Wolvennest

Mayhem

Anaal Nathrakh

Ufomammut

Messiah

Defying

Necrowretch

Kryształ

Smoulder

Artykuł Summer Dying Loud XV – Dzień 1 pochodzi z serwisu KVLT.

Jak na black przystało, pierwszy albumowy track, Revelation of the Construct, ma w sobie wściekłość i zgiełk, a chwilami nabiera lekko kakofonicznego brzmienia. W instrumentarium pojawiają się nawet… kościelne organy, które wykorzystano w finałowych momentach utworu. To nieoczywisty, intrygujący zabieg, który przy dość „połamanych” riffach, zróżnicowanym tempie i wybuchach agresji zawartych w repertuarze Wesenwille sprawdza się świetnie. Równie dobrze wypada tutaj szorstki, skrzeczący wokal, momentami uderzający w udręczone tony – krótko mówiąc, jesteśmy we właściwym miejscu, jeśli od black metalu wymagamy nie tylko mocy i agresji, ale również sporej dozy szaleństwa, nieprzewidywalności i ładunku emocjonalnego. Łatwo więc dojść do wniosku, że określenie „progressive black metal” nie zostało nadane temu projektowi na wyrost.
Następne kompozycje o agresywnym, zgrzytliwym brzmieniu stanowią tutaj niewymuszoną kontynuację pierwszej ścieżki albumu – Transformation to utwór wijący się przez blackową stylistykę i zahaczający o industrialne brzmienia, z kolei na Legacy of the Giants świdrujące, hałaśliwe tremolo wprost wwierca się w czaszkę i pozostaje tam na dłużej. Ścianę dźwięku, dominującą przez większość czasu trwania wspomnianych utworów, rozpraszają chwilami zmiany tempa.
Finałowy kawałek albumu, choć rozpoczyna się od atmosferycznych tonów, wkrótce wraca na blackmetalowe tory. To utwór niepozbawiony melancholii, w dodatku, podobnie jak początek płyty, również jest zakończony partiami granymi na organach. Czy Wesenwille zdecydował się zakończyć album motywem rodem z czarnej mszy? Choć to niekoniecznie te klimaty, to ten akcent z pewnością nadaje materiałowi pewnej wzniosłości i stanowi nieoczywiste wtrącenie w dźwiękowym uniwersum projektu.

45 minut jest odpowiednim metrażem w wypadku III: The Great Light Above, gdyż wydawnictwo ani nie pozostawia z niedosytem, ani nie sprawia wrażenia przekombinowanego. Wesenwille z jednej strony oferuje słuchaczom black metal w na wskroś mrocznym, niemal klaustrofobicznym wydaniu, a z drugiej bez wątpienia stawia na klimat. Nie stara się wywrócić do góry nogami gatunkowej konwencji, raczej wpisać w jej ramy przy jednoczesnym sięgnięciu po inne inspiracje i przemycić w swojej twórczości również kilka nieoczywistych patentów.

Artykuł WESENWILLE – „III: The Great Light Above” (2022) pochodzi z serwisu KVLT.

Rain stanowi świetny koncertowy otwieracz – mogło się o tym przekonać wielu koncertowiczów, którzy w ostatnich latach widzieli Samaela na żywo. To bezbłędne połączenie mocy z melodyjnością, od dawna już równoznaczne z ich muzyką, które za każdym razem zdaje egzamin na żywo. Umieszczona na Passage – Live wersja jest znakomitym przykładem powyższego połączenia. Wokal wypada tu zgodnie z oczekiwaniami, na przestrzeni lat głos frontmana Vorpha zaczął bowiem brzmieć bardziej „szorstko”, a nagranie nie usiłuje tego wygładzić czy wyrównać do perfekcji. Chociaż najbardziej wyraziste w tej całości są klawisze oraz syntezatory, również gitary są tutaj nośne, a dźwięk basu wybrzmi jak należy w zasadzie podczas każdego odsłuchu (nastawianie głośności na cały regulator nie będzie potrzebne, choć kto by z tego rezygnował).
Nic dziwnego, że krakowska publika reagowała tak żywo na pierwszy z zaprezentowanych klasyków – zarejestrowane utwory spotkały się z ciepłym przyjęciem, głośnym skandowaniem i domaganiem się kolejnych bangerów. Odzew publiki stanowi fantastyczny dodatek do „żywszego” repertuaru szwajcarskiego bandu, a jednocześnie świadczy o tym, że pomimo siedmiu lat ciszy po premierze ich najnowszego albumu studyjnego Samael wciąż cieszą się dużym uznaniem wśród fanów.

Kolejnym potwierdzeniem tego, że Szwajcarzy są znakomitą maszyną koncertową, jest dynamiczne Shining Kingdom z ciężkim, marszowym wstępem. Utwór jest zagrany jak najbardziej poprawnie, wybrzmiewa z należytą mocą, jednak nie sprawia wrażenia zagranego w stu procentach odtwórczo, z chirurgiczną precyzją i technicznie perfekcyjnego. Jak to powinno być na dobrej koncertówce – czasem nie każdy wysoki, bardziej wymagający dźwięk uda się wyciągnąć wokaliście, w pewnym momencie komuś omsknie się ręka, może nawet któryś z muzykujących zacznie o pół sekundy później, niż pozostali. I to jest w porządku. W końcu nawet największe zespoły to tylko ludzie, a koncertówki nagrane w tak „ludzki” sposób nie pozwalają o tym zapomnieć.

