mojej tegorocznej playliście, odkryta w okolicach Halloween. Idealnie wpasowała się w listopadowy, posępny klimat. Proste, melodyjne i wpadające w ucho kawałki, nawiązujące do retro grozy.</li>
<li><strong>Ison &#8211; <em>Space</em></strong>. Jestem niezdolna do opisania jak bardzo hipnotyzująca jest zawartość tej płyty. Ambientowo-kosmiczne uniesienia okraszone niezwykle delikatnym żeńskim wokalem. Nic, tylko odpływać.</li>
<li><strong>Nasheim &#8211; <em>Jord Och Aska</em></strong>. Mamy i black, a konkretniej atmoshperic black. Złożone, kilkudziesięciominutowe kompozycje ciosają wściekłością, a jednocześnie wprowadzają pewną dozę spokoju. Bardzo szanuję.</li>
<li><strong>ROSK &#8211; <em>Remnants</em></strong>. Dla mnie to jedna z bardziej wzruszających i refleksyjnych krążków tego roku. Choć nie od razu po pierwszym przesłuchaniu zaiskrzyło. Z upływem czasu, a tym bardziej po wysłuchaniu materiału na żywo, poczułam przywiązanie do ładunku emocjonalnego całości.</li>
<li><strong>Suldusk &#8211; <em>Lunar Falls</em></strong>. Z niecierpliwością czekałam na to, co <strong>Emily Highfield</strong> przedstawi na swoim debiucie. Nie zawiodłam się. Przepiękny dark/neo-folk przeplatany atmospheric black metalowym pazurem i wypełniony kobiecą tajemniczością.</li>
<li><strong>SundaySong &#8211; <em>Signals</em></strong>. Dla mnie to taki substytut <strong>Anathemy</strong>, ale zdecydowanie bardziej przypadł mi do gustu, aniżeli ostatni album Anglików. To jedna z moich ulubionych pozycji w tym roku, która została mi polecona przez inną osobę. Trafione w stu procentach.</li>
<li><strong>Swallow the Sun &#8211; <em>When a Shadow if Forced Into the Light</em></strong>. Ze wszystkich death/melodic doom metalowych wydawnictw w tym roku to właśnie Finowie stworzyli kawałki, które najbardziej zapadły mi w pamięć. Wszystko dzięki różnorodności i idealnie dobranym proporcjom gitarowego ciężaru z melodyjnymi motywami.</li>
<li><strong>Tankograd &#8211; <em>Totalitarian</em></strong>. To z kolei płyta, która zupełnie mnie zniszczyła warstwą tekstową. Jej wartość i znaczenie są tak przerażająco dobre, że niełatwo zmieniłam po długim czasie repertuar na swojej playliście. Do tego świetnie dopasowują się z brudną doom metalową estetyką.</li>
<li><strong>Батюшка &#8211; <em>Панихида</em></strong>. Mając w głębokim poważaniu wszelkie sporne opinie i całą „dramatyczną” otoczkę, która miała miejsce wokół zespołu &#8211; ten materiał nie wskoczył o level wyżej niż debiut i być może jest wtórny, ale przede wszystkim zachowuje charakterystyczny klimat, który właśnie mnie przekonał do pierwszego wydawnictwa. I być może właśnie to zachowanie tematu i wszystkich składowych jest kluczem do tego, że słuchało mi się krążka tak dobrze.</li>
</ol>
<p><iframe src="https://www.youtube.com/embed/Tn7wvu8R4Wk" width="100%" height="400" frameborder="0" allowfullscreen="allowfullscreen" loading="lazy"></iframe></p>
<hr>
<p style="text-align: center;"><strong>Marcel Szczepanik</strong></p>
<p>W dzisiejszym świecie musimy liczyć się z istnym nadmiarem świetnych płyt, i niestety, chyba nikomu nigdy nie będzie dane znaleźć w swoim życiu wystarczająco dużo czasu, by dać szansę wszystkim nowym wydawnictwom, które zdecydowanie na to zasługują. Niemniej jednak rok 2019 w moim odczuciu wypadł znacznie lepiej pod względem jakości i potencjału albumów metalowych i około-metalowych niż jego poprzednik. Nic tylko się cieszyć z takiego obrotu spraw. Przejdźmy zatem do konkretów.</p>
<ol>
