Zespół Faeces tworzą:

Kamil (ex-Mutilation, ex-Serpentia, ex-Demolish, ex-Solidify) – gitarzysta
Marcin (ex-Interior Of Death, ex-Demolish) – gitarzysta, wokalista
Michał Adamek (ex-Mutilation) – basista
Vent (Asperatus, Pozytywka, Gra Wstępna, ex-Nonamen, ex-Mutilation) – perkusista

Tracklista:
1. Life is Chaos
2. Despondency
3. Company of Cold Skulls
4. My Demons Are Dead
5. Infirmity
6. Burn in Disgrace
7. Fury
8. Decayed Liver

Artykuł Streaming nowego albumu grupy Faeces pochodzi z serwisu KVLT.

Przy okazji zapoznawania się z zawartością God’s Playground doszedłem do wniosku, że najlepiej zaskakują płyty takie, na które się w ogóle nie czekało, bądź nie zdawało sobie sprawy z ich wydania. Takim rodzynkiem okazał się właśnie omawiany w tym tekście cios od Wnętrz Śmierci, który jest stuprocentowym przedstawicielem sceny death metal. Co mi przypadło momentalnie do gustu to fakt, że teraz już tak się w naszym kraju nie gra. Swego czasu można było się spotkać z pojęciem „polski death metal” i te słowa wystarczyły za całą recenzję, nasza scena może nie raziła urozmaiceniem, ale miała w sobie coś charakterystycznego, a takie płyty jak Vader – De Profundis, Hate – Lord Is Avenger, Trauma – Suffocated In Slumber czy Calamity zespołu Betrayer zdefiniowały na lata kierunek obierany przez inne zespoły. Dominacja tej sceny trwała spory czas, ale jak wszystko musiała ewoluować i przystosować się do czasów, a prawdziwków zostało jak na receptę, dlatego ładunek old schoola od Interior przyjąłem z radością.

Ludziom poszukującym nowej jakości, technicznych onanizmów czy wiekopomnych połączeń gatunkowych z góry odradzam ten krążek. Za to polecam go fanom klasyki, tęskniącym za motorycznym, zagranym w średnich tempach, ciężkim death metalem, w którym dwie stopy przestają walić tylko w przerwach między utworami. Brakowało mi takiego albumu, gdzie ważny jest sam pomysł, zbudowany na mocnym riffie, a nie milion upiększaczy i lawina dźwięków, którą żeby rozczytać, trzeba by puścić o połowę wolniej. Interior of Death, gdy przyspiesza dba o czytelność i nie popada w chaotyczny jazgot. W zwrotkach dominują cięte zagrywki gitarowe, przypominając mi nieco Malevolent Creation i wczesną Traumę. Ważne jest również to, iż pomimo niewielkiej ilości urozmaiceń zespołowi udaje się utrzymać słuchacza przy sobie, nie pojawia się zjawisko znudzenia czy monotonii. Polecam sprawdzić taki God Was a Lie, który dynamiką i dobrymi riffami wkręcił się na stanowisko mojego osobistego hitu płyty.

Na koniec tradycyjnie w moich tekstach zostawiam miejsce na minusy. Tu także odnajduję dwa niewielkie. Jest to trochę zbyt plastikowe brzmienie, które przy tak klasycznej muzyce nieco psuje odbiór, który z mniej syntetycznym soundem miałby szansę być optymalny. Drugim minusem jest za ciemna okładka, na którym ginie logo. Podejrzewam, że dopiero w druku okazało się, że cover jest zbyt ciemny, aczkolwiek mleko zostało rozlane.

Podsumowując wszystkie za i przeciw God’s Playground, stwierdzam, że jest to album mocny, który został nagrany z czystej miłości do muzyki, ponieważ grając w taki sposób nie ma mowy o koniunkturalności. Płyta jest obrazem możliwości zespołu działającego w głębokim undergroundzie bez wsparcia wytwórni, promotorów i jakiejkolwiek pomocy z zewnątrz, a takie podejście zawsze będzie zdobywało moje wyrazy uznania.

