Wydawcą płyty jest Case Studio z Aleksandrowa Łódzkiego, które jednocześnie odpowiada za organizację nadchodzącej trasy koncertowej promującej krążek. W ramach tournée Internal Quiet zaprezentuje nowy materiał na żywo, a na scenie towarzyszyć im będą zaproszeni goście – formacje The Mind Parasites oraz Druides.

Album stanowi mocną propozycję dla fanów rasowego heavy metalu, w którym refleksja egzystencjalna łączy się z energią i melodyjnością, z mocnymi elementami progresywnego brzmienia i aranżacji.

Tekst „Trzy Życzenia” można streścić jako refleksję nad współczesnym życiem, które jest pełne walki, niepewności i przemian, ale jednocześnie niosące nadzieję i pragnienie pokoju. Utwór łączy w sobie motyw osobistych poszukiwań sensu z obserwacją globalnych konfliktów.

Podmiot liryczny stawia pytanie, co byłoby najważniejsze, gdyby każdy mógł spełnić trzy życzenia. Wskazuje na chaos codziennego życia, ciągłą walkę – zarówno z samym sobą, jak i z trudnościami w społeczeństwie i rodzinie. Tekst ukazuje kontrast między ludzkim pragnieniem pokoju a wszechobecną wojną i rywalizacją, które dominują na świecie. W końcowych fragmentach pojawia się jednak obraz harmonii z naturą, symbolizujący nadzieję, odrodzenie i wiarę, że mimo wojen i cierpienia serce oraz duch człowieka pozostają nieśmiertelne.

Utwór można odczytywać jako połączenie społecznego manifestu i osobistej medytacji, w której autor zadaje fundamentalne pytania o to, jak żyć w czasach chaosu, konfliktów, ale i niegasnącej nadziei.

Plan trasy koncertowej przedstawia się następująco:

04.10.2025 – Żagań, Klub Elektrownia
11.10.2025 – Sulęcin, Klub U Bulka
18.10.2025 – Kraków, Garage Pub
25.10.2025 – Radomsko, Dom Kultury
08.11.2025 – Elbląg, Klub Mjazzga
15.11.2025 – Łomża, Dom Kultury MDK DŚT
28.11.2025 – Sandomierz, Lapidarium Pod Ratuszem
13.12.2025 – Aleksandrów Łódzki, Dom Kultury + FATUM

Artykuł INTERNAL QUIET prezentuje singiel z nowego albumu „Trzy Życzenia” i wyrusza w trasę koncertową pochodzi z serwisu KVLT.

Blinding Sparks

Diamond Head

Artykuł Diamond Head, Internal Quiet, Blinding Sparks – Poznań (04.11.2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Dormant Dissident

Factor 8

Internal Quiet + goście

Artykuł When The Rain Comes Down Tour 2018 – Poznań (09.09.2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Na początek powiedz kilka zdań o Zespole dla tych wszystkich, którzy póki co nie mieli możliwości zapoznać się jeszcze z charakterem twórczości Internal Quiet.

Sławomir Papis: Nazwa ‘Internal Quiet’ przyszła mi na myśl wiele lat temu, a zaczerpnąłem ją ze specyficznego stanu poczucia braku świadomości co do obrania właściwego kierunku działań w życiu codziennym i zawodowym, nadania ludzkim poczynaniom właściwego charakteru. To bardzo dziwny i częstokroć nie do końca pozytywny stan umysłu, z którego wyjście może być czasami bardzo trudne…. Aby odzyskać pełnię świadomości i pozytywny stosunek do rzeczywistości a w konsekwencji znaleźć się dalej w pożądanym punkcie konieczne jest często zresetowanie umysłu, pozostanie przez jakiś czas na uboczu, bycie jakby zawieszonym w próżni… Mocną stroną każdego człowieka (w tym również artysty) powinien być ten ‘wewnętrzny spokój’ niezbędny do w pełni świadomego tworzenia, rozumiany jako idealny stan ciszy umysłu, nie spowity troską, obawami, stresem czy też silnymi doznaniami emocjonalnymi.

Stosunkowo szybko udało się Wam przebić do ścisłej czołówki polskich zespołów heavy metalowych o młodym stażu, prezentujecie też nieco odmienną i stosunkowo oryginalną formułę tego nurtu…

SP: W 2013 roku zagraliśmy już kilkanaście koncertów, w tym większych imprez – zadebiutowaliśmy m.in. na festiwalu Summer Dying Loud, który to koncert scalił nas muzycznie i upewnił co do kierunku, w jakim chcemy podążać. Stylistycznie Internal Quiet to jest wypadkowa całej muzyki, której każdy z nas słuchał. Z drugiej jednak strony pracowaliśmy też nad tym, aby ta stylistyka w naszym wydaniu stała się możliwie unikatowa. Owszem, oscylujemy w klimatach hard’n’heavy i nic szczególnego nie odkryliśmy, ale chcieliśmy połączyć warstwy typowe dla stylu ze szczyptą progresji oraz intrygującej melodyki, wyjątkowym nastrojem i warstwą liryczną w formie luźnego koncept albumu. W kontekście realizacji studyjnej płyty unikaliśmy skompresowanej muzyki i sztucznych bębnów, poprawiaczy wokali i solówek. Postanowiliśmy zrobić coś innego –  nagrać wszystko bardzo organicznie, łącznie z klawiszami, które również były nagrywane przez mikrofony. Wierzę, że udało się osiągnąć intrygujący efekt, będący dziś wyznacznikiem brzmienia Internal Quiet.

W swoim dorobku macie póki co tylko jeden, za to bardzo intrygujący tekstowo-muzycznie album ‘When The Rain Comes Down’. Co dziś z perspektywy czasu możesz powiedzieć o tej płycie?

SP: Tekstowo album opisuje bardzo szczery i szczególnie emocjonalny okres tak dla samego Zespołu, jak i przeżyć każdego człowieka. Przekaz i muzyka Internal Quiet mają w tym ujęciu charakter wielowymiarowy. Tekstowo jest w tym sporo z refleksji na temat przemijania. W życiu często jest tak, że wszystko co robimy, choćby miało dalekosiężny i istotny dla nas cel gdzieś tam ostatecznie przemija. Realizujemy marzenia, które później mijają po to, aby realizować kolejne… To samo jest z życiem i uczuciami. W tym miejscu zawsze miałem skojarzenia z deszczem, którego krople obficie spadają a kiedy wstajemy na drugi dzień rano tego deszczu już nie ma. Brzmi to może melancholijnie, ale włożone w hard rockowo-metalowy uniform nabiera intrygującego kolorytu… I ten rodzaj refleksji chciałem przekazać na When The Rain Comes Down, nawet jeśli ciężko jest mi określić do kogo jednoznacznie adresujemy naszą muzykę. Myślę, że wszyscy rocka i fani metalu, którzy nie chcą słuchać tylko i wyłącznie mocno brzmiących gitar i sekcji rytmicznej a mają potrzebę wsłuchać się w tekst oraz interpretować go po swojemu, znajdą na naszej płycie cząstkę samego siebie.

Nadchodzące tournee Internal Quiet obejmuje swym zasięgiem aż 30 lokalizacji na terenie kraju. Mocne i zarazem nieco ryzykowne uderzenie, zważywszy na fakt popularności tego rodzaju muzyki. Jak udało się Wam ogarnąć tak imponującą trasę?

SP: Rzeczywiście, ta trasa wygląda imponująco – aż trzydzieści dat, po części są to dla nas nowe miejsca, jednak znalazły się na naszej mapie koncertowej również sale w których już graliśmy wspólnie z zespołem Turbo na trasie ‘Back To The Past’ w 2016 i 2017 roku. Spotkaliśmy się tam wówczas z bardzo dobrym przyjęciem ze strony publiczności i klubów. Wiem, że podczas bookingu tegorocznych koncertów ci promotorzy cieszą się, że zagramy ponownie właśnie u nich. Ogólnie rzecz biorąc nadchodzące tournee to przedsięwzięcie, co do którego początkowo mieliśmy obawy, że nas nieco przerośnie logistyczno-finansowo. Nikt z rodzimych młodych zespołów w stylistyce hard’n’ heavy nie gra tras koncertowych, kapele nie idą tak daleko wprzód w planowaniu koncertów, wszyscy starają się grać sporadycznie i tylko w weekendy. Osobiście nie raz spotkałem się z szumnym określeniem ‘trasa koncertowa’ na plakacie której było zaledwie dziesięć dat rozbitych na przestrzeni kilku miesięcy. My poszliśmy dalej, można powiedzieć, że za ciosem, bowiem zagramy drugie z rzędu duże tournee, na które zabierzemy ze sobą winylową wersję naszej płyty.

Wasz album otrzymał zewsząd doskonałe recenzje i spotkał się z entuzjastycznym odzewem ze strony publiczności podczas wspólnej trasy z zespołem Turbo. Podejrzewam, że wszystko to pchnęło was do dalszej aktywności, stało się bodźcem w kierunku organizacji własnej trasy koncertowej?

SP: Oczywiście, wspólna trasa z Turbo miała wpływ na wiele rzeczy które się po drodze wydarzyły. Pamiętam, że bardzo baliśmy się tamtego tournée, nie wiedzieliśmy jak przyjmą nas fani Turbo, a tymczasem okazało się że było naprawdę dobrze. Po zakończeniu tamtego maratonu mieliśmy do wyboru cztery opcje, a jedna z nich dotyczyła obszernej trasy europejskiej z popularną na świecie legendą nurtu heavy/speed metaul. Po przeanalizowaniu tych ofert wespół z managementem podjęliśmy decyzję o zagraniu własnych sztuk w roli headlinera. Bodźcem były znakomite recenzje płyty i koncertów oraz bardzo pozytywne opinie o zespole. To wszystko pchnęło Internal Quiet w kierunku organizacji ‘When The Rain Comes Down Tour 2018’.

Po raz pierwszy wystąpicie w roli gwiazdy wieczoru w ramach tak szerokiego pakietu eventów. Jakie to uczucie?

SP: Już nie możemy się doczekać 🙂 Poza tym to takie trochę górnolotne, bo na pewno  nie myślimy o sobie w kontekście „gwiazdy wieczoru”. Fakt, to jest pierwsza trasa Internal Quiet w roli headlinera ale my o tym nie myślimy, raczej skupiając się na tym by nasze granie, w sensie wykonawczo-wizualnym i sile przekazu stało na bardzo wysokim poziomie. Z drugiej strony to jednak miłe uczucie wiedzieć, że to twoja własne tournee… Ale też i obawa, czy ludzie dopiszą, czy będą nas chcieli zobaczyć, niektórzy po raz drugi, może trzeci. Jak na razie odzew jest całkiem pozytywny, pozwala zachować optymizm.

Jak dalece istotne jest granie koncertów i tras na obecnym etapie kariery Internal Quiet?

SP: Hmm, myślę że każdy zespół powinien zdobywać fanów i słuchaczy właśnie w ten sposób – grając koncerty, promując swoją płytę, grając w klubach, gdzie łatwiej o bezpośredni kontakt. Myślę że to jest dobra droga, aczkolwiek kosztowna i nie usłana jedwabiem. Sądzę jednak, że tak trzeba, ta szczerość i bezpośrednie relacje się ludziom należą. Bo gdzieś głeboko wierzę, że ludzie to istoty myślące, dlatego nie można ich po prostu kupić fundując sobie kilka tysięcy „lajków” na facebook’u, czy płacąc kolosalne kwoty za otwieranie koncertów wielkich gwiazd z Zachodu. To nie ta droga, tak przynajmniej nam się wydaje. My chcemy dotrzeć do fanów oddolnie, poprzez koncerty, tak by mogli w sposób bezpośredni przekonać się na ile jesteśmy autentyczni czy skorelować sobie to później z płytą wysłuchaną w domu. Dlatego tak istotne jest dla nas granie koncertów.

Krótko po tournee ‘Back To The Past’ w Internal Quiet nastąpiły zmiany personalne. Jakie były tego przyczyny i jak przedstawia się obecny skład Zespołu?

SP: To prawda, niedługo po ostatnim koncercie trasy ‘Back To The Past Tour’ nasz perkusista Radek Jarzyna zakomunikował, że chciałby odejść z zespołu. Trochę nas to zmieszało, nie wiedzieliśmy o co chodzi. Jednak Radek nas uspokoił, że pozostanie w naszej dyspozycji dopóki nie znajdziemy wartościowego zastępcy. W duszy zawsze grał mu punk rock, gra zresztą w świetnej i kultowej kapeli Moskwa, spełnia się muzycznie, a co ważne, zawsze podkreślał że współpraca i koncerty z nami wiele go nauczyły. Cały czas jesteśmy w kontakcie, rozstaliśmy się w pełnej zgodzie i to jest najważniejsze. Kilka miesięcy później Dawid, nasz klawiszowiec również podjął decyzję o odejściu i z nim również pożegnaliśmy się w przyjaźni. Tak to niestety bywa, z czasem każdy ma trochę inne priorytety muzyczne i ja to w pełni rozumiem. Obecnie gramy w składzie  pięcioosobowym i jest to na teraz optymalne rozwiązanie dla Internal Quiet. Zdecydowaliśmy, że nie zatrudnimy nikogo grającego na instrumentach klawiszowych, chcemy ze sceny brzmieć mocniej, bardziej gitarowo i bardziej metalowo. Brzmienie jest mocniejsze, podoba nam się, dużo w tym dynamiki. Biorąc pod uwagę nowe „kawałki”, idziemy chyba w dobrym kierunku. Swoje do zespołu wniósł Paweł Lachowicz –  bębniarz z  nurtu muzyki bardziej ekstremalnej – grający na zestawie perkusyjnym z dwiema centralami.

Jakie nastroje panują obecnie w Internal Quiet? Czy wszyscy są pełni pasji i energii w związku z jesienno-zimowym tournee?

SP: Nastroje są bardzo pozytywne, nie możemy się doczekać trasy, mocno nas to nakręca. Energię zbieramy na próbach. Robimy też nowy materiał, gdzie komponujemy wszyscy, z pasją, energią i emocjami typowymi dla Internal Quiet. Jesteśmy bardzo zadowoleni z nowych numerów.

Czego szczególnego mogą oczekiwać wasi fani i osoby planujące wybrać się na koncerty w ramach nadchodzącej trasy?

SP: Przede wszystkim atmosfery. Zawsze gramy na 100%, poza tym być może zdążymy wprowadzić pewne elementy scenografii, które pozwolą pogłębić atmosferę koncertu. Podczas tournée będziemy grać w całości materiał z płyty oraz nowe kompozycje, w tym kilka dodatkowych atrakcji które pozwolą poczuć, że cała nasza muzyka ma gdzieś ważny, wspólny mianownik.

W jaki sposób podchodzicie do grania koncertów w kwestii samych przygotowań i planistyki? Ciężko jest stworzyć właściwą dynamikę, dramaturgię, napięcie podczas koncertu?

SP: Długo pracowaliśmy nad stworzeniem właściwej, tzw. „playlisty”, z jednej strony starając się zachować kolejność nagrań z płyty, która jednak w połączeniu z nowymi utworami ulegnie pewnemu zachwianiu z uwagi na konieczność utrzymania dynamiki koncertu na właściwym poziomie. Myślę, że ilość energii zgromadzonej w nas samych w sposób naturalny przekłada się na jakość i dramaturgię koncertów Internal Quiet.

Ci co już widzieli Internal Quiet na żywo wielokrotnie podkreślają waszą jakość, profesjonalizm jak również magię i chemię między muzykami podczas koncertu. Jak udaje się Wam osiągnąć tak imponujący rezultat?

SP: Może dzięki temu że nic nie udajemy? Nie lansujemy się na siłę i za wszelką cenę. Nie gramy coverów, nie naśladujemy nikogo, jesteśmy szczerzy muzycznie i personalnie i być może to ludzie sobie w Internal Quiet upodobali. Poza tym wszyscy w zespole bardzo się szanujemy, chętnie spotykamy na próbach, gdzie często panuje wyjątkowa atmosfera.

W ramach ‘When The Rain Comes Down Tour 2018’ zagracie w niemal wszystkich województwach i kilkudziesięciu miejscowościach na terenie kraju, gdzie obok dużych miast dotrzecie także do lokalizacji dużo mniejszych nigdy dotychczas nie odwiedzanych przez Zespół. Trasa obejmuje również festiwale i prestiżowe koncerty radiowe. To duży rozstrzał, taka była strategia?

SP: Tak, z założenia chcemy dotrzeć do jak największej liczby osób mieszkających w różnych rejonach, by zapoznali się z naszą twórczością, bo taki jest nasz cel. W jaki inny sposób zorientujesz się, czy granie muzyki ma sens? To jest możliwe tylko przez kontakt bezpośredni na koncercie, nierzadko połączony z właściwą promocją. To zresztą jedna z przyczyn, dla których na jesiennej odsłonie trasy są dwa koncerty radiowe – 16 listopada w Radio Opole oraz wieńczący tournee koncert w Radio Łódź 9 grudnia 2018 na które serdecznie zapraszamy.

Co będzie największym wyzwaniem dla Zespołu w związku z tak obszernym tournee?

SP: Największym wyzwaniem są zawsze pieniądze. Sami wszystko finansujemy i siłą rzeczy ten budżet jest ogranicznony. Kolejne wyzwanie to sprostać oczekiwaniom fanów, gramy przecież dla nich więc bardzo zależy nam, aby byli usatysfakcjonowani. Poza tym wszystkim jest wreszcie kwestia rodzinna, bo przecież przynajmniej  jeden cały miesiąc z tych trzech spędzimy poza domami. Ważne że nasze rodziny wspierają nas w tych działaniach i trzymają za nas kciuki.

Czy podczas trasy będą przewidziane są jakieś zespoły supportujące?

SP: To bardziej pytanie do naszego agenta, ale z tego co wiem zagra z nami kilka zespołów i gości podzielonych na wybrane odcinki trasy. Na teraz wiem już o udziale formacji Drakon, Dormant Dissident, The Mind Parasites i Męczenie Owiec na wybranych odcinkach trasy, ale na tym na pewno nie koniec. Będą to supporty ciekawe muzycznie i zarazem zróżnicowane stylistycznie w kręgach stylistyki rock/metal, z opcją po 1-2 a nawet trzech zespołów na większości koncertów trasy. Dokładamy starań aby były to grupy wartościowe, dopasowane do nas ale też nieco zróżnicowane stylistycznie, możliwie profesjonalne w działaniach i aby prezentowały intrygującą odmianę muzyki heavy metal. Zgłasza się do nas sporo formacji, ostateczna decyzja zapadnie jednak w swoim czasie. Pełną listę zespołów ogłosimy prawdopodobnie na jeden miesiąc przed rozpoczęciem tournee.

Wygląda na to, że jesienno-zimowe tournee Internal Quiet będzie swoistą kulminacją poczynań artystycznych i działań promocyjnych Zespołu…

SP: Jak najbardziej. Po części przekonamy się, czy promocja zespołu i wszystkie nasze działania mają już jakiś sens. To bardzo ryzykowne jechać w trasę tak obszerną, zdajemy sobie z tego sprawę, jednak musimy i bardzo chcemy przekonać się czy ludzie, fani, dostrzegli choć trochę takie zjawisko jak Internal Quiet.