<li><strong>Misþyrming – <em>Algleymi.</em></strong>&nbsp;Inaczej być po prostu nie mogło. Po niesamowitym debiucie nadszedł czas na drugą płytę od islandzkiej ekipy, która nie zamierza się zatrzymywać. Gdy <strong><em>Algleymi </em></strong>ujrzało światło dzienne w maju ubiegłego roku, nie miałem cienia wątpliwości, że właśnie to wydawnictwo będzie figurować na samym szczycie mojego podsumowania roku. Kawał fenomenalnego black metalu z domieszką rockandrollowych riffów i lodowatej, przesiąkniętej wilgocią górskich terenów atmosfery wszechogarniającego mrozu. Absolutny <em>must hear</em>, pokuszę się nawet o stwierdzenie, że muzycznie mój rok 2019 kręcił się głównie wokół dokonań <strong>Misþyrming</strong>. Nie miałbym sobie absolutnie nic do zarzucenia, jeżeli przyszłoby mi wyróżnić album dekady i mój wybór padłby właśnie na <strong><em>Algleymi</em></strong>. Utwór roku? Bezapelacyjnie <strong><em>Ísland, steingelda krummaskuð</em></strong>.</li>
<li><strong>Blood Incantation – <em>Hidden History of the Human Race.</em></strong>&nbsp;Podobnie jak w przypadku Islandczyków z <strong>Misþyrming</strong>, amerykański kwartet <strong>Blood Incantation</strong> powrócił ze świetnym następcą swojej debiutanckiej płyty. <strong><em>HHotHR</em></strong> to doprowadzony do technicznej perfekcji, swoisty hołd skierowany w stronę klasyków death metalu z początku lat 90. ubiegłego wieku. Dodajmy do tego kosmiczne fascynacje, pokręcone, momentami hipnotyzujące (sic!) riffy, świetną perkusję, a także atmosferę metafizycznej, niezrozumiałej dla ludzkiego mózgu grozy rodem z prozy Lovecrafta i mamy prawdziwe arcydzieło. Panowie z <strong>BI</strong> szturmem podbili metalowe podziemie i w bardzo szybkim tempie stali się wiodącą postacią nowej generacji amerykańskiego &#8211; ba, światowego death metalu.</li>
<li><strong>Critical Defiance – <em>Misconception</em>. </strong>Debiutancki krążek thrasherów rodem z Chile. Dawno nie słyszałem tak świeżego, a zarazem energicznego thrash metalu, który – niestety – w obecnych czasach w wielu przypadkach wypada nijako i generycznie. Na <strong><em>Misconception</em></strong> nie uświadczymy półśrodków. Nowatorskie solówki, świetne riffy i mocny wokal – przepis na sukces według młodziutkiej ekipy <strong>Critical Defiance</strong>. Po takim albumie ta wielce utalentowana ekipa na pewno nie zniknie z mojego radaru przez lata!</li>
</ol>
<p>Pozostałe albumy wypełniające moje top 10. Kolejność przypadkowa:&nbsp;</p>
<p><strong>Cult of Luna – <em>A Dawn to Fear</em></strong><br />
<strong>Cattle Decapitation – <em>Death Atlas</em></strong><br />
<strong>Angel Witch – <em>Angel of Light</em></strong><br />
<strong>King Gizzard &amp; the Lizard Wizard – <em>Infest the Rats’ Nest</em></strong><br />
<strong>Tomb Mold – <em>Planetary Clairvoyance</em></strong><br />
<a href="https://rateyourmusic.com/artist/vehemence-2"><strong>Véhémence</strong></a><strong> – </strong><em><a href="https://rateyourmusic.com/release/album/vehemence/par-le-sang-verse/"><strong>Par le sang versé</strong></a></em><br />
<strong>Teitanblood –<em> The Baneful Choir</em></strong></p>
<p>Świetne płyty, które innego dnia znalazłyby się w moim topie:</p>
<p><strong>Gruzja – <em>Jeszcze nie mamy na was pomysłu</em></strong><br />
<strong>Idle Hands – <em>Mana</em></strong><br />
<strong>Traveler – <em>Traveler</em></strong><br />
<strong>Cloud Rat – <em>Pollinator</em></strong><br />
<strong>Fvneral Fvkk – <em>Carnal Confessions</em></strong><br />
<strong>Spirit Adrift – <em>Divided by Darkness</em></strong><br />
<strong>Sinmara –</strong> <em><a href="https://www.metal-archives.com/albums/Sinmara/Hv%C3%ADsl_stjarnanna/757686"><strong>Hvísl stjarnanna</strong></a></em><br />
<strong>Refused – <em>War Music</em></strong><br />
<strong>Vargrav – <em>Reign in Supreme Darkness</em></strong><br />
<strong>ROSK – <em>Remnants</em></strong><br />
<strong>Departure Chandelier – <em>Antichrist Rise to Power</em></strong><br />
<strong>Blut aus Nord – <em>Hallucinogen</em></strong><br />
<strong>Possessed – <em>Revelations of Oblivion</em></strong><br />
