Źródło: Dragon

Artykuł Polska formacja Dragon udostępniła teledysk pochodzi z serwisu KVLT.

Historia najnowsza zespołu pokazuje, że mamy do czynienia z kolejną muzyczną telenowelą, pełną wzajemnych oskarżeń, obrażania się i wewnętrznych roszad. Niedawno ogłoszono przecież, że oryginalny perkusista KATa, Irek Loth, został usunięty z zespołu, a poszło o jakieś śmieszne i niepoważne rzeczy. Nie mam jednak zamiaru rozwodzić się nad tą degrengoladą, niech muzyka obroni się sama.

Ta na płycie Popiór nie zawodzi, aczkolwiek niełatwym zadaniem jest jej ocena, gdyż nie mam pewności, czy należy porównywać najnowsze dokonanie legendarnego Romana w kontekście twórczości opatrzonej już godłem KAT & RK, czy raczej umieścić ten krążek obok klasycznego Bastarda i Ballad? Skłaniałbym się ku pierwszej opcji, choć zespół na koncertach i tak w dużej mierze opiera się na starych dobrych kompozycjach, to od ponad dekady pisze własną historię, w której nie ma miejsca na sentymenty. I tak, nowy album otwiera Łossod – akustyczne intro, oparte na dualizmie gitar i wokalu, które przywodzi na myśl akustyczne motywy z genialnej Łzy Dla Cieniów Minionych. Bez obaw jednak, choć muzycy dobrze czują się w kompozycjach „bez prądu” (co z resztą udowodnili na krążku Buk – Akustycznie), to kolejne numery z najnowszego krążka zespołu silnie zakorzenione są w stylistyce thrash/groove metalowej. Gdy na pierwszy plan wjeżdża numer Ośle, to wszelkie wątpliwości co do potęgi ekipy Kostrzewskiego zostają rozwiane. Nie przeszkadza przesadnie brak Lotha, gdyż zastępujący go za zestawem perkusyjnym Jacek Nowak (do niedawna garowy w Virgin Snatch) rewelacyjnie sprawdza się w swojej roli. Jest jeszcze jedna ważna zmiana w składzie, mianowicie drugie stanowisko gitarzysty objął znany między innymi z Dies Irae, a także wspomnianego już Virgin Snatch, Jacek Hiro, który wnosi wiele świeżości do stylistyki grupy. Skoro już o składzie mowa, to warto jeszcze wspomnieć, że dwójka pozostałych muzyków gra z Romanem Kostrzewskim od początku istnienia zespołu i wydania koncertowego Życie Po Życiu z 2007 roku – chodzi oczywiście o basistę Michała Laksę i gitarzystę Krzysztofa Pisteloka.

Utwór Ośle to dobra kompozycja, ale następujące po niej Tarło to totalny sztos. Tempo i moc instrumentarium ociera się o death metal, wokal Romka jest świetnie wyprodukowany, wciąż brzmi stosunkowo młodo i z werwą, czego brakowało mi zdecydowanie na nowej wersji słynnego 666 z 2015 roku. Bronią się też gitary, bowiem duet elektryków ciekawie ze sobą „gada”, dostarczając nieco bardziej atmosferyczne motywy, wsparte potężnymi i bezkompromisowymi riffami, na szczycie których wywindowane są rozpędzone i dzikie solówki. Modłości, ze swoim wolniejszym i spokojniejszym tempem, również pokazują moc, przede wszystkim dzięki sekcji rytmicznej. Jak to zwykle bywa w przypadku Romana, warto zwrócić uwagę na teksty utworów. Liryki we wspomnianym numerze rzeczywiście dają do myślenia. Z kolei Baba Zakonna to bodaj najbardziej antyreligijny z kawałków na Popiorze, okraszony wpadającymi w ucho riffami i łamiącymi kości solówkami. Później przychodzi czas na uspokojenie i wyciszenie w postaci tytułowego numeru, który zdecydowanie odstaje od reszty albumu i nie jest jednym z jego najmocniejszych momentów, podobnie jak następujące po nim Głowy W Dół Spuszczone – nieco mniej tu polotu i energii. Tych z kolei nie brak ostatniej kompozycji, która zamyka nowy rozdział w historii formacji KAT & Roman Kostrzewski. Dali Na Mszę to obok Tarła najpotężniejszy cios na albumie. Niby nieskomplikowane riffy, a jednak rytmika sama wprawia nogi w ruch.

Pamiętam, że po pierwszym spotkaniu z opublikowanym w sieci singlem z najnowszej płyty Kostrzewskiego byłem pełen obaw co do brzmienia całości krążka. Na szczęście moje przypuszczenia okazały się niewłaściwe, ponieważ Popiór jest dobrze napisany, składnie zagrany i dobrze wyprodukowany. Ma swoje słabsze momenty i niedociągnięcia, a także kilka swoistych „zapełniaczy”, które psują odbiór materiału. Niemniej jednak Roman Kostrzewski pozostaje człowiekiem, który nikomu nie musi już nic udowadniać. To żywa legenda, która wciąż jednak (i całkiem słusznie) nie wybiera się na muzyczną emeryturę.

Artykuł KAT & ROMAN KOSTRZEWSKI – „Popiór” (2019) pochodzi z serwisu KVLT.

The Shvagiers

Erinaceus

Gustave

Moyra

Thermit

Hetman

Materia

Kat & Roman Kostrzewski

Festiwal i ludzie

Artykuł Książ Rock Zone Festiwal – Książ Wielkopolski (21.07.2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Artykuł Kat & Roman Kostrzewski – Poznań (15.04.2018) pochodzi z serwisu KVLT.