Jaka filozofia działania przyświeca Internal Quiet w chwili obecnej? Czy macie jakąś szczególną wizję pod tym kątem?

SP: Przede wszystkim chcemy grać i tworzyć muzykę. Mamy sporo pomysłów, które chcemy realizować, to chyba najważniejsze. Udało się nam pozyskać zawodowego agenta i nadać profesjonalny charakter naszym poczynaniom. Nie spinamy się jednak, każdy ma swoje zajęcia, a sprawy zespołu realizujemy krok po kroku w odpowiedniej kolejności. Biznes plan, który nakreśliliśmy sobie w 2014 roku po dziś dzień skrzętnie realizujemy. Myślę, że zespół idzie do przodu pomimo wielu przeciwieństw i ograniczonego czasu wolnego przeznaczonego na działania. Do końca 2019 roku mamy wszystko zaplanowane. Osobiście sam jestem ciekaw dokąd nas to zaprowadzi.

„When The Rain Comes Down Tour 2018’ zbiegnie się w czasie z premierą wersji winylowej waszego debiutanckiego krążka. Kilka słów o tym nadchodzącym wydawnictwie?

SP: Dla nas osobiście to bardzo ważne wydarzenie. Sposób w jaki podchodzimy do nagrywania, uzyskiwania konkretnego brzmienia i samej finalizacji nagrań jest dość szczególny. W przypadku edycji winylowej dokonaliśmy ponownego masteringu albumy stricte pod tym kątem tylko po to, aby efekt finalny brzmiał jak najbardziej źródłowo w kontekście pierwotnej rejestracji. Po raz kolejny zatrudniliśmy Grzegorza Piwkowskiego aby profesjonalnie i dogłębnie prześledzić temat. To zresztą bardzo ciekawe doświadczenie, które pozwala uzmysłowić jak bardzo różni się zapis „master” na płytę CD i ile pracy trzeba wykonać aby wersja winylowa zabrzmiała równie dobrze, a może nawet i lepiej? Nie wystarczy bowiem wręczyć tłoczni płytę CD z prośbą, aby zrobili z tego winyla bo niestety, płyty wykonane w ten sposób nigdy nie zabrzmią tak jak powinny. Wy będziecie mogli ocenić naszą pracę już niebawem.

Muzyka Internal Quiet zdążyła zagościć już na dobre w kilkunastu czołowych rozgłośniach na terenie kraju (m.in. Radio Opole, Radio Sygnały, Radio Tczew FM, Radio Malbork, Radio Rzeszów, Radio PIK Bydgoszcz, Radio Olsztyn, Radio Białystok, Radio Łódź) z których to większość objęła swym patronatem pierwszy album Zespołu. Ciężko jest przebić się do tego typu instytucji?

SP: Ciężko, a nawet bardzo. Ale nam się udało! Trzeba wykonać masę pracy, pokonać tysiące kilometrów by ktoś gdzieś tam potraktował cię poważnie. Nam jako pierwsi zaufali wspaniali ludzie z Radia Rzeszów a Jerzy Szlachta zaprosił nas na pierwszy wywiad.

Radio Opole to równie przemiła sytuacja, pierwszy telefon, wywiad, płyta w playliście. Tam poznałem Marka Sołtysiaka, obecnie mojego serdecznego kolegę, który niesamowicie nas potraktował. Pomagał ile mógł. Skończyliśmy prowadząc wspólnie audycję w Radio Opole – „Opolski Tygiel”, pięć godzin na żywo, świetna przygoda. Radio Opole to w ogóle niesamowita ilość  przemiłych osób, które bardzo pomogły Internal Quiet. A to zaledwie dwa przykłady, dwie rozgłośnie, a jest ich już przynajmniej kilkanaście.

W tej branży trzeba być trochę szalonym i koniecznie mieć wyznaczony cel, bo tutaj nic nie dzieje się przypadkiem. Tak więc przejeżdżasz samochodem 400km na godzinny wywiad i wracasz z powrotem, czasem kolejne 6 godzin, wariactwo… ale później czasem sprawy nabierają takiego tempa, że dostajesz telefon od redaktora naczelnego z informacją że twoja płyta otrzymuje status albumu tygodnia. Warto.

Jaki jest odzew na waszą muzykę na bazie dotychczasowych doświadczeń?

SP: W zdecydowanej większości bardzo pozytywny. Recenzje w branżowej prasie i odzew ze strony naszych fanów podnosi mocno na duchu, cieszy i mobilizuje do działania. Prasa zachodnia również doceniła Internal Quiet nawet jeszcze bez szerszych działań promocyjnych na tym polu.  Sprzedaliśmy też po kilkadziesiąt kopii płyt do Japonii, Stanów Zjednoczonych, Holandii czy Niemiec, skąd dostajemy bardzo pochlebne recenzje. Przychylność słuchaczy to dla nas największa nagroda.

Jako lider i gitarzysta Internal Quiet przez zaledwie kilka lat zdążyłeś dorobić się już pewnego prestiżu i marki w środowisku muzyczno-artystycznym – jesteś endorserem sprzętu słynnych marek, prowadzącym i uczestnikiem warsztatów i przeglądów gitarowych, członkiem jury ‘New York Festiwal 2017/2018’, wystąpiłeś na dużej scenie prestiżowego Thanks Jimi Festival we Wrocławiu z czołówką polskiej sceny gitarowej. Jakie to ma znaczenie dla rozwoju i popularności Internal Quiet?

SP: Hmm, nie wiem, ale myślę że dzięki takim działaniom jestem wciąż niejako skupiony na jednym zespole, nie gram żadnych tzw. chałtur, nie angażuje się w  niepotrzebne i ryzykowne zajęcia i zawsze staram się pomagać początkującym muzykom, stąd też chociażby mój udział w New York Festiwal.

Zabawne jest to, że odkąd pamiętam to nigdy nie lubiłem jurorów, bo w większości przypadków wydawali mi się nadętymi bucami, ganiąc zespoły czy tez konkretnych muzyków za niedoskonałe zagrania, błędy, itp. Ja natomiast chciałem udowodnić że jednak można inaczej, podpowiadając pewne rozwiązania czy też zachęcając do doskonalenia swojej gry poprzez otwartość na szerokie inspiracje, niekoniecznie wyegzekowane perfekcyjną grą na instrumencie. Chyba nikt nie lubi usłyszeć, że jest słaby, ale inaczej to odbierze gdy w sposób ludzki podpowiesz mu co powinien zrobić.

Mój udział w ‘Thanks Jimi Festival’ to było kolejne interesujące wydarzenie. Spotkałem tam znajomych i legendarnych muzyków z którymi dawno, lub bardzo dawno się nie widziałem. Zagrałem wspólnie po raz kolejny z moim serdecznym kolegą  i zarazem ulubionym gitarzystą Wojtkiem Hoffmannem. Skorzystałem z zaproszenia Leszka Cichońskiego bo uważam że takie festiwale są na swój sposób potrzebne i wyjątkowe, co widać było po frekwencji jaka towarzyszyła temu wydarzeniu. Kolejny rekord Guinessa został pobity, tym razem i ja miałem w tym swój skromny udział.

Od premiery ‘When The Rain Comes Down’ minęły obecnie dwa lata. Jak gra się ten materiał na żywo po takim czasie? Czy coś byś zmienił w poszczególnych kompozycjach?

SP: Materiał z płyty ‘When The Rain Comes Down’ cały czas gramy na żywo z ogormną radością. W samych kompozycjach po dziś dzień nie zmieniłbym nic, natomiast w wersji live z uwagi na przetasowania w składzie odjęliśmy partie klawiszy i dołożyliśmy dwie stopy na bębnach, co dodało gęstości, dynamiki i ciężaru samym nagraniom.

Tak jak wcześnie wspominałeś, jesteście już na etapie przygotowywania nowych kompozycji. Co możesz powiedzieć o obecnych inspiracjach przyświecających ci podczas tworzenia?

SP: Inspiracje muzyczne zmieniły się niewiele. Doszły dźwięki Pawła, który słucha często ekstremalnej wersji metalu, dlatego między innymi nowe nagrania brzmią mocniej, zdają się być nieco bardziej osadzone w tej stylistyce. My sami czujemy, że gra się to jakoś lepiej, pędzimy do przodu niczym huragan. Każda próba cieszy, przynosi coś nowego, a całość już na obecnym etapie procesu brzmi wprost intrygująco.

Wspomniałeś, że drugi album Internal Quiet będzie miał muzycznie nieco odmienny charakter w porównaniu z waszym debiutem…

SP: Robiąc drugą bardzo podobną płytę stalibyśmy się wtórni. W moim odczuciu zespół musi się rozwijać i iść do przodu muzycznie, technicznie, aranżacyjnie, tak aby każdorazowo zaoferować słuchaczom coś intryguącego, ciekawego i mam nadzieję lepszego w warstwie muzyczno-tekstowej. Na pewno na drugim krążku wszystkie dźwięki które chcielibyśmy wyciągnąć z klawisza, zagramy na gitarach. Poza tym zespół obecnie brzmi mocniej, po części z uwagi sekcję rytmiczną i bardziej soczyste riffy. Dużo czasu poświęcamy na wypracowanie takich zagrywek idących w kierunku większej mocy, jednak cały czas powstają one niejako spontanicznie, nie siedzimy nad nimi na sali prób, każdy przynosi pomysły, które wpadają nam do głowy przeważnie w najmniej spodziewanych momentach.

Co uważasz dziś za największy sukces Zespołu?

SP: Biorąc pod uwagę rynek i branżę muzyczną oraz stylistykę w jakiej się obracamy to chyba największym sukcesem jest to, że wciąż jeszcze gramy. Sporo zespołów które znaliśmy już nie ma, niestety. To bardzo trudne zajęcie.

Jakie to uczucie tworzyć dziś ścisłą czołówkę sceny hard rock i heavy metal w Polsce?

SP: To chyba dość górnolotne stwierdzenie, ale jeżeli ktoś tak sądzi to jest to dla nas bardzo miłe uczucie. Internal Quiet robi swoje nie bacząc na branżę, bo ciągle wierzymy, że szczerość w muzyce wygrywa z przeciwnościami. Dlatego wciąż gramy, tworzymy i mamy cel, którym na ten rok jest trasa koncertowa ‘When The Rain Comes Down Tour 2018’.

Jak oceniasz wasz wkład w rozwój klasycznej sceny heavy metalowej w Polsce?

SP: Nigdy nie myślałem o tym w ten sposób i że w ogóle ktoś mi kiedykolwiek zada takie pytanie. Muzycznie aż tak bym tego nie traktował. Nawet jeśli w sposób naturalny staramy się być oryginalni, prezentując konceptualną muzykę będącą wypadkową hard’n’heavy, progressive i power to cudów zapewne nie odkrywamy. Napewno w jakiś sposób wyróżna nas za topodejście do tworzenia, grania koncertów, logistyki, promocji jak i samych fanów. Chcemy poniekąd utrzymać ducha lat osiemdziesiątych aby było tak jak kiedyś, kiedy to zespoły grały konkretne trasy koncertowe a większość z ich działań od samego początku była naznaczona elementamu profesjonalizmu. Ale czy to można nazwać wkładem, że chcemy zaszczepić, zarazić inne zespoły takim podejściem do działania? Dziś scena heavy jest w pewnym odwrocie stąd ważne, aby muzycy traktowali się po przyjacielsku, wspierali i pomagali sobie nawzajem.

Jak wygląda najbliższa przyszłość dla Internal Quiet?

SP: Najbliższa przyszłość to duża trasa koncertowa po Polsce, winylowe podsumowanie naszego debiutu i śmiałe spojrzenie w przyszłość. Druga studyjna płyta być może jeszcze w 2019 roku. Potem kolejna trasa koncertowa, ale czy w kraju? Zobaczymy.

Źródło: materiały prasowe Zespołu

Artykuł INTERNAL QUIET: „udało się osiągnąć intrygujący efekt” pochodzi z serwisu KVLT.

aW – (Cold Cell)

1. Amenra „Mass IV” 
2. Aosoth „The Inside Scriptures” 
3. Arkhon Infaustus „Passing The Nekromanteion” 
4. Dool „Here Now, There Then” 
5. Gold „Optimist” 
6. Grave Pleasures „Motherblood” 
7. Leprous „Malina” 
8. Marilyn Manson „Heaven Upside Down” 
9. Soror Dolorosa „Apollo” 
10. The Ruins Of Beverast „Exuia” 

Przemysław „Exile” Bachaj (Depravity, ex-Sphere)

Generalnie jestem dość leniwy pod kątem sprawdzania każdej nowej płyty, jaka wyszła, zwłaszcza jeśli chodzi o stare zespoły. W 2017 wystąpiło kilka wydawnictw, które skopały mi dupę i/lub wpłynęły na moje postrzeganie muzyki czy pisania utworów.

1. Redemptor „Arthaneum„. Bardzo wyczekiwana przeze mnie plyta. Z racji bardzo wysokiego poziomu „The Jugglernaut” poprzeczka została postawiona bardzo wysoko. Miałem okazję posłuchać Redemptor na żywo z nowym materiałem – efekt był powalający. Potwierdziło się to na płycie, zdecydowanie album roku 2017.
2. Hate „Tremendum„. Bardzo mi się spodobała ewolucja stylu Hate na przestrzeni ostatnich lat. Na ogół sceptycznie podchodzę do takich tematów, jednak Hate wyewoluowało w bardzo ciekawą stronę – zdecydowanie zwolnili tempo oraz postawili na klimat w swoich utworach. Na szczęście nie w każdym przypadku. Świetny album.
3. Archspire „Relentless Mutation„. Moim zdaniem Archspire z płyty na płytę udowadnia coraz bardziej, że techniczne granie nie musi być równoznaczne z brakiem chwytliwości czy zapamiętywalności utworów. Mimo natłoku blastów czy ultra szybkich partii, można pomachać łbem. Jestem naprawdę pod wrażeniem tej płyty.
4. Hideous Divinity „Adveniens„. Dopiero ta płyta przekonała mnie do Hideous Divinity – wcześniejsze wydawały mi się strasznie nudne i na jedno kopyto. Utwory na Adveniens moim zdaniem są znacznie ciekawsze, brutalniejsze i lepiej brzmiące niż na poprzednich, dużo bardziej zapadają mi w pamięć. I co ważniejsze, do tej płyty chce mi się wracać (zwłaszcza na siłowni).
5. Alluvial „The Deep Longing for Annihilation„. Kolaboracją Keith’a Merrowa z Wesem Hauchem byłem zainteresowany od długiego czasu, w tym roku nareszcie można doświadczyć owoców tej współpracy. Spodziewałem się shredów i death metalu, coś jak Conquering Dystopia, ale okazało się, że ta płyta jest zupełnie inna. Solówek mało, za to dużo atmosfery, mroku i ciekawych riffów. Całość instrumentalna. O ciekawy instrumental nieprzeładowany solówkami nie jest łatwo. Debiut Alluvial na pewno takim jest.
6. Ne Obliviscaris „Urn„. Bardzo mi się podoba pomysł na muzykę, który jest realizowany w tym zespole. Nie jestem fanem śpiewu, ale to, co tutaj się dzieje, to poezja. Połączenie blastów oraz śpiewu, skrzypiec czy black metalowych riffów o dziwo kupiło mnie w 100%!
7. Azarath „In Extremis„. Bardzo udany album. Został zachowany kierunek z „Blasphemer’s Maledictions„, jednak słychać powrót do korzeni.
8. Cytotoxin „Gammageddon„. Kolejny zespół udowadniający, że zachowanie balansu między techniką a chwytliwością utworu jest możliwe. Ta płyta groovuje znacznie mniej niż poprzednia, postawiono bardziej na całościowe, bardziej spójne kompozycje.
9. Devilish Impressions „The I„. Zespół długo kazał na siebie czekać po bardzo ciekawej EPce „Adventvs”, jest to ewidentnie kontynuacja obranego stylu. Co prawda brzmienie moim zdaniem pozostawia wiele do życzenia, ale nie umniejsza to wysokiego poziomu całej płyty.
10. Nephren-Ka „La Grande Guerre De L’Epice„. Moją listę zamknie ta oto płyta. Wypada dużo lepiej od poprzedniczki, która mimo całościowo świetnego materiału pozostawia wiele do życzenia pod kątem brzmienia i jakości nagrania partii solowych. Ciężar i tempo tej płyty wgniata w fotel i nie daje o sobie zapomnieć.

Fabio Bava (Lectern)

1. Morbid Angel „Kingdoms Disdained„. Król death metalu powrócił!
2. Cannibal Corpse „Red Before Black„. Brutalność we krwi!
3. Iron Maiden „The Book Of Souls: Live Chapter„. Klasyczny metal na scenie!
4. Incantation „Nexus Nexus„. Szatan w szarości!
5. Spectral Voice “Eroded Corridors Of Unbeing”. Przeznaczony upadek!
6. Iced Earth “Incorruptible”. Thrashujący z powerem!
7. Dying Fetus “Wrong One To Fuck With”. Death metalowe szaleństwo!
8. Suffocation “…Of The Dark Light”. Nowy Jork! Nowy Jork!
9. Bullet-Proof “Forsaken One”. Atakując majstersztykiem!
10. Whitesnake “1987”. Niesamowity heavy rock wydany ponownie!
11. Metallica “Master Of Puppets”. Ponowne wydanie mitu!
12. Morfin “Consumed By Evil”. Imponujący deathrash!
13. Municipal Waste “Slime And Punishment”. Do parku z thrasherami!
14. Necrot “Blood Offerings”. Nowa śmierć metalowa sensacja!
15. Necrophor “Reborn”. Melodyjny dotyk!
16. Blazing Rust “Armed To Exist”. Heavy metalowe wybicie z matuszki Rosji!
17. Hideous Divinity “Adveniens”. Włoskie ogiery!
18. Horrid “Beyond The Dark Border”. Tylko jedno pytanie: włoski czy sztokholmski death metal?
19. Running Willd “Black Hand Inn”. Kolejny reprint, kolejny cios w ich arsenale!
20. Obituary “Obituary”. Death metal ze słonecznego stanu!

Bithorn (Saltus)

Polska:

1. Saltus „Jam jest Samon!” 
2. Stworz „Wołosożary” 
3. Varmia „Z mar twych” 
4. In Twilight’s Embrace „Vanitas” 
5. Iperyt „The Patchwork Gehinnom” 

Świat:

1. Sólstafir „Berdreyminn” 
2. Satyricon „Deep Calleth upon Deep” 
3. Taake „Kong Vinter” 
4. The Stone „Teatar Apsurda” 
5. Nokturnal Mortum „Істина” 

Maciej Boroś (Medebor)

Na pewien okres mojej podróży po bezkresie muzycznych poszukiwań przypada poczucie, że łapię się na tym, że przekonanie się do nowości z roku na rok jest coraz trudniejsze, mniej rzeczy zaskakuje i trudniej o odkrycie pozycji, które są wyjątkowe. Pytanie, czy nimi nie są, czy też nam w pewnym wieku brakuje tej młodzieńczej wrażliwości sprzed 20 lat. Nie jest to miejsce, aby to teraz roztrząsać, ale trzeba też o tym pamiętać. Pisząc to zestawianie, pochyliłem się naprawdę mocno nad całą masą albumów, które w tym roku zostały wydane i różnymi drogami trafiły do mnie do przesłuchania, choć zdaję sobie sprawę, że jeszcze sporo mam przed sobą.
Te, które wywarły na mnie największe wrażenie prawie idealnie wyważają tzw. tuzów i zespoły z bardzo silnymi aspiracjami.