<strong>Crypt Sermon – <em>The Ruins of Fading Light</em></strong></p>
<p><strong>Rozczarowania roku</strong>: <strong>Rotting Christ – <em>The Heretics</em></strong> (wieje nudą, za dużo zbędnej gadaniny i recytacji, pozbawione energii riffy), <strong>Baroness – <em>Gold &amp; Grey</em></strong> (asłuchalna, pozbawiona wyczucia produkcja, która niweczy spory potencjał utworów).</p>
<p><iframe src="https://www.youtube.com/embed/-X-7cnMAApk" width="100%" height="400" frameborder="0" allowfullscreen="allowfullscreen" loading="lazy"></iframe></p>
<hr>
<p style="text-align: center;"><strong>Łukasz Walas</strong></p>
<p>Okres podsumowań czas zacząć! Rok 2019 minął mi głównie pod znakiem licznych koncertów, jednak wśród płytowych nowości również nie zabrakło perełek, o których przy okazji rozliczania się z minionym rokiem muszę wspomnieć.</p>
<ol>
<li>Największym pozytywnym zaskoczeniem roku 2019 niewątpliwie jest dla mnie dwuczęściowe <strong><em>Everything Not Saved Will Be Lost </em></strong>autorstwa brytyjskiego <strong>Foals</strong>. Do nowych albumów coraz popularniejszych Źrebaków zasiadałem w zasadzie tylko po to, aby upewnić się, że ich twórczość dalej do mnie nie trafia, tymczasem zespół od samego początku zaczął wybijać mi wszystkie argumenty z ręki na sam koniec wybijając mi wszystkie zęby przecudnym, niemalże space rockowym <strong><em>Neptune</em></strong>. A może po prostu mięknę wraz z upływem czasu?</li>
<li>Wielkim pozytywem minionego roku jest dla mnie również <strong><em>Popiór</em></strong> zespołu <strong>Romana Kostrzewskiego</strong>. Przyłączenie do kapeli <strong>Jacka Hiro </strong>poskutkowało fenomenalnym kawałem rasowego thrashowego grania noszącego mnóstwo cech tego, co niegdyś było wydawane pod szyldem <strong>KAT</strong>. Szkoda tylko, że trzeba było czekać tak długo. Niemniej zdecydowanie było warto.</li>
<li>Pewnie jestem w mniejszości, ale do pozytywnych zaskoczeń zaliczyłbym również <strong>Toolowy <em>Fear Inoculum. </em></strong>Chociaż szalikowcem zespołu nie jestem i zacząłem zapoznawać się z jego twórczością stosunkowo niedawno. Nowa płyta <strong>Tool </strong>jest opisywana raczej jako rozczarowanie, jednak bardzo często zdarza mi się do niej wracać i gdyby nie przerażająca cena, to zapewne stałaby się pierwszym krążkiem Amerykanów, który trafiłby na moją półkę.</li>
<li>Ostatnim szczególnym plusem będzie <strong>Rammstein</strong>owa zapałka będąca wielkim powrotem Niemców do dawnej formy. Są bardziej przebojowi niż kiedykolwiek wcześniej, jednak przeważająca większość utworów z nie posiadającego tytułu albumu <strong>Rammstein </strong>nie chce prędko wyjść spod czaszki. I do tego ten zapierający dech w piersiach koncert na Stadionie Śląskim&#8230;</li>
<li>Świetnie wypadło też <strong><em>Dreams of Quiet Places </em>Mord’a’Stigmaty</strong>. W zasadzie nie widzę na tym krążku słabych punktów, każdy numer nadal robi na mnie wielkie wrażenie i bardzo żałuję, że nie mogłem stawić się na żadnym z koncertów promujących ten znakomity album.</li>
<li>Mieszane uczucia żywię do nowej <strong>Mgły</strong>. <strong><em>Age of Excuse </em></strong>to oczywiście świetny album, którego niejedna black metalowa horda mogłaby Krakowianom pozazdrościć, jednak gdzieś to już słyszałem – tak, na jej dwóch ostatnich albumach. No i jakieś, takie to&#8230; na pewno mniej zapamiętywalne niż wcześniej. Dość powiedzieć, że po dwóch sesjach z najnowszym dzieckiem <strong>M. </strong>i <strong>Darkside’a </strong>wolałem wrócić do ich poprzednich albumów.</li>