Live rządzi się w końcu własnymi prawami, a na koncertówce Samaela potwierdza to dodatkowo przestrzenny dźwięk ich utworów oraz wyczuwalna melodyjność. Mocno symfonicznej wersji doczekało się chociażby Angel’s Decay, a złożoność utworów wybrzmiała w pełnej krasie. Podobnie jest z Jupiterian Vibe, w ostatnich latach rzadko granym na żywo, które z pewnością rozgrzało publikę do czerwoności, co znakomicie słychać podczas odsłuchu utworu. Również Moonskin zostało zakończone głośnym skandowaniem widowni, która nie pozostała dłużna zespołowi. Z jeszcze większym entuzjazmem spotkało się Born Under Saturn ze świetnymi (choć krótkimi!) wstawkami po francusku. Tym, którzy doceniają materiał zespołu nagrywany od Passage, może być ciężko się nie uśmiechnąć w momentach, gdy publiczność daje o sobie znać w tak głośny sposób.

Tym, co od razu zwraca uwagę, jest pewne „usymfonicznienie” twórczości Samaela, gdyż klawisze i syntezatory wybrzmiewają tu w pełnej krasie. Nadają klasycznemu już repertuarowi Szwajcarów pewnego dramatyzmu i dostojeństwa, jednak bez popadania w przesadę. I tak też prezentuje się cały nagrany występ – jest niewymuszony, brzmi naturalnie, pokazuje, że Samael nie wypadli z obiegu i wciąż mają wiele do zaoferowania swoim fanom. Nic, tylko czekać na ich nowe studyjne wydawnictwo.

Artykuł SAMAEL – „Passage – Live” (2024) pochodzi z serwisu KVLT.

Yoth Iria, grupa założona przez Jima Mutilatora znanego z Rotting Christ, zaprezentowała się tego wieczoru jako pierwsza. Śledziłam losy zespołu od czasów debiutanckiego EP Under His Sway, więc skłamałabym mówiąc, że nie miałam oczekiwań w stosunku do ich występu. Na szczęście szybko się okazało, że zespół naprawdę dobrze radzi sobie na żywo. Szybka perkusja i ciężar dynamicznych riffów charakterystyczna dla greckiego black metalu – to połączenie musiało wypalić. Żeby sprawdzone patenty nie wypadły przy tym wszystkim zbyt zachowawczo, zespół nie oszczędzał sobie interakcji z publiką. Wymalowany corpse paintem wokalista już na samym początku zeskoczył ze sceny, gdzie wmieszał się w tłum, a potem co chwilę wracał do widzów.
Widownię dodatkowo rozruszał cover Rotting Christ, kultowe Non Serviam, a Greków pożegnało chóralne skandowanie i morze uniesionych rąk ułożonych w znak rogów.

Samael nie byli jedynymi, którzy mieli w całości zaprezentować jeden ze swoich albumów. Norwegowie z Shining grali wydany ponad 10 lat temu Blackjazz, zaczynając od mocnego The Madness and the Damage Done. Tytuł można by rozumieć dosłownie, gdyż zespół w (przynajmniej!) stu procentach oddawał się dźwiękowemu szaleństwu, momentami zahaczającemu o kakofonię, ponadto w pewnym momencie przy całym tym kontrolowanym chaosie… spadł ze sceny mikrofon (szczęśliwie bardzo szybko zwrócony wokaliście przez jednego z fotografów). Koncertowy otwieracz wypadł świetnie, a atmosferę podkręcano z minuty na minutę. Odegranie Fisheye nie obyło się bez charakterystycznego dla grupy saksofonu, wybijającego się ponad pokręcone, wymyślne klawisze i imponującą perkusję, która rozpędzała tę szaleńczą machinę koncertową.
Nie sposób zresztą pisać o Shining bez wspominania o udzielającej się zebranym słuchaczom energii artystów – określenie „energia sceniczna” nie będzie tu do końca trafione, gdyż frontman wielokrotnie ze wspomnianej sceny schodził. Niezmordowany Jørgen Munkeby niemal wskakiwał między widzów, a w pewnym momencie oddał nawet w ręce fanów kamerę na statywie, stwierdzając, że „będzie miał co udostępniać na swoim Instagramie”. Oczywiste było, że bezsprzecznie metalowy repertuar zespołu, jednocześnie napakowany elektroniką i szalonymi saksofonowymi solówkami, fenomenalnie sprawdza się w warunkach klubowych.

Elektryzujące Exit Sun oraz trwający ponad 10 minut Blackjazz Deathtrance były kolejnymi mocnymi punktami wieczoru, z kolei pozostawiony na wielki finał znakomity cover od King Crimson, 21st Century Schizoid Man, dopełnił dzieła zniszczenia. W połączeniu z wizualizacjami wyświetlanymi na ekranie z tyłu sceny koncert Shining stanowił totalny odlot, po którym znaczna część widowni musiała zbierać szczękę z podłogi.