1. Paradise Lost „Medusa„. I cóż tu można powiedzieć. Czy powrót obserwowany od ostatnich płyt do tego, czego się oczekuje po nich, to wada czy zaleta, niech każdy sam sobie odpowie po przesłuchaniu tego albumu. Dla mnie osobiście obcowanie z tym albumem to przyjemność sama w sobie – przecież lubimy te melodie, które już kiedyś słyszeliśmy, ale tu oprócz tego zyskujemy dużo smaczków do odkrycia, i nawet jak nie są to przełomowe rzeczy, to muzyka ma poruszać emocje, a takich momentów nie brakuje.
2. Arch Enemy „Will To Power„. Dynamika i ciężar. Opakowany nowoczesną produkcją album Szwedów jest kwintesencją stylu melodic death metal, może nie odkrywczy, ale idealnie zbilansowany, melodie, techniczne pościgi na gryfie, ciężkie riffy i vocal, dzięki któremu obecna wokalistka na tej płycie mnie przekonała do siebie, choć miałem wcześniej spore co do tego obawy. Dobrze by było ją na kolejnych albumach usłyszeć w bardziej urozmaiconych vocalizach, ma dziewczę spore możliwości nie tylko do zdzierania gardła. Dojrzałość bije tu w każdym momencie, dlatego dobrze się tego słucha i o to własnie chodzi.
3. Moonspell „1755„: płyta, która mnie naprawdę zaskoczyła. Zarówno stylistyka z użyciem chórów, jak i aranż bardzo dobrze ze sobą współistnieją, do tego świetnym zabiegiem przy tych kompozycjach było użycie macierzystego języka. Cały album charakteryzuje się spójnym klimatem kompozycji, czuć tu niepokój, smutek, jak i złość oraz inne mroczne emocje. Widać, że jest to bardzo szczera w wyrazie i osobista wręcz płyta Portugalczyków, od razu wskoczyła wysoko w ich hierarchii, naprawdę polecam.
4. Bell Witch „Mirror Reaper„: amerykański funeral doom metal najwyższych lotów, i na tych słowach można by było skończyć, ale się nie da 🙂 Jako ciekawostkę dodam, że autorem okładki jest polski malarz Mariusz Lewandowski, a na płycie znajduje się jeden utwór który trwa 83 minuty. Trudno mi czasami zrozumieć, jak zespoły 2-osobowe mogą tak dobrze funkcjonować. To, że się da nie jest zaskoczeniem w tym wypadku – przy tej stylistyce kompletnie nie ma to wpływu, realizacja albumu wręcz stanowi o sile tej muzyki – prostota, ale nie trywialność, budowanie nastroju poprzez oniryczną podróż po niezbadanych pokładach podświadomości. Muzyka do celebrowania w samotności, wymagająca uwagi i skupienia.
5. Kauan „Kaiho„: jest siódmy album naszych sąsiadów ze Wschodu, którzy ewoluowali od typowo doom folkowych albumów po obecne brzmienie, które aż za bardzo się prosi, aby wrzucić do szufladki z post-rockiem, czego nie lubię robić, bo jest tu bardzo dużo anathemowskich klimatów, przestrzeni, mrocznej atmosfery, niepokoju i nostalgicznej tęsknoty, zawartej w melodiach, wgniatających słuchacza w odmęty świadomości i zmuszającej do pogodzenia się z tymi dźwiękami.
6. Wolfheart „Tyhjyys„: dla mnie spore zaskoczenie, jest to trzeci album Finów, członków nieodżałowanego przeze mnie świetnego Before the Dawn. Założyciel wręcz zastąpił go tym projektem, więc nie uniknąłem porównań w obiorze tej muzyki, a dzieje się tu naprawdę sporo, bo jest to kolejny zespół z łatką melodic death metalu, do tego świetnie wyprodukowany, z większą brutalnością poprzez vocale i pracę sekcji. Ta melodyjna surowość i brutalność jest okraszana sporą dozą mrocznej przestrzeni, tworząc niepokojąco urzekającą atmosferę.
7. Heretoir „The Circle„. Słowem-kluczem do otwarcia się na ten album jest różnorodność. Klasyfikowanie bądź próba określenia, jaki styl dominuje na tym albumie po każdym przesłuchaniu przechyla mi się w inną stronę, w zależności od mojego nastroju. Jest tu dużo przyjemnych dla ucha post-rockowych pasaży, przeplatanych niepokojącymi melodiami, podlewanych wręcz blackowymi momentami. Jest to druga płyta naszych sąsiadów zza Odry, w odbiorze jest wręcz kojąca na przyziemne rozterki dnia powszedniego, doskonała do posłuchaniu w chwilach relaksu. Ciężko znaleźć słabe momenty, a rozpatrywana jako całość uważam, że się broni całkowicie swoją spójną w odbiorze, ale jednak mieszaniną stylów.
8. Persefone „Aathma„. Progressive/Melodic Death Metal z Andory brzmi abstrakcyjnie, ale miałem okazje odwiedzić ten kraj i poczucie izolacji dobrze wpływa na pewno na tych kilku mieszkańców, skoro są autorami tak dobrego albumu. Dla mnie jest tu mocno wyczuwalny klimat Dream Theater z okresów Awake, ale bez takiej nachalnej pompatyczności w kompozycjach, w co potem popadli. Do tego, oprócz czystych wokali mamy tu bardzo dobre growle, sekcja widać, że ma ciągoty do brutalniejszego grania, ale sporo tu też melodii i klimatu, tworzonego przez elektronikę, pasaże przełamane są symetrycznymi rytmami świetnie budują nastrój, nawet jak są zwolnienia, to są idealnie spasowane z całością. Nie mu tu czasu na nudę, ta płyta wymaga od odbiorcy skupienia.
9. Saule„Saule„. Płyta debiutantów z Sosnowca urzekła mnie na wiele sposobów, jest to kompilacja wielu elementów, płyta na wskroś eklektyczna, ale w tym dobrym znaczeniu. Muzycy czerpią garściami pomysły zarówno od progresywnych meandrów melodii, aż do brutalnych, ale naznaczonych chłodem akcentów blackowych, aranże są nieoczywiste, utwory płynnie się rozwijają, zaskakując niejednokrotnie odbiorcę kolejnymi rozwiązaniami, do tego praca wokalisty i jego zakres od czystego śpiewu, wykrzykiwanych dramatycznie zaśpiewów, po brudne zasiarczone growle na pewno przykuwają uwagę. Przyklejanie temu albumowi łatki post-coś-tam jest zbyt oczywiste i chyba krzywdzące, krążek jest porostu atmosferyczny z klimatem pustki i samotności.
10. Anathema „The Optimist„. Kolejna pozycja w dyskografii tego uwielbianego niegdyś przez mnie zespołu po raz kolejny wystawia odbiorcę na próbę, i to nie łatwą, bo po ostatnich płytach, na których chwytanie odbiorcy za serce poprzez emocje serwowane prze Brytyjczyków nie zawsze było na tyle mocne jak powinno. Poprzedni album nie przypadł mi do gustu po bardzo obiecującym „Weather Systems”. Tym razem otrzymujemy inną Anathemę, może nie z czasów początków, bo ta droga już dawno jest dla nich zamknięta, ale jest to album, który mógłby się śmiało znaleźć kilka lat po „Judgement”. Oczywiście w warstwie muzycznej ewolucja poszła mocno w tę bardziej elektroniczną stronę, ale są utwory, które świetnie rozbudzają słuchacza do poszukiwań we własnej duszy tego, czego tylko te dźwięki mogą dotykać do emocji, których pomimo tytułu poszukiwałbym po ciemnej stronie. Płyta do wielokrotnego smakowania.

Na koniec chciałbym jeszcze wspomnieć o dwóch albumach, które mnie bardzo przyjemnie zaskoczyły: pierwszy to Archspire„Relentless Mutation„- Kanadyjczycy zaserwowali najlepszy tech death metal od lat, jaki miałem przyjemność obcować, tę płytę po prostu trzeba przesłuchać, to 30 min totalnej jazdy. Drugi to Wintersun „The Forest Seasons” – album też do obowiązkowego przesłuchania, to taki wyraz mojej tęsknoty za kierunkiem, którym np. nie podążył Therion po Theli.

Ten rok wzbogacił moją kolekcję o bardzo ciekawe pozycje, ciężko, tak jak wspomniałem wcześniej, jest znaleźć przełomowe albumy, ale tych solidnych, do których z radością się wraca i po przesłuchaniu kilkukrotnym nadal mam ochotę odkrywać na nowo – nie brakuje, co cieszy, bo nie ma nic lepszego niż muzyka pobudzająca emocje.

Bartosz „Boro” Borowski (Lonker See, Borowski/Miegoń, Black Mynah)

Zacznę od tego, że wytypowanie 10 najlepszych płyt danego roku w moim przypadku już za tydzień byłoby pewnie inne, bo świetnej muzyki jest tak dużo, że co chwile przypomina się jakaś płyta, która w momencie, kiedy to piszę, uleciała z głowy, a przecież jak wyszła to była najlepsza ever. Jako że jednak podjąłem się tego wyzwania, postaram się być jak najbardziej uczciwy.

6 płyt w zestawieniu to płyty polskie, bo nasza scena mocna jest jak nigdy, 4 płyty to płyty zagraniczne. Nie licząc pierwszego miejsca, (które zaiste takowym jest) kolejność losowa:

1. The Necks „Unfold”. Album absolutnie mistrzowski, którego brak w podsumowaniach z tego roku najbardziej mnie dziwi, zwłaszcza biorąc poprawkę na trendy panujące na naszym podwórku. Doskonały repetytywny klimatyczny jazz (dla fanów Lotto jak znalazł!)
2. Pin Park „Krautpark” 
3. Godflesh „Post Self” 
4. Kurws „Alarm” 
5. Kiev Office „Modernistyczny Horror” 
6. Lotto „VV” 
7. Bnnt „Multiverse” 
8. Thivery Corporation „The Temple of I & I” (świetny powrót!)
9. Columbus Duo „A Temps” 
10. No Sister „The Second Floor” 

W rankingu nie uwzględniłem rzeczy wydanych przez nas w naszej wytwórni, gdyż uznałem to za niepoprawne politycznie, ale zachęcam do przejrzenia katalogu Music Is The Weapon, bo parę perełek w tym roku od nas wyszło. 

Ales Campanelli (The Erkonauts)

Zawsze było mi trudno przygotować listę ulubionych rzeczy. Nie przepadam za hierarchizacją tego, co mi się podoba. To ich całokształt ma znaczenie. Mogę patrzeć na te rzeczy inaczej jutro, ale biorąc pod uwagę dzień dzisiejszy, oto moje top z roku 2017. Wiele kapel ma również dla mnie wartość nostalgiczną. Mam zwyczaj kochać zespoły na zawsze.

1. Samael „Hegemony„. Samaela uwielbiam od czasów Blood Ritual. Pamiętam, jak szokująca była ta okładka, nawet schowałem ją w moim pokoju. Bałem się! Od tego czasu każdy album, który wydali, był dla mnie świętem. Dodaj do tego cover Beatlesów i masz: mój album roku.
2. Morbid Angel „Kingdoms Disdained„. Poprzedni krążek nie zadziałał na mnie, więc na serio byłem szczęśliwy i ulżyło mi, gdy wysłuchałem tego. Ich Azagthoth to genialny i bardzo unikatowy umysł.
3. Robert Plant „Carry Fire„. Ten gość może zaśpiewać wszystko, a ja to kupuję. Po prostu.
4. Sepultura „Machine Messiah„. Nic nowego, ale zawsze fajnie wrócić do Sepultury. Andreas Kisser to fantastyczny artysta, a mi naprawdę podobają się jego solówki.
5. Bell Witch „Mirror Reaper„. Dużo tu basu. W jakiś sposób pasuje mi to.
6. Cradle Of Filth „The Seductiveness of Decay„. Mam duży szacunek do Kredek. Rzucili materiałem opartym tylko na muzyce, co nie zdarza się dziś zbyt często. Więc oczywiście mają wyjątkowe miejsce w moim sercu. Do tego wspomnienia z czasów młodzieńczych… to dużo daje!
7. Alice Cooper „Paranormal„. Być może jeden z najlepszych muzycznych wodzirejów na świecie. Zawsze uważałem, że jest spoko, a potem odkryłem, że Sinatra wykonywał jeden z jego numerów i teraz uważam, że to jest zajebistość w najczystszej postaci.
8. Fleshkiller „Awaken„. Odkryłem ich rok temu dzięki Indie Recordings, mają w sobie coś, co naprawdę lubię. Dobry zespół, któremu uważnie się będę przyglądać.
9. Hail The Sun „Secret Wars” (EP). Odkąd dzieliliśmy scene w 2010 roku z innym projektem, zawsze uważałem Hail The Sun za zespół, który robi wszystko tak, jak trzeba. Znają poczucie prawdziwej przyjaźni, są świetnymi ludźmi dla siebie i innych. Jestem pod wrażeniem wspaniałych rzeczy, które im się przydarzyły, a na które prawdziwie zasługują.
10. Primus „The Desaturating Seven„. Na zawsze rewelacyjny Les Claypool. Nic dodać, nic ująć. Oprócz tego, że objechali Australię z Dean Ween Group i powinni powtórzyć to w miejscu, gdzie mógłbym też ich zobaczyć!

Bartłomiej Cyranowski (In Hell’s Duty)

1. Black Anvil „As Was„. Nie znałem do tej pory wcześniejszych nagrań tego zespołu, dlatego pierwsze moje spotkanie z tym bandem uważam za bardzo udane. Naprawdę udany miks black metalowych patentów, co prawda mniej obskurnych, za to z nieco rockowym vibe’m. Dużo dobrych melodii, różnorodność wokali, trochę „szwedzizny”. Bardzo lubię.
2. Dopelord „Children of The Haze„. Album bardziej klarowny w brzmieniu od poprzednich, co prawda stoner/doom metalowego ciężaru i „tłustych” riffów nadal nie brakuje, natomiast więcej w nim magii i „podniebnego” bluesa oraz samego Dopelorda. W tym gatunku pełnym „rip-off” bandów ciężko wymyślić koło na nowo, myślę jednak, że „Children of The Haze” pozwoliło chłopakom z Lublina wyjść jedną nogą poza krąg naśladowców.
3. Mastodon „Emperor of Sand„. Jestem wielkim fanem drogi, jaką obrał ten zespół, począwszy od „Crack The Skye”, gdzie kolejnym głosem zespołu został perkusista Brann Dailor. Z płyty na płytę jest go coraz więcej i wyśpiewuje coraz bardziej hiciarskie refreny. Pomimo tego, że Amerykanie zaskakują mnie coraz mniej, uważam, że album zawiera masę świetnych riffów i melodii, co czyni go kolejnym bardzo dobrym albumem w dyskografii Mastodon.
4. Mord’A’Stigmata „Hope„. Album, który już od pierwszych dźwięków mnie „kupił” i przez długi czas nie chciał wyjść z głowy. Twórczość Mord’A’Stigmata coraz pewniej wykracza poza ramy black/post metalu czego dowodem jest „Hope” – album bardzo szczery i smutny. Cztery kawałki tworzą bardzo spójny klimat niczym jeden, ponad 40-minutowy utwór, naturalnie lekko „płyną” a z drugiej strony wprawiają w niepokojący, tajemniczy nastrój.
5. Aversio Humanitatis „Longing fot the Untold„. Mniej lub bardziej przypadkowe odkrycie z youtube. Bliżej mi nieznany black/death metalowy hord swoim nieco ponad 20 minutowym EP wzbudził we mnie niepohamowany zachwyt! Duszna atmosfera pełna niepokoju, wyłaniające się z drugiego planu charakterystyczne melodie, hipnotyzujące riffy i głęboki growl. Aversio chwilami kojarzy mi się z późniejszym Behemothem i Svart Crown. Świetne wydawnictwo.
6. Grave Pleasures „Motherblood„. Oprócz raptem kilku dobrych numerów, „Dreamcrash” pozostawił po sobie raczej niedosyt i miałem mieszane uczucia co do „powrotu” tego bandu. Nie wiem czy w związku z tym goście z Grave Pleasures odrabiali jakiekolwiek lekcje, wiem natomiast, że ich najnowszy album to piosenkowy strzał roku, a utwory takie, jak „Infatuation Overkill” czy singlowy „Joy Through Death” spokojnie mogłyby znaleźć się na uwielbianym przez wielu „Climax”.
7. The Black Dahlia Murder „Nightbringers„. Amerykanie z czarnej Dalii od kilku albumów począwszy od „Deflorate” bardziej zdecydowanie prezentują swoją wizję melodyjnego death metalu, na bardzo równym poziomie. Mniej w ich graniu elementów charakterystycznych dla gatunków metalcore/deathcore, z którymi są kojarzeni, więcej z kolei łupania i klasycznych solóweczek. TBDM na „Nighbringers” gra swoje, prezentując 9 zwięzłych, skocznych numerów w sam raz do potupania nóżką.
8. Ulver „The Assassination of Julius Caesar„. Jest rok 2017 a Ulver nadal nagrywa to, na co ma ochotę. Świetny ukłon w stronę popu lat 80., niemal „taneczne” numery, bardzo dobrze zaśpiewane i bez grama pretensjonalności. Najlepszy album Depeche Mode w tym roku 😉
9. Trivium „The Sin and the Sentence„. Po serii kombinacji i poszukiwań (producent Draiman, powrót do „klasycznego” grania na „Silence in the Snow” i rotacje na stanowisku perkusisty) straciłem zapał do dalszego śledzenia rozwoju wydarzeń u chłopaków z Florydy i nie miałem żadnych oczekiwań co do nowego albumu. Później pojawiła się krótka zajawka w sieci, tytułowy utwór i zostałem pozytywnie zaskoczony. Dobry, dojrzały materiał, obłędny garowy i zajebista produkcja. W kategorii „amerykański radiowy metal” – mój top.
10. Venenum „Trance of Death”. Debiutancki longplay Venenum wprawia w tytułowy trans śmierci i szaleństwa, serwując death/black metalową miksturę podlaną opętanym klimatem. Jest szybko i głośno, jest wolno i niespokojnie. Wielowątkowe kompozycje i zaskakująca dynamika sprawiają, że album porywa w otchłań i długo nie pozwala się z niej wydostać.