<li>Rozczarował mnie również nowy <strong>Slipknot</strong>, którego <strong><em>We Are Not Your Kind </em></strong>okazała się płytą nierówną, zawierającą wiele znakomitych momentów przywodzących na myśl najlepsze i najagresywniejsze czasy zespołu, ale też kilka nie do końca trafionych muzycznych bohomazów czy też najzwyczajniejszego przeciętniactwa. Na szczęście liczba tych pierwszych jest większa, choć nie zmienia to faktu, że szósty album dziewiątki z Iowa nie udźwignął ogromnych oczekiwań.</li>
<li>No i na koniec gość honorowy, swoisty VIP tego zestawienia. Wiecie, jak od minionego kwietnia w podręcznikach do języka polskiego powinien być definiowany dramat? <strong><em>Niewiosna</em></strong>. Liryczny i muzyczny potworek wypuszczony przez <strong>blindead </strong>przy współpracy z <strong>Nihilem</strong> naprawdę będzie mi się jeszcze długo śnił w koszmarach. &#8222;Często jest tak, że nie?&#8221; Szkoda, że tego &#8222;nie&#8221; nie było na koniec nagrań. Okropne.</li>
</ol>
<p><iframe src="https://www.youtube.com/embed/tmLA7XCAQ5U" width="100%" height="400" frameborder="0" allowfullscreen="allowfullscreen" loading="lazy"></iframe></p>
<hr>
<p style="text-align: center;"><strong>Damian &#8222;Synu&#8221; Wiśniewski</strong></p>
<p>Polska w tym roku black metalem stała. Najczęściej słuchane przeze mnie krążki w mijającym 2019 reprezentowały właśnie ten podgatunek. O prym najczęściej odtwarzanych biły się dwa &#8211; <em><strong>Kosmocide</strong></em> <strong>Deus Mortem</strong> i <strong><em>Age of Excuse</em> Mgły</strong>. Oba cudowne, choć jeśli miałbym wytypować numero uno, to głos poszedłby na ten pierwszy.</p>
<p>Nie sposób nie wspomnieć też o zespole-zjawisku, który w 2019 zrobił wokół siebie chyba najwięcej szumu – <strong>Gruzji</strong>. Dwa albumy, które udowodniły, że prześmiewcze podejście do sceny bm nie musi oznaczać karykatury i marnego pastiszu oraz wręczany przy dźwiękach przebojów <strong>Zdzisławy Sośnickiej</strong> laur konsumenta w kategorii „prowadzenie mediów społecznościowych” – to tegoroczny dorobek gruzińskich patusów. Do bacznie obserwowanych przeze mnie bandów dołączyło w tym roku także <strong>Truchło Strzygi</strong> – choć debiutancki krążek wciąż wyceniam max 6/10, to już dwie kolejne EP-ki (i tegoroczny koncert ze wspomnianą <strong>Gruzją</strong>) pięknie poczochrały moją łepetynę.</p>
<p>Z zagranicznych krążków o dziwo spodobało mi się sporo rzeczy z metalowego mainstreamu (i co ciekawsze były to płyty grup, których od lat jakoś uważnie nie śledziłem). Na wysokości zadania stanął <strong>Tool</strong>, <strong>Slipknot</strong> ze swoim <em><strong>We Are Not Your Kind</strong></em> sprawił, że na lutowy koncert w Łodzi czekam z wypiekami na twarzy, <strong>Children of Bodom</strong> płytą <em><strong>Hexed</strong></em> nawiązali do swoich najbardziej udanych krążków z przeszłości, nawet <strong>In Flames</strong>, na których położyłem już dawno krzyżyk, potrafili skłonić mnie do tego, by posiedzieć z <em><strong>I, The Mask</strong></em> kilka dłuższych chwil. Fajnie buja tegoroczne <strong>Life of Agony</strong> (choć drugi <em><strong>River Runs Red</strong></em> to rzecz jasna nie jest), bronić będę też <em><strong>Old Star</strong></em> <strong>Darkthorne</strong> (na który wylało się sporo zgorzkniałej krytyki). Z mniejszych nazw warto wspomnieć o <em><strong>Lotus</strong></em> <strong>Soen</strong>, którym grupa ostatecznie rozprawia się z łatką „<em>Maynard Keenan &amp; c.o. wannabes</em>”.</p>
<p>Koncert roku? Znów <strong>Tool</strong>, którzy w towarzystwie <strong>Alice in Chains</strong> skradli w czerwcu w Krakowie moje serce. Rozczarowaniem okazał się za to występ <strong>Paradise Lost</strong> na wrześniowym <strong>SDL</strong>u, który miał być jednym z występów festiwalu, a okazał się jedynie średniakiem dnia pierwszego. Jak co roku masa rzeczy nieodsłuchanych, lub nieodsłuchanych na tyle, by rzeczowo się wypowiedzieć.</p>
<p>Cóż &#8211; będzie nadrabiane w 2020!</p>