Artykuł INTERIOR OF DEATH – „God’s Playground” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.

Sam materiał ma już zapewne już paręnaście miesięcy na karku. Nic to nie zmienia, bo to muza ponadczasowa. Jej się czas nie ima. Na pewno zawartość Interior of death „Human Infestation” z chęcią przyswoją sobie maniacy, co w latach młodości dzielnie rysowali na ostatnich stronach zeszytów, bądź na blatach ławek loga Benediction czy Bolt Thrower. Gdzieś tam spotkałem się z porównaniami do szwedzkiej sceny, ale za cholerę ja tu nie słyszę niczego z Dismember czy Grave. Toż to Albion, jaki nam serwował swój death metal przez dobre parę lat. No dobra, czasem za rytmikę obarczyłbym Malevolent Creation. Z ich początków rzecz jasna. Ale mając takie wzorce to nie wstyd, nieprawdaż?

Warsztatowo, czy aranżacyjnie nie można się tu do niczego doczepić. Szybki rzut oka na spis utworów: jest wszystko, co trzeba: intro (ile razy kupiło się kasetę na targu, bo było intro…), dostrzec można, że jest i outro, zatem można uznać, że jakiś koncept spaja poszczególne liryki. Niestety tekstów w tym wydanym własnym sumptem wydawnictwie nie uświadczyłem. A szkoda, bo można było je dołączyć nawet na białej kartce z graficznym wycieniowaniem w odcieniach szarości. No nieważne. Sama płyta ma do tego całkiem niezłą szatę graficzna, tu ukłony w kierunku starego stylu: czyli wnętrza katedr itp. Pasuje perfekcyjnie.

A muzyka? To może jeszcze raz od początku… Płytkę otwiera świetne intro, które buduje fajny klimat oczekiwania: jak przywalą? Co prawda owo intro odbiega od samej muzy, ale kto „łykał” w starych czasach kasety MG, czy Takt, ten wie, ze zajebiste intro musi być. 😉 I tak nawiasem mówiąc, to te intro tylko na moment mi przypomniało klimat klawiszy z debiutu Entombed. Chyba każdy wie, kiedy, prawda?
Potem ruszają już chłopaki z konkretem. I tak będzie już do samego końca. A nie, przepraszam, po drodze jest brawurowy kowerek Sepultury z okresu Chaos A. D. Chociaż z racji na resztę materiału, ja bym coś z Arise dał. Niemniej Refuse/ Resist pokazuje klasę Interior of death jako sprawnych muzyków.

Można marudzić, że Interior of death nie jest to muza wybitna, ale nie takowe zapewne zamiary przyświecały jej twórcom. Jest za to „Human Infestation” zajebiście słuchalna. Bez technicznego onanizmu, nadmiaru zapętleń, wstawek czy zbędnych bzdur.
Skoro już chwalę, to wspomnę bardzo dobry wokal, głęboki growl. Do tego reszta muzyków świetnie mu wtóruje. Byłbym niesprawiedliwym, nie wspominając o świetnych partiach solowych. I to ten kierunek, czyli mocne grzanie wraz dobrymi solówkami obrałbym chłopaki na Waszym miejscu. Pamiętacie płytkę Gorefest „False”. Ano właśnie.

Bo tak naprawdę jest dobrze. Na pewno na koncercie Interior of death jest zawodowo. Gdzieś na necie wyczytałem, że ta płyta źle brzmi. Kurna to death metal, nie Rubik, tu ma być brud, to ma brzmieć, a nie popiskiwać.

Życzę kapeli dalszej konsekwencji i wytrwałości. A sama płytka na pewno nieraz u mnie zagości. Oby i u Was. W zalewie doskonale brzmiących, nijakich płyt, warto sobie taki albumik zapodać. I parę piw. Ku zdrowotności.

Ocena 6,5/10 (7 za intra!)

Artykuł INTERIOR OF DEATH – „Human Infestation” (2014) pochodzi z serwisu KVLT.