W dorobku zespołu znajdują się dwa albumy: „Ludzie, Duchy, Bogi” z 2022 roku oraz wydany w 2025 roku „W blasku księżyca”. Czarny Bez ma za sobą ponad 200 koncertów, w tym występy na takich wydarzeniach jak Castle Party Festival, Summer Dying Loud, Cieszanów Rock Festiwal, Reakcja Słowiańska oraz Festiwal Mitologii Słowiańskiej w Owidzu.

Słowiańskie wierzenia, industrialne gitary, elektronika i futurystyczna wizja świata. Czarny Bez powraca z singlem „XXI wiek” oraz trasą koncertową promującą najnowszy etap twórczości zespołu.

Utwór podejmuje temat współczesnej cywilizacji, technologicznego postępu i miejsca człowieka w rzeczywistości zdominowanej przez cyfrową komunikację oraz nieustanne tempo zmian. Ciężkie gitarowe brzmienie, industrialna energia i elektroniczne warstwy łączą się tutaj ze stylistyką, którą grupa konsekwentnie rozwija od początku swojej działalności.

Singlowi towarzyszy teledysk rozwijający futurystyczną wizję utworu.

Plan trasy koncertowej przedstawia się następująco
13.11.2026 – Kołobrzeg, Centrala (wydarzenie)
14.11.2026 – Szczecin, Krzywy Gryf (wydarzenie)
20.11.2026 – Ostrowiec Świętokrzyski, Primo (wydarzenie)
21.11.2026 – Przemyśl, Fort XXII (wydarzenie)
11.12.2026 – Katowice, Piąty Dom (wydarzenie)
08.01.2027 – Suwałki, Black Pub Komin (wydarzenie)
09.01.2027 – Olsztyn, Carpenter Stage Baza (wydarzenie)
16.01.2027 – Skarżysko-Kamienna, Semafor (wydarzenie)
29.01.2027 – Poznań, Pod Minogą (wydarzenie)
20.02.2027 – Tychy, Art Club (wydarzenie)
21.02.2027 – Kraków, Gwarek (wydarzenie)
27.02.2027 – Opole, Wyjście Awaryjne (wydarzenie)

Artykuł CZARNY BEZ z nowym singlem „XXI wiek” i trasą koncertową pochodzi z serwisu KVLT.

Tym razem wyjątkowo mocno reprezentowane są thrash metal, black metal i doom. Nie zabrakło również industrialnego metalu, melodyjnego death metalu, death ’n’ rolla oraz elektronicznych eksperymentów. Polskim akcentem zestawienia jest nowy album formacji Młot na Czarownice. Źródłem informacji o datach premier i gatunkach jest Metal Archives.

Enslaved – „Mið”

Jedną z najważniejszych premier tego tygodnia jest „Mið”, nowy pełnowymiarowy album norweskiej formacji Enslaved. Zespół od wielu lat rozwija własne spojrzenie na progresywny black i viking metal, łącząc ciężkie brzmienie z rozbudowanymi strukturami oraz bardziej przestrzennymi fragmentami.
Nowa płyta powinna znaleźć się na radarze zarówno wieloletnich fanów grupy, jak i słuchaczy zainteresowanych ambitniejszym, wymykającym się prostym podziałom metalem. Wśród premier z 30 października „Mið” jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych i wyczekiwanych pozycji.

Ministry – „Hate to Go – Take Out or Delivery”

Z nowym pełnowymiarowym materiałem powraca również Ministry. Album zatytułowany „Hate to Go – Take Out or Delivery” reprezentuje industrialno-metalową stronę dzisiejszego zestawienia.
Formacja należy do najważniejszych nazw w historii industrialnego rocka i metalu. Jej twórczość od lat opiera się na połączeniu mocnych gitar, mechanicznej rytmiki, elektroniki oraz bezkompromisowej energii. Nowy album powinien zainteresować przede wszystkim odbiorców szukających ciężkiego, nowoczesnego i mocno zelektryfikowanego brzmienia.

Xentrix – „Allied with the Enemy”

Miłośnicy klasycznego thrash metalu mogą sięgnąć po „Allied with the Enemy” brytyjskiej formacji Xentrix. Zespół jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych nazw brytyjskiej sceny thrashmetalowej, dlatego jego nowa pełnowymiarowa płyta należy do istotniejszych premier tego piątku.
Nowy materiał kierowany jest przede wszystkim do słuchaczy ceniących zwarte riffy, szybkie tempa i tradycyjnie pojmowany thrash metal. Wśród licznych albumów reprezentujących ten gatunek 30 października to właśnie wydawnictwo Xentrix przyciąga uwagę najbardziej znaną nazwą.

Darkest Hour – „Suffer Divine”

Amerykański Darkest Hour prezentuje album „Suffer Divine”. Zespół porusza się na styku melodyjnego death metalu i metalcore’u, łącząc agresywne riffy z wyraźnie zaznaczonymi melodiami oraz współczesną dynamiką.
To propozycja dla słuchaczy poszukujących materiału bezpośredniego i intensywnego, ale jednocześnie mocno opartego na gitarowych melodiach. „Suffer Divine” należy do bardziej nowocześnie brzmiących premier ujętych w dzisiejszym zestawieniu.

Cirith Ungol – „All the Shadows”

Weterani amerykańskiego heavy metalu z Cirith Ungol powracają z pełnowymiarowym albumem „All the Shadows”. Formacja kojarzona jest z charakterystycznym połączeniem epickiego heavy i doom metalu oraz surowym, rozpoznawalnym brzmieniem.
Nowa płyta powinna zainteresować przede wszystkim odbiorców klasycznego metalu, rozbudowanych kompozycji i posępnej, fantastycznej atmosfery. Na tle thrashowych i deathmetalowych premier tego tygodnia Cirith Ungol proponuje muzykę bardziej monumentalną, tradycyjną i zanurzoną w estetyce dawnego heavy metalu.

Sarcator – „The Ones We Follow”

Szwedzka formacja Sarcator wydaje album „The Ones We Follow”. Zespół reprezentuje blackened thrash metal, w którym thrashowa dynamika i ostre riffy spotykają się z bardziej surową, blackmetalową atmosferą.
To jedna z najbardziej agresywnych pozycji w zestawieniu. Album powinien zainteresować słuchaczy ceniących metal szybki, bezpośredni i mocno zakorzeniony w podziemnej estetyce. Wśród piątkowych premier Sarcator reprezentuje młodsze pokolenie wykonawców rozwijających klasyczne wzorce ekstremalnego thrash metalu.