<p><iframe src="https://www.youtube.com/embed/o-SJG4vTgIQ" width="100%" height="400" frameborder="0" allowfullscreen="allowfullscreen" loading="lazy"></iframe></p>
<hr>
<p>&nbsp;</p>
<p>Artykuł <a href="https://kvlt.pl/muzyka/artykuly/podsumowanie-roku-2019-wg-redakcji-kvlt/">Podsumowanie roku 2019 wg redakcji KVLT</a> pochodzi z serwisu <a href="https://kvlt.pl">KVLT</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://kvlt.pl/muzyka/artykuly/podsumowanie-roku-2019-wg-redakcji-kvlt/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Nowy klip grupy Idle Hands</title>
		<link>https://kvlt.pl/newsy/nowy-klip-grupy-idle-hands/</link>
					<comments>https://kvlt.pl/newsy/nowy-klip-grupy-idle-hands/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Ziemek]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 30 Oct 2019 11:24:44 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Newsy]]></category>
		<category><![CDATA[album]]></category>
		<category><![CDATA[Eisenwald]]></category>
		<category><![CDATA[Give Me To The Night]]></category>
		<category><![CDATA[Idle Hands]]></category>
		<category><![CDATA[Mana]]></category>
		<category><![CDATA[nowy klip]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://kvlt.pl/?p=176776</guid>

					<description><![CDATA[<p>Idle Hands wypuścił klip do utworu Give Me To The Night. Numer znajduje się na płycie Mana. Krążek został wydany pod skrzydłami&#8230;</p>
<p>Artykuł <a href="https://kvlt.pl/newsy/nowy-klip-grupy-idle-hands/">Nowy klip grupy Idle Hands</a> pochodzi z serwisu <a href="https://kvlt.pl">KVLT</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p><strong>Idle Hands</strong> wypuścił klip do utworu <strong><em>Give Me To The Night.</em></strong> Numer znajduje się na płycie <strong><em>Mana</em></strong>. Krążek został wydany pod skrzydłami wytwórni płytowej <strong>Einsewald</strong>. Za produkcję materiału odpowiadają <strong>Franco, Johnston</strong> oraz <strong>Silva</strong>. Miksami zajęli się <strong>Johnston</strong> oraz <strong>Franco</strong>, zaś masteringiem &#8211; <strong>Brad Boatright</strong> z <strong>Audiosiege</strong>. Okładkę zaprojektował <strong>Adam Burke.</strong></p>
<p><iframe src="https://youtube.com/embed/dZ7zio1w0Vg" width="100%" height="400" frameborder="0" allowfullscreen="allowfullscreen" loading="lazy"></iframe></p>
<p><iframe src="https://youtube.com/embed/PY1rbEmUj-E" width="100%" height="400" frameborder="0" allowfullscreen="allowfullscreen" loading="lazy"></iframe></p>
<p>Tracklista:<br />
01. Nightfall<br />
02. Jackie<br />
03. Cosmic Overdrive<br />
04. Don`t Waste Your Time<br />
05. Give Me To The Night<br />
06. Blade And The Will<br />
07. Dragon, Why Do You Cry<br />
08. Double Negative<br />
09. It&#8217;ll Be Over Before You Know It<br />
10. A Single Solemn Rose<br />
11. Mana</p>
<p><img decoding="async" class="alignnone size-full wp-image-158830" src="https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2019/03/52601825_2301363296744557_1929863199914459136_n.jpg" alt="" width="100%" srcset="https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2019/03/52601825_2301363296744557_1929863199914459136_n.jpg 960w, https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2019/03/52601825_2301363296744557_1929863199914459136_n-300x300.jpg 300w, https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2019/03/52601825_2301363296744557_1929863199914459136_n-800x800.jpg 800w, https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2019/03/52601825_2301363296744557_1929863199914459136_n-150x150.jpg 150w, https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2019/03/52601825_2301363296744557_1929863199914459136_n-250x250.jpg 250w, https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2019/03/52601825_2301363296744557_1929863199914459136_n-120x120.jpg 120w, https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2019/03/52601825_2301363296744557_1929863199914459136_n-450x450.jpg 450w" sizes="(max-width: 960px) 100vw, 960px" /></p>