1. The Faceless „In Becoming a Ghost„. Czekałem na to wydawnictwo z niecierpliwością 5 lat. I nie zawiodłem się. Nowy album The Faceless, choć zupełnie inny od poprzedników, wciąż posiada ten sam Facelessowy pazur, a także pokazuje, że wciąż można grać death metal w nowy, świeży sposób. Uważam, że Keene, mimo całej kontrowersji zgromadzonej wokół swojej osoby, po raz kolejny udowadnia tą płytą jak genialnym jest kompozytorem. Chapeau bas.
2. Veil of Maya „False Idol„. Drugi, obok The Faceless, z moich ulubionych zespołów również pokazał klasę w tym roku. Album „False Idol” zachwyca od samego początku. Ocubo serwuje nam ogromną dawkę połamanych, fenomenalnych riffów, a Lucas Magyar pokazuje swój niesamowity range wokalny. Gorąco polecam.
3. Alluvial „The Deep Longing for Annihilation„. Rok 2017 rozpieścił mnie płytami trzech moich ulubionych gitarzystów – Michaea Keene’a, Marca Ocubo i właśnie Wesa Hauch’a. Ten ostatni wraz z Keithem Merrowem nagrał niesamowity, przepełniony cholernie chwytliwymi riffami album. Miazga.
4. Kardashev „The Alamanac„. Po niezwykle udanym „Peripety” Kardashev wrócił z większą ilością czystych wokali i…pozamiatał. Atmosfera tego albumu wgniotła mnie w fotel. Jest progresywnie, postowo, blackowo, death metalowo, djentowo…i moża by jeszcze wymieniać, ale lepiej posłuchać sobie tej doskonałej płytki.
5. Fit For An Autopsy „The Great Collapse„. FFOA nigdy nie zawiodło mnie żadną płytą. Po rewelacyjnym „Absolute hope, absolute hell” niecierpliwie czekałem na ich kolejnego długograja. I znowu się nie zawiodłem. Co więcej – Panowie dodali do swojej muzyki wiele progresywnych, gojirowych smaczków, nie tracąc na brutalności. Jest czego słuchać.
6. Aversions Crown „Xenocide„. Jak dla mnie zespół #1, jeśli chodzi o szeroko pojęty deathcore. Nic dodać, nic ująć.
7. Thy Art Is Murder „Dear Desolation„. Bardzo fajny powrót Australijczyków. Nie zaskakują niczym nowym, ale są po prostu zajebiści w tym, co robią.
8. The Black Dahlia Murder  „Nightbringers” – uwielbiam ich. A po tym albumie uwielbiam ich jeszcze bardziej. Doskonała płytka.
9. Rings of Saturn „Ultu Ulla„. Kosmici z RoS nie zawiedli. Co więcej dodali do swojej muzyki jeszcze więcej smaczków, a także catchy riffów. Słychać kunszt kompozycyjny nowego gitarzysty Miles’a Bakera, który idealnie zgrywa się z pomysłami Lucassa Manna.
10. Polaris „The Mortal Coil„. Mało słucham wypadkowej progresywnego metalcore’a/djent’u, ale to, co się słyszy na tej płycie przykuwa uwagę na bardzo długo. Damn riffs.

Erebos (Erebos, Srogość)

1. Roger Waters „Is This The Life We Really Want„. Wielki powrót wielkiego artysty. Płyta kojarzy mi się z The Wall i chyba dlatego znalazła się na pierwszym miejscu.
2. Linkin Park „One More Light„. Z początku, jak chyba większość ludzi, nie wierzyłem, że to prawda, ale kiedy dałem szansę nowej płycie LP okazało się, że to ma sens. I to jaki. 
3. Decapitated „Anticult„. Moim zdaniem najlepsze dokonanie Decapów po reaktywacji zespołu. Płyta potrzebowała kilku przesłuchań, żeby dobrze „siąść”, ale kiedy to zrobiła wszelkie wątpliwości zostały rozwiane.
4. Mastodon „Emperor Of Sand„. Kolejna płyta – kolejny majstersztyk. Chłopaki nie zwalniają tempa, oby tak dalej.
5. Steven Wilson „To The Bone„. Ten człowiek nawet popowy album zrobi tak, że wciska człowieka w fotel. Utwór pod tytułem Pariah  to według mnie prawdopodobnie najlepsza kompozycja tego roku.
6. Body Count „Bloodlust„. Kolejne odkrycie i kolejny cios. Ice-T wraz z ekipą pokazali, jak się robi ciężką muzykę, niejedni mogliby się od nich uczyć.
7. Anathema „The Optimist„. Po absolutnie genialnym Distant Satellites nowa płyta Anglików trochę odstaje, miejscami jest ociupinkę nierówna, ale Anathema nawet gorsze płyty robi świetne.
8. Firespawn „The Reprobate„. Pierwsza płyta tego zespołu, którą poznałem i od razu cios prosto w zęby.
9. Obituary „Obituary„. Bo geniusz tkwi w prostocie. I najlepszym deathowym wokalu.
10. Sarke „Viige Urh„. Poboczny projekt  Teda Skjelluma po raz kolejny udowadnia, że jak black metal, to najlepiej z Norwegii.

Tømas Erstein (Soupir Astral)

Każdego roku z tym samym skutkiem pytam siebie: „które albumy zaimponowały mi najbardziej?”. 2017 nie jest wyjątkiem. Dla mnie, ten muzyczny rok był szczególnie świetny, innowacyjny praktycznie dla wszystkich, od starych kapel po nowe odkrycia. Jak każdego innego roku, czuję frustrację, ponieważ zdaję sobie sprawę, że nie mogłem w pełni poradzić sobie z nadchodzącą muzyczną falą (a nawet przesłuchać pełnej gamy wydawnictw z roku poprzedniego).

Nie potrafię rozgryźć, dlaczego tak wiele utworów, a także zespołów, pojawia się rok do roku. Ale z pewnością większość kapel wysuwa na pierwszy plan bardziej udane i koherentne projekty, nawet jeśli mówimy o ich pierwszym opus. Szacunek za to.

A zatem wybrałem 10 piosenek – w kolejności przypadkowej, niektóre z nich (myślałem, że tak warto) mogą odnosić się do albumów, które mają nadejść w 2018 roku, które rzucają cień na jakościowe dzieła sztuki.

1. Shining „Fiende ” 
2. Heretoit „The Circle” 
3. Fen „Winter” 
4. Solstafir „Berdreyminn” 
5. Wolves In The Throne Room „Thrice Woven” 
6. Satyricon „Deep Calleth Upon Deep” 
7. Throane „Plus Une Main À Mordre” 
8. Arkhon Infaustus „Passing the Nekromanteion” 
9. Esoctrilihum „Mystic Echo From A Funeral Dimension” 
10. Imber Luminis „Nausea” 

G.K. – (Kyy)

1. Ofermod „Sol Nox” 
2. Acherontas „Amarta (Formulas of Reptilian Unification Part II)” 
3. Desolate Shrine „Deliverance from the Godless Void” 
4. Azarath „In Extremis” 
5. Acrimonious „Eleven Dragons” 
6. Engulfed „Engulfed in Obscurity” 
7. Aosoth „V: The Inside Scriptures” 
8. Anima Damnata „Nefarious Seed Grows to Bring Forth Supremacy of the Beast” 
9. Persecutory „Towards Ultimate Extinction” 
10. White Death „s/t” 

Kamil Haidar (Lion Shepherd)

1. Robert Plant „Carry Fire„. Oczekiwałem tego albumu bardzo po świetnym Lullaby and The Ceaseless Roar. Jako wielki fan solowych dokonań Planta, z przykrością muszę stwierdzić, że umieszczam ten album na liście z sentymentu i grzeczności. Tym razem niczym mnie nie zaskoczył, nie poraził mnie tak, jak poprzednik, i rzadko gości w moim odtwarzaczu. No, ale wyszedł, Robert Plant ciągle jest aktywny i ma naprawdę świetny band, więc wypada o tym albumie wspomnieć.
2. Ulver „The Assassination of Julius Cesar„. Kompletnie mnie rozwaliła ta płyta, a usłyszałem ją dość późno. Kiedy ekstremalni metalowcy zaczynają elektroniczne jazdy i romansują z mrocznym popem, to wychodzi taka właśnie perełka.
3. Foo Fighters „Concrete and Gold„. Uważam Dave’a Grohla za geniusza muzycznego, mimo że jego post-nirvanowskie wcielenie długo musiało mnie do siebie przekonywać. Ale są, nagrali kolejną petardę bez oglądania się za siebie i zasłużenie są teraz uważani za gigantów rocka.
4. Decapitated „Anticult„. Agresja, moc, bardzo dobre kompozycje i światowy poziom. Bez względu na syf, który się wokół zespołu teraz dzieje trzeba wspomnieć, że nagrali kozacki album. Myślałem, czy tego podsumowania nie podzielić na Polska/Świat ze względu na Decapów, ale uważam, że byłoby to nie fair. Oni w jednym szeregu stoją z bandami wymienionymi powyżej, i to, że pochodzą z Polski, może tutaj być tylko miłą wzmianką a nie klasyfikatorem.

Tomasz Hoffman (Sounds like the end of the world)

1. Code Orange „Forever„. Ciężka płyta roku. Nostalgiczny walec prosto w twarz – absolutny metalowy fenomen. Jeśli ich nie znasz – zmień to! Nominacja do Grammy  2017 jak najbardziej zasłużona. Utwór na pierwszy ogień: No one is untouchable.
2. Hidden Orchestra „Dawn chorus„. Solowy projekt producenta, kompozytora i aranżera Joe Achesona prosto z deszczowego  Brighton. Dawn chorus to idealnie podane danie, gdzie głównymi składnikami  są ambient, chillout, downtempo, future jazz. Utwór na pierwszy ogień: Long orchard.
3. DJ Shadow „The mountain has fallen (EP)„. Pionier i geniusz samplingu DJ Shadow stale utrzymuje się w czołówce moich ulubionych wykonawców. Konsekwentnie  trzyma się wytyczonej ścieżki i raczej niechętnie romansuje z mainstreamem. Utwór na pierwszy ogień: Corridors.
4. Goldie „Journey man„. Nawet małe dzieci już wiedzą, że nastały ciężkie czasy dla muzyki jungle i drum’n’bass. Jednak Goldie –  niekwestionowany król gatunku powraca z nowym albumem. Inspirujące dzieło mistrza. Utwór na pierwszy ogień: I adore You.
5. Foo Fighters „Concrete & Gold”. Dłuższy komentarz jest zbędny. Foo Fighters konsekwentnie, z siłą miliona buldożerów realizuje obrany cel –  robienie doskonałych energetycznych kompozycji rockowych. Utwór na pierwszy ogień: Run.
6. Mark Giuliana Jazz Quartet „Jersey„. Każdy muzyk ma swoich bohaterów i idoli. Mark Giuliana jest zdecydowanie tym kimś dla mnie. Nie zważając na to, że kojarzony jest głównie ze sceną jazzową, udziela się także w innych gatunkach. To właśnie jego wybrał David Bowie jako perkusistę, który nagrał ścieżki na jego album „Blackstar”.  Utwór na pierwszy ogień: BP.
7. Benny Greb „Grebruit 2„. Benny Greb to niekwestionowany innowator gry na perkusji, który wymyka się wszelkim próbom zaszufladkowania. Jego pierwsza solowa płyta była fenomenem – druga jest mistrzostwem. Polecam nie tylko perkusistom. Utwór na pierwszy ogień: Jesus he knows me (cover).
8. Gorillaz „Humanz”. Animowana ekipa na czele z ojcem założycielem Damonem Albarnem powraca w doskonałym  piątym pełnowymiarowym krążkiem – Humanz.  Materiał na płycie jest bujający, spójny i niewiarygodnie „siedzi”.  Utwór na pierwszy ogień: Ascension.
9. Nine Inch Nails „Add violence EP”. Wielu postawiło już krzyżyk na Trencie Reznorze, twierdząc, że spokorniał, a jego muzyka przestała już mieć ten pazur co kiedyś. Na szczęście są to raczej recenzenci nić słuchacze. Ci, którzy szukają  w  najnowszym wydawnictwie NIN agresji z dawnych lat raczej się zawiodą. Słuchając tego materiału odczuwa się nieprzeniknione odczucie ogromnej pustki. Utwór na pierwszy ogień: This isn’t a place.
10. Kendrick Lamar „DAMN„. Kendrick Lamar swoim czwartym albumem udowadnia, że nie bez kozery okupuje wysokie  miejsce w czołówce światowego rapu. Ten artysta ma na siebie pomysł, nie kopiuje innych, doskonale opowiada rapem oraz ma bity, które okrutnie swingują. Utwór na pierwszy ogień: DNA.

Szczepan Inglot (Shodan, Banisher)

1. Morbid Angel „Kingdoms Disdained„. Od kiedy wiadomo było, że Steve Tucker wraca do Morbid Angel i wraz z Treyem przystępują do tworzenia nowego albumu, stało się oczywiste, jak to będzie brzmieć. Kingdoms Disdained, choć nie ma raczej hitów na miarę Day of Suffering czy Immortal Rites, stanowi zbity monolit z betonu i czaszek wrogów. Zero zaskoczenia. Doskonale.
2. Algiers „The Underside of power„. Unikalna hybryda post-punka, chamskiej elektroniki, soulowego, niemal teatralnie emocjonalnego wokalu i aktywizmu społecznego. Na żywo- jedna z najlepszych formacji jakie miałem okazje oglądać kiedykolwiek i moje osobiste odkrycie roku.
3. Excommunion „Thronosis / Bestia Arcana – Holokauston / Nightbringer – Terra Damnata„. Panowie z Ameryki powiązani z formacjami Nightbringer, Bestia Arcana i Excommunion to mniej więcej ten sam zestaw osobistości. Bez znaczenia, czy nagrywają apokaliptyczny black metal o zagładzie rasy ludzkiej, opatrzone symfonią klątwy prastarych indian czy betonowy death metal spod bandery Excommunion – poziom zawsze jest mistrzowski. Czapki z głów.
4. Satyricon „Deep Calleth Upon Deep„. Satyricon właściwie nie zawodzi. W ich dyskografii nie uraczymy słabej płyty i tak się stało tym razem. Same bengery, fantastyczne riffy, totalnie zajebiste bębnienie Frosta i ten surowy sound. I kogo przy takim materiale obchodzą okładki? 🙂
5. Godflesh „Post Self„. Każdy kto kiedykolwiek Godflesh słyszał, może mieć wyobrażenie jak może brzmieć kolejny album tejże formacji. Dodam tyle, że wraz z wydaniem Post-Self udowodnili, że są w znakomitej formie.
6. In Twilight’s Embrace „Vanitas„. Temat tej płyty i transformacji hordu In Twilight’s Embrace, był obgadany na fejsiku przez wybitnych komentatorów sceny długo, mocno i wytrwale. Nie ma sensu się rozwodzić czy to jeszcze At The Gates czy już Mgła. Ja w ITE znajduję tożsamość, którą totalnie kupuję.
7. RogalDDL „Nielegal 217„. Żaden żart. Uliczny rap to absolutnie moja słabość, a Rogala uważam za wirtuoza tej sceny. Oprócz tego, że porusza dokładnie te tematy, których moglibyśmy się na płycie o nazwie „Nielegal” spodziewać, robi to, sprawiając wrażenie totalnie poodklejanego psychopaty.
8. Idles „Brutalism„. Charyzmatyczny ansambl Idles na Brutalism prezentuje naładowany wkurwieniem, zaangażowany politycznie i społecznie punk, poruszający szereg niewygodnych społecznie tematów. No i to są serio zajebiste piosenki, których chcę się słuchać. Wszystko jest taka jak powinno być.
9. Decapitated „Anticult„. Ja wiem, że to nie jest Nihility, ani nawet Organic Hallucinosis. Ja wiem, że Decapitated stało się festiwalowe, koniunkturalne, niezobowiązujące, proste, obrzydliwie przystępne i bujające. I chuj. Ten album, choć powiela proste klisze i tzw. „metalowe pierdolonko” po amerykańskich odpowiednikach typu Devildriver czy inne Lamb of God, nawet gdy Wacek&Co zmienił swój target na zdecydowanie większy, Decapitated rozpierdala całą tamtejszą scenę koncernowego metalu po kątach. Anticult przez całą długość jej trwania zapierdala do przodu i sprawiło mi to w tym roku strasznie radochy. No i ta produkcja.
10. Ulver „The Assassination Of Julius Caesar„. Długo nie kupowałem zachwytu nad tym albumem. Ot kolejny, ładny i urokliwy atak Ulvera na nową stylistykę. Padło na synth-pop. Jak zwykle zgrabne, pięknie brzmiące, lecz nic ponadto. Wszystko się pozmieniało, gdy tę muzykę usłyszałem i zobaczyłem na żywo. Z tymi wszystkimi laserkami rysującymi na ścianie jelenie rogi, legionistów i niebo nad publiką. Teraz słuchając The Assassination Of Julius Caesar, nie mogę wyrzucić tych widoków z pamięci. Magia.

Janus (Northern Plague)

Ze względu na to, że wszystkie te albumy są kompletnie inne, jednoznaczna ocena tego, który jest lepszy, a który słabszy jest niemiarodajna. Ponumerowałem zatem tylko podium, a resztę ułożyłem alfabetycznie. Zabrakło mi w tym roku dobrej progresywy, ale za to ekstrema obrodziła w niezłe płyty.

1. Shpongle „Codex 6„. Absolutny majstersztyk zarówno pod względem kompozycji, jak i produkcji. Bogate aranże oparte w zaskakująco dużej mierze na żywych instrumentach, różnorodne metra, zgrabne łączenia utworów, a przede wszystkim energia i polot, których brakowało mi nieco po Nothing lasts… But nothing is lost. A ’Celestial Intoxication’ oparty na klave i gitarowe solo na końcu – no magia.
2. Body Count „Bloodlust„. Bardzo ciekawy album. Kiedyś coś mi się obiło o uszy, że Ice-T nagrał utwór ze Slayerem, ale nie spodziewałem się tego, co usłyszałem na tej płycie. Gościnnie wystąpili tu: Mustaine (na szczęście niedużo), Max Cavalera i Randy Blythe. Szczególnie polecam utwór nagrany z tym ostatnim – Walk With Me…’– riff i rytm wokali totalnie mnie kupiły. Utwory są zwykle poprzedzone komentarzem Ice-T wyjaśniającego tło polityczne tematyki utworu, a w przypadku coveru Raining Blood połączonego z Postmortem, który zresztą został zagrany karkołomnie, historii powstania samego Body Count.
3. Morbid Angel „Kingdoms Disdained„. Album, na który bardzo czekałem i opłaciło się. Już od początku słychać, że Azagthoth postanowił zrezygnować z eksperymentów i dał nam płytę będącą death metalem tak rasowym, jak to tylko możliwe. Mnóstwo solidnych riffów opartych na 7-strunowych gitarach, p o t ę ż n y głos Steve’a Tuckera, NARESZCIE dobra produkcja. A The Righteous Voice to moim zdaniem najlepszy miażdżyciel na krążku.
4. Azarath „In Extremis„. Nie będę się tu rozwodzić, bo wiadomo, za co się ceni Azarath – za wybuchające wpierdolometry. Otóż zdziwienia nie ma – wybuchły.
5. Bell Witch „Mirror Reaper„. Wolne, smutne, dość melodyjne – jak to funeral doom.
6. Decapitated „Anticult” Na początku mi się spodobała, potem znielubiłem, aż w końcu doceniłem. Wszystko się tu zgadza: kompozycja i wykonanie są na światowym poziomie. Można nie lubić kierunku, w jakim poszli, można gęgać, że podobne do 'Blood Mantra’, ale nadal jest to jeden z lepszych albumów 'made in Poland’ ostatniego roku.
7. Hate „Tremendum„. Nagrane w naszym kochanym Sound Division Studio w Warszawie. Okazuje się, że można grać black metal w Polsce i brzmieć zajebiście. Muzycznie mucha nie siada, kompozycje są złożone, przemyślane, dobre riffy często zalatujące lasem i solówki Domina robią piękną robotę.
8. Immolation „Atonement„. Immolation to klasa sama w sobie. Kolejny raz rozjeżdżają słuchacza ultra-ciężkim walcem drogowym z ryczącym niedźwiedziem w kabinie, a całość ocieka epickością.
9. Pylar „A Ella Te Conduce La Sagrada Espyral„. Trafiłem na tę płytę zupełnie przypadkiem i jeszcze większym przypadkiem ona trafiła w mój gust. Brzmi jakby była nagrana na magnetofon w 1993 w suwalskim domu kultury, ale nie jestem pewien, czy nie było to celowe. Dziwna, bardzo przestrzenna mieszanka doomu z rockiem psychodelicznym, pochodząca podobno z Hiszpanii. Polecam epickie zakończenie – jest totalnie epickie.
10. Thaw „Grains„. Miałem wysokie oczekiwania do tej płyty i się nie zawiodłem. Klimat jest duszny i psychodeliczny, a jednocześnie przejmująca pustka bije z miksu. Samo brzmienie jest bardzo piwniczne, co akurat przypadku muzyki Thaw działa na plus i jest jak najbardziej na miejscu. W ucho wpadł mi najbardziej riff kończący album. Grains cały czas przywodziło mi na myśl pewien koszmar senny z czasów wczesnego dzieciństwa – ciekawe doświadczenie.