Setlista Shining:
The Madness and the Damage Done
Fisheye
Exit Sun
Exit Sun, Pt. 2
Helter Skelter
The Madness and the Damage Done Pt. 2
Blackjazz Deathtrance
Omen
21st Century Schizoid Man

Wystarczyło wejście muzyków Samael na scenę, żeby zobaczyć (i usłyszeć!), jak wielu fanów mają w naszym kraju. Chociaż wydany w 1996 roku album Passage podzielił fanów szwajcarskiego bandu, to w bliskiej wyprzedania Progresji nie brakowało zwolenników brzmienia, jakie zespół zaprezentował na swojej przełomowej płycie. Wieczór upłynął pod znakiem black metalu przełamanego klawiszami, orkiestralno-industrialnymi wstawkami i częstymi zmianami tempa, przedstawiając widowni banger za bangerem.
Już od pierwszego numeru, Rain, pod sceną było tłoczno, powietrze buzowało od energii, a na miejscu ciężko było ustać bez potupywania, ruszania głową czy wprost headbangowania, jak miało to miejsce pod barierkami. Zespół parł do przodu z zaangażowaniem godnym doświadczonej szwajcarskiej maszyny koncertowej, a frontman Vorph dziękował publice (również po polsku, co było miłym gestem) za przybycie i wieloletnie wsparcie.

Świetnie było usłyszeć kawałki rzadziej grane na żywo, takie jak dynamiczne Jupiterian Vibe czy Born Under Saturn, podczas którego francuskojęzyczny refren publika wykrzykiwała wraz z zespołem. Mogłabym przysiąc, że w momencie, w którym Samael zabrali się za ostatni numer płyty, A Man in Your Head, minęła zaledwie chwila od rozpoczęcia koncertu. Ciężko było jednak odczuwać niedosyt po półtoragodzinnym koncercie, który zespół kontynuował po odegraniu całego Passage. Po przełamującym gatunkowe bariery albumie muzycy zabrali się za wierny black metalowym wzorcom  tytułowy utwór Ceremony of Opposites, po którym widownię dodatkowo rozbudził chwytliwy, dynamiczny numer Samael z ostatniego – jak na razie – albumu Szwajcarów. Przekrojowa setlista obejmowała zresztą numery z pięciu innych pozycji z ich dyskografii, w tym piękne wykonanie klimatycznego Infra Galaxia oraz nośne Year Zero skłaniające do kiwania głową na boki w szaleńczym rytmie. Wkrótce black metalowych maniaków ukontentowało obowiązkowe Baphomet’s Throne, należące do największych hitów nagranych przez braci Locher, a na koniec pozostawiono Black Supremacy, przed którym lider grupy zachęcił publikę, aby „dała z siebie wszystko”. Tak też się stało, gdy zawrzało ostatnie pogo wieczoru, a najzagorzalsi fani wykrzyczeli refren wraz z Vorphem.

Setlista Samael:
Rain
Shining Kingdom
Angels Decay
My Saviour
Jupiterian Vibe
The Ones Who Came Before
Liquid Soul Dimension
Moonskin
Born Under Saturn
Chosen Race
A Man in Your Head

Ceremony of Opposites
Samael
Slavocracy
Son of Earth
Infra Galaxia
Year Zero
Reign of Light
Baphomet’s Throne
Black Supremacy

Mamy dopiero końcówkę lutego, ale wiele wskazuje na to, że jeden z najlepszych koncertów tego roku jest już za mną. Może nie jest to nic dziwnego, biorąc pod uwagę, że Samael należą do moich ulubionych zespołów metalowych, a w warszawskiej Progresji chyba nigdy nie bawiłam się źle, jednak energii i entuzjazmu na takich wydarzeniach nie da się podrobić. Każdy z zespołów na swój sposób wciągał i intrygował, a ponad trzy godziny koncertów były najlepszym możliwym sposobem spędzenia niedzielnego wieczoru. Jeśli dzień święty należy święcić, to tylko tak!

Zdjęcia: Norbert Dorobisz

Artykuł Samael, Shining (NOR), Yoth Iria – Warszawa (25.02.2024) pochodzi z serwisu KVLT.

Cześć, Vorph! Zacznę od standardowego pytania: jak się masz? Jak nastroje w zespole przed pierwszymi w tym roku koncertami?

Vorph: Dzięki, wszystko u mnie w porządku. W zespole zresztą tak samo – wszyscy czekamy na najbliższe koncerty.

Jak przebiegają próby przed zbliżającą się trasą?

Jeśli chodzi ci o koncerty w Polsce, to zaczynamy próby już wkrótce. Pierwszą mamy już umówioną, więc jesteśmy na dobrej drodze i przygotowania idą zgodnie z planem. Wszystkie utwory z nadchodzącego repertuaru graliśmy już na żywo, więc można śmiało powiedzieć, że dość szybko się z tym uporamy.

Z pewnością. Pozostając w tematyce występów na żywo: na Wasze polskie koncerty przychodzi wielu fanów. Czy po tylu latach koncertowania macie może szczególne wspomnienia z naszego kraju i czy mógłbyś się podzielić jakąś ciekawą historią, jaka przytrafiła się zespołowi w Polsce?

