Rozpoczyna się jednak przyzwoicie, bo najlepszym numerem, jaki kiedykolwiek wyszedł spod ręki poznańskiego Impure Declaration – gdyby więcej materiału przygotowanego przez obie formacje trzymało poziom Suppurative Sorcery zapewne piałbym z radości. W zasadzie wszystko tutaj działa. Bardzo dobrze i angażujące riffy (szczególnie w drugiej połowie numeru) wtórują wypluwającemu z siebie demoniczne wrzaski i bulgoty wokaliście, a surowa, undergroundowa produkcja dokłada nawet więcej niż kilka groszy do przerażającej atmosfery, jaką zespołowi udało się wykreować. Niestety Poznaniaków nie stać chyba na wiele więcej i w Splitted Tongue Invocation wracają już do poziomu znanego z ich poprzednich wydawnictw – czyli słuchać się da, ale raczej przelatuje to przez głowę, nie zostawiając po sobie zbyt wiele. Na deser dostajemy jeszcze poprawnie wykonany cover The Gate of Nanna (w oryginale autorstwa Beherit).

Impure Declaration: 6/10

O ile „polska” strona Malevolence Evocations miała jeszcze jakiś punkt zaczepny, do którego ewentualnie mógłbym wracać, tak znalezienie podobnego momentu w materiale przygotowanym przez niemiecki Nekus okazało się niewykonalne. Trzy długie kawałki Niemców kojarzyły mi się z cieszącymi się zwykle raczej niską frekwencją koncertami podziemnych kapel black/death metalowych (taką w sumie jest Nekus), z których dzień po wydarzeniu nie pamięta się ani jednego dźwięku. Zespół stara się o odrobinę urozmaicenia poprzez budujące atmosferę ambientowe wstawki, jednak meritum ich twórczości to po prostu nudna i jednostajna naparzanka okraszona jednym dobrym riffem w Ataphos, potwornym wokalem (czy tam w ogóle padają jakieś słowa?) i produkcją rodem z piwnicy, znajdującej się przynajmniej dwa piętra pod tą, w której nagrywało Impure Declaration. Czy można tego słuchać? Ano można, ale lepszym pytaniem byłoby: po cholerę?

Nekus: 4/10

Szkoda, bo po otwierającym ten split kawałku moje nadzieje na poziom całości znacznie wzrosły. Niestety wyszło jak wyszło i Malevolence Evocations będzie pełnić na mojej półce zaszczytną rolę „łapacza kurzu”. Jeśli jednak mamy na sali sympatyków Impure Declaration, to istnieje spora szansa na to, że będziecie zadowoleni z tego, co ten skład przygotował. O wkładzie Nekus lepiej zapomnieć i jeśli nie podniosą sami sobie poprzeczki, to wielkiej kariery Niemcom nie wróżę.

Artykuł IMPURE DECLARATION/NEKUS – „Malevolence Evocations” (2021) pochodzi z serwisu KVLT.

Zanim jednak Deus Mortem wyszli na scenę, zameldowały się na niej dwa supporty. Poznańskie Impure Declaration tym razem wypadło bardzo dobrze, moim zdaniem sporo lepiej niż przed rokiem na Black Plague III. Blackowe przyspieszenia brzmiały mięsiście, doomowe zwolnienia nadal robiły robotę, a płonące świece na licznych świecznikach (oraz kilka szczurów zwisających bezwładnie z jednego z nich) wypadły klimatycznie.

Jako drugi zaprezentował się Stillborn i każdy, kto zna twórczość tej załogi doskonale wie, jaki był to występ. Brak litości, stos bluźnierstw, cios za ciosem i ani chwili na wytchnienie – to tak w telegraficznym skrócie. Poziomem jadu i agresji ten pochodzący z Mielca zespół mógłby obdarzyć co najmniej kilka innych kapel, a i tak zostałoby tego jeszcze sporo w zanadrzu. Wszyscy spragnieni morderczej jatki musieli być usatysfakcjonowani tym, co usłyszeli, a zespołowi po kilku nieudanych próbach poderwania katowickiej publiki  do ruchu (niestety nie aż tak licznej, jak miałem nadzieję) w końcu udało się wywołanie małego młyna pod sceną.