Łukasz „Kuman” Kumański (Proghma-C, Me and That Man)

Ten rok był bardzo pracowity, więc nie miałem zbyt wiele czasu na poszukiwania nowych rzeczy, zresztą nie jestem typem „wyszukiwacza” i raczej czekam aż coś na mnie przypadkowo „spłynie”.  Niekoniecznie będę w takim razie wspominał tylko o rzeczach wydanych w 2017 r.  

1.  Ulver „The Assassination of Julius Caesar”. Zdecydowanie jedną z najczęściej słuchanych przeze mnie płyt był nowy Ulver. To pierwsza ich płyta, którą kupili mnie w całości. Zajebiście lubię popowe rzeczy z lat 80., a to właśnie taka płyta. Świetne, mroczne, cudownie wyprodukowane piosenki. Cios!!!
2. Talk Talk „Spirit of Eden” (1988). Czasem tak mam, że zupełnie przypadkowo dociera do mnie skrawek, moment jakiejś piosenki. Łapie na haczyk. Wyszukujesz i włączasz całą płytę i jest koniec. Tak miałem pod koniec roku z Talk Talk, która liczy sobie już ponad 30 lat! To uświadamia też, że istnieje w ch..j dobrej muzyki, na którą jeszcze przypadkowo nie trafiłem 🙂 Cieszy mnie to.
3. Algiers „The Underside of Power”. Mocna, przekonywująca rzecz. Coś jakby połączyć Rage Against the Machine, blues Delty, The Prodigy i Hozier w jedno. Nawet pierwsze skojarzenie, które mi przyszło do głowy, że to właśnie taki wkur….ony Hozier, za którym – krótko mówiąc – nie przepadam. Zajebiście oryginalna, agresywna, ale melodyjna rzecz! Takie soniczne rzuty koktajlami mołotowa.

Z polskich rzeczy na pewno bardzo trafił do mnie ostatni Azarath. Kolokwialnie rzecz ujmując – tu nie ma je…ania po krzakach 😉 Nie przepadam za death metalem, ale to jest prawdziwe. Tutaj diabeł nie wylatuje na ciebie z lodówki w śmiesznym makijażu a’la Abbath. Tutaj mrok jest między wierszami. Bardzo intensywne, więc dawkować należy mądrze, najlepiej partiami. Miazga!

Król „Wij” i „Przez Sen” – obydwie sprzed 2017. Dla mnie trochę mix soundtracku z Pana Kleksa z Cocteau Twins! Senna atmosfera, niepokój. Wydobywa ze mnie atmosferę kilkulatka. Polska – jesień – lata 80. Jedna z nielicznych rzecz, o których mówię/myślę, że ma polski pierwiastek i nie czuję się przy tym zażenowany.

W 2018 czekam przede wszystkim na nowy A Perfect Circle!

Mister (Trauma)

Polska:

1. Redemptor „Arthaneum” 
2. Decapitated  „Anticult” 
3. Masachist „The sect ( death REALigion)” 
4. Azarath „In Extremis” 
5. Hate „Tremendum” 
6. Deivos „Endemic Divine” 
7. Centurion „Extinction”  
8. Planet Hell „Mission One” 
9. Offence „Adoration Of black Kingdom” 
10. Repossession „Repossession” 

Świat:

1. Morbid Angel „Kingdom Disdained” 
2. Firespawn „The Reprobate”  
3. Immolation „Atonement”  
4. Suffocation ” …Of The Dark light”  
5. Septicflesh „Codex Omega”  
6. Cannibal Corpse „Red Before Black”  
7. Thy Art Is Murder „Dear Desolation”  
8. Artificial Brain „Infrared Horizon”  
9. Cut Up „Wherewer They My Rot”  
10. Dyscarnate „With All Their Might”  

Reto Mäder (Sum of R)

1. Ex Eye „Ex Eye”  
2. Bell Witch „Mirror Reaper” 
3. GlerAkur „The Mountains Are Beautiful Now” 
4. Blut Aus Nord „Deus Salutis Meae” 
5. PH „Eternal” 
6. Big Brave „Ardor” 
7. Protomartyr „Relatives In Descent” 
8. Siinai „Sykli” 
9. Les Discrets „Prédateurs” 
10. Atriarch „Dead As Truth” 

Planet Hell

Planet Hell kolektywnie dzieli się tym, co zwróciło ich uwagę w 2017 roku.

Poza listą poniżej, jednogłośnie pierwsze miejsce w Polsce otrzymał Redemptor z albumem Arthaneum. W wydawnictwach światowych „palmę pierwszeństwa” przyznajemy albumowi Immolation Atonement.

Poza tym rządzą:

1. Dying Fetus „Wrong One To The Fuck With” 
2. Merkabah „Million Miles” 
3. Overkill „The Grinding Wheel” 
4. Suffocation „…Of The Dark Light” 
5. Mastodon „Emperor Of Sand” 
6. Morbid Angel „Kingdoms Disdained” 
7. Emptiness „Not For Music” 
8. Horrorscope „Altered Worlds Practice” 

PsychoT (Psychotype)

1. Decapitated „Anticult„. Zdecydowany numer jeden nie tylko na polskim rynku. Doskonały album. Klimat, aranże, rytmika … genialnie przemyślane, dojrzałe, świeże i do tego wspaniale zagrane. Dla mnie to wulkan energii i inspiracji .Tak się mieli!!! Trzymam kciuki za chłopaków w sprawie Spokane. I czekam na następcę Anticult; kierunek, w którym się rozwijają trafia do mnie w 100%.
2. Dool „Here now, there then„. Ten album to najlepszy debiut 2017 roku. Rytualnie przebojowe utwory, ale nie przesłodzone i zagrane z pełną gracją. Magiczna płyta , bardzo często do niej wracam.
3. Cannibal Corpse „Red Before Black„. Chociaż ich styl nie zmienia się od lat, pierwsze 4 utwory na tym albumie po prostu urywają łeb. Cannibal Corpse w przeciwieństwie do wielu innych death metalowych kapel z tak długim stażem wiedzą jak nie zepsuć swojej renomy. Długo czekałem na ten album i nie zawiodłem się. RBB gniecie totalnie.
4. Ulver „The Assassination Of Julius Caesar„. Ulver to mój azyl od natłoku jazgotu i ciężkiego grania . Odkąd pamiętam zawsze mnie inspirowali i zadziwiali. Ale po tak głęboko ambientowym ATGCLVLSSCAP nie spodziewałem się, że polecą aż tak przebojowo. Uwielbiam ten album.
5. Bell Witch „Mirror Reaper„. Zgaś światło, włącz Mirror Reaper i popłyń w otchłań wraz z dźwiękami tego albumu. Myślę, że w ta pozycja powinna być poza rankingiem … to coś unikalnego.
6. Immolation „Atonement„. Świetna robota Rossa Dolana, to chyba najlepszy album pod względem wokalnym. Poza tym wiedziałem, że na Immolation nie można się zawieść . Od wielu lat serwują doskonały death metal. Okrutna chłosta!!!
7. Lunatic Soul „Fractured„. Mariusz Duda rozwija się w świetnym kierunku. Gdy usłyszałem A Thousand shards of heaven, od pierwszych dźwięków wiedziałem, że będzie to jeden z moich ulubionych albumów tego roku. Ogromny szacunek dla kompozytora.
8. Paradise Lost „Medusa„. Miło się słucha tego albumu w drodze do pracy, choć chwilami przypomina mi to granie My Dying Bride albo Type O Negative. Wolałbym, żeby wracali bardziej do swoich korzeni, mam tu na myśli do Draconian Times. Klimatycznie fajnie zrobiony album i świetne wokale Nicka H.
9. Septicflesh „Codex Omega„. Album z bardzo dużym potencjałem, fajnie się słucha, świetnie przemycone symfoniczne motywy przeplatane z ciężkim death metalem – kupuję to!!! Ale szkoda, że SF trzyma się ścieżki, którą wyznaczyli na The Great Mass. Gdyby ten album oddychał tak, jak Communion, byłaby to petarda.
10. Code Orange „Forever„. Pierwszy raz spotkałem się z tym zespołem na koncercie Gojira, występowali jako support. Porwali mnie na żywo! Album jest dość nowatorski i ma fajny klimat, choć jak dla mnie brzmienie mogłoby być bardziej czytelne. Ogólnie ciekawa muzyka i w końcu coś nowego.

Plasma  (Koronal)

1. Meshuggah „The Violent Sleep Of Reason„. O Meshuggah chyba już wszystko napisano. Nie jest to mój ulubiony album tego zespołu, ale każda płyta tych wariatów to absolutne dzieło sztuki. Przy tym krążku Panowie wrócili do bardziej organicznego brzmienia. Świetnie się tego słucha.
2. The Black Dahlia Murder „Nightbringers„. Melodyjny death metal z pierwszej ligi. Szybkie tempa, świetne solówki. Upiorny wokal Trevora świetnie się sprawdził w tych numerach. Mimo roszad w składzie, chłopaki nagrali moim zdaniem najlepszy album od czasu słynnego „Nocturnal”. Tym bardziej się cieszę, że miałem możliwość zagrać z nimi i poznać ich osobiście. Świetni ludzie. Świetna muza.
3. Cannibal Corpse „Red Before Black”. Po prostu kanibale. Przepadam.
4. Svart Crown „Abreaction„. Śledzę ich już od dość dawna. Ciekawy death metal. Inny brzmieniowo od tego, co teraz dość często się słyszy. Brzmią naturalnie, jakby prawdziwej. „Abreaction” jest nasiąknięty swego rodzaju plemiennym, rytualnym klimatem. Świetna rzecz.
5. Redemptor „Arthaneum„. Co tu dużo gadać. Polacy potrafią grać death. Po Redemptor spodziewałem się dużo. Moje oczekiwania co do tego albumu były bardzo wysokie. Nie zawiodłem się. Świetne kompozycje, aranżacje, praca gitarzystów. Przepiękny kawałek metalu. Życzę im samych sukcesów, zasługują na to.
6. Hate „Tremendum„. Kolejny przykład na to, że potrafimy, czujemy o co chodzi w tej muzyce. Bardzo dobra płyta. Koledzy z Hate pięknie budują swoją własną markę nagrywając krążki jak ten. Włączasz play i krążek leci od początku do końca po czym zaczynasz od nowa. Widzę że chłopaki nie zwalniają i już pracują nad nowym materiałem. Nie mogę się doczekać.
7. Maigra „Encrypted„. Jak już jesteśmy w rodzimych klimatach. Ogromne wrażenie zrobił na mnie album Maigry. Dojrzałe granie, pokręcona rytmika a mimo tego płyta bardzo klimatyczna, atmosferyczna. Brzmieniowo też jest bardzo charakterystycznie, czuć że chłopaki odnaleźli pomysł na siebie. Oby tak dalej.
8. Benighted „Necrobreed„. Pierwsze odpalenie i myślę sobie: „dżizas, jaki wpierdol”. I to w zasadzie tyle! Płyta miażdży tempami i agresją. Blast goni blast, nie ma miejsca na oddech. Polecam!
9. Emmure „Look At Yourself„. To kapela, na której położyłem lachę już dawno temu. Pierdolenie dla dzieciaków – myślałem sobie. Jednak ten album przywrócił mi wiarę w tą kapelę. Świetne wokale Frankiego, do tego legenda na gitarze, miodzio! Brzmieniowo to petarda. Płyta dosłownie chce wyskoczyć z głośników. Mam nadzieję, że Emmure utrzyma ten level, i że dostarczą nam więcej dobrych albumów.
10. Spite „Nothing is beautiful„. Spite to kapela, którą polubiłem stosunkowo niedawno. Z rezerwą podchodzę do nowoczesnych odmian metalu. W tym wypadku się nie dało. Połączenie HC z death metalem udało się tu jak rzadko kiedy. Genialna robota wokalisty, agresja aż kipi z tych utworów. Chce się wracać do tej muzy, a to spore osiągnięcie, biorąc pod uwagę natłok nowości w tym gatunku. Zdecydowanie jedna z moich ulubionych płyt tego roku.

Kamil Stankiewicz (4dots [::])

Sporo się działo przez ostatnie lata, świat jakby nieco szybciej się kręci. Musiałem mocno się zastanowić, który album wyszedł w 2017, a który wcześniej. Listę ułożyłem alfabetycznie, bez podziału na polskie i zagraniczne kapele.

1. Amenra „Mass VI”. Jak dla mnie, płyta roku. Trochę wolniej niż Mass V, ale trochę więcej melodii, śpiewu, emocji.  Wciąga bardzo.
2. Blaze Of Perdition „Conscious Darkness„. Jest w tym albumie coś chwytającego za gardło, co nie pozwala przejść obok niego obojętnie.
3. Cryo Chamber „Yog – Sothoth„. Kolaboracja 20 artystów, którzy na przestrzeni roku pracowali wspólnie pod flagą Cryo Chamber, czyli labelu wydającego dark ambienty. Ponad 2h muzyki inspirowanej prozą Lovecrafta.
4. Ketha „0 Hours Starlight„. Ketha, Kethunia. Niezmiennie uwielbiam. Jest jeszcze grubiej i fajniej, niż na #!%16 7.
5. Merkabah „Million Miles„. Zespół, który znam od wieków. Grałem z nimi już nawet nie pamiętam jak dawno temu, jeszcze ze swoim poprzednim zespołem, na Bema 65. Już wtedy byli zjawiskiem. Przez lata dojrzali, jak dobre wino.
6. Nine Inch Nails „Add Violence„. W trzech słowach: The Background World. Usłyszałem ten kawałek i wpadłem kompletnie. Trent Reznor po raz kolejny potwierdza swoją epickość.
7. Rosetta „Utopioid„. Solidna ta nowa Rosetta, podoba mi się, mam do nich sentyment. Nie mogę się doczekać, aż znowu przyjadą do Hydrozagadki i będę mógł się wbić w mosha z japonkami w łapie, bo w sumie to głupio w japonkach pod scenę się pchać. To chyba jedyny zespół, który tak na mnie działa. A przy okazji można z chłopakami normalnie pogadać i napić się żubrówki.
8. Schammasch „The Maldoror Chants: Hermaphrodite„. Szwajcarzy idą za ciosem. Po bardzo udanym, koncepcyjnym Triangle, który mnie absolutnie kupił. Poziom utrzymany na wszystkich frontach, bardzo dobra płyta.
9. Trent Reznor & Atticus Ross „The Vietnam War (Original Score)„. Panowie zajmują się – poza dziewięciocalowymi gwoździami – również muzyką filmową, czy też – jak w tym przypadku – muzyką do seriali dokumentalnych. Przyjemnie się tego słucha. Polecam również inne ścieżki stworzone przez tych dwóch panów, oraz samego Rossa (na przykład do The Book of Eli).
10. Ulver  „The Assassination of Julius Caesar„. Last, but not least. Każde wydawnictwo od tych panów, z którymi miałem do czynienia jest bardzo dobre i uznajmy to za aksjomat. Każde kolejne jest też inne od poprzedniego. Album ten jest zaskakująco – w swej inności – dobry w odbiorze, nawet zupełnie niechcący i przypadkiem w 45RPM.

Stona (Gallileous)

1. Krautwerk „Computerrock„. Okazuje się, że czas nie gra roli, a każda nisza znajduje swoich odbiorców niezależnie od dominujących trendów. Świetne krautrockowe granie zainspirowane największymi tuzami gatunku typu Can, Neu! czy Cluster. Polecam wszystkie płyty Nico Seela.
2. Horisont „About Time„. Szwedzi w niesamowitej formie z fenomenalnym Electrical na czele! Zastanawiałem się, co się stanie po płycie Odyssey, ale nie zawiodłem się. Jest jeszcze bardziej progresywnie i hardrockowo. Plus też za niecałe 40 minut trwania płyty.
3. Kadavar „Rough Times„. Duża zmiana brzmienia, co początkowo trąciło lekko komercją, ale jeśli nawet – to kupiłem ją w 100%! Space rockowe Tribulation Nation, przebojowe Die Baby Die czy ciężarne Into The Wormhole pokazują, że Niemcy są w znakomitej formie, udowadniając to na występach na żywo.
4. Tangerine Dream „Quantum Gate”. Odkąd pamiętam, zapadam się w Mandarynkowy Sen, więc tym bardziej ucieszyłem się nową płytą. Fakt, że grupa ma już swoje lata nie zmienia tego, że nadal czaruje, kreując niesamowicie odległe światy naszej wyobraźni.
5. Goat „Fuzzed in Europe„. Trudno dziś o dobrą płytę koncertową. Generalnie rzadko się już zdarza, by zespoły odważyły się takowe oficjalnie wydawać, chociaż zauważam, że ten trend na szczęście powraca. Goat wywiązał się z tego zadania znakomicie, potwierdzając swoje niezwykłe zdolności i dużą wrażliwość. Wspieram to!
6. Causa Sui „Vibraciones Doradas„. Można powiedzieć, że nic się ten zespół nie zmienił. Ale to wcale nie oznacza, że jest coś nie tak. Po prostu to piękne „jamy”, do jakich przyzwyczaili nas Duńczycy już na poprzednich wydawnictwach. Uwielbiam ich fantastyczne, grane w nieskończoność i z niezwykłym wyczuciem gitarowe melodie.
7. King Gizzard and the Lizard Wizard „Flying Microtonal Banana„, czyli 1 z 4 płyt wydanych przez Australijczyków w tym roku. Chyba by należało wyróżnić je wszystkie, zwracając uwagę na niezwykłą płodność tych świrów. Uwielbiam ich psychodeliczny klimat i transowe granie, trącące czasem farsą szczególnie w wideoklipach.
8. Troubled Horse „Revolution On Repeat„. Oj, co tam się wyrabia w tym Orebro! Chyba nie sposób wymienić wszystkich ekip taplających się w retro graniu w tego uroczego miasteczka. Troubled Horse polecę za sam głos, który od razu nasuwa mi na myśl Bobbiego Lieblienga z Pentagram. Duży postęp zespołu, o którym już prawie zapomniałem.
9. Elder „Reflections of a Floating World„. Chyba nikomu nie trzeba już przedstawiać tego zespołu, który wydawałoby się, że już nie przebije rewelacyjnego Lore. Masz ci los! Nowa płyta nie dość, że nie ustępuje brzmieniem poprzedniej, to dodaje jeszcze więcej kolorytu psychodelicznymi odjazdami.
10. Stonehenge „Mild Thing„. Poznałem na tegorocznej edycji Red Smoke Festival w Pleszewie, który przy okazji gorąco polecam wszystkim fanom starych hardrockowych space odlotów. W przypadku Stonehenge duże znaczenie dla mnie mają hammondy, które idealnie podkreślają rzężące gitary.