O, mamy sporo takich wspomnień! (śmiech) W końcu przez lata trochę się tych historii nazbierało. To jeden z pierwszych krajów, który naprawdę dobrze nas przywitał i ugościł, kiedy podróżowaliśmy poza granicami Szwajcarii – jak również jedno z pierwszych zagranicznych miejsc, w których w ogóle graliśmy. Nasz pierwszy koncert z Xy odbył się w Niemczech, następnie graliśmy w Szwajcarii, we Francji, a później w Polsce, w ten sposób zaczęła się nasza historia z koncertami na żywo.

To zdecydowanie wspomnienie, które zostaje na dobre. Pokonaliśmy wtedy całą trasę pociągiem we dwójkę, był to nasz pierwszy wyjazd do Europy Wschodniej, w tych czasach musieliśmy jeszcze wybrać się za mur berliński. Dzisiaj logistycznie jest dużo łatwiej.
Koncert był bardzo udany, zostaliśmy zaproszeni na następną edycję tego samego festiwalu, więc pewne znajomości od razu się nawiązały – nie tylko z promotorami i organizatorami wydarzenia, ale również z publiką. To niewątpliwie pozostało w naszej pamięci. Od kiedy pamiętam, spotykaliśmy się z ciepłym przyjęciem w Polsce, i bez wątpienia przyczyniło się to do naszej decyzji o tym, by również album na żywo nagrać właśnie tutaj.

Miło to słyszeć – to naprawdę wiele dla nas znaczy.

Cóż, to sama prawda – mówimy tutaj o bardzo zaangażowanej publice, która żywo reaguje. Energia wśród tłumu od zawsze była niesamowita.
Przystanek w Krakowie z 2022 roku był również ostatnim dniem na trasie. Przedtem zaliczyliśmy osiemnaście dat, podczas których graliśmy Passage w całości, byliśmy więc trochę jak dobrze naoliwiona maszyna, a to też było bardzo ważnym elementem tego występu.
Dzięki temu wszystkiemu łatwiej było nam podjąć decyzję. Co prawda na początku był też pomysł nagrania poszczególnych utworów w różnych miastach, a następnie zmontowanie całości z najlepszych fragmentów. Szybko jednak doszliśmy do wniosku, że oznaczałoby to zbyt wiele nagrań, z których musielibyśmy wybierać, i byłoby to po prostu zbyt trudne. Często dźwięk nie różnił się aż tak bardzo pomiędzy poszczególnymi nagraniami, postawiliśmy więc na dynamikę, płynność i pewną ciągłość nagrań.
Ten moment na trasie to koncert, podczas którego dajesz z siebie wszystko. Dopiero potem przychodzi czas na odpoczynek, na następny dzień nie ma już zaplanowanego koncertu i to właśnie tego ostatniego wieczoru na trasie trzeba dać z siebie wszystko. Również entuzjazm publiki sprawił, że było to takie, a nie inne wydarzenie, i miał wpływ na ostateczną formę koncertu.

Energia rzeczywiście była niesamowita. Nic dziwnego, że był to Wasz wybór na nagranie koncertu na żywo. Jeśli o występy chodzi, masz może ulubione utwory, które najchętniej grasz na żywo? Wolisz te bardziej energiczne, takie jak Rain lub Black Supremacy, czy raczej mroczniejsze, powolne numery takie jak Infra Galaxia czy Angels Decay?

Tak naprawdę nie mam tutaj preferencji. Oczywiście lubię te bardziej agresywne kawałki, ponieważ są w pewnym sensie łatwiejsze do zinterpretowania na żywo. Myślę, że takie cięższe numery, bardziej heavy, to utwory, których najlepiej słucha się właśnie podczas koncertu. Weźmy przykład Ceremony of Opposites (tytułowy utwór albumu z 1994), które zwykle nie pojawia się na naszych setlistach, ponieważ potrafi brzmieć naprawdę bardzo ciężko, i czasem to właśnie o taki efekt chodzi.

Co wieczór jest inaczej i nasze preferencje zależą również od publiki, od tego, czy widać pewien rodzaj synergii między fanami a zespołem, czy tworzy się pewna więź.
Jednego wieczoru pewien utwór wypadnie znakomicie, na następnym koncercie będzie to inny, a kolejnego dnia będzie to jeszcze coś innego. Zależy to od tego, jak zagramy, jaki będzie odzew na nasz występ, słowem – od wszystkiego.

Przy okazji reakcji publiczności chciałabym spytać o teksty Waszych utworów, ponieważ na krakowskim koncercie fani śpiewali nawet fragmenty po francusku z Born Under Saturn. To Wasz jedyny utwór napisany częściowo w rodzimym języku – czy to decyzja właśnie ze względu na międzynarodową publikę, a może ze względu na wszechobecny w muzyce metalowej angielski?