Głównym daniem dla mnie było bez wątpienia Deus Mortem. Koncertowy i studyjny pewniak, który nigdy nie zawodzi i nigdy jeszcze nie zbłądził w swoich poczynaniach. Wiedziałem czego się spodziewać i dokładnie to dostałem – ponownie było rewelacyjnie i z wielkim żalem wychodziłem z klubu. Zespół Marka Lechowskiego w ten piątkowy wieczór ograł wszystkie swoje wydawnictwa oprócz EPki Darknessence. Mój osobisty problem z nimi jednak jest taki, że nieważne co wrzucą do setlisty, to i tak ominą jakąś petardę, którą chciałbym usłyszeć. Tym razem zabrakło Olam haBeriah, pojawiło się za to Emanation z debiutu. Większość setlisty stanowiły jednak sprawdzone koncertowe bomby, które ta formacja potrafi akurat tworzyć jak żadna inna. Zagrało wszystko, obyło się bez problemów technicznych, Necrosodom jak zwykle w formie, a perkusja Stormblasta była po prostu perfekcyjnie nagłośniona. Jeśli jeszcze nie widzieliście ich na żywo, to gorąco polecam, nie wiecie co tracicie.

Setlista:
Down the Scorched Paradise
Ceremony of Reversion pt. I
Remorseless Beast
Sinister Lava
Breaking the Sceptres, Crushing the Wands
The Higher Sun
Nod
Through the Crown It Departs
Emanation
The Destroyer

Za mną więc kolejny udany wieczór zorganizowany przez Black Silesia Productions. Ile ich już było… i ile ich jeszcze będzie! Zespoły spisały się na medal, nagłośnienie wypadło znakomicie – czego chcieć więcej? No, oprócz jeszcze jednej godziny z Deus Mortem i ciut lepszej frekwencji chyba niczego. Jak dla mnie to jeden z lepszych koncertów w tym roku.

Artykuł Deus Mortem, Stillborn, Impure Declaration – Katowice (12.11.2021) pochodzi z serwisu KVLT.

Impure Declaration

Stillborn

Deus Mortem

Rotting Christ

Artykuł Rotting Christ, Deus Mortem, Stillborn, Impure Declaration – Kraków (13.11.2021) pochodzi z serwisu KVLT.

Black Silesia Productions ogłosili nowe terminy przełożonej z 2020 roku trasy Ravens of Dispersion Over Poland, czyli wspólnych koncertów zespołów Deus Mortem, Impure Declaration i Stillborn.

Zespoły zaprezentują się na siedmiu koncertach:

29.10.2021 – Wrocław, Liverpool (wydarzenie)
30.10.2021 – Szczecin, Krzywy Gryf (wydarzenie)
31.10.2021 – Gdańsk B90 (w ramach Black Danzig III, wydarzenie)
10.11.2021 – Poznań, u Bazyla (wydarzenie)
11.11.2021 – Warszawa, Hydrozagadka (wydarzenie)
12.11.2021 – Katowice, P23 (wydarzenie)
13.11.2021 – Kraków, Zaścianek (+ Rotting Christ, wydarzenie)

Razem z organizatorami gorąco zapraszamy. Sądząc po dotychczasowych doświadczeniach z tymi trzema kapelami na żywo, szykuje się siedem niezapomnianych wieczorów.

Artykuł Nowe daty koncertów Deus Mortem pochodzi z serwisu KVLT.

Voidhanger

Stillborn

Angrrsth

Impure Declaration

Artykuł Voidhanger, Stillborn, Angrrsth, Impure Declaration (Noce Szarańczy) – Warszawa (02.07.2021) pochodzi z serwisu KVLT.

02.07.2021 – Warszawa, VooDoo (wydarzenie)
03.07.2021 – Kraków, Hol (wydarzenie)

Na imprezach wystąpią:

– Voidhanger – wściekłość, bezkompromisowość, trująca gorycz bytu. Śląscy mizantropowie klasy robotniczej po raz pierwszy od zeszłorocznej Czarnej Plagi powracają na deski sceniczne dzierżąc dumnie sztandar zwątpienia.

– Stillborn – podkarpaccy bezwstydni bluźniercy każdym wydawnictwem udowadniają, że nie bez przyczyny zaliczani są do absolutnej czołówki polskiej sceny ekstremalnej. Przed Wami Ci, którzy z jednej stron ordynarnie i bez skrupułów plują w twarz wszystkiemu i wszystkim; z drugiej strony oddając hołd tym największym (nie mówicie, że nie słyszeliście covera Marka Grechuty w ich wykonaniu!).