<p>Źródło: Eisenwald<br />
Zdjęcie: Peter Beste</p>
<p>Artykuł <a href="https://kvlt.pl/newsy/nowy-klip-grupy-idle-hands/">Nowy klip grupy Idle Hands</a> pochodzi z serwisu <a href="https://kvlt.pl">KVLT</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://kvlt.pl/newsy/nowy-klip-grupy-idle-hands/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Pełny skład Metalmania Open Air 2020</title>
		<link>https://kvlt.pl/newsy/pelny-sklad-metalmania-open-air-2020/</link>
					<comments>https://kvlt.pl/newsy/pelny-sklad-metalmania-open-air-2020/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Piotr]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 29 Oct 2019 09:15:33 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Newsy]]></category>
		<category><![CDATA[At The Gates]]></category>
		<category><![CDATA[Candlemass]]></category>
		<category><![CDATA[Idle Hands]]></category>
		<category><![CDATA[Letnia Scena Progresji]]></category>
		<category><![CDATA[Mayhem]]></category>
		<category><![CDATA[Metalmania]]></category>
		<category><![CDATA[Metalmania Open Air 2020]]></category>
		<category><![CDATA[Rosk]]></category>
		<category><![CDATA[Turbo]]></category>
		<category><![CDATA[warszawa]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://kvlt.pl/?p=176644</guid>

					<description><![CDATA[<p>Metalmania&#160;powraca! Nowe miejsce, nowy skład, odświeżona formuła i klimat metalowego święta. Na festiwalu, który będzie jednym z najważniejszych wydarzeń muzycznych przyszłego roku,&#8230;</p>
<p>Artykuł <a href="https://kvlt.pl/newsy/pelny-sklad-metalmania-open-air-2020/">Pełny skład Metalmania Open Air 2020</a> pochodzi z serwisu <a href="https://kvlt.pl">KVLT</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p><strong>Metalmania&nbsp;</strong>powraca!<br />
Nowe miejsce, nowy skład, odświeżona formuła i klimat metalowego święta.<br />
Na festiwalu, który będzie jednym z najważniejszych wydarzeń  muzycznych przyszłego roku, zaprezentuje się czołówka światowej i polskiej sceny metalowej, nie zabraknie również dodatkowych atrakcji dla fanów metalu. Metalmania pozostaje też wierna swoim założeniom i fani będą mogli zobaczyć najlepszych, różnorodnych pod względem metalowej stylistyki wykonawców. . </p>
<p>Podczas festiwalu wystąpią:<br />
<strong>Mayhem</strong> (black metal)<br />
<strong>Candlemass</strong> (doom metal)<br />
<strong>At The Gates</strong> (melodic death metal)<br />
<strong>Exhorder</strong> (thrash/groove metal)<br />
<strong>Razor</strong> (speed/thrash metal)<br />
<strong>Idle Hands</strong> (gothic/heavy metal)<br />
<strong>Imperator</strong> (death metal)<br />
<strong>Turbo</strong> (heavy/thrash metal)<br />
<strong>Monasterium</strong> (doom metal)<br />
<strong>Truchło Strzygi</strong> (black metal/punk)<br />
<strong>ROSK</strong> (post-black metal/acoustic post-metal)</p>
<p>29.08.2020 – <strong>Warszawa</strong>, Letnia Scena Progresji (<a href="https://m.facebook.com/events/513221506164598?ref=content_filter">wydarzenie</a>)</p>
<p>Otwarcie bram: 12.00<br />
Start: 13.00</p>
<p>Bilety w cenie <strong>180zł</strong>&nbsp; dostępne na stronach: shop.metalmind.com.pl (KOLEKCJONERSKIE), www.ticketpro.pl, www.eventim.pl, www.ebilet.pl, www.biletin.pl, www.ticketportal.pl</p>
<p><img decoding="async" class="alignnone size-full wp-image-176645" src="https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2019/10/metalmania-2020-final-poster-plakat-e1572340477170.jpg" alt="" width="100%"><br />
źródło: Metal Mind Productions</p>