Myślę, że to kwestia kulturowa. W muzyce mam swoje odniesienia do kultury anglosaskiej, to właśnie ta twórczość miała na mnie największy wpływ. Jeśli chodzi o francuskojęzyczną muzykę i zespoły, nie wydaje mi się, żeby były wśród nich takie, które wywarły na mnie podobne wrażenie. Po prostu nie przemawiało to do mnie w tak dużym stopniu.
W muzyce francuskiej najczęściej to tekst wiedzie prym i w zasadzie liczy się bardziej, niż sama muzyka. Oczywiście nie jest to nic złego – podoba mi się chociażby twórczość Jacquesa Brela czy George’a Brassensa, mimo że z metalem nie ma nic wspólnego. Po prostu tak naprawdę nigdy nie wydawało mi się, żeby ciężka muzyka i teksty po francusku dobrze razem brzmiały. Nie mam tutaj zbyt wielu przykładów, w których to połączenie byłoby udane. Nie wydaje mi się też, żeby był jakiś zespół, którego teksty są w tym języku, i z którym naprawdę nadawałbym na tych samych falach, podłapał klimat ich twórczości.

Rzeczywiście ciężko o artystów, którzy mogliby być takim punktem odniesienia we frankofońskiej kulturze. Poza tym zawsze jest angielski…

Tak, po angielsku w zasadzie wszystko brzmi dobrze, od jakiegoś czasu także niemiecki jest dość popularny, jednak w innych językach równie dobrze można pisać teksty. Bez wątpienia są takie zespoły, których teksty są po francusku i których twórczość mogłaby mi się spodobać, tylko nie mam w tej chwili żadnego trafnego przykładu. Z drugiej strony możliwe też, że w wypadku grupy metalowej nie dałoby się nawet wszystkiego z takich tekstów zrozumieć!

Jeśli chodzi o pewne wyrażenia i style, to nie jest to język, który wybitnie by się do tego nadawał. Podobnie z innymi językami romańskimi – na przykład takim włoskim. Może hiszpański, w pewnych gatunkach muzycznych, jak hardcore, brzmiałby dobrze, ponieważ jest inaczej akcentowany i ma dosyć „pociętą” intonację, ale nie jestem pewien. Dźwięki brzmią wtedy na zbyt zaokrąglone, są za bardzo „piosenkowe” i koniec końców nie ma odpowiedniego rytmu, a przynajmniej takie mam wrażenie.

Masz rację, że inaczej to brzmi w zależności od gatunku muzycznego. Skoro mówimy o tekstach utworów, warto chyba wspomnieć o tym, jak na przestrzeni lat zmieniały się one u Samaela.
To niczym ewolucja – od Ceremony of Opposites o typowo black metalowym charakterze, poprzez między innymi Passage z motywami zaczerpniętymi bardziej z astrologii i kosmosu, i w końcu do Hegemony. Mam wrażenie, że dominują tam tematy nierówności, poczucia przynależności, trochę też kwestie społeczne… powiedziałbyś Czytelnikom coś więcej?

Oczywiście, to w pewnym sensie ewolucja i efekt refleksji nad tym wszystkim, co się dzieje. To coś, co wyszło naturalnie. Mimo wszystko nie zabieramy się za album z postanowieniem, że „będziemy mówić o tym, czy o tamtym”. Cały zespół ma na to wpływ, z reguły nie zajmujemy się concept albumami i nie skupiamy tylko na jednym motywie przewodnim. Rozwijamy tematy z utworu na utwór i z czasem, kiedy patrzymy na pewne rzeczy z dystansem, można znaleźć między nimi nawiązania, bądź łączący je zamysł, jednak nie jest to nasz główny cel podczas tworzenia.
Wracając do pytania: tak, jak już wspomniałaś, na Hegemony pojawia się motyw globalizacji. Dotyczy świata, w którym żyjemy, jak również tego, co dzieje się na przestrzeni ostatnich lat. To poszukiwanie równowagi i pewnej harmonii. Przy okazji jest to osobisty album, z którego tematami może się utożsamić wiele osób.

Skoro mówimy o albumie tak złożonym jak Hegemony, myślisz, że da się określić tę płytę jednym słowem?

Hegemony w jednym słowie? Początek! Początek, właściwie debiut. Tak bym opisał Hegemony, jeśli miałbym wybrać tylko jedno słowo. Po części mam wrażenie, że Ceremony of Opposites oraz Passage były jak podstawy naszej muzyki – baza dla tej muzyki, którą nagrywaliśmy później. Podłożyło to pewne podwaliny dla naszej twórczości. Po części mam wrażenie, że Hegemony było takim fundamentem dla zespołu w wersji Samael 2.0. Można powiedzieć, że to trochę jak nowy początek.
Są tam pewne rzeczy, których wcześniej nie było w naszej twórczości, jest tam również wiele innych elementów. To jak otwarte drzwi i nowe możliwości.
Ponadto nowe utwory były dla nas okazją do tego, by się rozwinąć, zawsze nam na tym zależy, i koniec końców ten album okazał się fundamentem, na którym można zbudować coś nowego. To dlatego postawiłbym na „początek”, jeśli miałbym wybrać tu tylko jedno słowo. To w pewnym sensie fundament… tak, „fundament” również jest dobrym określeniem.