Kto był w Blue Note, ten wie, że to specyficzne miejsce, kształtne jak wagon towarowy i z tragicznie wąską oraz niską sceną. W efekcie klub „oferuje” zdecydowanej większości publiki obserwację pleców innych osób zamiast danej kapeli. Dlatego też parłem ostro jak najbliżej pod scenę.

Nie rozumiem, dlaczego koncert zaczął się dopiero po 20-tej, skoro nie było żadnych rozgrzewaczy. Swoją drogą zastanawiałem się i nie wiem, kogo bym wytypował na supportującą kapelę. Kat (i Roman K.) grają w swojej lidze od dobrych paru lat i tak naprawdę po przybyłej gawiedzi widać, jak mocno zróżnicowane muzycznie jest to środowisko.
Zaczęli… Romek jak zawsze w świetnej formie. Zagadał, zgrabnie nawiązał do tytułu utworu i … zaśpiewał. Stwierdzam, że obecna nazwa kapeli jest cholernie adekwatna. To Roman w przeważającej mierze stanowił o klasie i jakości całej tej imprezy. Nie ujmując oczywiście nikomu z kapeli. Ze starego składu ostał się jeszcze tylko Irek Loth. Powiem krótko: bez Irka za garami koncertowo Kat wiele by stracił. Facet swoim stylem „naznaczył” mocno poszczególne utwory.
Popłynęło sporo szlagierów, które każdy miłośnik nurtu spod znaku Kata zaśpiewa rozbudzony w środku nocy, a zatem kolejno: Sex Mag, Diabelski Dom część II, Morderca, Czas Zemsty, Bastard. Na szczęście dla mnie z albumu Biało –Czarnego wiele numerów nie prezentowano. A właściwie powiem szczerze – nawet nie pamiętam, co to dokładnie było, wybaczcie. Dla mnie ta część setlisty „leży” na koncertach. Zresztą studyjne wersje też, ale w konfrontacji ze starymi utworami Kata jeszcze dobitniej czuć ich rozciągnięcie i brak tego „czegoś”. Tego, co sprawia, że początkowe takty już wywołują tzw. ciary. Na szczęście prędko kapela wróciła do starego repertuaru i ten aktualny koszmarek się zakończył.
Metal i piekło– niemal opis dalszego koncertu. A następnie Niewinność– nie spodziewałem się, że usłyszę ten utwór na żywo. Piękny utwór, który nabiera w wersji koncertowej nowego klimatu. Jest bardziej szorstki. Następnie Roman zapowiedział tytułowy utwór z Szyderczego zwierciadła. Pamiętam, że gdy ta płyta wychodziła, miałem do niej sporo zastrzeżeń. Obecnie utworów z tego albumu równie chętnie wyczekuję, co innych klasyków Kata. Następnie zabrzmiały takty Piwnicznych widziadeł– kolejny reprezentant Bastarda. Trzeba przyznać, że Kat w repertuarze z Bękarta nabiera jeszcze brutalniejszego odcienia. „Zawieszony piłem twoje łzy… W Bezkształtnej bryle… można tylko powtórzyć”. Moc! Wyrocznia – może być koncert bez tego kawałka!? Nie ma opcji! Porwany obłędem, szaleństwa ciąg dalszy. Takie chwile upewniają, że w temacie szeroko pojętego metalu Kat nie ma żadnej konkurencji.
Na bisach pojawiła się Łza dla cieniów minionych – dla mnie to zawsze moc uczuć, wiele wspomnień. Czy można ten kawałek przesłuchać tak na zimno? Ponownie rzec mogę: nie ma opcji! No i ostatni, dobitny strzał: Odi profanum vulgus– taki kop w ryj na koniec. A człowiek chciałby jeszcze.

Nie, nie ma idealnego zestawu utworów Kata, które chciałbym danego wieczoru usłyszeć. Wszak takie monumenty, jak Oddech czy Bastard Kat mógłby dla mnie odegrać w całości. Niestety, jak wspomniałem zagrali też kawałki z Biało- Czarnej, które przez swą zawiłą konstrukcję po prostu giną na tle klasyków. Szkoda, że te nowe utwory są po prostu zbyt ambitne, a może zbyt… nudne. Ale to był tylko krótki zgrzyt. Potem było ponownie genialnie, zarówno repertuarowo, jak i brzmieniowo. Jedno jest pewne, koncerty Kata to nie czas na kontemplację. Takie koncerty się chłonie, nie analizuje, więc jeśli coś pominąłem, to nie z własnej woli.
Czekam na nowy album Kata, który Romek anonsował, czekam na kolejny koncert.

[ngg_images source=”galleries” container_ids=”709″ display_type=”photocrati-nextgen_basic_thumbnails” override_thumbnail_settings=”1″ thumbnail_width=”100″ thumbnail_height=”50″ thumbnail_crop=”0″ images_per_page=”88″ number_of_columns=”6″ ajax_pagination=”0″ show_all_in_lightbox=”0″ use_imagebrowser_effect=”0″ show_slideshow_link=”0″ slideshow_link_text=”[Pokaz zdjęć]” template=”/home/platne/serwer16360/public_html/kvlt/wp-content/plugins/nextgen-gallery/products/photocrati_nextgen/modules/ngglegacy/view/gallery-caption.php” order_by=”sortorder” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”500″]

Artykuł Kat – Poznań (12.03.2017) pochodzi z serwisu KVLT.

Artykuł KAT & Roman Kostrzewski – Poznan (12.03.2017) pochodzi z serwisu KVLT.