Suffer (Cień)

Nie wiem, czy to tylko moje spostrzeżenie, ale mijający 2017 rok wbrew pozorom przyniósł mało nowych, interesujących albumów. Owszem, wiele wydawnictw (głównie z Polski – i to bardzo cieszy) było/jest bardzo dobrych, ale nie wiem, czy gdybyśmy rozmawiali np. za rok, będę jeszcze miał je w głowie. W każdym razie poniżej 10 płyt, które według mnie można śmiało wymienić jako te, po które warto sięgnąć. Każdy ma swoich „faworytów”, a ja mam tych, których wymieniam poniżej:

Polska:

1. Azarath „In Extermis” 
   
2. Deivos „Endemic Divine” 
3. Lotto „VV” 
4. Rosk „Miasma” 
5. Iperyt „The Patchwork Gehinnom” 

Świat:

1. Immolation „Atonement” 
2. Dying Fetus „The Wrong One To Fuck With” 
3. Almyrkvi „Umbra” 
4. Danzig „Black Laden Crown” 
5. Nightbringer „Terra Damnata” 

Artur Szydło (Kalt Vindur)

Poniżej zbiór albumów, które w roku 2017 najbardziej trafiły w mój gust, dwie pozycje nie mają nic wspólnego z ekstremalnym graniem, mowa o Bonobo i Ulver, ale reszta biczuje słuchacza aż miło, Merkabah również 😉

1. Immolation „Atonement” 
2. Merkabah „Million Miles” 
3. Bonobo „Migration” 
4. Decapitated „Anticult” 
5. Ulver „The Assassination Of Julius Caesar” 
6. Blaze Of Perdition „Conscious Darkness” 
7. Inferno „Gnosis Kardias” 
8. Planet Hell „Mission One” 
9. Satyricon „Deep Calleth Upon Deep” 
10. Azarath „In Extremis” 
11. In Twilights Embrace „Vanitas” 

Mateusz Szymański (ROSK, krzywdy)

Ogólnie miałem niemały problem ze sklasyfikowaniem tych wszystkich albumów, bo oczywiście poza tymi top 10 wyszło wiele innych wartych docenienia, które przykuły moją uwagę. Stwierdziłem jednak, że kluczowymi elementami do tegoż zestawienia będą emocje, jakie wywołały we mnie dane krążki, i to, w jakim stopniu zapętliłem sobie dany album (kawałki z niego pochodzące) i jak bardzo chciałbym usłyszeć (w przypadku, jeśli czegoś z tego jeszcze nie usłyszałem) te utwory na żywo. N’joy. 

Świat:

1. Amenra „MASS VI” 
2. Ulver „Assassination of Julius Caesar” 
3. Chelsea Wolfe „Hiss Spun” 
4. Danheim „Mannavegr” 
5. Perturbator „New Model” 
6. Nine Inch Nails „Add Violence” 
7. Wiegedood „De Doden Hebben Het Goed II” 
8. Taake „Kong Vinter” 
9. Myrkur „Mareridt” 
10. Autism „Film Noire” 

Polska: 

1. Blaze of Perdition „Conscious Darkness” 
2. Merkabah „Million Miles” 
3. Dom Zły „Dom Zły”  
4. Saule „Saule” 
5. Red Scalp „Lost Ghosts” 
6. THAW „Grains” 
7. Mord’a’Stigmata „Hope” 
8. Black Tundra „Black Tundra” 
9. Dopelord „Children of the Haze” 
10. In Twilight’s Embrace „Vanitas” 

Piotr Świąder-Kruszyński (Besides)

Zaangażowanie w różne aktywności nie pozwala mi nigdy na bieżąco zapoznawać się z każdą nową płytą, którą chciałbym w skupieniu przesłuchać. Niejednokrotnie dopiero po długim czasie, kiedy dana płyta jest już na rynku, a wszyscy się nią zachwycają/ krytykują, udaje mi się w końcu z czymś zapoznać…

W 2017 roku, jak dla mnie, najciekawsze wydawnictwa to (kolejność zupełnie przypadkowa):

1. Phropets of Rage „Prophets of Rage”. Swego czasu, lata świetlne temu, katowałem pierwszy i drugi album RATM – po prostu trafiało to do mnie. Z przyjemnością zapoznałem się z tym wydawnictwem i pomimo, że to nic odkrywczego – nadal propozycja tych muzyków przemawia do mnie. Do tego dobre brzmienia!
2. Variete „Nie wiem”. Od szczeniaka z ciekawością przyglądałem się twórczości Grzegorza Kazimierczaka i kolejna ich płyta również trafia na moją codzienną playlistę.
3. Ulver „The Assassination of Julius Caesar„. Sięgałem po tę płytę bardziej z ciekawości, nie wiedząc czego się spodziewać – pozytywne zaskoczenie.

Nigdy nie byłem wielkim fanem zespołu Hey, niemniej jednak od lat młodości gdzieś ta muzyka przewijała się w tle, więc utwory znam dobrze.  Nie tak dawno odbywały się ich pożegnalne  koncerty w ramach „Fajrant tour” (chyba tak to nazwali) i przy okazji posłuchałem płyty CDN – bardzo fajnie było po latach posłuchać tych utworów w odświeżonych wersjach, fajne brzmienie. W zasadzie brzmieniowo te utwory do mnie dużo bardziej przemawiają. Jeżeli już jesteśmy przy sprawach brzmień – to całkiem ciekawą propozycej pod tym względem dało Happysad z płytą Ciało Obce – kompozycyjnie nie do końca mnie to przekonuję, za to podoba mi się bardzo brzmieniowo.

Bjőrk – Utopia – lubię 🙂

Piotr „Anioł” Wącisz (Corruption)

1. Mastodon „Emperor of Sand” 
2. Immolation „Atonement” 
3. Morbid Angel „Kingdoms Disdained” 
4. Satyricon „Deep Calleth Upon Deep” 
5. With The Dead „Love from with the Dead” 
6. Decapitated „Anticult” 
7. Cavalera Conspiracy „Psychosis” 
8. Obituary „Obituary” 
9. Spectral Voice „Eroded Corridors of Unbeing” 
10. Goatwhore „Vengeful Ascension” 

Weno Winter (Sautrus)

Rok w 2017 obfitował u mnie w zdobywanie muzycznych inspiracji, szczerze mówiąc nazbierało się tego tyle, że musiałem przestudiować trochę ostatni rok i nieco sobie go odświeżyć, chociaż kilka z moich ulubionych albumów tego roku zostało wydanych całkiem niedawno. Wypadałoby podziękować kilku moim kolegom „po fachu”, którzy przy okazji odwiedzin zazwyczaj witali mnie słowami: „stary mam coś dla ciebie, musisz tego posłuchać!”.
Nie jest mi łatwo dobrać 10 swoich ulubionych albumów tego roku, bo wiele jeszcze przede mną do odkrycia, jednak kilka produkcji szczególnie mnie urzekło, czy to przez piosenkowość, czy też niebanalne eksperymenty i śmiałe posunięcia. Niektóre z nich udało mi się usłyszeć na żywo i bynajmniej mnie nie rozczarowały!

1. Grave Pleasures „Motherblood” 
2. Queens of the Stone Age „Villains of circumstance” 
3. Roger Waters „Is this the life we real want?” 
4. Primus „The Desaturating Seven” 
5. Living Colour „Shade” 
6. Enslaved „E” 
7. Ulver „The Assassination of Julius Caesar (House Of Mythology)” 
8. Pallbearer „Heartless” 
9. Ignu „Lightningflash Flintspark” 
10. Psychedelic Witchcraft „Sound of the Wind” 

Maciej „Rocker” Wróblewski (Internal Quiet)

1. Ayreon „The Source„. Arjen Lucassen w wybornej formie! Kolejna kosmiczna opowieść o historii rasy z Planety Y. A obok mistrza gwiazdorska obsada. W kolejne role wcielają się chociażby James LaBrie, Floor Jansen, Hansi Kursch, czy Russel Allen. Nie wybiorę tu żadnego ulubionego utworu, ponieważ takich płyt słucha się wyłącznie w całości.
2. Deep Purple „InFinite„. Głęboka Purpura powróciła w wybornym stylu. Płyta „Infinite” to dowód, że po 70-tce nadal można grać rocka z mocą. I choć Gillan nie wyciąga tu już takich górek, jak jeszcze parę lat temu, wciąż potrafi zaśpiewać tak przejmująco, że aż ma się ciarki. Moje ulubione utwory to oczywiście „Time to Bedlam”, „All I Got is You”, czy wywodzące się wprost z luźnego jammowania w studiu „The Surprising„. Polecam zwłaszcza edycję specjalną, z zarejestrowanym w tym roku koncertem na HellFest. Świetna pamiątka dla tych, którzy byli na majowym koncercie w Łodzi.
3. Blaze Bayley „Endure & Survive„. Były wokalista Iron Maiden problemy ma już chyba na dobre za sobą. Po trzech pierwszych wyśmienitych albumach solowych w życiu Blaze’a zaczęło się źle dziać. Posypał mu się skład, zmarła mu żona i wpadł w alkoholizm. Przez kolejne lata muzyk wydawał słabsze i kiepsko brzmiące płyty, wciąż borykając się z problemami. Na szczęście w połowie kolejnej dekady zbratał się z muzykami brytyjskiego zespołu Absolva i nagrał dwie wyśmienite albumy, tworzące wspólną całość „Infinite Entanglement”. „Endure and Survive”, druga część planowanej trylogii, to powrót do klasycznego i soczystego brzmienia, a kompozycje tworzą spójną, przemyślaną całość. Tak Iron Maiden powinno brzmieć na ostatniej płycie. Dla fanów klasycznego heavy i fanów Maiden – pozycja obowiązkowa!
4. David Gilmour „Live at Pompeii„. David Gilmour, głos i gitara Pink Floyd, podczas swojej ostatniej trasy powrócił do słynnego amfiteatru w Pompejach, gdzie 40 lat wcześniej zagrał z Pink Floyd koncert bez publiczności. Tym razem muzyk ze swoim zespołem zagrał dla kilku tysięcy osób pod sceną. Moje ulubione fragmenty, to zwłaszcza „In Any Tongue”, który w koncertowej wersji zyskał ogromnie za sprawą refrenu śpiewanego głębokim głosem przez Bryana Chambersa. Ciarki gwarantują również wykonane na koniec Floydowe klasyki w postaci przejmującego „Sorrow”, „Run Like Hell” czy „Comfortably Numb”. Gitara Gilmoura wręcz śpiewa! Muzyk pomimo swoich (wówczas) 70 lat pokazuje, że jeśli chodzi o grę z feelingiem, nadal nie ma sobie równych. Aż strach pomyśleć co będzie, gdy jego i jemu podobnych mistrzów zabraknie…
5. Foo Fighters „Concrete & Gold”. Co mogę powiedzieć? Foo Fighters wrócili w wielkim stylu! Nowa płyta to mieszanka wybuchowa. Bardzo podoba mi się, jak zespół Dave’a Grohla miesza różne style . Moje ulubione fragmenty to singlowe „Run” i „The Sky is a Neighbourhood”. Ciekawostką jest dla mnie natomiast „Sunday Rain” z gościnnym udziałem na perkusji… samego Paula McCartneya!
6. Gotthard „Silver„. Album przygotowany z myślą o 25-leciu przynosi wszystko, co najlepsze w dorobku tego szwajcarskiego zespołu. I choć Gotthard skończył się dla mnie wraz z tragiczną śmiercią wokalisty Steve’a Lee w 2010 roku (jestem ogromnym fanem jego głosu), zespół postanowił kontynuować działalność. I choć „Silver” jest już trzecim albumem, gdzie za mikrofonem stoi nowy wokalista, Nice Maeder, dopiero tutaj zespół wraca do formy i pojawia się magia „dawnego Gottharda”. „My oh My”, „Beautiful”, czy „Blame on Me” śmiało mogą stanąć w jednym szeregu z kompozycjami z czasów Steve’a.
7. Rage „Seasons of the Black„. Aż się nie chce wierzyć, ale to już 24 album ekipy Peavy’ego Wagnera! I choć zespół na scenie jest już ponad 30 lat, nie ma problemów ze spadkiem formy twórczej. „Seasons of the Black” to już druga płyta nagrana przez Peavy’ego z nowymi gitarzystą i perkusistą. I od samego początku jest świetnie! Ciężkie, agresywne zwrotki skontrastowane są z melodyjnymi, niemal przebojowymi refrenami. Ale Rage to nie tylko ta dzika furia. To także prekursorzy metalowego grania z orkiestrą. Żeby więc nie było monotonnie, na sam koniec dostajemy przepiękną, czteroczęściową suitę „The Tragedy of Man” wzbogaconą o symfoniczne dźwięki. A na specjalnej edycji płyty znajdziemy jeszcze kilka starych utworów nagranych na nowo w nowym składzie. Chodzi o utwory z pierwszego albumu Wagnera z 1985 roku, gdy jego zespół nazywał się jeszcze Avenger. Bajka!
8. Roger Waters „Is this the Life We Really Want?”. Parę lat temu jeden z dziennikarzy magazynu Tylko Rock nazwał go „najbardziej zgorzkniałym głosem rocka”. Ja nazwałbym go raczej „najbardziej pacyfistycznym”, jako że większość tworzonej przez niego muzyki porusza tematykę antywojenną. Roger Waters przez ostatnie lata nie pozwalał o sobie zapomnieć. W 2017 roku stworzył płytę o bardzo pinkfloydowym zabarwieniu. I choć słuchając nowego albumu, z tyłu głowy wciąż kołacze się myśl, że pewne patenty już gdzieś kiedyś słyszeliśmy, albo że dany motyw spokojnie mógłby znaleźć się na którejś z klasycznych płyt Pink Floyd, całość brzmi niezwykle świeżo. Jako że album, jak zwykle u Watersa, opowiada pewną całą historię, nie polecam słuchać go wyrywkowo. Lepiej poświęcić te trzy kwadranse na relaks, zamknąć oczy i zatopić się w opowiadanej przez muzyka opowieści.
9. The Winery Dogs „Dog Years: Live in Santiago„. Mike Portnoy to obok Neila Pearta z Rush bębniarz numer jeden. I choć od odejścia z Dream Theater różnie mu się wiedzie, wciąż pozostaje aktywnym muzykiem udzielając się to tu, to tam. Jednym z ostatnich jego projektów był właśnie The Winery Dogs, supergrupa stworzona z basistą Billym Sheehanem i gitarzystą Ritchie’em Kotzenem. Nagrali razem dwa wyśmienite albumy, które choć porażają techniką muzyków, są niezwykle strawne i przyjemne dla ucha dzięki doskonałym i zapadającym w pamięć melodiom. Koncertówka „Dog Years” to pamiątka z ubiegłorocznej trasy tria, która zahaczyła również o Warszawę. Mamy więc tu wszystko, co najlepsze z obu albumów plus zapierające dech w piersiach solowe popisy muzyków.
10. Unisonic „Live in Wacken 2016„. Pamiątka po kolejnym zespole, który obecnie jest w zawieszeniu… Unisonic to przede wszystkim wspólny projekt wokalisty Michaela Kiske i gitarzysty Kaia Hansena, którzy niedługo po zakończeniu trasy udokumentowanej niniejszym albumem wrócili do Helloween na światową trasę Pumpkins United. Unisonic nagrał póki co dwa albumy, z czego pierwszy, „Unisonic”, był dla mnie jednym z najlepszych albumów roku 2012. Tym razem zespół promował swój drugi album, tak więc spora część materiału koncentruje się na albumie „Light of Dawn„. Nie zabrakło jednak miejsca na „My Sanctuary”, „King for a Day”, „Starrider” (z zabawnie zaśpiewanym przez Hansena fragmentem „Ghostbusters”), czy tytułowym „Unisonic” z pierwszej płyty, jak i na przypomnienie komu Helloween zawdzięcza swoje największe sukcesy. „March of Time” i „A Little Time” (z ciekawie wplecionym fragmentem „Victim of Changes” Judas Priest) pokazują, że Kiske wciąż, po 30 latach, potrafi zaśpiewać te utwory nuta w nutę i nie bez kozery nazywa się go jednym z najwspanialszych głosów w heavy metalu.

Łukasz „Zielony” Zieliński (Virgin Snatch)

1. Power Trip „Nightmare Logic„. Natchniony thrash – till death , naładowany potem, spranymi koszulkami i nostalgią za latami 90. Co ważne świetny rytmicznie i bez łupanki bez sensu.
2. Body Count „Blood Lust„. Nikt nie przypuszczał, że wrócą z takim przytupem. Oczywiście cover „Reign Blood”robi swoje, ale bądźmy szczerzy: od 1994 roku nie nagrali nic tak dobrego. Najlepsza, najmądrzejsza (texty!) i najbardziej metalowa płyta Body Count. Metalheads – uczcie się!
3. Satan’s Hallow „Satan’s Hallow„. Zapatrzeni w Iron Maiden sprzed trzech dekad, ale to najlepszy NWOBHM od bardzo dawna, choć z Chicago. Wyposażony w doskonałą sekcję, gitary oraz wokalistkę, która mogłaby śpiewać w… Mars Volta!
4. Living Colour „Shade„. Zapomniany przez polskiego dystrybutora [sic!!] band, który od zawsze łączył ze sobą metalowe riffy z klasyczną wirtuozerią, podpartą soul’em i zapachem trawki 😉 Profes[or]ka!!!
5. Mastodon „Emperor of Sand„. Wciąż prą do przodu, choć na „Crack the Sky” osiągnęli maximum, ale dopiero na EP-ce „Cold Dark Place” zaczęli ckliwie śpiewać bez obawy o konsekwencje 😉
6. Morbid Angel „Kingdoms Disdained„. Jasne, że to nie jest najlepszy długograj MA, ale to jakby nie było Morbid Angel z krwi i kości!
7. Foo Fighters „Concrete and Gold”. Jak w tytule!
8. Satyricon „Deep Calleth upon Deep„. Black metal grany na salonach i słusznie.
9. Ulver „The Assassination of Julius Caesar „. Oczywiście to POP, ale za to jaki!
10. Immolation „Atonement„. Tak dobre, jak „Here In After”!

Poczekalnia:
Decapitated „Anticult”. Cathy jak diabli i dlatego to najlepszy long Wacka!
Enslaved „E”. Najlepszy prog/post black/coś tam/metal!
Queens of the Stone Age „Villains”. Powrót do grania z „czerwonego albumu” i „R-ki”, a to najlepsze co zrobili do tej pory!