Pantheïst – „Uncanny Times”

Brytyjsko-belgijska formacja Pantheïst prezentuje pełnowymiarowy album „Uncanny Times”. W twórczości zespołu funeral doom metal spotyka się z bardziej progresywnym podejściem do gatunku.
Nowe wydawnictwo powinno trafić do słuchaczy poszukujących wolnych, rozbudowanych kompozycji, przytłaczającego ciężaru oraz posępnej atmosfery. To jedna z najmroczniejszych propozycji wśród płyt ukazujących się 30 października, wyraźnie odróżniająca się od szybszych premier thrashmetalowych i deathmetalowych.

Debauchery – „Death of the Bloodking”

Niemiecki Debauchery powraca z albumem „Death of the Bloodking”. Formacja od lat rozwija charakterystyczne połączenie death metalu i rock’n’rollowej prostoty, określane najczęściej jako death ’n’ roll.
Nowy materiał jest propozycją dla odbiorców oczekujących ciężkich, łatwo rozpoznawalnych riffów i bezpośredniej energii. Na tle bardziej progresywnych oraz atmosferycznych wydawnictw tego tygodnia Debauchery stawia na nieskomplikowaną siłę, groove i metalową przebojowość.
Tego samego dnia ukazuje się również album „Schlacht um Knochenheim, Teil 1” projektu Balgeroth, a oba materiały pojawiają się ponadto na wspólnym wydawnictwie typu split.

Master Boot Record – „Computer Metal”

Jedną z najbardziej nietypowych premier tego piątku jest „Computer Metal” projektu Master Boot Record. Materiał łączy industrialny i elektroniczny metal z synthwave’em oraz estetyką chiptune.
To propozycja zdecydowanie odmienna od klasycznych płyt thrashmetalowych, blackmetalowych i doomowych. Elektroniczne brzmienia, komputerowa precyzja i metalowa intensywność tworzą mieszankę przeznaczoną dla słuchaczy otwartych na eksperymenty oraz łączenie ciężkiej muzyki z cyfrową estetyką.

Młot na Czarownice – „W sidłach złudzeń”

Polskim akcentem dzisiejszego zestawienia jest nowy pełnowymiarowy album formacji Młot na Czarownice. Płyta zatytułowana „W sidłach złudzeń” reprezentuje klasycznie pojmowany heavy metal.
Wydawnictwo powinno zainteresować słuchaczy tradycyjnych gitarowych riffów, wyrazistych melodii i brzmienia czerpiącego z fundamentów gatunku. Na tle wielu ekstremalnych premier przypadających na 30 października „W sidłach złudzeń” stanowi bardziej klasyczną i bezpośrednią propozycję.

Powyższe zestawienie to oczywiście tylko część metalowych premier przypadających na 30 października 2026 roku. Tego samego dnia ukazują się również nowe pełnowymiarowe wydawnictwa takich wykonawców jak Ereboros, Rattlesnakes, Balgeroth, Abyssal Decay, Cryptorium, Black Royal, Genital Shame, Lumsk, Schwarzwasser, Eldfödd, Dead Twilight, Tormentous, Bloedmaan, Crystal Eyes, Absolute Power, Deathwards, Paara, Traumatomy, Trolldom, Scarblade, Philip Lynott, Insania, Dawn of Destiny, Velnias, Sea Bastard, Vigil, Dungeon Serpent, Daemogog, Somnent, Valtakunta, À Répit, Mystification, The Curse Made Flesh, Dream Unending, Temple Nightside, The Astral Prophets, Ash of Ashes, Avaland, Invultation, Hope Collapse, Grave Monolith, Negativus, Mastic Scum, DeathFuckingWound, Lord Gallery, Inquinamentum, Krüppler, Raw Ensemble, Argion, WarCry, Carmeria, He Was a God, Blatant Disarray, Michael Schinkel’s Eternal Flame, Tosco, Trituration, Desecrated Extinction, The Headless Ghost, Unguilty, No More Death oraz System Trashed.

Jak zawsze warto przejrzeć pełne zestawienie. Poza najbardziej rozpoznawalnymi wykonawcami każdy piątek przynosi wiele interesujących albumów, EP-ek, singli, splitów i mniejszych wydawnictw z różnych zakątków metalowego podziemia.

Artykuł Piątkowe Premiery Płytowe (30.10.2026): ENSLAVED, MINISTRY, XENTRIX i siedem innych płyt, których warto dzisiaj posłuchać pochodzi z serwisu KVLT.

24.11.2026 – Warszawa, Progresja (wydarzenie)

W roli supportów zaprezentują się szwedzka industrialowa formacja Pain oraz reprezentujący melodyjny death metal Finowie z Wolfheart.

Jak o głównych bohaterach wieczoru możemy przeczytać na stronie organizatora, Knock Out Productions: Zagrali ponad 1200 koncertów, przechodzili przez liczne zmiany składu, ale ich duch został nienaruszony. Eluveitie to folkmetalowa gwiazda, której czas się nie ima. Wątki pogańskie, potęga melodyjnego death metalu, a nawet metalcore są dla tych Szwajcarów zupełnie naturalne.

Bilety na koncert można zakupić m.in. na stronie Knock Out Productions.

Artykuł Miesiąc do koncertu ELUVEITIE w Warszawie pochodzi z serwisu KVLT.

17. edycja tylko to przekonanie umocniła. Patrząc na rozpiskę festiwalową można było wprawdzie odnieść wrażenie, że w tym roku organizatorzy zagrali nieco zachowawczą kartą, na miejscu okazało się jednak, że po raz kolejny, bez większego trudu poradzili sobie z bardzo wysoko zawieszoną poprzednimi latami poprzeczką.