<p>Artykuł <a href="https://kvlt.pl/newsy/pelny-sklad-metalmania-open-air-2020/">Pełny skład Metalmania Open Air 2020</a> pochodzi z serwisu <a href="https://kvlt.pl">KVLT</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://kvlt.pl/newsy/pelny-sklad-metalmania-open-air-2020/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Kolejne zespoły zasilają Metalmania Open Air 2020</title>
		<link>https://kvlt.pl/newsy/kolejne-zespoly-zasilaja-metalmania-open-air-2020/</link>
					<comments>https://kvlt.pl/newsy/kolejne-zespoly-zasilaja-metalmania-open-air-2020/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Ziemek]]></dc:creator>
		<pubDate>Fri, 18 Oct 2019 13:43:05 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Newsy]]></category>
		<category><![CDATA[Idle Hands]]></category>
		<category><![CDATA[Imperator]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://kvlt.pl/?p=175849</guid>

					<description><![CDATA[<p>29 sierpnia 2020 roku odbędzie się Metalmania Open Air 2020. 29.08.2020 – Warszawa, Letnia Scena Progresji (wydarzenie) Organizatorzy Metalmania Open Air 2020&#8230;</p>
<p>Artykuł <a href="https://kvlt.pl/newsy/kolejne-zespoly-zasilaja-metalmania-open-air-2020/">Kolejne zespoły zasilają Metalmania Open Air 2020</a> pochodzi z serwisu <a href="https://kvlt.pl">KVLT</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>29 sierpnia 2020 roku odbędzie się <strong>Metalmania Open Air 2020.</strong></p>
<p>29.08.2020 – <strong>Warszawa</strong>, Letnia Scena Progresji (<a href="https://m.facebook.com/events/513221506164598?ref=content_filter">wydarzenie</a>)</p>
<p>Organizatorzy <strong>Metalmania Open Air 2020</strong> ogłosili kolejne zespoły, które zagrają na imprezie. Do składu dołączają:</p>
<p><strong>Idle Hands</strong><br />
<strong>Imperator</strong></p>
<p>Wcześniej potwierdzono udział:</p>
<p><strong>Mayhem</strong><br />
<strong>Candlemass</strong><br />
<strong>At The Gates</strong><br />
<strong>Razor</strong><br />
<strong>Truchło Strzygi</strong></p>
<p>Bilety dostępne na stronach: shop.metalmind.com.pl (KOLEKCJONERSKIE), www.ticketpro.pl, www.eventim.pl,<br />
www.ebilet.pl, www.biletin.pl, www.ticketportal.pl</p>
<p><img decoding="async" class="alignnone size-full wp-image-175850" src="https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2019/10/74283330_2461003147447237_5937897835541299200_o.jpg" alt="" width="100%" srcset="https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2019/10/74283330_2461003147447237_5937897835541299200_o.jpg 1200w, https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2019/10/74283330_2461003147447237_5937897835541299200_o-300x157.jpg 300w, https://kvlt.pl/wp-content/uploads/2019/10/74283330_2461003147447237_5937897835541299200_o-450x236.jpg 450w" sizes="(max-width: 1200px) 100vw, 1200px" /></p>
<p>Artykuł <a href="https://kvlt.pl/newsy/kolejne-zespoly-zasilaja-metalmania-open-air-2020/">Kolejne zespoły zasilają Metalmania Open Air 2020</a> pochodzi z serwisu <a href="https://kvlt.pl">KVLT</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://kvlt.pl/newsy/kolejne-zespoly-zasilaja-metalmania-open-air-2020/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>IDLE HANDS &#8211; &#8222;Mana&#8221; (2019)</title>
		<link>https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/idle-hands-mana-2019/</link>
					<comments>https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/idle-hands-mana-2019/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Synu]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 12 May 2019 11:28:08 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Recenzje]]></category>
		<category><![CDATA[gothic rock]]></category>
		<category><![CDATA[Idle Hands]]></category>
		<category><![CDATA[Mana]]></category>
		<category><![CDATA[post-punk]]></category>