– Angrrsth – Jak mówią o sobie sami:
„Jesteśmy znikąd, zmierzamy donikąd.”

– Impure Declaration – pojawili się na polskiej scenie black/death stosunkowo niedawno i nie pytając się nikogo o zdanie stanęli dumnie w jednym szeregu obok Bestial Raids czy Temple Desecration. Jeśli nazwy takie jak Grave Upheaval, Irkallian Oracle czy Grave Miasma nie są Wam obce – nie możecie przejść obok nich obojętnie.

Bilety trafią wkrótce do sprzedaży.

Artykuł Szczegóły imprez Noce Szarańczy pochodzi z serwisu KVLT.

30.10.2020 – Gdańsk, B90 (wydarzenie)

Podczas imprezy wystąpią:

Infernal War
Deus Mortem
Bloodthirst
Impure Declaration
Czort

Bilety można zakupić tutaj.

Źródło: Black Silesia Productions

Artykuł Black Danzig III: szczegóły imprezy pochodzi z serwisu KVLT.

Przy okazji poruszyłem temat największej zmiany dotyczącej trzeciej odsłony Czarnej Plagi. Za sprawą skarg z pleneru P23 koncert przeniósł się do wnętrza klubu, zaś jego miejsce zajęła wspomniana impreza techno, w której uczestnictwo metalowej braci było uzależnione wyłącznie od jej chęci – w drugą stronę już nie było tak różowo. Oczywistą konsekwencją zmiany otwartej przestrzeni na klubową salę była zmiana w nagłośnieniu koncertów – wcześniej było ono klarowniejsze i jak dla mnie po prostu wypadało lepiej. Nie ma jednak tego złego, co by na dobre nie wyszło – tym razem występujące kapele zabrzmiały znacznie masywniej i potężniej.

Na pierwszy ogień poszedł death metalowy Old Skull. Właściwie na nazwie zespołu mógłbym skończyć, gdyż doskonale oddaje ona to, co działo się na scenie. Pół godziny z death metalem budzącym skojarzenia z dokonaniami Bolt Thrower, zagranym solidnie, choć jak dla mnie niestety bez szczególnego błysku.

Było w porządku, ale przypuszczam, że tylko kilka dni dzieli mnie od tego, żebym na temat tego występu nie mógł powiedzieć kompletnie nic. Podobnie niestety wyglądają moje odczucia w kwestii występu death/doomowego Impure Declaration, którego występ może i był ciekawszy niż sesja z ich scenicznymi poprzednikami (to za sprawą mięsistych doomowych zwolnień), jednak jeśli ocenić go jako całokształt, to również i tutaj zabrakło mi jakiejś iskierki, dzięki której mógłbym określić koncert Poznaniaków jako godny polecenia. Szczerze mam nadzieję, że na nadchodzącej trasie u boku Deus Mortem wypadną po prostu lepiej.

W tym momencie poszedłem sprawdzić elektroniczną „imprezę towarzyszącą”, przez co dość solidnie spóźniłem się na drugie tego wieczoru starcie Grzegorza z Old Skull z katowicką publiką. Występ black metalowej Martwej Aury spodobał mi się zdecydowanie bardziej niż dwa wcześniejsze rozgrzewacze – o tyle bardziej, że nawet odrobinę pożałowałem mojego spóźnienia.

Jadowity blecior hołdujący skandynawskim klasykom w wykonaniu pięcioosobowej załogi z Poznania na żywo zdawał się brzmieć przynajmniej o klasę lepiej niż jego i tak solidne studyjne wersje. Przypuszczam, że z Martwą Aurą w przyszłości jeszcze się zobaczę – w końcu nowy album w drodze, więc może uda mi się zawitać na jakimś przystanku promującej go trasy? O ile oczywiście takowa będzie.