Pierwszy dzień SDL

RED. SYNU

Pobyt na tegorocznym SDL rozpocząłem od koncertu Hydry. Wiadomo, że trudno było zespołowi w pełni rozpostrzeć skrzydła przez nieco ponad 30 minut, ale i tak udało się wykrzesać Hydrze trochę diabła na scenie. Darzę ten zespół sympatią szczerą i bezwarunkową i mimo nieco obniżonych ostatnio lotów oraz dziwnych zawirowań z dotychczasowym wydawcą, mój entuzjazm w stosunku do ich muzyki praktycznie w ogóle nie zmalał.

Po odwiedzeniu sceny głównej postanowiłem dokonać rozpieczętowania Krypty. Padło na występ death metalowców z Putridarium. Mimo wczesnej pory Niemcy rozkręcili w sali aleksandrowskiego MOSiR-u ostrą rzeźnię. Z jednej strony odpowiednio grobowy, z drugiej – zadziwiająco ożywczy death metal zrobił na mnie bardzo pozytywne wrażenie.

Trzeba powiedzieć, że w ogóle ten dzień w Krypcie zdominowany był przez death metalowe klimaty. Można było uznać to za ukłon w stronę posiadaczy biletów jednodniowych, wydaje się jednak, że nieco rozsądniejsze rozłożenie czwartkowych akcentów na pozostałe dni mogłoby zwiększyć ich użyteczność krańcową.

Ad rem.

Kolejni, ustawieni w kolejce do zbiorowego mordu w Krypcie, byli harcownicy ze Sněť. Koncert formacji udowodnił, że nawet w takiej stylistyce Czesi potrafili zaszyć cechujący ich nację luz i dystans. Wyobraźcie sobie całkowitą swobodę, zabawę i nonszalancki uśmiech przy gruzowaniu publiki do spodu. Nie było większych szans, żeby się nie spodobało.

Po rzeźni w Krypcie koncert Baest wydawał mi się wręcz balladowy. Źle nie było, ale też niczym szczególnie zespół nie zaskoczył, dlatego w poszukiwaniu wrażeń postanowiłem szybko wrócić pod mniejszą scenę Krypty.

Stellar Blight pozostaje dla mnie zespołem-zagadką. Teoretycznie powinienem konsumować ich bez zapijania, bo to bezsprzecznie udany cosplay Dissection, starannie odegrany i całkiem gustownie zaprezentowany. Słuchając jednak ich debiutanckiej płyty (czy oglądając teraz poczynania zespołu na scenie), łapałem się na tym, że jeśli mam ochotę na Reinkaos, dużo bardziej wolę odpalić sobie oryginał, niż przymuszać się do polubienia fanowskiej rekonstrukcji. Tym razem też się nie udało, ale życzę powodzenia i zbijam piątkę za wspólnotę upodobań.

To, że Japończycy nadają na zupełnie innych częstotliwościach świadomości, uwydatnił koncert Sigh. Czego tam nie było: kuglarskie miny, kimona, przedziwny orientalizm, manga, anime, japońskie rpgi, power rangers na przesterze, płonące katany i japońskie horrory z dna studni. Podobała mi się bardzo cała ta przesada i karnawał dziwności, choć nie sądzę, by w większych ilościach mogło skończyć się inaczej niż (spowodowanym przesytem) rozstrojem żołądka.

Lucifer zagrywał drugie tego dnia piosenki o miłości i diable (oraz miłości do diabła). Bardzo przyjemne na żywo, ciekawsze nawet niż z ostatnich płyt. Mimo zmian personalnych zespół wciąż prezentuje się godnie, co oczywiście jest głównie zasługą jego charyzmatycznej liderki.

By nie było zbyt lekko i zwiewnie, po Lucifer zawitałem na powrót do Krypty, gdzie swoją sztukę prezentowali Amerykanie z Of Feather and Bone. Cóż rzec, poziom gruzowania został utrzymany, kości zmielone na proszek, a głowa rozwałkowana pod naporem ściany dźwięków.

Triptykon udowodnił, że metal z powodzeniem może przejawiać się potęgą pojedynczych riffów. I ta kulminacyjnie zagęszczająca się publiczność pod sceną, zbierająca się, by zgodnie oddać hołd ikonie metalu, jaką niewątpliwie jest Tom Warrior. Szwajcar z wysmakowaniem konsumuje dziś profity wynikające z pozycji, dorobku i szacunku jakim jest powszechnie obdarzany. Nie ma w nim jednocześnie ani grama gwiazdorki. Jest jedynie stoicki spokój, stonowanie i charyzmatyczna powściągliwość. A sam koncert? Usłyszeć na żywo kawałki z Monotheist, poprawione pięknymi numerami sygnowanymi logiem pogrobowego projektu Celtic Frost, były bezapelacyjnie peakiem dnia, i jednym z najpiękniejszych momentów całego festiwalu.

Cult of Fire był dla odmiany najładniej pachnącym koncertem czwartku. Rozmach tego występu i jego oprawa – oraz poświęcenie muzyków do ogrywania pełnego setu w całym tym rynsztunku – budziły uzasadniony podziw. Same melodie, łatwo przyswajalne, zagrane z lekkim (w końcu Czesi) dystansem i rezerwą do własnego anturażu, tworzyły cudownie bezpretensjonalne, wręcz eskapistyczne doznanie. Bardzo udany finał pierwszego dnia festiwalu.

RED. ŁUKASZ

Tegoroczne SDLowe zmagania rozpocząłem niespodziewanie późno, bo dopiero dopiero koło godziny siedemnastej drugą festiwalową rundką z duńskim Baest. Za ich krążki jakoś nie umiem się zabrać, ale jak można „przy okazji” złapać na żywo, to staram się z tego nie rezygnować. To dlatego, że mają ci goście sporo luzu i nie są podczas koncertów napięci jak plandeka na żuku, co często traktuję jako bolączkę death metalowych sztuk. Tym razem było podobnie, a widok Simona Olsena wyrzygującego do mikrofonu utwór w samym środku dość niewielkiego młyna ponownie poskutkował bananem na mojej twarzy. Równie dobrze było w Krypcie na krajowym Stellar Blight, na którym fani Dissection, ale też innych mocno melodyjnych blacków, mogli poczuć się jak w domu.  