		<category><![CDATA[recenzja]]></category>
		<category><![CDATA[review]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://kvlt.pl/?p=164447</guid>

					<description><![CDATA[<p>Znacie to uczucie, gdy rozbudzone oczekiwania zderzają się z rzeczywistością, która okazuje się nie być tak spektakularna, na jaką się zanosiła. Akcja&#8230;</p>
<p>Artykuł <a href="https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/idle-hands-mana-2019/">IDLE HANDS &#8211; &#8222;Mana&#8221; (2019)</a> pochodzi z serwisu <a href="https://kvlt.pl">KVLT</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>Znacie to uczucie, gdy rozbudzone oczekiwania zderzają się z rzeczywistością, która okazuje się nie być tak spektakularna, na jaką się zanosiła. Akcja filmu po zniewalającym początku zwalnia, serial po pierwszych odcinkach zrywających czapkę z głowy obniża loty, kolacja poza wyśmienitymi przystawkami jest jedynie „w miarę smaczna”, a laska na kolejnej randce zaczyna z lekka przynudzać.</p>
<p>Dokładnie takie emocje towarzyszą mi przy odsłuchu<em><strong> Many</strong></em> &#8211; debiutanckiej płyty Amerykanów z <strong>Idle Hands</strong>. Kapeli, która doskonałą EP-ką <em><strong>Don’t Waste Your Time</strong></em> kupiła mnie od pierwszego przesłuchania, zdobywając w moich oczach nieograniczony kredyt zaufania. Byłem nawet przekonany, że grajkowie z Oregonu wypełnią w moim sercu pustkę po nieodżałowanym do dziś <strong>In Solitude</strong>. Teraz wiem już, że nic takiego miejsca mieć nie będzie, a zespół (przynajmniej do czasu wydania kolejnej płyty) pozostanie dla mnie głównie jednostrzałowym objawieniem.</p>
<p>Z pozoru wszystko zdaje się być na <em><strong>Manie</strong></em> w jak najlepszym porządku, <strong>Idle Hands</strong> kontynuują na debiutanckim longu przygodę z wykreowanym przez siebie przebojowym dzieckiem mezaliansu gotyckiego heavy metalu i post punka. Problem w tym, że brzmią przy okazji jakby rzucili na stół wszystkie asy w pierwszym rozdaniu, nie pozostawiając w talii żadnej naprawdę mocnej karty na dalszą rozgrywkę. Co zresztą znamienne, kapela stara się na debiucie ponownie zagrywać sprawdzonymi figurami, bo 2 utwory z <em><strong>Don’t Waste Your Time</strong></em> pojawiają się także na omawianym pełniaku. Te obrazują przy okazji różnicę poziomu między oboma wydawnictwami, bo <em>Don&#8217;t Waste Your Time</em> i <em>Blade and the Will</em> (choć w nieco zmienionej aranżacji nie brzmią już tak okazale jak wcześniej) stanowią najmocniejsze punkty tej płyty.</p>
<p>Pozostałe kompozycje – może poza 3-4 kawałkami <em>(Give Me to the Night, Dragon, Why Do You Cry, Double Negative, Mana</em>) &#8211; nie są już niestety tak udane ani charakterne, brakuje im też błysku i iskry, która skrzyła się na zeszłorocznej EP-ce. Nawet jeśli próbowałbym zaklinać rzeczywistość, nie jestem w stanie oprzeć się wrażeniu, że z <strong>Idle Hands</strong> zeszło na<em><strong> Manie</strong></em> sporo powietrza.</p>
<p>Biorę rzecz jasna poprawkę na fakt, że moje postrzeganie krążka jest przyćmione wygórowanymi oczekiwaniami, tak to już jednak jest, że przy zawieszonej na znacznej wysokości poprzeczce, kolejna próba, choć obiektywnie udana, może okazać się niewystarczająca. Posiedzę sobie jeszcze z tą płytą, chociaż wiem już na pewno, że znacznie częściej wracać będę do tego, czym <strong>Idle Hands</strong> zachwyciło mnie na swoim krwistoczerwonym EP.</p>
<p>Artykuł <a href="https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/idle-hands-mana-2019/">IDLE HANDS &#8211; &#8222;Mana&#8221; (2019)</a> pochodzi z serwisu <a href="https://kvlt.pl">KVLT</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://kvlt.pl/muzyka/recenzje/idle-hands-mana-2019/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