Hegemony jest w tym momencie najnowszą płytą Samaela, jednak pytanie, które chyba najbardziej wszystkich ciekawi, dotyczy waszego studyjnego albumu, który dopiero ma się ukazać.
Jak idą prace i przygotowania do niego?

Na pewno posuwamy się z tym wszystkim do przodu, krok po kroku. Nagrywamy już pewne rzeczy, ale część musimy dopiero dokończyć, Xy zajmuje się edycją tych tracków, które mamy już „odhaczone”.
Naprawdę chcielibyśmy zabrać się za miksowanie, zanim skończy się lato, choć pozostaje nam jeszcze pytanie z kim, jak i gdzie. Mamy więc jeszcze kilka kwestii, które musimy rozwiązać, jednak naprawdę bardzo bym chciał, żeby chociaż jeden utwór miał premierę przed końcem tego roku.
Myślę więc, że album ukaże się na początku 2025. W każdym razie prace idą do przodu, z pewnością są tutaj postępy z ilością nowego materiału.

Świetnie to słyszeć! Życzę wam powodzenia przy dalszych pracach nad albumem. Skoro o albumach mowa, na rocznice płyt Ceremony of Opposites oraz Passage graliście koncerty, a czasem całe trasy koncertowe. Czy macie podobne plany na dwudziestolecie Reign of Light w tym roku?

Dziękuję, prace nad albumem oczywiście trwają. Jeśli jednak o Reign of Light chodzi, to dość zabawna sytuacja. W tym roku rzeczywiście mija dwadzieścia lat od wydania tego albumu, ale… w porównaniu z innymi płytami Reign of Light nie wydaje się wcale tak odległe. Zupełnie tak, jakby te dwadzieścia lat w jakiś sposób minęło szybciej, niż w przypadku tamtych albumów! (śmiech)
Prawdę mówiąc nie wydaje mi się, żeby akurat do tej płyty należało jakoś bardzo często wracać. Nie zastanawiałem się nad tym zbytnio, ale raczej nie będziemy się zabierać za koncerty poświęcone Reign of Light – skupimy się raczej na premierze i promocji nowego albumu. Na jakiś czas dajemy sobie chwilę wytchnienia z koncertami jubileuszowymi i zobaczymy, co będzie później.

To rzeczywiście bardziej logiczne. Poza tym ciężko wybrać tu jeden „najlepszy” album i taki, który zasługuje na szczególną rocznicę – Wasza dyskografia jest bardzo równa.

To prawdziwy komplement dla naszej twórczości! Jeśli tak właśnie to widzisz, miło mi to słyszeć, gdyż odbiór każdego z albumów jest naprawdę osobistą kwestią. Preferencje zależą też od nastroju i nie mówię tego wyłącznie o naszej muzyce – mówię o muzyce w ogóle.

Skoro o nowym wydawnictwie mowa, czekam z niecierpliwością na jego premierę, ale przede wszystkim czekam na wasze koncerty w Polsce. Czy przed zbliżającą się trasą chciałbyś coś jeszcze przekazać fanom?

Naprawdę się cieszymy na te koncerty i czekamy na dłuższy powrót do Polski już od jakiegoś czasu. Cieszę się, że możemy w ten sposób zacząć ten koncertowy rok, to naprawdę świetna sprawa.
To dla nas doskonały plan na rozpoczęcie roku, w dodatku będzie to miało miejsce krótko po premierze albumu Passage – Live. Ponadto trasę zaczynamy w Krakowie, gdzie ten album został nagrany, co też jest fantastyczne. Zdradzę jeszcze, że zapowiada się inny set, niż ten na nagranym koncercie – pierwszą częścią naszego występu będzie oczywiście Passage, to pozostaje bez zmian, jednak podczas drugiej części show nie zagramy dokładnie tego samego, co zaprezentowaliśmy już ostatnio. Dzięki temu osoby, które widziały nas ostatnio w Krakowie, otrzymają nieco inny koncert od poprzedniego.

Świetnie to słyszeć, tym bardziej więc czekamy na wasz przyjazd. Passage – Live to naprawdę udany album, co mogę stwierdzić po przesłuchaniu go ostatnio. Zresztą nagrane na nim reakcje widowni działają też na wyobraźnię przed nadchodzącymi występami. Gratulacje z okazji zbliżającej się premiery i dziękuję za rozmowę!

Dziękuję, naprawdę bardzo mi miło. Cieszymy się, że mamy przed sobą te wszystkie koncerty. To była dla mnie przyjemność, móc porozmawiać. Do zobaczenia wkrótce.

Artykuł SAMAEL: „Koncert, podczas którego dajesz z siebie wszystko” pochodzi z serwisu KVLT.

• Wintermass
• Medusa’s Tears
• Piss Off!!!
• Live at Grotten
• Norwegian Madness (EPs)
• In the Streams of Inferno
• Planet Satan
• Never Stop the Madness: The Roadburn Inferno

Ponadto oprócz 8 kaset, w boxie można znaleźć:

• masywna książka w twardej oprawie (ponad 300 stron)
• wisiorek z łańcuszkiem
• 3 naszywki
• kształtna naszywka
• flaga
• 5 plakatów
• numerowany certyfikat

Wszystkie kasety w boxie w wersji regularnej są w kolorze czarnym.
Wersja DIE HARD (pierwsze 111 sztuk) posiada kolorowe kasety, a także ekskluzywny longsleeve (Gildan Ultra Cotton), który jest dostępny tylko i wyłącznie w tym boxie. Zamówienia można składać w sklepie wytwórni Darkness Shall Rise Produstions na https://darknessshallrise.de

Artykuł Norweski MYSTICUM wydał kasetowy box „Industries of Inferno” pochodzi z serwisu KVLT.