Po przerwie na jedzenie (wizyta na centrum, w Indian Burgerze, to dla mnie również od kilku lat stały punkt programu) wróciłem do Krypty na Civerous i niespodziewanie okazał się to jeden z lepszych gigów na tegorocznej edycji. Połączenie gniotących słuchacza death doomowych riffów z wypełnioną po brzegi chochlą psychodeli na papierze brzmiało dość karkołomnie, w rzeczywistości okazało się jednak strzałem w dziesiątkę. Nie mogłem jednak zostać do końca, bo trzeba było jeszcze dać się na chwilę porwać przyjemnie rockującemu niemieckiemu Luciferowi. Daniem dnia był jednak niewątpliwie czwartkowy headliner, powracający na SDL po kilku latach Triptykon. Nieco zmieniona względem występu na sierpniowym Brutal Assault setlista nie zmieniła moich wrażeń – świetny, przygniatający koncert, choć przyznaję bez bicia, że nie obraziłbym się na nieco więcej numerów nagranych właśnie pod tym szyldem. Marzenie o usłyszeniu na żywo Boleskine House może uda się spełnić następnym razem, bo mam nadzieję że taki będzie. Na koniec udałem się jeszcze na moment zobaczyć Cult of Fire i „zobaczyć” jest tutaj słowem pasującym wręcz w punkt – o ile oprawa tego występu zrobiła na mnie wielkie wrażenie, to muzycznie… meh.  

Drugi dzień SDL

RED. SYNU

Drugi dzień SDL rozpoczął się dla mnie od wizyty w Krypcie. Wolfpack Heading Nowhere to kapela prezentująca się bardzo przyzwoicie wykonawczo, ale podobnie jak w przypadku Stellar Blight, za dużo jest w niej dla mnie worshipu i zabawy w rekonstrukcję, żebym potrafił autentycznie cieszyć się tą muzyką. Przyznać jednak trzeba, że temperatura – i to nie tylko za sprawą niesprawnej wentylacji – i odbiór koncertu wśród publiczności były bardzo gorące.

Dużo większe oczekiwania, a chyba przez to większy zawód, poczułem na Königreichssaal. Liczyłem na siarczysty, blackmetalowy liść w lico, jednak po części za sprawą nagłośnienia (mało selektywne brzmienie), a po części stonowanej formy samego zespołu, poczułem jedynie lekkie mrowienie. Spróbuję w przyszłości jeszcze raz, bo z płyt za dobre jest to granie, żeby nie dać mu drugiej szansy.

Małe rozczarowania Kryptą wynagrodził mi na szczęście trip pod scenę główną, gdzie swoje szalone tańce prezentowało Ponte del Diavolo. Lubię kapele, które potrafią cudownie – jednocześnie nie cudacznie – się wyróżniać i z takim przypadkiem miałem właśnie do czynienia. Mam też słabość do wszystkiego, co włoskie (czy to kuchnia, kultura, muzyka, kinematografia czy historia), nie było więc szans, bym w takim wydaniu nie przytulił tych makaroniarzy do serduszka.

Postanowiłem pozostać pod sceną główną, by na własnej skórze przekonać się, jak wygląda Człowiek Sentyment. Blaze Bayley to chodząca melancholia i tkliwa tęsknota za czasem jego angażu w Iron Maiden. Widocznie nieprzepracowana krzywda wybrzmiewała w zasadzie w każdym słowie i wersie wyśpiewanym przez Brytyjczyka na SDL-owej scenie. Wydaje się jednak, że przyjęcie i wyraźna sympatia, z jaką obdarzyła go aleksandrowska publiczność, pozwoliły wspólnie nieco ulżyć zaznanym przez muzyka krzywdom. Czego by jednak nie mówić, zapisania się na kartach historii heavy metalu nikt artyście nie odmówi, a usłyszeć klasyki pokroju The Clansman na żywo, z oryginalnym wokalem, to w końcu nie byle jakie przeżycie. I te mowy motywacyjne między utworami! Psychoterapia w cenie festiwalowego biletu.

Nergal et (islandzcy) consortes w repertuarze z debiutanckiego Sventevitha sprawdzili się w praktyce powyżej oczekiwań. Lider Behemoth jest ostatnio w ogóle na fali wznoszącej (najpierw olbrzymi koncert na Mysticu, teraz bardzo udana trasa z Misþyrming) co było wyraźnie widać i słychać na scenie w Aleksandrowie Łódzkim. Nie obyło się oczywiście bez charakterystycznego dla Nergala scenicznego przeszarżowania, na szczęście nie przeszkadzało to tak, jak podczas gościnnego występu na mysticowym Blood Fire Death przed rokiem. Sventevith to wciąż świetny materiał, wykonany w bardzo dzikiej, ale jednak uwspółcześnionej aranżacji sprawdził się znakomicie, a żelazne klasyki pokroju Moonspell Rites czy From the Pagan Vastlands pokazały na żywo swoją przeokrutną moc.

Niebo nad Aleksandrowem zaczynało się chmurzyć, trzeba więc było pomyśleć o ewakuacji do Krypty. Tam Imha Tarikat brali swoją sztukę na 100% serio. Pierwotna, rozedrgana i kotłująca się siła muzyki Niemców, okazała się dobrą dogrywką po Sventevith i jednocześnie doskonałą rozgrzewką przed czekającym fanów tego dnia „solowym” występem Misþyrming.

Przechodząca nad Aleksandrowem ulewa nie mogła mnie powstrzymać przed powrotem na dużą scenę, gdzie swoje wdzięki prezentował Satyricon. Satyr, jak przystało na pana w średnim wieku, wyglądał, jakby ktoś właśnie kazał mu odejść od biurka, założyć skórzaną kamizelkę na casualowo ubrany t-shirt i wyjść na scenę, do wydzierającej się, zgromadzonej w jakimś niejasnym celu publiki. Tyle tylko, że jednocześnie za jego plecami sypał się grad blastów, a riffy zwiastowały nadchodzący koniec świata. Setlista jako całość nie była może zestawem marzeń, ale jak już Norwegowie zahaczali o szlagiery z Nemesis Divina, Now, Diabolical, czyThe Age of Nero, z głównej sceny SDL szło samo gęste. Mother North to wciąż hymn nad hymnami, a Satyricon wciąż jest królem lasu – nawet jeśli już dziś odwiedza go coraz rzadziej.