Niewiele wieści dobiega za to z obozu wrocławskiej Animy Damnaty, co biorąc pod uwagę ogólnie niewielką aktywność zespołu nie powinno raczej nikogo dziwić. Pojawienie się Duszy Potępionej na Black Plague było więc dla mnie ogromną niespodzianką, i to z kategorii tych mega pozytywnych. Myślę, że po tym występie nikt nie mógł czuć niedosytu. Tym razem nie zamierzam rzucać wytartymi frazesami o „nie braniu jeńców” i „zostawianiu zgliszczy”, a to dlatego, że zupełnie nie oddają one tego, co podczas nielicznych sesji „na żywo” z wrocławiakami się dzieje. To wszystko trzeba zobaczyć, tego wszystkkiego trzeba doświadczyć:

od znajdującego się w fenomenalnej dyspozycji (o czym zresztą wiadomo było od poprzedniej edycji imprezy) frontmana kapeli wypluwającego z siebie kolejne coraz bardziej obrzydliwe bluźnierstwa, aż po tradycyjnie przebranego za pokraka pałkera zespołu spuszczającego swojemu arsenałowi naprawdę sromotne wciry. I co z tego, że często potrafi się to zamienić w jedną wielką kakofoniczną ścianę dźwięku? Na koncerty Animy chodzi się po to, aby mieć jak najbardziej skopany zadek – i z tego obowiązku zespół za każdym razem wywiązuje się po mistrzowsku.

Zapewne nikomu nie trzeba szczególnie przedstawiać Warcrimera i jego Voidhanger. Następca Infernal War (bo myślę, że mogę ich tak nazwać, chociażby biorąc pod uwagę skład kapeli) nigdy nie schodzi poniżej pewnego poziomu – czy to w studio, czy na scenie. Nie inaczej było w sobotni wieczór. Zespół zaprezentował setlistę złożoną w zasadzie głównie z największych petard z przekroju swojej dziesięcioletniej kariery. Nie zabrakło więc Dark Days of the Soul, Naprzód Donikąd!, zagranych

dwukrotnie Dni Szarańczy, starszych klasyków w postaci Wrathprayer i Working Class Misantrophy, czy nawet wydanego na EPce The Antagonist coveru Sacrifice oryginalnie autorstwa Bathory. Zgodnie z przewidywaniami było więc bardzo dobrze i brutalnie, zespół zarażał swoją energią – po prostu był czad. Naprawdę godne zwieńczenie wieczoru, choć przecież na podwórzu nadal trwała druga impreza. A może nawet powinienem powiedzieć: rozkręcała się. No cóż, to już materiał na inną opowieść.

Trzeci rozdział Black Plague rzeczywiście okazał się najcięższą z dotychczasowych odsłon tej rewelacyjnej inicjatywy. Czy najlepszą? To już kwestia indywidualna, jak dla mnie – z całym szacunkiem do dwóch głównych gwiazd sobotniego wieczoru – niewiele przedstawicieli polskiej ekstremy jest w stanie rywalizować poziomem z Deus Mortem, dlatego też uważam poprzedni rozdział za bardziej udany. Wszystkie trzy trzymały jednak wysoki standard, dlatego gorąco namawiam do wzięcia udziału w ostatnim z nich. Biorąc pod uwagę aktualną sytuację epidemiologiczną w naszym kraju, trudno powiedzieć, czy nadchodzący ostatni etap Black Plague nie będzie jedną z ostatnich okazji do koncertowania w tym roku. Dotychczasowe doświadczenia z tą serią koncertów pozwalają sądzić, że w przyszły piątek ponownie nikt nie opuści P23 niezadowolony.

Zdjęcia autorstwa Aggressive Photography. Po więcej zapraszamy do naszej galerii.

Artykuł Black Plague: Chapter III – Katowice (08.08.2020) pochodzi z serwisu KVLT.

29.10.2020 – Poznań, U Bazyla (wydarzenie)
30.10.2020 – Gdańsk, Drizzly Grizzly (wydarzenie)
31.10.2020 – Warszawa, Hydrozagadka (wydarzenie)
06.11.2020 – Dąbrowa Górnicza, Rock Out (wydarzenie)
07.11.2020 – Wrocław, Liverpool (wydarzenie)
08.11.2020 – Łódź, Magnetofon (wydarzenie)

Źródło: Black Silesia Productions

Artykuł Wspólne koncerty zespołów Deus Mortem, Bloodthirst oraz Impure Declaration pochodzi z serwisu KVLT.

08.08.2020 – Katowice, P23/Dziedziniec Fabryki Porcelany (wydarzenie)

Podczas Black Plague: Chapter III wystąpią:

Voidhanger
Anima Damnata
Martwa Aura
Impure Declaration
Old Skull

Bilety można zakupić tutaj. Organizatorem koncertu jest Black Silesia Productions.

Źródło: Black Silesia Productions

Artykuł Szczegóły Black Plague: Chapter III pochodzi z serwisu KVLT.