Z okazji premiery tego wydawnictwa postanowiłem zamienić z duetem kilka słów. Zapraszam do lektury wywiadu z członkami Meresin: Seraphielem (wokal, gitara, bas) oraz Perunem (perkusja, gitara, klawisze, wokal).

Atmosfera tajemnicy i anonimowości Wam służy? Trudno znaleźć jakiekolwiek informacje na temat tego, kto tak naprawdę stoi za Meresin.

Perun swojej anonimowości broni jak ojciec dziewictwa córki. (śmiech) Acz kilka osób już próbowało łączyć ze sobą pewne kropki. Co do Seraphiela to on aż tak się nie chowa i wystarczy troszkę pogrzebać, żeby coś znaleźć.

Nie obawialiście się może, że skoro na scenie jest wiele zespołów, które z tajemniczości zrobiły swój znak rozpoznawczy, to wpadniecie w pewną szufladkę?

Nawet jeśli miałoby tak być, to w niczym nam to nie przeszkadza. Naszym głównym celem jest muzyka. Chcemy robić jak najlepszy materiał, który, miejmy nadzieję, spodoba się odbiorcom. Tajemniczość nie jest celem, a jedynie środkiem do celu, jedną z cech naszej twórczości. Najważniejsza jest muzyka i jej przekaz, czyli obnażanie hipokryzji i całego zła szerzonego przez chrześcijan. Tak że śmiało, można nas szufladkować. Najważniejsze, żeby działo się to podczas słuchania naszej muzyki.

Czy to z przekory? A jeśli nie, to jakie inspiracje wpłynęły na Waszą muzykę?

Tworząc materiał na nasz debiut nie rozpatrywaliśmy tego w kategoriach „jak gra się BM [black metal – przyp. red.] na naszym podwórku” lub „trzeba zrobić coś innego niż wszyscy”. Po prostu mieliśmy konkretny pomysł na brzmienie i stylistykę. Tak chcieliśmy to zrobić i tak się to udało. Jeżeli się wyróżniamy, to tym lepiej! Nam chodzi o szczerość w muzyce. Nie oglądamy się na innych, tylko robimy swoje.

Nagrywaliście w krakowskim studio Take 47. Czy możesz opowiedzieć nam o tym, jak wyglądała sesja? Przyszliście z gotowym materiałem do rejestracji czy może pracowaliście od początku nad całością w studio?

Materiał ukończyliśmy niedługo przed wejściem do studia, acz pewne niuanse zmienialiśmy na bieżąco w trakcie nagrań. Znamy się z właścicielem studia od wielu lat, a współpraca z nim to czysta przyjemność.

Opowiedz nam proszę o koncepcie czy też przesłaniu Black Messiah. Kim jest tytułowy „czarny mesjasz”?

Czarny mesjasz jest w każdym z nas, [w tym], kto nie boi się wstać z kolan, podnieść głowy i potępiać głośno zbrodni KK [Kościoła Katolickiego – przyp. red.]. Przesłanie płyty jest proste jak hipokryzja księży. Namiastkę można obejrzeć w naszym klipie do Irreligious Feelings, gdzie obnażamy zakłamanie głębokich „uczuć religijnych” jakie towarzyszą księżom podczas gwałtów na dzieciach, prania mózgów i złodziejstwa w imię ich boga (!). I te właśnie „uczucia religijne” są obrażane przez normalnych ludzi, którzy chcą żyć swoim życiem. Średniowieczny absurd w XXI wieku, w centrum Europy.

Czytając Wasze teksty, wiem, że na tej płycie wzięliście na warsztat KK i niemalże wszystkie jego „ciemne sprawki” (celowy eufemizm). Temat wciąż aktualny, ale chyba już nieco wyeksploatowany, co?

W zasadzie tak, acz my skupiliśmy się na tym co brzydkie, brudne i zepsute wśród „czarnych sukienek” naszego podwórka. Temat nie jest wyeksploatowany, dopóki panowie w czarnych kieckach dalej rządzą naszym społeczeństwem, zaglądają do majtek nam i naszym dzieciom. Drenują nasze portfele i tłumaczą nam, jak żyć. Dopóki panowie w sukienkach są totalnie bezkarni w swoich zbrodniach, dopóty temat jest ciągle aktualny.

Rzeczywistość, w jakiej żyjemy, nie rozpieszcza nas. Najpierw zaraza, teraz wojna. Do pełni nieszczęścia brakuje nam jeszcze głodu i śmierci. Czy Waszym zdaniem żyjemy już w czasach apokalipsy?