O koncercie Blindead23 nie powiem za dużo, bo wytrwałem jedynie dwa numery, nie mogłem jednak (patrząc na średnią frekwencję pod sceną) pozbyć się wrażenia, że zespół jest jedną z najbardziej pechowych grup polskiej sceny muzyki metalowej. Prześladujące grupę obsuwy premier, przedłużające się produkcje płyt, roszady w składzie i sypiące się trasy koncertowe, wydają się skutecznie utrudniać ekipie Havoca pełne osiągnięcie zamierzonych celów. Bo o potencjale muzyki zespołu przecież nikt o zdrowych zmysłach nie dyskutuje.

Z chwyceniem publiki za gardło i roztrzaskaniem jej zbiorowej twarzy o podłogę nie mieli za to najmniejszego problemu Islandczycy z Misþyrming. Cholera jasna, goście grali tego wieczoru drugi koncert, a rozpętali na scenie Krypty taki kataklizm, że trzask pękających gnatów zagłuszała tylko ściana gitarowych riffów i tętent galopującej perkusji. Powiedzieć, że był to koncert dnia, to jakby nie powiedzieć nic. Jeżeli ktoś nie dostał się do Krypty na tę sztukę, przegrał piątkowe rozdanie i jedyne, co może w tej kwestii poczynić, to stawić się na któryś z październikowych koncertów klubowych grupy w Polsce.

RED. ŁUKASZ

Równie bogaty w koncertowe wrażenia okazał się dzień środkowy, choć… zacząłem go od wtopy w postaci nie trafienia na Konigreichssaal, czego żałuję i będę żałował jeszcze długo, bo doskonale wiem jak rewelacyjni są ci goście. Dałem za to szansę Ponte del Diavolo z głównej sceny, jednak była to szansa dość krótka, bo niestety nie żażarło. Można więc powiedzieć, że właściwe koncertowanie rozpocząłem od Blaze’a Bayleya odgrywającego materiał Iron Maiden nagrany ze swoim udziałem. Tutaj mam mocno mieszane odczucia: z jednej strony fajnie było usłyszeć na żywo sporo kompozycji, których w innej sytuacji (takiej jak chociażby koncert Żelaznej Dziewicy) nie usłyszymy, z drugiej najlepsze wrażenie zrobiły na mnie Clansman, Sign of the Cross i Man of the Edge, a więc te najpopularniejsze pozycje z Blaze’owego czasu w kapeli. Pozostała część seta dobitnie udowodniła mi, że to nie brak Bruce’a Dickinsona jest powodem, przez który w ogóle nie wracam to The X Factor czy Virtual XI – to po prostu kwestia nieszczególnie porywającej warstwy muzycznej. Po reakcjach publiki na poszczególne kawałki wnioskuję jednak, że byłem tutaj w zdecydowanej mniejszości. 

Końcówka piątku to już stricte black metalowe doznania. Najpierw powtórka świetnego Sventevith, czyl Nergala i Mysthyrming grających debiut Behemoth. Mimo że widziałem ten projekt ledwie miesiąc wcześniej, to ponownie okazał się on niesamowicie odświeżającym doświadczeniem – tym bardziej, że byłem świeżo po odsłuchu I, Scvlptor. Szalejący na scenie Darski, dziko wyglądający Islandczycy (do których zaraz wrócę)… wykrzykiwane przez Nergala w tekście Chant of the Eastern Lands hasło „pure barbarity” było tutaj wręcz namacalne. Coraz bardziej żałuję, że koncerty Pomorskiej Bestii skupiają się już na „pure theatricality”, ale dzięki temu jeszcze bardziej doceniam, że mogłem doświadczyć nie jednego a dwóch koncertów tego projektu/tribute’u. Nie było za to zbytniej teatralności w koncercie headlinera drugiego dnia i największej z nazw na plakacie tegorocznego SDLa. Mowa oczywiście o Satyriconie, który według mnie w pełni wykorzystał otrzymany najdłuższy czas sceniczny i odkopał kilka rzadziej granych numerów, takich jak Nemesis Divina czy Walk the Path of Sorrow. Nie zgadzam się z opiniami, jakoby spokojnie przechadzający się po scenie, czasem chwytający za gitarę Satyr w jakimś stopniu „zamulał”. Może i faktycznie nie był on takim wulkanem energii jak goszczący wcześniej na scenie Nergal, ale też jest to po prostu inne granie. Jeśli o mnie chodzi, to mógłby on wręcz siedzieć na scenie i jedynie ruszać ustami, petardy z Now, Diabolical wzbogacone mocnymi strzałami z The Age of Nero, nieśmiertelnym Mother North czy dzikim Fuel For Hatred obroniłyby się same. Wieczór zakończyłem w Krypcie na Misthyrming, niestety w tym celu odpuszczając całkowicie Blindead 23. Nie mogę jednak powiedzieć abym żałował, bo Islandczycy dali według mnie najlepszy koncert festiwalu. Klimat wylewał się ze sceny, pokłady agresji były w tym wszystkim spore, najważniejsze jest jednak dla mnie to, że muzycznie dowieźli, oj dowieźli. Po tym wszystkim w pełni zrozumiałem, dlaczego akurat oni zostali wybrani do grania z Nergalem.  

Trzeci dzień SDL

RED. SYNU

Trzeci dzień festiwalu dawał się już nieco we znaki, więc liczba koncertów siłą rzeczy musiała się zmniejszyć. Nie miałem jednak zamiaru całkowicie składać broni. Finałowy dzień festiwalu rozpocząłem więc od wizyty w Krypcie.

Tam swój pierwszy w historii koncert grał zespół Atavia. Jestem fanem głosu Mai od swojego pierwszego kontaktu live z Daturą, nie mogłem więc przegapić występu artystki w jej praktycznie solowym projekcie. Energia i magia sceniczna wytworzone podczas koncertu okazały się dokładnie tak imponujące, jak się spodziewałem. Skromna, bardzo naturalna i całkowicie pozbawiona efekciarskiego zacięcia wokalistka na scenie potrafi otworzyć się emocjonalnie i zaoferować szczere doznania, dysponując przy tym niesamowitym głosem i darem przekonywania.