Piotr Zin (Dopelord)

Kolejność albumów zupełnie przypadkowa.

1. Thaw „Grains„. Nie jest to raczej moja piaskownica, co może też świadczyć, że Thaw coraz bardziej wyłazi poza swoją piaskownicę, o ile taką kiedyś w ogóle miało. Tak czy inaczej, poza kilkoma wcześniejszymi strzałami, które mocno mi robiły, tego albumu słucham w całości. Nawet me pacholę prosi, bym puścił „bałałaja” (z powodu gębofonu w utworze numer dwa).
2. The Stubs „Let’s Die!„. Asystowałem przy odłączaniu aparatury, ze łzami w oczach, upocony okrutnie. Po nagraniu takiego albumu faktycznie można umierać, tylko po co.
3. Major Kong „Brace for Impact„. Cios. Wszystko tu siedzi tak przeokrutnie, że można puszczać sobie w zapętleniu, robić notatki i modlić się do bozi, by umieć tak w brzmienie. Major Kong to ten stoner doom bez wokalisty? Nie, Major Kong, to Major Kong, pipo grochowa.
4. Elder „Reflections of a Floating World„. Żadnego innego albumu tego zacnego ansamblu nie słuchałem tyle razy, co tego doskonałego dzieła. To przeważnie o czymś świadczy. I prawidłowo, że we wszystkich branżowych zestawieniach album ten okupuje pierwsze miejsca.
5. Kadavar „Rough Times„. Tu sprawa o tyle dziwna, że nigdy nie byłem zagorzałym fanem tej kapeli. Płyt trochę słuchałem, na koncerty chadzałem, ale żebym z pieśnią na ustach tańcował pod sceną, to raczej tak średnio, bym powiedział. A tu sobie odpaliłem od niechcenia, niczego nie oczekując, i od pierwszego podejścia było kilka haczyków.
6. All Them Witches „Sleeping Through the War„. Tego chyba słuchałem najwięcej w tym roku. Bardzo się sobie dziwię, nie ukrywam. Ale niewiele mi w sumie trzeba: bardzo fajne brzmienie, solidne wokale i już będę bardzo uważnie słuchał.
7. King Gizzard & The Lizard Wizard „Flying Microtonal Banana„. Wariaci z Australii w tym roku wydali pięć longów. Pięć. Ten jest moim faworytem, ale z reszty dałoby się wyłuskać coś, do czego wróci się z przyjemnością.
8. Kairon: IRSE! „Ruination„. Tego albumu słucham co prawda od zeszłego roku, ale ukazał się w 2017, więc miejsce się należy. Różni ludzie wypowiadają się na temat słyszalnych tu inspiracji. No fajnie, dla mnie najbardziej pobrzmiewa tu wczesne Yes. Bardzo lubię wczesne Yes.
9. Mastodon „Cold Dark Place„. Pełny album zrobił mi jakoś mniej. A ta epeczka jest bardzo przyjemna. Zwłaszcza „Toe to Toe” mogę sobie od czasu do czasu puścić w zapętleniu przy odkurzanku.
10. Electric Wizard „Wizard Bloody Wizard„. Poprzedni album Electric Wizard by się tu nie znalazł. Słyszałem liczne narzekania i lamentacje, że nie o taki Wizard walczono na całym świecie… No cóż, puść se jeden z drugim utwór numer dwa, pod tytułem „Necromania”, wejrzyj na plakat dodawany do winyla, gdzie goła baba obwieszona łańcuchem stoi sobie przy motocyklu, spozierając na cię, wyjdź i przeproś.

Artykuł Podsumowanie 2017 roku wg muzyków pochodzi z serwisu KVLT.

Na festiwalu zagrali: In Twilight’s Embrace, Trauma, Percival, Obscure Sphinx, [::] (4Dots), Schammasch, The Gentle Art Of Cooking People, Dziady Borowe, Sodom, J. D. Overdrive, Valkenrag, Internal Quiet , Sounds Like The End Of The World , Sólstafir , Sautrus , Unleashed , Dopelord , Wolfheart.

Jak było? Poczytajcie…

Pierwszego dnia zespołem, który poszedł na pierwszy strzał były warszawskie „kropki” ([::] 4dots). Była to moja pierwsza możliwość skonfrontowania się z ich muzyką na żywo. Debiutanckiej płyty słuchałem nie raz, bo jest zwyczajnie bardzo ciekawa, jednak na żywo zazgrzytało, miałem wrażenie, że bas nie był wystarczająco wyeksponowany oraz brakowało ciężaru. Z chęcią sprawdzę, jak ten band sprawdza się w klubowych warunkach, bo przyznać muszę, że tego typu składy średnio się sprawdzają w „kotletowej” porze.

Kolejni na scenie zameldowali się Łodzianie z Valkenrag. Tutaj zgadzało się praktycznie wszystko. W porównaniu z odsłuchem debiutanckiego albumu w warunkach domowych utwory na żywo „niszczą słuchacza” (w pozytywnym znaczeniu oczywiście). Każdorazowo Lorghat zapowiadając nowy numer streszczał o czym jest następna kompozycja i trzeba przyznać, że sumarycznie fajnie się to zazębiało. Podczas koncertu ciężko było ustać spokojnie, więc zarówno głowa, jak i nóżka nie raz podrygiwała w rytm muzyki. Bardzo udany koncert, energiczny, dobrze nagłośniony, w szczególności trzeba pochwalić frontmana zespołu. Zanotowałem jednak dwa minusy: pierwszy widowiskowy – statyści, którzy weszli na scenę mieli zapewne podsycić klimat koncertu, machając toporami i mieczami, jednak ich uśmiechnięte miny powodowały trochę żenujący odbiór całości; drugim minusem natomiast było zagranie przez zespół powtórnie tego samego utworu. Jeśli ktoś nie zna zespołu to…. zagrali tak dobrze, jak Amon Amarth na płytach Versus the World i Fate of Norns.

Po nich na scenę wpadli spóźnialscy z folkowego zespołu Percival. Nie będę ukrywał, że nie był to dla mnie koncert ze znaczkiem „must see” i na ich występ wróciłem dopiero na ostatni kwadrans. Ich muzykę słyszałem tylko z ogródka piwnego, po czym stwierdziłem, że nic specjalnego nie straciłem, ale zawsze doceniam zaangażowanie w budowanie specyficznego wizerunku Percival przez te wszystkie lata.

Czekałem natomiast na występ Sounds Like The End of the World. Krótko – dobrze było zobaczyć i posłuchać tak klimatycznej muzyki na żywo, bo obydwie wydane przez Panów płyty są niezwykle dopracowane. Jednak podtrzymuję opinię, że niekoniecznie widzą mi się post-rockowe zespoły na open airowych koncertach, a jeśli już – to o północy.

Dwa tygodnie temu na Metal Mine Festival w Wałbrzychu widziałem koncert Obscure Sphinx. To był najlepszy koncert tamtego festiwalu. Niestety występ na łódzkiej ziemi był jedynie cieniem tamtego show. Fatalne nagłośnienie obydwu wokali, bas brzmiał jak w kiepskim klubie, odczuć można było brak drugiej gitary (niedawno z zespołu odszedł Yony). Ale ostatecznie stwierdzam, że Wielebna robiła, co mogła i jak najbardziej ratowała to show. Każda sekunda koncertu, każdy dżul energii był przez nią przekazywany w stronę publiczności, która chłonęła tę sztukę niczym powietrze.

Wszyscy wiemy, jak mało w ostatnim czasie koncertuje polska grupa Trauma. Kiedy tylko została ogłoszona informacja o ich koncercie na tegorocznym SDL, przypieczętowała fakt, że na tym feście muszę się stawić. Kapela rozpoczęła bardzo mocnym uderzeniem. Było brutalnie, a śmiercionośne riffy co rusz atakowały SDLową publikę. Koncert uważam za bardzo udany, a kiedy zabrzmiały pierwsze dźwięki Suffocated in Slumber…..powróciły demony przeszłości.

Nie trudno było zauważyć, że spora część uczestników festiwalu przyszła dla zespołu Unleashed. Ja akurat do tej grupy nie należałem i przyznam się bez bicia, że koncert mnie znudził. Typowa defowa łupanka na tzw. „jedno kopyto”.

Ale to co się stało po Unleashed, trochę ciężko mi ubrać w słowa. To było misterium, magiczny koncert. Byłem totalnie zahipnotyzowany, porwany obłędną black metalową muzyką. To kolejny argument pod stwierdzeniem, że Szwajcaria to nie tylko czekolada Milka i najlepsze zegarki. Schammasch mnie kupił od pierwszej sekundy, a sceniczny wizerunek zespołu nie pozwalał na oderwanie wzroku. Z muzycznego transu otrząsnąłem się, kiedy to zespół podziękował za występ, a ja myślałem, że dopiero co zaczęli grać. Ten muzyczny rytuał był najlepszym występem pierwszego dnia festiwalu!

Drugiego dnia festiwalu dotarłem dopiero na koncert zespołu Internal Quiet. Siedząc ze znajomymi na polu namiotowym, i słysząc pierwsze dźwięki odgrywane przez wcześniej wymieniony zespół, poderwałem się jakbym wygrał szóstkę w lotto. Nie „siedzę” w polskim heavy metalu, ale to, co usłyszałem spowodowało, że musiałem czym prędzej zmienić swoją pozycję i zawitać pod scenę. Maciej „Rocker” Wróblewski operuje świetnym wokalem, który idealnie się łączył z sekcją rytmiczną. Podkreślić należy bezbłędnie nagłośnioną gitarę basową. Jeśli lubicie posłuchać dobrego heavy metalu, chociażby odświętnie – w pełni polecam!

Nigdy nie byłem fanem muzyki w stylu Black Label Society, ale w jakiś sposób JD Overdrive spowodował, że wybrałem ich koncert zamiast piwa. Może większych emocji we mnie nie wzbudzili, ale wszystko na scenie się zgadzało, nagłośnienia nie mam się co specjalnie czepiać, było skocznie, energicznie i w jakiś sposób koncert pobudził mnie do powtórnego zdynamizowania ruchów na linii głowa-noga. Choć fanem formacji nie zostanę, to uznaję koncert za bardzo dobry.

Choć In Twilight’s Embrace na Metal Mine Festival wspominam nad wyraz dobrze, tak tym razem nie mogę tego  powiedzieć o koncercie na SDLu. Co prawda muzyka się broni bez dwóch zdań, ale gitarzyści byli  statyczni, mam nadzieję, że nie znudzeni, czego na pewno nie mogę powiedzieć o wokaliście Cyprianie. Gardłowy poznańskiej formacji podszedł do koncertu w rock’n’rollowy sposób, rozluźniając ciało i umysł zbyt dużą dawką napojów wysokoprocentowych. Nie sądzę, by wróciły czasy, żeby publiczność, która płaci za bilety miała ochotę oglądać występ pijanego członka zespołu. No i ten srogi, obawiam się, że słynny upadek muzyka rozbawił nie tylko mnie 🙂

Jeśli chodzi o polską scenę stoner/doom, to jedni się zachwycają Sunnatą, inni Major Kong, a ja wielbię Dopelord. Jaki był ich koncert? Ciężki i wolny oraz idealnie nagłośniony. Zagrałem va banque – usiadłem przed sceną na zielonej trawce, zamknąłem oczy i delektowałem się dźwiękami. Jak się czułem „po”? Czułem się przejechany walcem kilkadziesiąt razy. Ten koncert mnie zmiażdżył totalnie.

Szczyt fascynacji melodyjnym death metalem mam za sobą, ale nieznacznie zmieniła to najnowsza płyta Wolfheart zatytułowana Tyhjyys. Niepodważalnie Finowie zagrali znakomity koncert. Wszystko zabrzmiało potężnie i z odpowiednią mocą. Melodyjne riffy poprzecinane pędzącą perkusją, soczyste brzemiennie w połączeniu z chwilową melancholią a’la stary Amorphis. Kawałki z nowej płyty na żywo brzmią znakomicie.

Po nich Remo zapowiedział występ legendy thrash metalu, jednego z najważniejszych kapel w swoim gatunku – zespołu Sodom. Plac przed sceną wypełnił się dość szczelnie. Koncert został przyjęty nad wyraz pozytywnie, zresztą nie ma się czemu dziwić. Pomimo 50-ciu lat na karku Thomas i Bernd emanowali energią jak niejeden młody zespół. Zagrali świetne kawałki, pośród których znalazły się  między innymi: In Retribution, In War and Pieces, Outbreak of Evil, M-16, a po nieustającym skandowaniu publiczności wyszli ponownie i zagrali jeszcze Bombenhagel.

Solstafir. Nie raz się zdarza, że trudno napisać „jak było” na tym czy innym koncercie. I tak właśnie mam z najlepszym koncertem drugiego dnia Summer Dying Loud. Koncert był niezwykle hipnotyczny i wysłał mnie w inny wymiar muzyki. Stałem, słuchałem, przecierałem oczy, odbierałem generowane przez Islandczyków dźwięki. Frontman wspominał, kiedy to mieli przyjemność występowania w Polsce w przeszłości, nie tak dawno na Prog In Park w Warszawie, obecnie na Summer Dying Loud oraz zapowiedział koncert w grudniu bieżącego roku w Krakowie. Na sam koniec wokalista zszedł do barierek, przybijał piątki z kim tylko mógł, robił selfiaczki, będąc przy tym oczywiście niezwykle radosny i uśmiechnięty. Widać było, że kocha polską publikę i ona kocha Solstafir. Jeśli się zastanawiacie, czy się wybrać na nadchodzący koncert Solstafir, to mam nadzieję, że wasze wątpliwości rozwiałem.

Jako ostatni na scenie pojawił się jeszcze Sautrus, który zapowiedział przywoływanie diabła.
Ja wyszedłem. Zabrakło sił.

Festiwal SDL rośnie w siłę, za co organizatorowi Tomaszowi Barszczowi należą się gromkie brawa. Niezwykle różnorodny line-up, którego wisienkami na muzycznym torcie były zagraniczne gwiazdy muzyki metalowej. Konferansjer Remigiusz swoją „działkę” wykonał bezbłędnie z niebywałą lekkością słowa mówionego. Strefa gastronomiczna rewelacyjna, znakomity wybór jedzenia oraz piwko w dobrej cenie. W godzinach festowego szczytu robiło się dość tłoczno, więc można by pomyśleć nad powiększeniem tego miejsca. Stoiska z merchem bardzo ciekawe, przy których spotkać można było nie jednego maniaka kolekcjonowania płyt CD. Również chciałbym wspomnieć o bardzo profesjonalnej i sympatycznej (!) ochronie imprezy.
Słodzenie było, jednak zawsze wychodzą jakieś niedociągnięcia albo słabe strony, i z tego miejsca wymienię dwa: nagłośnienie oraz oświetlenie. Nie żeby było tragiczne, ale zbyt często pojawiały się wpadki w tych dwóch kwestiach.

Sugestia jest jedna – dzwoń Tomku na przykład po Fotis Sound i rozszerz festiwal na dwa pełne dni 🙂

Artykuł Summer Dying Loud – Aleksandrów Łodzki (08-09.09.2017) pochodzi z serwisu KVLT.

In Twilight’s Embrace, Trauma, Percival, Obscure Sphinx, [::] (4Dots), Schammasch, The Gentle Art Of Cooking People, Dziady Borowe, Sodom, J. D. Overdrive, Valkenrag, Internal Quiet , Sounds Like The End Of The World , Sólstafir , Sautrus , Unleashed , Dopelord , Wolfheart

08-09.09.2017 – Aleksandrów Łódzki, Mosir im. Włodzimierza Smolarka (wydarzenie)

Zapraszamy do wzięcia udziału w konkursie, w którym mamy do wygrania pięć karnetów na festiwal. Aby wziąć w nim udział należy:

1) Być fanem KVLT Magazine .
2) Polubić i publicznie udostępnić konkursowy post na swojej ścianie na Facebooku, w komentarzu pod postem konkursowym wrzucić ulubiony utwór jednego z festiwalowych wykonawców.
3) Na konkursy@kvlt.pl wysłać mail o tytule Summer Dying Loud 2017 dołączając link do profilu FB wraz z imieniem i nazwiskiem celem weryfikacji wymogów konkursu.

Na zgłoszenia czekamy do niedzieli (03.09.2017) do godziny 20:00. Zwycięzca otrzyma wiadomość mailową ze strony redakcji, a informacja o tym fakcie zostanie opublikowana pod postem konkursowym.

Artykuł Wygraj karnet na Summer Dying Loud 2017 pochodzi z serwisu KVLT.

Z tej okazji postanowiliśmy przepytać gitarzystę i lidera Internal Quiet, SŁAWOMIRA PAPISA.

Przenieśmy się w czasie do początków INTERNAL QUIET, w końcu nie tak odległych. Jak doszło do tego, że szóstka długowłosych muzyków, kochających klasycznego hard rocka i heavy metal, zwarła szeregi i postanowiła założyć zespół?
Zespół założyłem w Aleksandrowie Łódzkim wraz z basistą Andrzejem Kostrzewą. Działalność rozpoczęliśmy w maju 2011, początkowo jako studyjny projekt o heavy metalowym zabarwieniu z naciskiem na oryginalność muzyczną i tworzenie tekstów o charakterze konceptualnym. Po kilku zmianach personalnych w 2015 roku wykrystalizował się skład w obecnej formule, będącej fuzją doświadczeń i umiejętności sześciu lokalnych muzyków. Po serii udanych klubowych i festiwalowych koncertów w Polsce, jak Summer Dying Out Loud, Książ Rock Zone, Festiwal „Pomieszajmy Języki” oraz u boku m.in. takich grup jak TURBO, Hunter, Virgin Snatch, Mech, Riverside itd. z początkiem 2016 roku weszliśmy do studia celem zarejestrowania materiału, którego końcowy efekt w postaci płyty When The Rain Comes Down ukazał się na rynku 20 sierpnia tego roku.

Pochodzicie z Aleksandrowa Łódzkiego. Jak wygląda muzyczna scena w Waszym rodzinnym mieście? Jesteście hard rockowym ewenementem, czy może mocne granie w starym, dobrym stylu, ma się tam dobrze?
Nie jest z tym najgorzej, jak na tą stosunkowo niewielką miejscowość. Jesteśmy my, od wielu lat działa również ekstremalna formacja metalowa Toxic Bonkers. Z innej stylistyki jest też kilku dobrze rokujących raperów i lokalny hip hop. Dla nas istotne, że miejscowo rozwija się scena heavy metalowa. Dużą zasługę trzeba tutaj przypisać organizatorom festiwalu Summer Dying Out Loud – Tomkowi Barszczowi oraz Jackowi Lipińskiemu, dzięki którym na naszej scenie przez kilka lat pojawili się tacy wykonawcy jak TURBO, TSA, Riverside, Mech, Hunter, Hey, Armia, Dezerter, Vader, Sweet Noise czy ostatnio zachodnie kultowe death metalowe załogi Grave i Sinister. Dzięki tej imprezie ludzie są zaszczepiani dobrą kulturą muzyczną. My sami odczuwamy wsparcie Urzędu Gminy w postaci Tomka Barszcza i Wydziału Promocji, którzy pomagają nam promocyjnie i medialnie.