Człowiek od wieków pokazuje, że jest największym wrogiem samego siebie a wymienieni przez Ciebie czterej jeźdźcy towarzyszą nam od początku. Zawsze z nami byli, tyle że w różnych konfiguracjach. Czasem zaraza i śmierć, czasem głód i śmierć, a najczęściej wojna i śmierć. Wraz z postępem technologii nieuchronnie przybliżamy się do naszego własnego końca.

Nagrywaliście w duecie, ale do grania na żywo potrzeba by jeszcze jednego muzyka. Planujecie w ogóle koncerty?

Jak najbardziej, acz do kompletu planujemy nie jednego, a przynajmniej dwóch. Poczyniliśmy już pewne kroki, aby zapełnić nasze szeregi odpowiednimi muzykami. Gdy tak się stanie, to ruszymy z próbami i kto wie – może jakąś większą trasą po Polsce.

W ostatnich latach pojawiło się sporo ciekawych bandów black metalowych, m.in. z Krakowa. Powiedz nam, jak z perspektywy muzyka oceniasz kondycję polskiej sceny black metalowej? 

Można śmiało stwierdzić, że scena black metalowa przeżywa renesans. Powstało dużo nowych zespołów „rozciągających” ten gatunek w różne strony, przez co każdy znajdzie coś dla siebie. Wiele z nich jest bardzo, bardzo dobrych. Uważam, że polska scena black metalowa to światowa czołówka i jestem dumny z tego, co sobą reprezentuje!

To jeszcze na koniec. Przyznajcie się, który z Was pozował do zdjęcia na okładce? (śmiech)

Ten trzeci! (śmiech)

Artykuł MERESIN: „czarny mesjasz jest w każdym z nas” pochodzi z serwisu KVLT.

Całość została zarejestrowana i wyprodukowana w krakowskim Studio Take 47. Okładkę stworzyła Anna Grobler, natomiast autorką loga jak i oprawy graficznej płyty jest Victoria Morphine Art.

Premiera płyty zaplanowana jest na 11 marca br (pre-order), wersja cyfrowa dostępna jest tutaj.

Muzykę zespołu Meresin polecamy fanom takich kapel jak Arcturus, Dødheimsgard i Aborym.
Poniżej zapraszamy do odsłuchu singla Irreligious Feelings, do którego powstało lyric video autorstwa Marcina Halerza.

Tracklista:
1. Black Messiah
2. Let It Burn!
3. Legions
4. Salvation by Flesh
5. Irreligious Feelings
6. Hate You!
7. Exorcism
8. Manifesto
9. Fanatic Slaves

Artykuł Tajemniczy duet Meresin wyda płytę Black Messiah pochodzi z serwisu KVLT.

When Fire Rains Down From The Sky, Mankind Will Reap As It Has Sown:

– jewelcase CD
– 180g czarny winyl (tylko w Europie)
– marbled winyl w kolorze przeźroczysto-mglisto-białym (tylko w Europie, limit 300 sztuk)
– marbled winyl w kolorze beżowym (tylko w Europie, limit 200 sztuk)
– dymiony winyl w kolorze złoto-czarnym (tylko w Europie, limit 200 sztuk)
– marbled winyl w kolorze przeźroczysto-popielatym (tylko w USA)
– marbled winyl w kolorze szarej kości słoniowej (tylko w USA)

Hell Is Empty, And All The Devils Are Here:

– jewelcase CD
– 180g czarny winyl (tylko w Europie)
– marbled winyl w kolorze szarej kości słoniowej (tylko w Europie, limit 300 sztuk)
– marbled winyl w kolorze ciemnooliwkowo-brązowym (tylko w Europie, limit 200 sztuk)
– splatter winyl w kolorze przeźroczysto-czarnym (tylko w Europie, limit 200 sztuk)
– marbled winyl w kolorze przeźroczysto-jasnozielonym (tylko w USA)
– marbled winyl w kolorze przeźroczystyo-szarym (tylko w USA)

Nie tak dawno pisaliśmy o wznowieniach płyt The Codex Necro i Total Fucking Necro, które ukazały się 11 czerwca 2021 roku.

Artykuł Kolejne reedycje płyt zespołu Anaal Nathrakh pochodzi z serwisu KVLT.

Wznowienia ukażą się w następujących formatach:

The Codex Necro
– jewelcase CD
– 180g czarny winyl (tylko w EU)
– fioletowo/różany marble winyl (tylko w EU, limit 300 sztuk)
– brunatnożółty marble winyl (tylko w EU, limit 200 sztuk)
– czerwono/żółty splatter winyl (tylko w EU, limit 200 sztuk)
– rubinowo/czerwony marble winyl (tylko w USA)
– jasnopomarańczowo/czerwony marble winyl (tylko w USA)

Total Fucking Necro
– jewelcase CD
– 180g czarny winyl (tylko w EU)
– czarno/biały marble winyl (tylko w EU, limit 300 sztuk)
– biały marble winyl (tylko w EU, limit 200 sztuk)
– biało/czarny splatter winyl (tylko w EU, limit 200 sztuk)
– szaro/czarny marble winyl (tylko w USA)
– czerwono/czarny marble winyl (tylko w USA)

Artykuł Anaal Nathrakh wyda reedycje pierwszych wydawnictw na CD i LP pochodzi z serwisu KVLT.