Mniej wyraziście wypadła Hekla, z której wyszedłem po 10 minutach przedziwnego intro – choć nie mogę wykluczyć, że były to już pełnoprawne utwory. Pocieszenia nie znalazłem też pod dużą sceną, na której swój koncert grał Jesu. Wierzę, że w nieco bardziej sprzyjających okolicznościach i przy sposobności większego skupienia mógłbym spróbować dostroić się do częstotliwości, na których swój przekaz nadawał Justin Broadrick (vide koncert Godflesh sprzed dwóch lat), tym razem jednak sił na przedziwny britpop, wędrujący na heroinowym głodzie po industrialnym pogorzelisku, nieco mi zabrakło.

Wycelowany w serce zastrzyk adrenaliny zaaplikował mi na szczęście Årabrot. Szalone jak zwykle – i jak zwykle zjawiskowe – nabożeństwo pary Norwegów, z rock’n’rollem jako osnową ich Ewangelii, pozwoliło mi przepędzić oznaki festiwalowego zmęczenia. Choć koncert sprzed kilku lat w poznańskiej Minodze wypełniony był znacznie większą liczbą hitów, skłamałbym mówiąc, że tym razem też nie bawiłem się bardzo przyzwoicie.

Kolejnej porcji endorfin w hurcie dostarczył Dool. Holendrów miałem okazję widzieć już w akcji podczas jednego z zeszłorocznych koncertów w Polsce, wiedziałem więc doskonale, czego mogę się po nich spodziewać. Zastanawiałem się jedynie, czy duże festiwalowe sztuki dźwigają z podobną gracją jak koncerty klubowe. Dźwigają. Jeszcze jak.

Szybka nawrotka do Krypty pozwoliła mi na wysłuchanie koncertu Rope Sect. Pomny doskonałego występu zespołu w Toruniu, z radością przyglądałem się zdziwieniu przemieszanemu z zachwytem, które malowały się na twarzach fanów zdających się widzieć zespół po raz pierwszy. Zasłyszane pod Kryptą rozmowy tylko utwierdziły mnie w przekonaniu, że zespół zyskał sobie tym koncertem w naszym kraju wielu nowych fanów.

Nevermore – choć opinie osób, które miały okazję zobaczyć wcześniejsze występy reaktywowanej legendy amerykańskiego power metalu, były jednoznacznie pozytywne – sam koncert pozostawał bądź co bądź sporą zagadką. Tak charyzmatycznej postaci jak Warrel Dane nie może przecież zastąpić byle kto. Berzan Önen okazał się jednak cosplayerem doskonałym – z właściwym szacunkiem i wyraźnym namaszczeniem, a jednocześnie bardzo swobodnie odnalazł się w swojej roli. Dokładając do tego imponujące warunki wokalne, mamy gotowy przepis na sukces. O technicznych popisach i gracji scenicznej Jeffa Loomisa nie muszę chyba wiele mówić, warto jednak wskazać jeszcze jednego bohatera koncertu, jakim był młodziutki Jack Cattoi, w wielu momentach z powodzeniem kradnący Loomisowi sceniczne show.

Kręcąc się po terenie festiwalu i domykając piąteczkami ostatnie rozmowy, zahaczyłem o scenę główną, na kończący tegoroczną edycję akt w wykonaniu Ahab. Niewdzięczna rola grania dla ostatnich festiwalowych niedobitków nie zbiła z pantałyku pociesznych Niemców, którzy swoją dołującą doomową muzyką, z gracją i elegancją wyprawili lato w definitywną podróż za morze, zanurzając się jednocześnie w swoim dźwiękowym polowaniu na największe potwory głębin. Bardzo udany finał jeszcze bardziej udanej odsłony SDL.

Co za rok na osiemnastą, jubileuszową edycję? Giełdę propozycji można już rozpocząć, podobnie jak rezerwowanie terminu w przyszłorocznym kalendarzu. Nie ma bowiem siły, która skłoniłaby mnie do rezygnacji z przyjazdu na Summer Dying Loud 2027. Zbyt mocno jestem już z tym festiwalem zżyty, bym w ogóle rozważał najmniejszą nawet absencję.

RED. ŁUKASZ

W tym roku to ostatni dzień okazał się w moich oczach tym lineupowo najsłabszym, potraktowałem go więc zdecydowanie najluźniej. Zacząłem od świetnej i poruszającej Atavii w Krypcie, gdzie przywołała mnie w zasadzie jedynie obecność Mai z Datury. Zespół ten usłyszałem w sobotę po raz pierwszy i było to bardzo przyjemne, chętnie kiedyś powtórzę. Za to nie powtórzę już chyba Frontside – kiedyś bardzo lubiłem ten skład, ale w ciągu kilku ostatnich lat mój entuzjazm mocno opadł i sobotnie znużenie w trakcie ich występu było chyba tego kulminacją. Muzycy ewidentnie bawili się dobrze, ja niekoniecznie i chyba w tym momencie nasze drogi się rozchodzą. Tak samo nie trafiła do mnie kolejna z SDLowych wizyt Justina Broadricka – dwa lata temu wynudził mnie Godflesh, teraz miałem dość podobne wrażenia w trakcie show Jesu. No koncertowo to po prostu nie dla mnie. 

Żeby wyłącznie nie narzekać, kolejne trzy pozycje wypadły w moich oczach całkowicie inaczej. Najpierw dałem się wciągnąć do kościoła Årabrot, i choć moja opinia co do dyskusyjności wokalu Kjetila Nernesa raczej nie ulegnie już nigdy zmianie, tak jako całość po prostu kupuję ten zespół. W Krypcie małżeństwo tworzące Årabrot było wulkanem energii, a chwytliwość ich muzyki mocno poprawiła mój humor. Bardzo pozytywnie wypadł też Dool na głównej scenie – sporo w tej muzyce emocji, a do tego dochodzi świetny wokal Ravena van Dorsta. Czas w końcu nadrobić ich studyjny katalog. Klasowy był również koncert Destruction, ale wiadomo jak to jest z thrashem – na żywo to zawsze działa i rozbudza, a dokładnie taki pobudzający strzał był mi potrzebny, aby w ogóle podjąć próbę dotrzymania do kończącej festiwal trójcy. 