Rozmawiamy tuż po premierze debiutanckiego krążka, który nosi tytuł When The Rain Comes Down. Pewnie, gdyby zapytać fanów rocka, z jakim żywiołem kojarzy się im mocna gitarowa muzyka, większość odpowiedziałaby, że z ogniem. Na Waszym albumie głos „oddaliście” wodzie, a właściwie deszczowi. Co stało za tym konceptem? Deszcz to w końcu oczyszczająca, odświeżająca siła. Czy taka ma być właśnie muzyka INTERNAL QUIET?
Dokładnie tak miało być, bowiem przekaz i muzyka INTERNAL QUIET mają charakter wielowymiarowy. Skojarzenie z deszczem oczyszczającym umysł i ciało pojawiło się w mojej głowie już dosyć dawno, jeszcze zanim rozpoczęliśmy nagrania na płytę. Jest w tym sporo z refleksji na temat przemijania. W życiu często jest tak, że wszystko co robimy, choćby miało dalekosiężny i istotny dla nas cel gdzieś tam ostatecznie przemija. Realizujemy marzenia, które później mijają po to, aby realizować kolejne… To samo jest z życiem i uczuciami. W tym miejscu zawsze miałem skojarzenia z deszczem, którego krople obficie spadają a kiedy wstajemy na drugi dzień rano tego deszczu już nie ma. Brzmi to może melancholijnie, ale włożone w hard rockowo-metalowy uniform nabiera intrygującego kolorytu. I ten rodzaj refleksji chciałem przekazać na When The Rain Comes Down, nawet jeśli ciężko jest mi określić do kogo jednoznacznie adresujemy naszą muzykę. Myślę, że wszyscy fani rocka i metalu, którzy nie chcą słuchać tylko i wyłącznie mocno brzmiących gitar i sekcji rytmicznej a mają potrzebę wsłuchać się w tekst oraz interpretować go po swojemu, znajdą na naszej płycie cząstkę samego siebie.

Kto odpowiada za muzyczną i tekstową warstwę utworów? Jak powstają kompozycje? Czy w INTERNAL QUIET jest miejsce na demokrację, czy to może muzyczna wataha z jasno określonym przewodnikiem?
Za warstwę muzyczną odpowiadałem głównie ja, choć nie do końca. Ponieważ wszyscy braliśmy udział w rejestrowaniu muzyki gdzieś tam po drodze okazało się, że żadne z nagrań które oryginalnie skomponowałem nie trafiło na When The Rain Comes Down w formie niezmienionej. Każdy w zespole dołożył swoje pomysły i aranże, z których w sposób demokratyczny wybraliśmy najlepsze rozwiązania i to one ostatecznie znalazły się na płycie. Za muzyczną warstwę odpowiadamy więc wszyscy natomiast warstwa tekstowa to już domena naszego byłego wokalisty Dominika Zurovaca, który napisał większość liryków na album oraz Maćka Wróblewskiego, który miał swój wkład w kompozycję Reaching The Stars. Wszystkie liryki i muzykę całościowo akceptował zespół, nawet jeśli w kilku przypadkach chciałem bardzo aby pewne rzeczy nie uległy zmianom.

Generalnie utwory na When The Rain Comes Down powstawały na przestrzeni dwudziestu paru lat, część z nich skomponowałem jeszcze pod koniec lat osiemdziesiątych. Przez lata przeszły rzecz jasna metamorfozę w miarę pojawiania się w zespole nowych muzyków. Dla przykładu nagranie Chase Your Dreams w pierwotnej wersji nagrałem wiele lat temu z zespołem o nazwie Las Vegas w Piotrkowie Trybunalskim. Po wygraniu pewnego festiwalu, który się odbywał w Bełchatowie dostaliśmy możliwość zarejestrowania w radiu jednej kompozycji. Z wykształcenia muzycznego jestem perkusistą zatem nagrałem perkusję, bas, dwie solówki i to nagranie w pierwotnej wersji zostało potem puszczone w Radiu Piotrków gdzieś tak w okolicach 1990 roku.

Z drugiej strony jest też na płycie numer taki jak Rain – to jest dość świeże nagranie – powstało dwa lata temu na bazie riffu, który miałem zarejestrowany na starym, dwuścieżkowym magnetofonie. Ten pomysł został potem rozwinięty dość znacznie do kształtu, w jakim trafił na płytę. Po drodze okazało się bowiem, że obecni muzycy INTERNAL QUIET są tak zdolni, że zwyczajnie zaaranżowaliśmy całe nagranie od nowa. Ten numer muzycznie rzeczywiście zawiera wszystkie elementy naszego stylu. Stanowi też sedno tekstowej koncepcji albumu – tytułowy deszcz symbolizuje odzwierciedlenie rzeczywistości oraz powtarzalności zdarzeń, procesów i zachowań w otaczającym nas świecie. Deszcz to bowiem zjawisko nawracające, którego nie można powstrzymać. Pozwala nam poczuć, że żyjemy pełnią życia – może to oznaczać wszystko – kłopoty i trudności, radość i smutek. Pomimo różnych doświadczeń wielokrotnie pragniemy, aby deszcz się w końcu pojawił. Jest to synonim sił natury i cykliczności jej oddziaływań, co przekłada się na ludzkie odczucia i zachowania… Jak widać w przypadku INTERNAL QUIET nie ma jednej i sprawdzonej receptury na tworzenie tekstów i muzyki.

Punktem wyjścia prezentowanego przez Was stylu jest granie utrzymane w kanonach hard rocka i metalu, co słychać od klasycznie brzmiących gitar Twoich i Dominika po wysoki, dziarski wokal Macieja Wróblewskiego. Ale dowodzicie swoimi kompozycjami, że jesteście otwarci także na inne dźwięki. Miejscami czuć chociażby power metalowy rozmach, sporo też na płycie klimatycznego grania. Czy muzyczna formuła, jaką obraliście, jest jasno określona, czy ciągle się dociera?
To ciekawe pytanie. Na pewno nie staramy się klasyfikować tego co gramy choć oczywiście słychać w tym pewne korzenie, określony styl i inspiracje. Myślę jednak że ta płyta nie jest łatwa do jednoznacznego zaszufladkowania, zresztą my sami nie tworzyliśmy jej pod tym kątem. Jesteśmy z niej bardzo zadowoleni aczkolwiek formuła INTERNAL QUIET nie jest stała, ostateczna i jednoznaczna. Nowe nagrania które komponujemy wspólnie są już nieco ostrzejsze choć wciąż zachowują wszystkie ornamenty naszego stylu hard’n’heavy. Mamy świadomość, że nic nowego nie odkryjemy jednakże mimo wszystko staramy się nie brzmieć jak inni wykonawcy. Widzimy w tym wszystkim pewną przestrzeń na oryginalność i poniekąd dążymy w kierunku eksplorowania tej właśnie płaszczyzny.

Oprócz energii, hard rockowej mocy i gitarowych popisów, nie brak na When The Rain Comes Down chwytliwych melodii i nastrojowości. Pewnie dla młodych kapel, najważniejsze jest to, by było głośno i czadowo. Jednak zgodzicie się być może ze stwierdzeniem, że ważnym sprawdzianem dla zespołu, nawet tego metalowego, jest także to, czy potrafi skomponować porządną balladę. Sądzę, że prawdziwie klasyczna hard rockowa płyta, bez takowej nie może się obyć. Wam wyszło naprawdę nieźle, czego przykładem połączenie instrumentalnego Last Breath z akustycznym Reaching the Stars.
Dziękuję za komplement. Last Breath w wersji oryginalnej miał być rzeczywiście nagraniem stricte instrumentalnym, jednak pod sam koniec sesji zdecydowałem się na pewne zmiany i podłożyłem mój głos wzmacniając mam nadzieję skutecznie wymowę tej kompozycji. To kawałek bardzo osobisty – opowiada o życiu, tęsknocie i przejściu w stan innej rzeczywistości. Gdzieś ponad dziesięć lat temu doświadczyłem kilku tragedii z rzędu – w 2002 roku zmarł mój ojciec, rok wcześniej babcia, potem dziadek, co łącznie bardzo przeżyłem emocjonalnie. Już wówczas chodził mi po głowie riff skomponowany na wzór Ku pamięci, który jednak na długi czas ostatecznie porzuciłem. A kiedy po latach założyłem zespół we dwójkę z basistą Andrzejem Kostrzewą (R.I.P), zagrałem mu raz jeszcze tamten fragment, po którym on napisał do tego całkiem odmienną linię basu. I tak powstało to nagranie, przez długi czas w wersji instrumentalnej, na płycie nieco rozwinięte o kilka dodatkowych patentów, których ogólny charakter stanowi fundamentalną część konceptu albumu.

Reaching The Stars to z kolei najmłodsze nagranie na When The Rain Comes Down, do którego podstawowe akordy napisałem w 2010 roku, z tym że numer ten brzmiał wówczas zupełnie inaczej. Pamiętam, że początkowo całość aranżowaliśmy wówczas na nagranie instrumentalne pod tytułem End Of Space, natomiast po dołączeniu do zespołu wokalisty Maćka Wróblewskiego napisał on szybko spontaniczny tekst, stanowiący ciekawe uzupełnienie całości. To jest w sumie nasza pierwsza wspólna kompozycja z Rockerem, bo całość zmieniła się znacznie na tyle, że z oryginalnego End Of Space pozostały tu tylko trzy akordy… Oryginalna wersja miała przesterowane gitary a kiedy potem zagrałem to na rozgrzewkę na próbie na gitarze akustycznej nagle Maciek podłapał temat, napisał szybko tekst i tak już zostało. To nagranie odstające nieco charakterem od pozostałych na płycie, ale z tego co słyszę, to wszystkim się ono bardzo podoba.

Płytę nagraliście w całości z tekstami po angielsku. Myślicie też pewnie o dotarciu do słuchaczy spoza naszego kraju. Czy podjęliście już jakieś kroki, które pomogą zaistnieniu Internal Quiet na rynku europejskim?
Nagraliśmy po angielsku ponieważ w ten sposób czujemy naszą muzykę. Oczywiście myślimy o dotarciu też do słuchaczy spoza naszego kraju i z tego co widzimy po naszej stronie internetowej, profilu na YouTube czy mediach społecznościowych takie zainteresowanie już jest. Kroki zostaną oczywiście podjęte, aczkolwiek plany wydawnicze konkretnych zachodnich firm są często określone na rok czy dwa lata do przodu. Nie mogliśmy czekać tak długo i stąd decyzja, że wydajemy tą płytę sami. Tak obszerna trasa to spore przedsięwzięcie, ale już niebawem podejmiemy rozmowy z Zachodem. Myślimy już zresztą o kolejnej płycie, szerszej promocji, wydaniu analogowym.

Zagraliście sporo koncertów, także u boków uznanych rockowym i metalowych firm , by wymienić Turbo, Hunter, Virgin Snatch, Mech i Riverside. Czujecie się lepiej w studiu czy dopiero scena pokazuje prawdziwy charakter waszej muzyki?
Trudno to jednoznacznie określić, ale chyba lepiej czujemy się na scenie. Praca w studio jest dosyć stresującym zajęciem i w pewnym sensie zamyka nieco perspektywę szerszego postrzegania muzyki. W studio grasz i tworzysz tak naprawdę tylko dla siebie, słuchasz to sam i poddajesz ocenie przez pryzmat siebie samego bądź zaufanych osób. Długie nagrywanie i praca w studio powoduje, że traci się dystans do tworzonej muzyki. I choć oba procesy niosą w sobie wiele ciekawych doznań to zdecydowanie wolę konfrontację ze sceną i publicznością, bo wtedy czuję, że to co robimy ma jakiś sens.

Chyba coraz śmielej klasyczna hard rockowa i metalowa muzyka łączy pokolenia, bo słuchają jej też ludzie, dla których lata 80., to niemal tak samo odległa przeszłość, jak czasy bitwy pod Grunwaldem (a przynajmniej prawie). Podejrzewam, że na Waszych koncertach przedział wieku bywa dość szeroki, choć mogę się mylić. Czy czujecie się pewnym muzycznym „wehikułem czasu”, a może zauważacie, że stare, dobre patenty wciąż sprawdzają się i są na swój sposób świeże?
Wehikułem czasu się nie czujemy, aczkolwiek masz rację, że gramy muzykę której szczyt popularności przypadał na lata osiemdziesiąte. Wszystkie te dźwięki zespół INTERNAL QUIET gra jednak nieco inaczej – tamta muzyka była często bardzo prosta w przekazie natomiast my staramy się, aby w naszej formule heavy metalu ten przekaz był nieco bardziej ambitny i złożony. Jest trochę progresu w tej muzyce, trochę akustyki, jakieś pianino pojawiające się od czasu do czasu czy intrygujące tło instrumentów klawiszowych. Natomiast jeżeli chodzi o koncerty to rzeczywiście przedział wiekowy jest dosyć szeroki, bo spektrum ludzi, którzy przychodzą na nasze występy to zarówno szesnastoletnia młodzież jak i ludzie po pięćdziesiątce. A co do patentów to sądzę, że większość tych starych nadal sprawdza się bardzo dobrze. To, co podobało się w latach osiemdziesiątych wciąż ma szansę zabrzmieć przekonująco obecnie, o ile zostanie zaprezentowane szczerze, profesjonalnie i w odpowiedni sposób.

Gracie właśnie na trasę z TURBO, legendą rodzimej sceny metalowej. Jak nastroje? To w końcu masa koncertów. Od września, do końca 2016 czeka INTERNAL QUIET grubo ponad trzydzieści występów. Czujecie wciąż pewien stres? A może już sama myśl o uczestniczeniu w tym rock and rollowym święcie pozytywnie Was napędza?
Jest pewien stres, bo to w końcu czterdzieści dat koncertów z renomowanym headlinerem na polskim rynku. Konfrontacja zespołu z publicznością jest dla nas jednak bardzo istotna, musimy dać z siebie 110% aby wypaść odpowiednio przy TURBO. Sama myśl o tym heavy metalowym wydarzeniu bardzo nas jednak pozytywnie napędza.

W jednym krótkim zdaniu: dlaczego warto sięgnąć po album „When The Rain Comes Down” i wybrać się na Wasz koncert?
Myślę, że chociażby dlatego aby zobaczyć jak ta płyta jest wydana od strony graficznej i w jaki sposób zrealizowana od strony dźwiękowej. Mam nadzieję, że przekazaliśmy słuchaczom wydawnictwo o zachodnim charakterze i światowym poziomie, nawet jeśli brzmi ono nieco inaczej niż niemal wszystkie produkcje zalewające dzisiejszy rynek muzyczny. Wszystkie instrumenty na When The Rain Comes Down są zarejestrowane przez mikrofony bez użycia jakichś wtyczek, to surowe ślady z lekkim miksem i mało inwazyjnym masteringiem dokonanym w bardzo renomowanym studio, co nadaje bardzo organiczny i szczery charakter brzmienia wszystkich kompozycji. Chcieliśmy zachować możliwie najbardziej analogową formę, poza tym wszystkie solówki zagrane są od początku do końca za jednym pociągnięciem, dzięki czemu zachowaliśmy naturalną energię bez cięcia, kopiowania i wklejania czegokolwiek. Wierzę, że warto sięgnąć po ten album aby posłuchać i zobaczyć w jaki sposób opowiedzieliśmy historię oczyszczającego nas deszczu za pomocą analogowej rejestracji. Warto też wybrać się na nasz koncert i przekonać, czy na żywo sprostamy zadaniu i zabrzmimy równie dobrze jak na płycie. Reakcja słuchaczy i publiczności jest dla nas bardzo istotna.

Dzięki za wywiad!

Dziękuję również, pozdrawiam wszystkich czytelników magazynu KVLT i zachęcam do udziału w koncertach oraz zapoznania się z twórczością INTERNAL QUIET.

strona internetowa zespołu: Internalquiet.com
strona na Facebooku: https://www.facebook.com/internalquietfanpage

Artykuł INTERNAL QUIET: „nasza muzyka i przekaz mają charakter wielowymiarowy” pochodzi z serwisu KVLT.

MoshMachine

Internal Quiet

Netherfell

Post Profession

Krusher

Turbo

Decapitated

Artykuł Krushfest – Jasło (10.09.2016) pochodzi z serwisu KVLT.

Album otwiera When The Rain Comes…, instrumentalne intro odegrane na klawiszach, które przechodzi w singlowy Chase Your Dreams. Utwór, jak na kanony gatunku przystało, jest szybkim, energetycznym kawałkiem z galopującym riffami, na którym momentami pojawia się duch Iron Maiden. Dynamika muzyki zostaje utrzymana w Energy, której bliżej już do hard rocka niż pędzącego heavy metalu, ale jest fragment gdzie moje skojarzenia, ze względu na partie wokalne, poszły w kierunku Judas Priest. Klimat tego kawałka jest kontynuowany w początkowej fazie So Cold. Z czasem jednak następują zmiany nastroju. Początkowa hard rockowa skoczność przechodzi w spokojny fragment, a cały utwór zamyka metalowa petarda. So Cold jest w moim odczuciu najciekawszą częścią albumu. Piąty w kolejności Going Good jest typowym hard rockowym numerem i na tle pozostałych niczym się nie wyróżnia, ale też od nich nie odstaje. Tempo przyspiesza ponownie wraz z początkiem Rain, który jest kolejnym szybkim utworem na albumie. Natomiast następujący po nim Last Breath to najbardziej klimatyczny moment płyty. Cały, chociaż krótki, tekst jest wyszeptany na tle deszczu i smutnej solówki. Ostatni regularny kawałek to akustyczna ballada Reaching The Stars, jednak po niej mamy jeszcze bonusowy Time To Fight, który jest świetnym podsumowanie tego wydawnictwa. Rozpoczyna go chóralna przyśpiewka przechodząca w solową partię perkusji i basu, a potem następuje kolejne mocne uderzenie. Jest agresywnie, ciężko, z kopem.

W swoich dźwiękach Internal Quiet trzyma się formuły hard’n’heavy. Jest dynamicznie, ostro, momentami klimatycznie, są epickie, melodyjne solówki. Utwory łatwo wpadają w ucho i miło bujają. Może żadnych nowinek nie usłyszymy, ale jest kilka ciekawych patentów, jak aranżacje So Cold czy Last Breath. Ciekawym zabiegiem jest użycia deszczu jako elementu spajającego cały album. Słyszymy go zarówno pomiędzy utworami, jak i w tle części kompozycji. Podoba mi się również dodanie szeptów w Energy, Reaching The Stars i Time To Fight, co tworzy fajny klimacik i uzupełnia główne partie wokalne.

No właśnie. Partie wokalne. Odnoszę wrażenie, że przez większość czasu wokal Rockera jest cofnięty, odrobinę zagłuszony, przez co nie jest tak wyrazisty, jak mógłby być. Kiedy wreszcie dochodzi do głosu w Reaching The Stars to możemy się przekonać, jak dobrym głosem dysponuje i że potencjał w nim drzemie. Może przydałoby się więcej rockowej zadziorności i pazura, jakie Maciek zaprezentował w Time to Fight?

Artykuł INTERNAL QUIET – „When the Rain Comes Down” (2016) pochodzi z serwisu KVLT.