Trójcą tą były kolejno: odpuszczone przeze mnie na Brutal Assault Nevermore – w miarę mi się podobało, ale jednak nie na tyle, aby zatrzymać mnie pod sceną na dłużej niż kwadrans, choć to może bardziej kwestia potęgującego się zmęczenia niż artystycznej strony występu. Trochę dłużej zostałem w Krypcie na Azarath, który dostarczył wszystko to, czego można było się spodziewać – była smoła, był Szatan, było niszczenie Chrystusa i jego ekipy. Tutaj wykonawczo tez nie mam się do czego przyczepić, ale również i w tym przypadku odniosłem wrażenie, że kilka/naście lat temu muzyka tego zasłużonego składu ekscytowała mnie o wiele bardziej. No nic na to nie poradzę, że gusta ewoluują. Niestety AHAB odpuściłem całkowicie, już drugi raz w tym roku. Może jeszcze kiedyś się uda. 

Autorem zdjęć jest Dariusz Gracki (pełna fotorelacja z festiwalu do obejrzenia tutaj).

Artykuł Summer Dying Loud 2026 – Aleksandrów Łódzki (3-5.09.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Na nowym albumie Justin K. Broadrick i Ben Green ponownie rozwijają charakterystyczne dla Godflesh połączenie industrialnego chłodu, mechanicznej rytmiki, potężnego basu i przytłaczających gitar. „Decay” będzie następcą wydanej w 2023 roku płyty Purge.

Oba wydawnictwa wyrosły z tej samej obszernej puli kompozycji. Broadrick najpierw wybrał utwory najlepiej odpowiadające koncepcji „Purge„, natomiast pozostały materiał zamierzał opublikować jako kolejny album. Wydanie płyty opóźniło się jednak ze względu na poszukiwania odpowiedniej wytwórni oraz późniejsze zmiany wprowadzone przez muzyka do ukończonych już nagrań.

Broadrick przyznał, że wieloletni, intensywny sposób śpiewania w Godflesh przyczynił się do pogłębienia problemów zdrowotnych. Wcześniej muzyk poinformował także o zakończeniu działalności koncertowej zespołu. „Decay” ma być przedostatnim pełnowymiarowym wydawnictwem w historii formacji.

Nowy materiał obejmie sześć kompozycji. Otwierający promocję singiel „Living/Ending” przynosi ciężkie, zapętlone riffy, pulsujący bas i bezlitosną rytmikę automatu perkusyjnego, pozostając rozpoznawalnym rozwinięciem brzmienia, które Godflesh kształtuje od końca lat 80.

Tracklista:

1. Master and Slave
2. Living/Ending
3. Feral Colony
4. Fear of Man
5. Fodder
6. Consume Me

Artykuł Brytyjski GODFLESH zapowiada przedostatni album „Decay”. Premiera singla „Living/Ending” pochodzi z serwisu KVLT.

Terrordome

Hate

Warbell

Damnation

Magoth

Synapsa

Elektrytuał

Artykuł Czarne Rewiry – Dzień 2 (25.07.2026) pochodzi z serwisu KVLT.

Marilyn Manson udostępnił premierowy utwór„Front Toward Enemy”, będący drugim singlem promującym nadchodzący album „One Assassination Under God – Chapter 2”. Pre-save wersji cyfrowej oraz pre-order wersji fizycznej nowej płyty jest dostępny pod tym linkiem.

Po niedawnej publikacji pierwszego singla zwiastującego nowe wydawnictwo, amerykański artysta powraca z kolejnym utworem.„Front Toward Enemy” kontynuuje mroczne i agresywne brzmienie, które Manson prezentuje na materiale przygotowanym z myślą o swoim dwunastym albumie studyjnym, „One Assassination Under God – Chapter 2”

Przy okazji premiery singla ogłoszono również specjalną edycję winylową albumu o nazwie „The Claymore”. Nazwa nawiązuje do charakterystycznego napisu znajdującego się na minach przeciwpiechotnych M18 Claymore: „Front Toward Enemy”. Wydanie będzie ograniczone do zaledwie 1800 egzemplarzy na całym świecie.

Posłuchaj nowego singla „Front Toward Enemy”

Obejrzyj klip do „Exit Wound”

Tracklista płyty „One Assassination Under God – Chapter 2”

1. Unalive
2. Don’t Answer The Door
3. Front Toward Enemy
4. All The Vilest Things
5. None Of The Suns
6. Lucifer’s Teardrop
7. The Arsonist
8. Exit Wound
9. Enantiomorph

Artykuł MARILYN MANSON prezentuje singiel „Front Toward Enemy” z albumu „One Assassination Under God – Chapter 2” pochodzi z serwisu KVLT.

Nowy utwór stanowi nie tylko zapowiedź kolejnego etapu działalności zespołu, ale również symbol pełnej niezależności artystycznej. Dzięki DEA†H Records muzycy zamierzają samodzielnie kształtować swoją wizję, działalność wydawniczą oraz relacje z fanami, bez konieczności kompromisów narzucanych przez zewnętrzne podmioty.

Tytuł singla jest skrótem od słowa „Symptom”. Warstwa liryczna utworu koncentruje się na złożoności ludzkiej natury i nieustannej walce pomiędzy światłem a mrokiem, pewnością a zwątpieniem. Zespół podkreśla, że życie nie jest zbiorem skrajności, lecz funkcjonuje w wielu odcieniach szarości, a każdy człowiek nosi w sobie zarówno to, co piękne, jak i to, co wolałby ukryć przed światem.

Za produkcję „Sx” odpowiada Carl Bown, znany ze współpracy m.in. z Sleep Token oraz Bullet For My Valentine. Kompozycja zachowuje charakterystyczną dla BURY TOMORROW intensywność i ciężar, jednocześnie otwierając się na nowe inspiracje. W utworze słychać wpływy industrialu, darkwave’u oraz muzyki elektronicznej, które nadają całości bardziej mroczny i gotycki charakter.

„Sx” wyznacza kierunek, którym zespół zamierza podążać w nadchodzących miesiącach. To odważne połączenie nowoczesnego metalcore’u z atmosferycznymi i elektronicznymi elementami, które mogą okazać się kluczowe dla przyszłego brzmienia Brytyjczyków.

Nowy singiel „Sx” w streamingu oraz oficjalny teledysk

Nowy utwór „Sx” jest dostępny na popularnych platformach streamingowych, a poniżej można obejrzeć oficjalny teledysk.

Artykuł BURY TOMORROW rozpoczynają nową erę. Premiera singla „Sx” i start własnej wytwórni DEA†H Records pochodzi z serwisu KVLT.

Jednocześnie norweska formacja kierowana przez Bjørna Alexandra Brema zaprezentowała nowy singiel oraz teledysk do utworu „The Dark”, będącego już piątą odsłoną nadchodzącego wydawnictwa.

„The Dark” zapowiada nowy rozdział GOTHMINISTER

„The Dark” to mroczna i filmowa kompozycja opowiadająca historię pary, której losy prowadzą do dramatycznego finału w lesie skrywającym mroczne tajemnice. Utwór łączy ciężkie gitarowe riffy, potężną sekcję rytmiczną oraz elementy EDM i dubstepu z charakterystycznym dla GOTHMINISTER hipnotycznym, gotyckim klimatem.

Nowy singiel dołącza do wcześniej opublikowanych utworów „The Spell”, „Welcome To Hell”, „Darkest Side Of Earth” oraz „Darkness Is My Throne”, które stopniowo odsłaniają muzyczne oblicze nadchodzącego albumu.

Najbardziej osobisty album w karierze?

Według zapowiedzi „We Are All Demons” będzie wyjątkowym wydawnictwem w dyskografii zespołu. Po raz pierwszy Bjørn Alexander Brem samodzielnie odpowiadał za cały proces produkcyjny – od nagrań, przez produkcję i miks, aż po mastering.

Album ma eksplorować temat mroku obecnego w każdym człowieku. Jak sugeruje sam tytuł, GOTHMINISTER zachęca słuchaczy do zmierzenia się z własnymi demonami, odnalezienia w nich siły i wyjścia z tej konfrontacji bez strachu.

Gothic industrial metal spotyka EDM

Muzycznie „We Are All Demons” ma stanowić połączenie industrialnego metalu, gotyckiej atmosfery oraz nowoczesnej elektroniki. Zespół zapowiada agresywne syntezatory, monumentalne partie perkusji i ciężkie gitary uzupełnione krzyczanymi wokalami, żeńskimi partiami śpiewanymi, operowymi akcentami oraz chóralnymi aranżacjami.

Całość ma stworzyć spójną, mroczną, ale jednocześnie niezwykle melodyjną podróż, która umocni pozycję GOTHMINISTER jako jednej z najważniejszych nazw na europejskiej scenie gothic/industrial metalowej.

Obejrzyj teledysk „The Dark”

Tracklista „We Are All Demons”

1. Darkest Side Of Earth
2. We Are All Demons
3. Nightmare King
4. The Dark
5. The Spell
6. Welcome To Hell
7. Salsa
8. My Revenge
9. Darkness Is My Throne
10. Fearless
11. There’s A Crown For All

Artykuł GOTHMINISTER zapowiada album „We Are All Demons” i prezentuje klip do utworu „The Dark” pochodzi z serwisu KVLT.

Zespół od początku swojej działalności konsekwentnie rozwija własną wizję ciężkiego, słowiańskiego grania. W twórczości grupy industrial metal spotyka się z folkowymi motywami, białym śpiewem i opowieściami zakorzenionymi w dawnych wierzeniach, obrzędach oraz mitologii Słowian. Charakterystycznym elementem Czarnego Bzu pozostaje także sceniczna estetyka łącząca maski, mroczny folk, klimat gotycki, rave, steampunk oraz dystopijne fantasy.

Czarny Bez z lyric video do „Idola ze Zbrucza”

Idol ze Zbrucza to jeden z najbardziej symbolicznych utworów z albumu W Blasku Księżyca. Tekst kompozycji odnosi się do słynnego kamiennego posągu, który został odkryty w 1848 roku podczas suszy, gdy niski poziom wody rzeki Zbrucz odsłonił rzeźbę pokrytą zagadkowymi reliefami.

Znalezisko szybko wzbudziło zainteresowanie badaczy i kolekcjonerów starożytności, a po wydobyciu zostało przewiezione do Krakowa, gdzie w połowie XIX wieku stało się ważnym punktem odniesienia dla rodzących się badań nad archeologią oraz religią dawnych Słowian. Posąg, nazwany później przez Joachima Lelewela „Światowidem”, przez lata obrósł licznymi interpretacjami naukowymi, religioznawczymi i kulturowymi.

W utworze Idol ze Zbrucza Czarny Bez wykorzystuje tę historię jako punkt wyjścia do opowieści o symbolice jedności, dualizmu, trójdzielnej wizji świata oraz czterech stronach przestrzeni. Warstwa liryczna nawiązuje między innymi do idei axis mundi, podziału na sfery sacrum i profanum, a także do dawnych wyobrażeń kosmologicznych obecnych w interpretacjach słowiańskich wierzeń.

„W Blasku Księżyca” – słowiański folk, industrial i metalowy ciężar

Album W Blasku Księżyca jest następcą debiutanckiego wydawnictwa Ludzie, Duchy, Bogi. Nowy materiał rozwija charakterystyczny styl zespołu, łącząc mocne gitarowe riffy, industrialną elektronikę, folkowy żeński wokal z elementami białego śpiewu oraz mroczną, obrzędową atmosferę.

Jak podkreśla zespół, płyta powstawała głównie nocą, dlatego naturalnie nosi piętno księżycowego mroku, z którego Czarny Bez czerpie energię. Jednocześnie na wydawnictwie nie brakuje jaśniejszych, bardziej folkowych fragmentów opartych na pieśniach tradycyjnych oraz słowiańskiej symbolice.

Wcześniej grupa promowała album między innymi utworami Noc w leście, Wiedźma oraz Południca. Teraz do tego grona dołącza Idol ze Zbrucza – kompozycja, w której historyczna zagadka spotyka się z muzyczną wizją współczesnego, ciężkiego folku.

Obejrzyj lyric video

Posłuchaj albumu „W Blasku Księżyca”

Album dostępny jest na platformach cyfrowych oraz na płycie CD.

Artykuł CZARNY BEZ prezentuje lyric video do utworu „Idol ze Zbrucza” pochodzi z serwisu KVLT.